Best vermakelijk dit EP’tje van Beth Ditto, de Amerikaanse zangeres van Gossip, in afwachting van haar eerste soloplaat … Zij scoorden twee jaar terug een niet onaardige hit met “Heavy cross”. Maar Ditto was al behoorlijk bekend als de imposante corpulente hyperkinetische vlam van het trio. Muzikaal kozen zij voor ophitsende en sfeervolle rockdance en is het punky randje bijna volledig verdwenen .
Op de EP wordt de ingeslagen weg verder bewandeld. De singles “Open heart surgery” en “I wrote a book” zijn nu net de twee voorbeelden van de gevarieerde aanpak. Het groovy “Do you need someone” spreekt ook de dansspieren aan . Het uitgesponnen “Goodnight good morning” leunt dan nauwer aan bij “I wrote a book” en is duidelijk innemender. Ditto heeft een danspophartje ontwikkeld en is er zeker niet benauwd van haar vetlagen eens door elkaar te schudden.
Punkpopknallers! Dat horen we op de eerste echte studioplaat van Cloud Nothings … Onbevangen, fris, aanstekelijk, speels, strak en melodieus … Cloud Nothings is de band van de vriendelijke Dylan Baldi uit Cleveland die een hoop lofi rammelrock speelt, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw … een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw en hard, van het kwartet.
Het jonge, dynamische bandje neemt af en toe wat gas terug op songs als “Should have”, “Forget you all the time” en “Nothing’s wrong” en knipogen dan naar Avi Buffalo, maar voor de rest gaan ze er lekker tegenaan, “Understand at all”, “Not important”, “Heartbeat”, “Been through” en ga zo maar door … eenvoudige, treffende , rake 2 à 3 minuten songs met een glimp naar The Vaccines Wavves, Vivian Girls, Woman en die teruggrijpen naar Band Of Susans en Sebadoh. We waren meteen gewonnen …
Behoorlijk paf staan we bij de echte doorbraak van Lucy Love, een Deense MC die een Britse achtergrond heeft . Op beats van producer/veteraan Yo Akim, horen we een grimmige, onrustige, gejaagde mengeling van ‘80s elektro, dubstep, breakbeats, reggae – ragga tunes en pop, onder een portie verbeten razende raps van de lady. Haar stem en techniek geven elan en kleur aan de songs.
De clubachtige klank jaagt ons de dansvloer op en ze houdt ergens het midden van MIA, Santigold en Dizzee Rascal. Ze trekt al meteen de aandacht met “Poison”; “Thunder” en “Monday” behouden dezelfde aanstekelijkheid, intensiteit , broeierige spanning en dansgehalte. Ingehouden en speels zijn nummers “Who are you”, "I'm a rapper", "Drug" en “Unfreeze”. “End of time” is een prachtige afsluiter van een MC die menig elektroartiest doet verbleken. Wat een muzikale ‘Killer/Kilo’plaat.
Als wij u vertellen dat Kid Congo Powers in een bruin verleden deel uitmaakte van zowel The Gun Club, The Bad Seeds als The Cramps, dan zal u ook begrijpen dat de man altijd al dichter gestaan heeft bij de injectienaald dan bij de hitparade.
Met zijn band The Pink Monkeybirds blijft hij op ‘Gorilla Rose’ zweren bij een vuile garagerock sound met gruizige gitaartjes in een fuzzkleedje. Wij hadden al een boontje voor de frisse garage jungle van voorganger ‘Dracula Boots’, die lijn wordt tot ons groot genoegen op ‘Gorilla Rose’ op de alleraardigste manier gewoon doorgetrokken. Opener “Bo bo Boogaloo” is qua fungehalte de gedroomde binnenkomer en daarop gaan Congo en zijn aapvogels gezwind verder aan de slag. Aangenaam om in onder andere “Catsuit fruit”, “Hills of pills” en “Our other world” die frisse verteltoon van Kid Congo te horen op een achtergrond van fifties en sixties orgels en rammelende gitaren. Denkt u hier even aan Andre Williams, aub.
Het album wordt ook gesierd door een paar blitse instrumentals als “Lord Bloodbathington” en “Bubble trouble”, rock’n’roll met surfgitaartjes die onbevreesd tussen de haaien zwemmen.
‘Gorilla Rose’ klinkt nog het meest als een soundtrack van een film met een overdaad aan leren jekkers, lapdances, old timer cadillacs, zatte vetkuiven en overvloedig bierverbruik. Iemand moet maar eens het GSM nummer van Kid Congo Powers aan Tarantino geven.
Vet plaatje.
Samen met The Phoenix Foundation zorgen deze uit Auckland afkomstige The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land zijn de bands erg populair. Binnen de ‘sounds of 2011’ in Engeland vallen ze er nu ook voor . De rest van de wereld mag volgen dus. Het debuut is een sprankelende plaat binnen de indiedancepop met stampende, groovy ritmes en refreinen; electro, psychedelica en shoegaze schuifelt als een mistig gordijn over de sound; de synths en de gitaarloops kunnen fors doorklinken.
De groep refereert aan MGMT, Empire of the sun, Passion Pit en Architecture In Helsinki. “All of this”, “Frayed” en “Young blood” zijn prachtsongs binnen deze stijl. Het kwintet, gecentraliseerd rond Thom Powers en Alisa Xayalith, zorgt voor voldoende variatie en er vallen gevoelige, dromerige songs te noteren als “The sun”, “Eyes” en “Girls like you”. En met “No way” hebben ze een intrigerende, repetitief, zweverige, slepend opbouwende song klaar.
De band balanceert tussen mainstream en underground, en ze voegen er een vleugje kitsch aan toe .
Het Malinese Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Tamikrest is dus een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De zeven muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Ze zijn een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolken en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara.
Ze brengen net als hun kompanen fascinerende songs die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los. Ook de gevarieerde samenzang en de hoge vrouwenstemmen zijn hiermee onmiskenbaar verbonden.
Het is heerlijk luisteren en live is dit een unieke ervaring. Geniet van de elf songs die elkaar mooi aanvullen en breed kunnen zijn qua instrumentatie. Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. De tweede plaat ‘Toumastin’ werd terug geproduced door Chris Eckman van Dirtmusic.
Joan Wasser is al toe aan haar derde plaat en begint deze uitnodigend met “I want you to fall in love with me”. De zinsnede staat garant voor uitbundigheid in woord en daad. Muzikaal houdt ze het op intens broeierige, groovy en sfeervolle soul/poprock; de songs worden bepaald door piano, toetsen en haar innemende, doorleefde stem. Blazers vullen aan .
Het zijn lange tracks die knap gearrangeerd zijn. Een gevarieerde boeiende plaat is het die de single “The magic” voorop plaatst , maar met opener “Nervous”, de snedige “Flash” en “Run for love”, sleutelcompositie “Human condition” en het uitgekristalliseerde “I was everyone” sterk voor de dag komen . Wasser is een bijzondere songschrijfster die straf uit de hoek komt!
De melancholie en de zachte soul sijpelen steevast door; de link verliest ze niet met het vroegere werk ‘Real life’ en ‘To survive’.
De plaat kwam tot stand door wisselende bandleden, die zich naar hartenlust konden uitleven. Overtuigende derde cd!
The Decemberists uit Portland, Oregon stonden al garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle en broeierige pop met een folky ondertoon. Het bracht hen ergens tussen Pink Floyd, Fairport Convention, Jethro Tull, Belle & Sebastian, Arcade Fire, My Morning Jacket en Sons & Daughters.
Het nieuwe album grijpt terug naar de periode dat we de band rond Colin Meloy leerden kennen, met name ‘Picaresque’ (2006), hun doorbraakalbum. Ze gaan dus ‘back to basics’, met een toegankelijke, directe, gevoelige plaat van vertrouwde, maar ijzersterke songs. Messcherp materiaal met beeldende teksten over oorlog, vrede, liefde en haat. Het collectief neemt afscheid van het werk van het geslaagde ‘The crane wife’ , dat in een drieluik werd ondergedompeld en de rockopera van ‘The hazard of love’, die eigenlijk geen songs op zich meer bevatte. Ze gingen een beetje ‘over the top’, maar ze zijn net op tijd terug neergedaald op Moeder Aarde met hun traditionele folkpop, die een sterke country inslag heeft.
Een breed instrumentarium siert en kleurt de songs en we noemen hen in een adem met Noah & The Whale. Ze verloochenen traditionele bands en artiesten als The Smiths, R.E.M., Dylan en Young niet in hun lieflijke, sfeervolle, broeierige en meeslepende songs. “Don’t carry it all”, “Rox in the box”, “Down by the water” en “This is why we fight” zijn alvast meesterlijke songs. Sterke plaat!
Onschuldig, dromerig, melancholisch, nazomers en sprankelend … Het zijn mooie termen om de sound van Toro Y Moi aka Chazwick Bundick te omschrijven. Zomerse feelgood pop met hemelse melodieën en funky grooves, ergens tussen de vorige generatie Pale Saints, Red Snapper, Air, Stereolab en de huidige broeierige, opzwepende sound van Caribou en Phoenix.
Een versmelting van indiepop, synthpop, shoegaze en surf in subtiele, sfeervolle ritmes, bepaald door de fijne, zachte stem van Bundick. Hij wordt aanzien van een nieuwe generatie slaapkamerproducers en komt in de spotlights te staan met een boeiende tweede cd.
In 2007 waren wij nogal onder de indruk van ‘Wait For Me’, de debuutplaat van The Pigeon Detectives. De eersteling van deze Britten stond vol memorabele en lekker in het oor liggende rocksongs met uiterst catchy refreinen die amper de grens van de drie minuten overschreden. Na een of twee luisterbeurten zat je de meeste van de 12 nummers al spontaan mee te brullen. Enig punt van kritiek was toen dat de band niet echt vernieuwend was en duidelijk de mosterd haalde bij bands als Libertines, Buzzcocks, The Clash en de Kaiser Chiefs.
Na een jaar volgde meteen album nummer 2 ‘This is an Emergency’ waar The Pigeon Detectives gewoon dezelfde richting bleven uitgaan. Het zou de heren geen windeiren leggen want het plaatje ging in hun thuisland vrij vlot over de toonbanken.
Nu is er dus ‘Up, Guards And At’Em’ en ook nu is de vernieuwing ver te zoeken en blijven The Pigeon Detectives trouw zweren aan hun zelfde sound. Een kleine kanttekening is dat we wel regelmatig wat synths en elektronische geluiden horen maar dit voegt nergens iets substantieels toe aan het geluid van dit viertal.
Wie aan dit alles niet te zwaar aan tilt en gewoon lekker wil genieten van deze typische Britse indierockband heeft met ‘Up, Guards And At’Em!’ gewoon een heel fijne plaat. Ook nu zing je gegarandeerd na twee luisterbeurten de vrij simpele teksten van songs als “Need to Know This”, “Done in Secret”, “What you gonna do” en “I Don’t Know You” mee.
We beamen probleemloos dat de band aan vernieuwing toe is en dat sommige nummers na een tijdje wat op mekaar lijken, maar desondanks zullen we de komende maanden op geregelde tijdstippen dit plaatje opnieuw opzetten.
Omdat Kaiser Chiefs er zelf niet uit kwamen welke van de nieuwe songs ze uiteindelijk op het album zouden zetten hadden zij op voorhand een twintigtal tracks op hun website gepost om zo de fans zelf de kans te geven hun eigen compilatie er uit samen te stellen. Beetje onnozel, als je ’t ons vraagt, want die fans willen natuurlijk alles downloaden en hebben dan ook weinig behoefte aan elimineren van songs van hun favoriete band. Maar wij wel !
Uiteindelijk ligt er nu een nieuw album in de winkels met daarop 13 tracks, maar nog wat meer eliminatie zou niet misstaan hebben. Wij zouden na wat grondig speurwerk geopteerd hebben voor een EP’tje met 6 sterke songs en that’s it.
U zal vergeefs zoeken naar fuifnummers van het kaliber “Ruby”, “Never Miss a beat” of “Oh My God”. Een dingetje als “Long way from celebrating” heeft wel wat hitpotentieel in zich, het is een fijne song maar uitzinnig op en neer wippen ga je hier niet bij doen. Verder krijgt u frisse eighties pop met “Things Change” en gezwinde feelgood pop met het knappe “Starts with nothing”. Het vinnige rockertje “Dead or in serious trouble”spreekt ons nog het meest aan en ook opener “Little shocks” en “Child of the jago” zijn van die typisch lekkere opzwepende Kaiser Chiefs nummertjes.
Tot zover het koren, want verder treffen we helaas nogal wat kaf aan op dit nieuwe album. Het Madness beestje duikt op in “When all is quiet” maar de song valt te licht uit en kan geenszins tippen aan de briesende topsongs dan deze grote voorbeelden. Het synthesizer niemendalletje “Heard it break” staat hier ook maar wat onnozel te wezen en het supermelige “Coming up for air” is zowaar nog slapper, om nog maar te zwijgen over de flauwe afsluiter “If you will have me”.
De songs die het album niet haalden hebben wij ook gehoord en het was ons meteen duidelijk waarom ze in de kast zijn blijven steken. Mogen ze veel stof vergaren.
Voor het bouwen van een vet feestje op hun optredens blijven Kaiser Chiefs dus aangewezen op hun eerdere hits, maar de heren hebben er met deze half geslaagde nieuwe plaat toch een handvol dingetjes bij om hun legendarische live sets nog wat meer kleur te geven. Op naar de AB in november.
Een van de betere platen in de hardrockgeschiedenis is Ozzy’s ‘Diary Of A Madman’ uit 1981. Het betreft de tweede soloplaat van Osbourne en die is in dertig jaar ondertussen al meer drie miljoen keer over de toonbank gegaan. De heruitgave ervan gebeurde al eens in 2002 maar dat gebeurde wel zonder de originele drum- en bastracks. Op deze reissue is dit wel het geval, wat de echte fans ongetwijfeld toejuichen en misschien zal aansporen om deze klassieker opnieuw in huis te halen. Sowieso is ‘Diary Of A Madman’ een zeer interessant plaatje voor de echte metalfan. Enerzijds komt dat doordat Ozzy een van de beste zangers uit de metalgeschiedenis is (z’n vocalen hier zijn van het beste dat hij ooit uitbracht), anderzijds komt dat door het fantastische gitaarwerk van de geniale Randy Rhoads, de toenmalige veelbelovende gitarist die kort na de opnames veel te vroeg stierf in een vliegtuigongeluk. Op nummers zoals “S.A.T.O.”, “You Can’t Kill Rock and Roll”, “Tonight” en de titeltrack is het echt genieten geblazen van de mans gitaarwerk.
Deze nieuwe heruitgave heeft uiteraard nog een aantal extra’s en dat is hier in de vorm van een live cd. We horen elf nummers die opgenomen werden tijdens verschillende show van de Blizzard of Ozz-tournee. Het is vooral Rhoads die hier de show steelt. We horen op deze opnames trouwens verschillende Black Sabbath-klassiekers zoals “Iron Man”, “Children Of The Grave” en “Paranoid”, wat natuurlijk een extra reden is om deze dubbelaar een plaatsje te geven in je metalcollectie!
Een onbeschaamd retro plaatje waar het zweet met emmers van af druipt. Deze Amerikaanse bende serveert pure soul, hete funk en opzwepende blues met vette kwinkslagen naar James Brown, J. Geils, Black Keys, Dirtbombs en prille Stones. De gitaren zijn heet en dirty en een swingend blazerskwartet hitst de boel nog meer op. De plaat heet ‘Scandalous’ en is inderdaad schandalig goed, ze ademt gewoon een live gevoel en bruist als een goed getrainde aspro in een glas tequila.
Het is gewoon onmogelijk dat u de benen en de rest van uw al dan niet potente ledematen stil houdt op stampers als “Mustang ranch” en “You been lyin’”. De funk en soul hebben de tijd van hun leven in “Livin’ in the jungle”, “Booty city” en in een supergroovy “Scandalous” en de blues klinkt op zijn vetst in “Messin’” en “Jesus took my hand”.
Als er ergens een podium is in de buurt die deze ophitsende bende wil ontvangen, dan vliegen we daar als de bliksem naar toe. En ’t is toch wel van dat, zeker, op 29/09 in zaal l’Aeronef te Lille. We zijn al weg.
Nadat zijn bandje The Rascals maar niet van de grond kwam maakte Miles Kane met zijn maatje Alex Turner van Arctic Monkeys onder de naam The Last Shadow Puppets het voortreffelijke plaatje ‘The age of the understatement’ dat prompt naar de hoogste regionen van de hitlijsten stootte.
Nu Turner alweer volop ondergedoken is in zijn Arctic Monkeys vond Kane de tijd rijp om The Rascals maar te laten voor wat ze zijn en bokste hij een eerste soloplaat in elkaar.
Het ding gaat zeer aardig en veelbelovend van start met het felle “Come closer”, maar al snel blijkt dat Kane na die blitse start het tempo en niveau niet kan blijven aanhouden. Het ondermeer door StuBru grijsgedraaide “Rearrange” blijven wij een zaag van een song vinden en na ettelijke beluisteringen houden we hardnekkig vast aan onze eerste indruk: foute singlekeuze. Het wordt nadien zelfs nog meliger met slappe kost als “My Fantasy”, “Counting down the days” en als pijnlijk dieptepunt de stroperige smartlap “Take the night from me”.
Pas op de tweede helft van het plaatje worden de meubelen gered met ondermeer het fleurige Britpop deuntje “Quicksand” en het wel zeer Arctic Monkeys-achtige “Inhaler”. En onze kop eraf als “Kingcrawler” geen afleggertje is van ‘The age of understatement’, maar dan wel één van het betere soort waardoor wij ons luidop zouden durven afvragen waarom zo een knappe song die plaat niet heeft gehaald. Ook “Telepathy” is een okselfrisse popsong met fijne sixties gitaartjes en “Better left invisible” rockt dankzij een ‘Cold Turkey’ riff wel echt lekker door.
Speciaal om ons te kloten sluit Kane zijn album af met “Colour of the trap”, alweer een onuitstaanbare draak van een song.
Van een tweeslachtig plaatje gesproken.
Nederlands 
Français 
