De blues, die zal er altijd zijn, maar hoe kan je die anno 2026 nog fris, opwindend en relevant doen klinken zonder de authenticiteit te verliezen?
Ettelijke acts en bands hebben in al die jaren het pad van de blues bewandeld, maar ze zijn zo talrijk dat ze constant over mekaars voeten struikelden en er maar weinigen rechtop bleven. Geen genre waarin er meer gejat, gekopieerd of geplagieerd werd dan de blues. Vandaag nog origineel uit de hoek komen in het genre is een haast onmogelijke opdracht geworden.
Bluesiconen als Robert Johnson, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Howlin’ Wolf en Hound Dog Taylor zouden zich, mochten ze niet al lang naar de eeuwige katoenvelden zijn verdwenen, op vandaag gerust de vraag mogen stellen, waar of wanneer is het precies misgegaan? Want helaas is de blues ergens onderweg afgedwaald naar de zogenaamde bluesrock, een sub-genre die door een hoop aanstellerige gitaarneukers geclaimd werd als een platform voor hun spierballengerol. Er loopt niet zomaar één Bonamassa rond op deze wereld, er zijn er duizenden, en die hebben wat ons betreft weinig of niets met de blues te maken, ze gebruiken die alleen maar als excuus om zoveel mogelijk hun grote trukendoos te kunnen bovenhalen.
Nog een geluk dat er dan toch nog bandjes zijn als GA-20, die hier met een authentiek, eerlijk, pretentieloos en okselfris blues-album komen aanzetten, daarin bijgestaan door de iconische harmonicaspeler Charlie Musselwhite. De link met Musselwhite komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen. Matthew Stubbs was, voor hij zijn eigen GA-20 oprichtte, jaren actief als gitarist in Musselwhite’s begeleidingsband, dus de heren kennen elkaars spel door en door.
Op ‘Blues Now’ hebben ze elkaar teruggevonden en streven ze ernaar terug te keren naar de primaire sound van Charlie Musselwite’s debuutalbum ‘Stand Back’ (1968) waaruit ze ook 2 songs terug opvissen (“Strange Land” en “Christo Redemptor”).
Mission accomplished wat dat betreft, want ‘Blues Now’ brengt de blues terug naar de essentie met korte en spitse songs die gekruid zijn met een portie soul en geen enkel spoor bevatten van enige vorm van machogedrag. De blues gaat lekker aan het rollen op “I Can’t Hold Out”, op het instrumentale “Universal Rock” en op “Short Dressed Woman”. Het mooie “Blues Will Never Die” is een prachtige trage blues waarop Musselwhite met tonnen gevoel de vocals voor zijn rekening neemt en ondertussen een prachtig staaltje harmonica staat te spelen. Charlie Musselwhite is trouwens over het hele album bijzonder in zijn nopjes, hij klinkt alsof ie 50 jaar jonger is en beleeft hier de tijd van zijn leven.
“I’ll Change My Style” gaat nog verder terug in de tijd, het is onvervalste fifties soul, meer retro dan dat kan haast niet meer. Met een mijmerend “Cristo Redentor” doet het gezelschap de deur dicht, het is een afsluiter waarbij het heerlijk wegdromen is, met alweer zo een begeesterde harmonica solo van Musselwhite.
‘Blues Now’ is gewoon een lekker bluesplaatje, puur en ongedwongen. Een ware ode aan de blues en een welgemikte schop tegen de schenen van al die macho blues-rockers.
Blues Now
GA-20 & Charlie Musselwhite
“Escape Failed” is de tweede single van het nieuwe album van electrowavepionier Enzo Kreft. ‘Synthetic Future’ verschijnt pas volgend jaar, maar deze nieuwe single doet ons al watertanden.
Het recept blijft hetzelfde bij Enzo Kreft: koele beats en tintelende melodielijnen met onderkoelde lyrics met veel kritiek op de maatschappij. “Escape Failed” beschrijft het moment waarop de mens ontdekt dat ontsnappen uit het systeem onmogelijk is geworden. De vermeende vrijheid van keuze blijkt een zorgvuldig berekende illusie: elke beweging werd voorspeld en elke afwijking wordt geregistreerd. Zelfs de laatste poging om aan het systeem te ontsnappen was al ingecalculeerd. Vrijheid blijkt slechts een simulatie.
Als we Enzo Kreft mogen geloven, ziet het er niet goed uit voor ons. Jammer genoeg lijkt elk nieuw TV-journaal hem gelijk te geven. Wordt dit de soundtrack waarop we de afgrond in dansen?
Electro/Dance
Escape Failed –single-
https://www.youtube.com/watch?v=F9lsiHKIPfA
Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een aantal albums in het Nederlands. Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels. Hij schreef reeds onder meer een Nederlandstalig nummer voor Isabelle A.
Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single van het nog te verschijnen album ‘Hunker’, grijpt Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde.
5O jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, waarin ze ons een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynisch lied.
In oktober verschijnt ‘Hunker’ en gaat Derek met de nieuwe nummers op tournee langs Herzele, Oostende en Deinze. Op het album komt ook nog Guido Belcanto langs. Dat is zeker iets om naar uit te kijken.
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Derek & Jan De Wilde
Je vindt deze knappe single op Spotify Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - song and lyrics by DEREK | Spotify
Na “Know That” is “When The Storm Ends” al de tweede nieuwe single dit jaar voor Cathubodua. Deze Belgische epic symphonic metal band werkt dus naar een nieuw album toe, de opvolger wordt dat van ‘Interbellum’ uit 2024.
“Know That” was een leuke single, maar op “When The Storm Ends” worden echt alle registers opengetrokken. Lekker agressief en krachtig bij momenten, dan weer filmisch en meeslepend. Spanning, passie en huivering in een notendop van een paar minuten. Zo moet dat.
De bijhorende clip werd opgenomen op het Na Fir Bolg-festival eerder dit jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=GCcwzZO7RxI&t=2s
Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?
https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4
Dub-Postpunk - Mystic Liverpool - The Beatles' Psychedelic Psongbook - Jah Wobble & Tian Qiyi
De buitengewone muzikale erfenis van Liverpool krijgt een nieuwe, mystieke dimensie met het album 'Mystic Liverpool: The Beatles' Psychedelic Psongbook' van het Britse muziekicoon en medeoprichter van Public Image Ltd., Jah Wobble, en zijn zonen John T. Wardle en Charlie Wardle (ook bekend als TIAN QIYI). Hun moeder, Zi Lan Liao, die werd opgeleid aan de Royal Academy of Music, levert eveneens een bijdrage op de gu-zheng.
Het album verscheen onlangs via Cherry Red Records en 30 Hertz en volgt op de eerder verschenen interpretaties van “Strawberry Fields Forever” en “Tomorrow Never Knows”, met “I Am The Walrus” als focus track.
Door dub- en postpunkinvloeden te verweven met psychedelica van het repertoire van The Beatles, krijgen deze iconische nummers een sfeervolle, hypnotiserende nieuwe gedaante. Jah Wobble en zijn familie gaan erbij op zoek naar de mystieke kwaliteiten die schuilgaan achter de muziek van The Beatles, die zowel hun muzikale erfenis als de bijzondere plaats van Liverpool in de muziekgeschiedenis blijvend hebben bepaald.
Zonder de erfenis van The Beatles teniet te doen, zorgen Jah Wobble en C° voor een eerder eigenzinnige aanpak, en het siert hen. “Tomorrow Never Knows” en het bekende “Strawberry Fields Forever” klinken nog steeds heel psychedelisch, maar krijgen een moderne inbreng mee die bekoort. De combinatie van de kenmerkende, met de zware en stevige bas van Jah Wobble gecombineerd met traditionele Aziatische instrumenten.
Een geniale aanvulling op het materiaal. Luister maar naar “Within You Without You”; je voelt je wegzweven naar Oosters getinte oorden. Een ‘zen’ gevoel met een groove.
De inbreng keert steeds opnieuw terug. Het bewijst hoe ingenieus The Beatles zelf wel waren. Luister verder “Norwegian Wood” en “Blue Jay Way”; je voelt die vibe die generaties met elkaar verbindt. De bastonen zorgen voor een beleving die aanvoelt als een psychedelische rave. En die unieke muzikale droomwereld kabbelt verder op “The Inner Light”, “Love You To” en op het mooie “Rain”.
The Beatles waren hun tijd ver vooruit. Jah Wobble en C° maakt er iets van om te koesteren. Een sterke aanrader dus om dit ook live mee te maken.
Live te zien in de Cactus Club in November 2026
Eerdere live in 2025 Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Tracklist: 01. Tomorrow Never Knows 02. Strawberry Fields Forever 03. Within You Without You 04. I Am The Walrus 05. Norwegian Wood 06. Blue Jay Way 07. The Inner Light 08. Love You To 09. Flying 10. Rain
Homemade Hand Grenade is een opkomende, jonge rockband uit het Waasland. “Too Weak” is hun nieuwe single. Ze evolueerden van grage naar heavy alternative. Ze voegen nu ook synths toe en hebben het zelf over Nirvana meest Nine Inch Nails.
De synths krijgen alvast nog niet de bovenhand op deze single. Inzake referenties zou ik eerder denken aan een Bush meets Stone Temple Pilots of Queens of the Stone Age. Ik hoor ook wat echo’s van The Romans.
“Too Weak” is goed gedoseerd in de dramatiek en leuk gespeeld met de intensiteit. De lyrics zijn degelijk, al mis ik een herkenbaar of meezingbaar refrein, en in de productie hebben ze misschien nog wat punten laten liggen.
Dit is een leuke introductie voor een leuke band. Hier willen we nog meer van horen.
Homemade Hand Grenade | Facebook
Op 16 juli verscheen ‘Spin! Buy! Recycle!’, de nieuwe EP van de Tiense powerrockgroep Gudinöv. Rauw, catchy en met veel power… dat zijn nog steeds de kernwoorden waar Gudinöv voor staat. Hun sound balanceert moeiteloos tussen strakke, hedendaagse rock en invloeden van de jaren ’60 tot nu. De band bestaat uit ervaren muzikanten die - al dan niet samen – al jarenlang op grote en kleine podia staan.
De nieuwe EP bevat vijf tracks en slaat een brug tussen verleden en heden. Twee gloednieuwe nummers – “Number One” en “Recycle” – worden aangevuld met herwerkte en opnieuw opgenomen songs uit het YEARN’d-tijdperk: Het gaat om “Go”, “Wish Me Well” en “The Way You Move”.
“Number one” begint meteen met een ferme streep rock, een zanger met een doorleefde stem en andere muzikanten die er duidelijk zin in hebben. We kunnen het nummer ergens in de jaren ’80 plaatsen, ten tijde van MTV, toen het nog louter over muziek en clips ging. Een beetje ruig, rauw en catchy, zoals het reeds stond in de inleiding. Je voelt aan alles dat ze er zin in hebben.
“Recycle” is het tweede nieuw nummer en slaat een brug tussen oud en nieuw, waarbij de tekst brandend actueel is en daarnaast ook nog eens lekker catchy is en aldus nog vrij lang blijft nazinderen. Of hoe je via rock een ecologische boodschap met verve kan brengen en een knipoogje naar Pink Floyd.
Wie volgende nummers nog niet kent kan eindelijk kennismaken met pareltjes uit het verleden in een nieuw jasje en beginnen doen ze met “Go”: het soort van nummer welke je gerust als opener van een live set kan gebruiken om meteen het vuur aan de lont te steken en het publiek van bij de eerste noten mee te krijgen.
“Wish me well” krijgt extra backings die het nummer net extra kracht geeft, naast het stoere gitaar geluid en de drummer die toch wel fel op dreef is. Het einde is een beetje abrupt, maar het nummer mag er best wezen.
“The way you move” klinkt als een heuse meezinger, klinkt lekker glad, een beetje ophitsend en vooral lekker rockend.
Rock met een boodschap en terwijl ook een beetje ruig, rauw en catchy. Je hoort duidelijk dat dit een groep is met ervaring. Boek ze gerust, je zal er geen spijt van hebben.
www.gudinov.com
wearegudinov - YouTube
De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.
‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.
De Ronde van Frankrijk was dit jaar het strijdtoneel van Tadej Pogacar en Remco Evenepoel. De twee zorgden geregeld voor spektakel, telkens in de laatste kilometers van een rit. De man die de meeste kilometers in de aanval reed, dat was echter Baptiste Veistroffer (van de Lotto’s). In heel wat etappes ging hij van bij de start in de aanval, vaak solo, ook al wist hij dat hij nauwelijks kans maakte om een rit effectief te winnen of hoog te eindigen in het eindklassement. Maar we genoten wel van zijn strijdlust.
Dat is een lange inleiding om duidelijk te maken dat je niet alleen absolute toppers moet koesteren, maar dat er ook in het grote peloton interessante renners en ploegen rondfietsen. Als we kijken naar alle bands in de heavy metal die naar uw en mijn aandacht dingen, dan is Ramses misschien geen Pogacar of Evenepoel, maar misschien wel een Veistroffer.
Al sinds 1990 maakt deze Belgische band hardrock en heavy metal met Egypte als hoofdthema en dit jaar brachten ze het album ‘Desert Storm’ uit. De kans dat ze daarmee ooit het hoofdpodium van Wacken of Graspop zullen halen, is niet zo heel groot: een Belgische band, zonder steun van een label, in een ietwat ‘belegen’ genre en met een thema waarvoor de grote meute niet meteen warm loopt, … Maar zoals Baptiste Veistroffer laten ze zich niet afschrikken door dergelijke mathematische kansberekening.
Horen we op ‘Desert Storm’ de allerbeste songschrijvers, producers, muzikanten en vocalisten van het grote peloton? Misschien niet, maar dit team ‘smijt’ zich in elke track, in elk album, in elk concert. Van mij krijgt Ramses de prijs van de strijdlust voor dit album.
Er staan volgens mij een paar nummers op die het equivalent van een ritoverwinning in de Tour waard zijn. “Rising Sun”, “The Words of Toth”, titeltrack “Desert Storm”, “The Ankh” en “The Depths of my Soul” om er maar een paar te noemen.
Het is een rijkelijk gevuld album met dertien nummers. Om de vergelijking met Baptiste Veistroffer door te trekken: ze hadden misschien beter hun tijd en energie geconcentreerd in net iets minder ‘ontsnappingen’, maar je weet natuurlijk nooit vooraf hoe de teerling zal vallen. Voor hetzelfde geld laat je een nummer vallen dat bij de concerten uitgroeit tot een publieksfavoriet.
De Maiden’s, Priest’s en Manowar’s van deze wereld kan Ramses niet verslaan met hun ‘Desert Storm’, maar inzake entertainment en onderscheidingsvermogen, is dit een prima album van een ambitieuze band. Ik hoop dat ze nog wel een paar ritten winnen in hun Tour.
https://www.youtube.com/watch?v=PN8h0Vv7LwY
I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)
Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.
“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.
Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.
https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw
Sommige platen moet je verschillende keren beluisteren om ze volledig te doorgronden. 'Stenahoria', de nieuwe schijf van het Nederlandse The Fifth Alliance, behoort duidelijk tot die categorie. De band uit Breda beweegt zich al jaren in de donkere regionen van sludge, doom, post-metal en black metal, maar met de komst van zangeres Natalya Thelen lijkt er een nieuwe dimensie aan het geluid te zijn toegevoegd. Vijf lange composities vormen samen een intense trip doorheen verdriet, angst, vertwijfeling, waarbij de band voortdurend speelt met contrasten. Een muzikaal beklemmend gevoel.
Het begint al met “Phoenix”, waar meteen alle registers worden opengetrokken. De emotionele screams huiveren. En dan zijn we nog maar aan het begin van een lange trip. De song duurt ruim acht minuten, maar voelt geen moment langdradig aan. Integendeel: The Fifth Alliance biedt een voortdurende spanning.. Achter elke hoek lijkt wel een nieuwe ontdekking te wachten. Wat daarbij vooral opvalt, is de manier waarop de band voldoende rustpunten inlast zonder ooit de dreigende ondertoon te verliezen. Van ingetogen en atmosferische passages tot momenten waarop de volledige geluidsmuur wordt opgetrokken: The Fifth Alliance weet perfect wanneer het gaspedaal diep moet worden ingedrukt en wanneer er ruimte moet worden gelaten om de opgebouwde spanning opnieuw te laten ademen.
Het schijnbaar moeiteloos schakelen tussen emoties en muzikale invalshoeken merken we ook op “Benandanti” en “The Fool On The Hill”. Er zit voortdurend beweging in, waarbij de donkere sfeer nooit uit het oog wordt verloren.
Misschien nog opvallender is wat er gebeurt wanneer we de plaat opnieuw opzetten. Bij een eerste luisterbeurt zijn we al onder de indruk, maar bij een volgende ontdek je plots poortjes, in de gitaarpartijen, de onverwachte wendingen, de vocale uitbarstingen of net de kleine rustpunten dat ervoor zorgt dat een passage plots helemaal anders binnenkomt.
‘Stenahoria' geeft zijn geheimen duidelijk niet allemaal in één keer prijs. En precies daarin schuilt een grote sterkte van deze plaat. The Fifth Alliance probeert niet voortdurend te imponeren door simpelweg harder of zwaarder te gaan. De muziek wordt gebruikt om emoties tastbaar te maken. Vertwijfeling, woede, weemoed en aanvaarding liggen voortdurend met elkaar in de clinch. De ene keer worden we meegesleurd door loodzware riffs en rauwe screams, de andere keer krijgen we even ademruimte voordat de duisternis opnieuw toeslaat. De zang van Natalya Thelen beweegt daarbij opvallend soepel tussen rauwe intensiteit en meer fragiele passages.
Met “Battle Of Barnet” en afsluiter “Jakob’ wordt die veelzijdigheid nogmaals onderstreept; doom, sludge, post-metal en black metal als onderdeel van een groter verhaal.
De grote kracht van deze plaat zit in de manier waarop The Fifth Alliance zware muziek combineert met emotie en ruimte.
Blackened/Doom/Sludge
Stenahoria
The Fifth Alliance
Tracklist: Phoenix - 8:11 // Benandanti - 7:33 // The Fool On The Hill - 7:35 // Battle Of Barnet - 6:59 //Jakob - 7:28
https://thefifthalliance.bandcamp.com/album/stenahoria
Hoe meer albums The Strokes releasen, hoe meer wij ervan overtuigd zijn dat het legendarische ‘Is This It’, dat inmiddels al 25 jaar oud is, een éénmalige toevalstreffer was. The Strokes hebben nooit nog de intensiteit en urgentie van die mijlpaal kunnen benaderen. Opvolger ‘Room On Fire’ had nog zijn momenten, maar leek toch ook al eerder een lauw doorslagje van zijn fenomenale voorganger. Nadien kon ‘First Impressions of Earth’ er nog net mee door, maar op ‘Angles’ en ‘Comedown Machine’ was het bloedarmoede troef.
Van ‘The New Abnormal’ (2020) werd dan algemeen beweerd dat het eindelijk het onverhoopte geslaagde comebackalbum was. Nooit begrepen waarom, want wat ons betreft was dit ook maar een futloos popplaatje.
‘Reality Awaits’ is van hetzelfde laken een pak. Slappe songs, kabbelende sound, flauwe kermisorgeltjes, verwaarloosbare popdeuntjes, ongewenst vervormde vocals en fletse gitaartjes. Nergens is een verassende wending, een snedige riff of een greintje energie te bespeuren, laat staan een goeie song.
‘Reality Awaits’ is prullenbakwaardig, wat we ondertussen eigenlijk kunnen beweren over het merendeel van hun platen.
Een nieuw album van The Afghan Whigs is voor mij altijd een gebeurtenis om naar uit te kijken. Met 'Soft Control' levert de band rond Greg Dulli hun tiende studioalbum af, meteen ook hun vierde worp sinds de reünie.
Het album verschijnt in een bijzonder jaar, want de band viert in 2026 haar veertigste verjaardag. Een indrukwekkende mijlpaal voor de groep die halverwege de jaren tachtig ontstond in Cincinnati en via Sub Pop en een reeks iconische albums zoals 'Gentlemen', 'Black Love' en '1965' uitgroeide tot een van de meest unieke bands van de altrockgeneratie.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele grote Afghan Whigs fan ben. Tijdens hun laatste passage op het Cactusfestival stond ik op de eerste rij mee te genieten. Ik ben dan ook vastberaden om hen later dit jaar meerdere keren te gaan bekijken tijdens hun jubileumtournee.
De titel van de plaat, 'Soft Control', verwijst volgens Dulli naar een ex partner die hem met zachte hand probeerde te manipuleren. Hij confronteerde haar destijds door de term frequent te gebruiken en haar zo te wijzen op haar gedrag. De relatie hield geen stand, maar de term bleef hangen en vormt nu de overkoepelende titel van dit album. Het beschrijft die subtiele grensoverschrijdingen in menselijke relaties waar Dulli zich niet langer door laat vangen.
Muzikaal en thematisch voelt het album aan als een rijpe reflectie op het leven. Dulli vertelde in de aanloop naar deze release dat hij bewust heeft gewerkt aan zijn innerlijke rust. De boze, vurige jonge man die vroeger zijn artistieke drang voedde, heeft plaatsgemaakt voor een rustiger zelfbewustzijn. Dat hoor je. Zijn stem klinkt op deze plaat tegelijkertijd op haar krachtigst én op haar meest breekbaar. Samen met bassist John Curley, gitarist Christopher Thorn en multi instrumentalist Rick Nelson nam Dulli maar liefst 22 nummers op in studio's verspreid over Joshua Tree, New Orleans, East Hollywood en Cincinnati. Uiteindelijk bleven enkel de tien sterkste nummers over die perfect passen binnen de gebalde speeltijd van 37 minuten.
Met “Jungle Roux” opent de nieuwe plaat uitermate veelbelovend. Het voelt meteen vertrouwd aan. Dulli brengt de songtekst op zijn kenmerkende, smachtende wijze, terwijl de muziek aanzwelt op een bijna hypnotische golf. De herhaling trekt je als luisteraar diep het album in. Deze song stond vorige maand nog niet op hun setlist, maar ik hoop vurig dat hij een vaste plek krijgt tijdens de komende zaalshows.
Het tweede nummer, “House of I”, is al een tijdje uit als single en tapt voluit uit het klassieke Afghan Whigs vat. Het nummer houdt het midden tussen de broeierige energie van 'Sympathy For The Devil' en het ruwe grungegeluid uit hun beginjaren. Iets snediger dan de opener en met meer tempo. Ik hoorde het al live en het komt op een podium fantastisch over. De energie is overduidelijk voelbaar. Het is een scherpe afrekening met een voorbije liefde wiens manipulaties niet langer pakken.
Daarna gaat het met “Duvateen” een tikkeltje kalmer aan toe. Begeleiding op piano en delicate strijkers geven de song extra diepgang en een gevoelige laag. De scherpere randjes zijn door de tand des tijds wat afgevijld. “Duvateen” vormt de emotionele kern van het album. De titel verwijst naar de zware, matzwarte stof die op filmsets wordt gebruikt om licht te absorberen en het absolute duister na te bootsen. Voor Dulli staat het symbool voor de eindigheid van het leven en de donkere afgrond die altijd op de achtergrond aanwezig is. Tijdens het schrijven van dit nummer voelde hij zijn leven als het ware aan zich voorbijtrekken, balancerend op het punt waar hij met een heldere blik terugkijkt op zijn jeugd én vooruitblikt naar wat nog komt.
Op “My Lover” krijgen we weer meer die typische jaren negentig sound te horen in de melodieën en de gitaardistorsie. De track leunt op een fascinerende kruising van stijlen, ergens tussen de Sound of Paisley en een zinderend nummer dat herinnert aan het werk van David Bowie of Edwyn Collins. We horen een donkere soulweerklank en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer absoluut niet zou misstaan op een soundtrack van Quentin Tarantino. Tekstueel vat het perfect de ambivalentie samen van een relatie die drijft op lust maar gedoemd is om te mislukken.
“The Deepest Part of the Darkest Shadow” neemt me vervolgens mee op een emotionele trip. Het nummer start heel sober met piano en blazers, om daarna in crescendo uit te barsten en vervolgens weer de kalmte op te zoeken. Het golft op en neer, net zoals het leven dat durft te doen. Telkens is er die herkenbare stem van Dulli die je meesleept en je alle donkere kantjes van zijn ziel probeert bloot te geven en te bedekken tegelijkertijd.
“Mariah Luster” begint met een akoestische gitaar en het vrolijke gefluit van vogels, waarna warme blazers de boventoon overnemen. Het nummer werd opgenomen in New Orleans en ademt die typische sfeer uit van de lokale straatfanfares die een dodenprocessie begeleiden. Het nummer voelt anders aan dan de rest van de plaat, maar blijft tegelijkertijd heel herkenbaar binnen de stijl van The Afghan Whigs.
“Memphis Texas” haalt zijn titel dan weer van een nooit opgestart idee voor een kledinglijn. Ook hier horen we dat typische geluid dat aan je trekt om je mee te krijgen. Ik ervaar hier een melancholisch gevoel dat me vaker bekruipt bij het luisteren naar deze band.
Het strakke “77” heeft een heerlijk tempo en is mogelijk een knipoog naar het nummer “66” van hun klassieker '1965'. Huilende gitaren en meeslepende smeekbedes kenmerken deze track.
“Loose Talk” is vervolgens weer pure, klassieke Afghan Whigs: een strak tempo, ronkende gitaren en Dulli die zich vastklampt aan de scherven van een stukgelopen relatie. De meeslepende outro liet me achter met echt kippenvel.
Afsluiter “A Simulation” bouwt zes en een halve minuut lang verder op dat kippenvel. Het nummer begint met tachtig seconden aan sfeervolle, elektronische tonen, waarna een melancholische pianolijn, mellotrons en een magnifiek strijkersarrangement overnemen. Het voelt alsof de hemel zich langzaam opent. De opbouw en het melancholische gevoel herinneren me aan de grandeur van 'Faded' uit hun vroegere oeuvre. Dulli levert hier een van zijn meest existentiële songs af, waarin hij zijn grote gevoeligheid en zijn vragen bij de wereld de vrije loop laat.
'Soft Control' is een album dat de trouwe fans absoluut niet zal choqueren. Het voelt heel vertrouwd aan. Zoals gezegd zijn de scherpste randjes er wat afgevijld, maar dat is een natuurlijk proces wanneer een band met waardigheid ouder wordt. Of ‘Soft Control’ een hele nieuwe generatie fans zal overtuigen, weet ik niet. Ik vermoed dat vooral de mensen die al jaren met deze band meereizen zich meteen thuis zullen voelen. En misschien ook de kinderen van ouders die met Afghan Whigs zijn opgegroeid. Voor mij is dit in elk geval opnieuw een bijzonder sterke toevoeging aan een indrukwekkend oeuvre.
Ik kijk nu alleen nog meer uit naar de concerten later dit jaar, want een aantal van deze nummers lijken gemaakt om live nog meer impact te hebben dan op plaat.
The Afghan Whigs - Jungle Roux (Official Visualizer)
The Afghan Whigs - House of I (Official Video)
The Afghan Whigs - Duvateen (Official Visualizer)
Live 2026 Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Tracklist
Jungle Roux (3:07) House of I (3:05) Duvateen (4:11) My Lover (2:37) The Deepest Part of the Darkest Shadow (4:18) Mariah Luster (3:31) Memphis, Texas (3:27) 77 (2:55) Loose Talk (3:25) A Simulation (6:10)
Nederlands 
Français 
