Van de vorige cd ‘Alas my love’, debuut van The Bony King Of Nowhere, schreven we nog het volgende: ‘broeierig spannende groeisongs, waarbij de groepsnaam z’n ‘King’ waardig draagt; hij plaatst zich geruisloos tussen een Bonnie ‘Prince’ Billy, Iron & Wine, Bon Iver, Low en Cowboy Junkies’.
Die opvolger ‘Eleonore’ plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers En terecht, want de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram.
Inderdaad, klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs en bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes. “Sleeping Miners”, “The garden” en de titelsong zijn klassesongs, maar ook het vollere geluid op “Hear them calling” en “The poet” intrigeren en zorgen voor diepgang en variatie. Eindigen doet onze ‘King’ in alle intimiteit met “Some are fearful” en “Mother”.
Wat doet besluiten dat hier een groots talent bezig is, die een grootse toekomst verdient …
Het Londense vijftal Crystal Fighters steekt z’n roots en z’n voorliefde van de Baskische cultuur niet onder stoelen of banken. Simpel, er zitten twee Engelsen, een Amerikaan en twee (wulpse) Spaanse vrouwen in de band.
Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen.
Op het debuut horen we prima songs. Meteen treken ze de aandacht met “Solar system” en “Xtatic truth”. “I do this everyday”, “I love London” en “Follow” kunnen regelrecht op de dansvloer. “In the summer” en “With you” durven te raken aan een melodieuze Crystal Castles of een doordeweekse Vive La Fête; ook de bezwerende dromerige pop als “Champion sound”, “Plage” en “At home” zijn de moeite. Af en toe laten ze een steek vallen zoals “Swallow” die overal en nergens heen gaat.
Crystal Fighters neemt de diverse invloedssferen zeker mee en verder kijken Fischerspooner, Hot Chip, MIA en Buraka Som Sistema om de hoek.
Kijk, overal waar ergens ‘Crystal’ in de groepsnaam voorkomt, neigt naar geslaagd en overtuigend!
Integere, broeierige en gemoedelijke kamermuziek horen we van het Deense duo Murder van Jacob Bellens en Anders Mathiasen. Zij putten voor hun ‘murder ballads’ op de nieuwe plaat ‘Gospel of Man’ uit de rijke americanatraditie.
Semi-akoestisch materiaal, vernuftig in elkaar gestoken songs met een sterke melodie en een folky ondertoon, gedragen door indringende vocals, die neigen naar de sound van Midlake; ze voegen er graag geluidjes van piano, cello, flute en orkestraties aan toe, die het geheel uiterst mooi en fleurig maken.
We horen een handvol pareltjes als “Providence”, “Milk & honey”, “No room for mistakes” en “Picker of cotton”; ietwat forser klinkt “Excelsior”.
‘Gospel of Man’ is een uiterst genietbare plaat, die voldoende variaties in het genre tracht te bieden, het duo uit de onvergetelheid moet brengen en de Scandinavische folk americana een grotere, bijzondere rol moet toebedelen, ondanks de beladen groepsnaam.
Opera met metal gaan mengen is niks nieuws, in het verleden hadden platen van bands als After Forever en Therion bewezen dat deze combinatie helemaal niet zo gek was alsof ze op het eerste zicht leek.
Dit project is echter iets geheel anders waarbij men een gehele waslijst van muzikanten over verschillende landen samenbracht en waar zelfs mensen zitten die eerder hun verdiensten bij bands als Epica hebben gemaakt.
Bovendien is dit meer dan zomaar een concept en wil men Road To Consciousness ook op scène gaan brengen waarbij we meteen hopen dat deze band een voller kwalitatief geluid krijgt, die ze op basis van de geleverde composities best verdienen.
‘Road to consciousness’ is een eigenzinnige plaat geworden die op wat clichématige teksten en een paar schoonheidsfoutjes na, beslist de liefhebbers van het genre zal weten aan te spreken.
www.myspace.com/roadtoconsciousness
Voor old school NYD fans is deze ‘Dancing backward in high heels’ wel even slikken, en dit omdat The Dolls (of wat er van over blijft, met enkel nog Sylvain Sylvain en David Johansen als originele leden in de rangen) nu helemaal zijn afgestapt van het oorspronkelijke geluid. Enkel de fijne hoes roept nog herinneringen op aan het woelige verleden.
Het zat er al aan te komen met de vorige plaat ‘Cause I sez so’ waarop ze ook al gretig dweepten met sixties en doowop geluiden. Toch waren er op die plaat nog duidelijke raakpunten met de oorspronkelijke proto punk van begin jaren zeventig. Die zijn nu helemaal verdwenen.
Eén en ander kan ook te maken hebben met het vertrek van Steve Conte, een gitarist die steeds trachtte om de geest van Johnny Thunders bij The Dolls in leven te houden.
Met de exit van Conte zijn de gitaren naar de achtergrond geschoven ten gunste van een opzwepende sax en een zinderend orgeltje, wat resulteert in een handvol aanstekelijke songs waarmee we ons in het hartje van de sixties wanen. Dingen als “Round & round” en “I sold my heart to the junkman” konden volgens ons meer dan veertig dertig jaar geleden makkelijk in de hitparade belanden ergens tussen Smokey Robinson, The Beach Boys en The Supremes.
Het fungehalte is alweer belangrijker geworden en de stempel van David Johansen is nog nadrukkelijker aanwezig.
‘Dancing backwards in high heels’ ligt dichter bij diens alter ego Buster Poindexter dan bij de originele Dolls. Johansen, wiens zangcapaciteiten onaangetast blijven, herneemt hier trouwens “Funky but chic” uit zijn eigen solo carrière, zij het daarom niet echt beter.
De plaat is onmiskenbaar meer soul dan rock, laat staan punkrock. We kunnen de Dolls dus niet verwijten dat ze krampachtig blijven vasthouden aan de sound die ze zelf gecreëerd hebben begin jaren zeventig. Misschien is dit ook wel verstandig, want wat ze toen voor mekaar gekregen hebben zouden ze op vandaag toch niet meer kunnen evenaren. Eigenlijk grijpen ze nu zelfs terug naar dezelfde prille sixties invloeden en voorbeelden, er komen alleen heel andere dingen uit.
‘Dancing backwards in high heels’ is dus een gedurfde onderneming waarmee The Dolls hoegenaamd niet op hun bek gaan, maar wij zullen als fan van het eerste uur toch eerder teruggrijpen naar onze exemplaren van ‘ New York Dolls’ (1973) en ‘Too much too soon’ (1974).
Dit hier is gewoon een andere groep.
Als u vindt dat The Thermals een pak van hun pluimen verloren zijn en veel te braaf zijn geworden, dan moet u beslist eens dit plaatje proberen.
De simpele maar zeer doeltreffende rechttoe rechtaan rock van White Wires is volledig bereid volgens het ongeschreven recept van de eerste twee Thermals platen. Garage rock met een flinke scheut punk, een rauw geluid zonder veel franjes, een lo-fi productie, gure riffs en korte sprankelende catchy songs voorzien van de nodige dosis vuur en woede. Het plaatje duurt amper 27 minuutjes en bevat 12 killers van songs die met zijn allen richting onderbuik razen. Hoe heerlijk simpel rockmuziek kan zijn.
Geen idee waarom het genre nu terug zo hot is en waar al die nieuwe shoegaze bandjes blijven vandaan komen, maar deze Weekend nemen we er graag bij. Qua nieuwe bands in het genre komt Weekend dicht in de buurt van het zinderende A Place To Bury Strangers, en dat wil wat zeggen.
Nogal opmerkelijk, dit trio komt uit het zonnige San Francisco, maar zomerse deuntjes zijn niet echt aan hen besteed. Wij zouden eerder spontaan geneigd zijn hen in een donkere Britse steeg te situeren, ergens waar My Bloody Valentine en Joy Division door de speakers loeien. De noise gitaren snijden en scheuren, de zang komt half van achter de coulissen en de pompende ritmesectie zorgt voor een gure geluidsmuur.
Het onheilsspellende geluid van “Landscape” lijkt zelfs rechtstreeks vanuit een onrustwekkende kelder te komen. “Coma summer” en “Age class” klinken als de Velvet Underground na een elektrocutie, “Youth Haunts” is een wilde jacht op het vel van Sonic Youth en “End times” is Joy Division die het met Husker Dü aan de stokken krijgt.
Er worden dus geen nieuw paden betreden bij Weekend maar ze maken het soort lawaai waar wij van houden.
Scott Kempner, de man die ooit aan het roer stond van de Amerikaanse rocklegende The Del-Lords noemde deze Rob Skane rock'n’roll zoals God het geschapen had.
Weliswaar grootse woorden, maar zoiets is nu eenmaal te verwachten bij een man die zijn inspiratie zocht bij Paul McCartney, The Replacements of Graham Parker.
Allemaal traditionele waarden maar het zijn allemaal één voor één iconen die weten hoe je een goed nummer uit de mouw moet schudden en dat is blijkbaar ook wat deze New Yorker van plan was te doen op diens cd ‘Phantom Power Trip’ die trouwens geheel in eigen beheer werd opgenomen.
Een cd die 11 nummers telt, allemaal volgens de gouden regel van de drie minuten en het soort rocksongs dat zonder kapsones is. Omwille van de eerlijkheid die hier van uitgaat is dit zonder twijfel een cd die vooral een ouder publiek moet aanspreken want Rob is niet het soort muzikant die droomt van stadions. Te oordelen naar deze cd is hij al best tevreden met een podium tussen de barkrukken. Cd zonder verassingen maar wel een degelijke rockplaat van de oude school.
Een overtuigend dubbel compilatie album voor de danslustigen is er nu met de Fiesta Club presents One. Voor wie het zaterdagavond gevoel in een club of op StuBru eigen wil maken, zal probleemloos de compilatie aanschaffen. DJ Cosmic, MK, Fad-G & Benoit de Neco zorgden hiervoor.
CD1 is een urban dance party plaat – r&b/hiphop party grooves en clubdance met softy en meer pompende beats, reggae, ragga kruisen de soul en r&b bass. Het is aangenaam voer om naar te luisteren, te ondergaan, hoewel het gevoel een beetje teveel van hetzelfde halfweg de cd om de hoek sluipt. Met Usher ft Pitbull en Aloe Blacc kun je al niet te veel verkeerd doen. Na de etherische Cocteau Twin sample op “Your love” van Nicki Minaj komt vooral de reggae/ragga/dubstep op het voorplan met Gyptian, Mario en R Kelly ft Wysdin & Yandell. Natuurlijk kan een Busta Rhymes binnen deze stijl niet ontbreken en met Fatman Scoop ft The Crooklyn Clan en Young Money ft Lloyd werd terecht een kookpunt bereikt.
Your favourite Switch - Life is music hoor je dan ongetwijfeld op de tweede cd. De nummers in een dansconcept gaan naadloos in elkaar over; hier noteren we toch enkele hoogtepunten die een Tomorrowland inluiden van een Swedish House Mafia ft Pharrell, Duck sauce, Yolande be cool naar de trance van Tim Berg en de puike, energieke en opzwepende dance van artiesten als Steve Angello & Laidback Luke ft Robin S (“Show me love”) , John Dahlback’s “Pyramid”, “Moonbach” van Silvio Ecomo & Huckie en Cidinho & Daca (“Rap das armas”). Naar het eind wordt het tempo nog aanstekelijker met Major Lazor ft Vybz Kartel (“Pan de floor”), “Warp 1.9” van The Bloody Beetroots en “Hey Hey” van Dennis Ferrer. Dancefloorkillers, fijn & hitgevoelig. Entertainment op z’n plaats dus …
Het succesverhaal van het Amerikaanse Black Eyed Peas begint met ‘Elephunk’ in 2003. De heren hiphop rappers Will.I.Am, Taboo, Apl.De.Ap krijgen de bevallige zangeres Fergie in de band en maken een plotse muzikale shub en scoren meteen een paar grootse danshits als “Let’s get retarded”, “Shut up” en “Where is the love”. Intussen zijn we drie cd’s verder en is BEP na ‘Monkey Business’ van 2005 muzikaal fors achteruit gegaan, ondanks dat ze steeds een handvol megahits klaarhebben.
Een supergroep is het geworden, aangenaam vertier, die de festivals kleurt en z’n publiek weet op te zwepen met songs als “Don’t phunk with my heart”, “Pump it” en “Don’t lie” van ‘Monkey Business’, en uit ‘The E.N.D.’ “Boom boom pow”, “Rock that body”, “ Meet me halfway” en “I gotta feeling”.
De nieuwe ‘The Beginning’ is een ware recyclageplaat geworden … de helft bewerkt met bekende jaren ‘80 hits, gedateerd, die een Eurodancehouse sausje krijgen. “The time”, “Love you long time” en “Fashion beats” scoren het hoogst in plagiaat, maar worden nu net de grootste hits. Die stukken geven ze twa trance trucjes, verkapte raps en een opwindende groove. Zonder al te veel moeite hapklaar dus. De overige songs, buiten de laatste twee “Just can’t get enough” (nee geen Depeche Mode) en “Play it loud”, zijn allesbehalve goed . Maar ok, ze hebben opnieuw een kleine helft hits, die hen als één van de grootste bands van de laatste tien jaar maken en zij malen er niet om … so do we?!
Eindelijk is het er van gekomen dat Sanne Putseys aka Selah Sue een debuutplaat uit heeft. Ze presenteert zich als een klassedame, bulkend talent die over een doorleefde soulstem beschikt, helder, indringend, intrigerend en emotievol klinkt en zorgt voor onnavolgbare raps. Ze steekt souldames Joss Stone, Amy Winehouse, Lauren Hill en Erykah Badu naar de kroon en ze maakt huidige talenten Duffy en Adele jaloers.
Iedereen houdt wel van haar … Ze is een Belgisch talent die een wereldwijde doorbraak verdient. De Leuvense is er met de jaren maar op vooruit gegaan. Ontdekt in 2007 door Milow en door de talrijke optredens solo en met haar band, heeft ze een erg evenwichtige , gevarieerde, overtuigende, sterke plaat uit, een swampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep; ze brengt vette, ingetogen en gevoelige tracks die uiterst genietbaar, bezwerend en groovy kunnen zijn, “Peace”, “Crazy vibes”, “Black part love”, “Raggamuffin”, “Fyah fyah fyah” en “Crazy sufferin style” om maar een paar op te noemen.
Solo en ingehouden op haar gitaar refereert ze nauw aan Luka Bloom, een vleugje trippopritmes en lome basslines op “Just because I do” sluipen om de hoek.
Eerder al smolten Prince en Cee-Lo Green voor haar, - luister maar naar “Please” die Joss Stone en Solomon Burke verenigt.
De cover “Valerie” staat niet op het debuut, maar wat we horen doet een groots Belgisch Talent besluiten, eigentijds en pur sang. Een Top Selah Sue!
De naam My Bee’s Garden is misschien nog niet wat je zou zeggen doorgedrongen tot de Vlaamse hersenpannen maar tot dusver mag deze Melody Prochet, om wie het allemaal draait, zeggen dat één van haar beroemdste fans Charlotte Gainsbourg is.
En dat is zeker niet zo’n verrassing want wat deze 23 jarige Française presteert op haar debuutalbum zou enkel maar de goedkeuring van papa Serge tot gevolg hebben.
Mevrouw Melody (herinner u Nelson) hijgt zich door een tiental nummers die volgens haar onder te brengen zijn onder de noemer shoegaze.
Eigenlijk is dat nog zo’n slechte benaming niet want naast de latere Cocteau Twins horen wij ook invloeden van Broadcast en Pram. Daarnaast hoor je door heel wat nummers de psychedelische invloeden van ‘L’homme à tête de chou’.
De aanstormende lente kon geen betere aankondiging kennen dan deze plaat die verplichte kost is voor alle indiepopfans, en natuurlijk ook de liefhebbers van het schoon vrouwvolk.
Info www.myspace.com/mybeesgarden
Wie regelmatig de cdrubriek van de site leest, zal ondertussen ook wel weet hebben van Bureau B, het Duitse label dat stelselmatig allerlei obscure releases van Krautrockartiesten terug op de markt weet te brengen. Hans-Joachim Roedelius is ondertussen 77 jaar geworden en deze man speelde een cruciale rol in de Krautrockgeschiedenis, en dus ook in het verdere verloop van de elektronische muziek.
Samen met Dieter Moebius vormde hij de legendarische band Cluster, en was hij ook natuurlijk de man achter Harmonia. Het zijn allemaal groepen die één voor één het pad gekruist hebben met die van Brian Eno en dus mede aan de wieg stonden van wat later zou bekend staan als zijnde de ambientbeweging.
‘Gift of the moment’ (of om de originele titel trouw te blijven ‘Geschenk des Augenblicks’) was de tiende plaat in Hans-Joachim’s carrière en meteen ook zijn meest succesvolle.
Op zich een best bizar feit aangezien Hans-Joachim op deze plaat de elektrosfeer liet voor wat het was en eigenlijk een neoklassieke plaat maakte.
Muziekjournalisten bestempelden dit al gauw als ‘Proto New Age’ en hoe vaak we journalistentermen met argusogen moeten bekijken, hadden ze het dit keer wel bij het rechte eind want met piano en cello creëerde Hans-Joachim Roedelius een klanktapijt vol minimalistische klassieke klanken die je een andere (dromerige) wereld doen zien.
Het is trouwens opmerkelijk hoe dicht dit soort muziek stond bij wat hier in België gelijktijdig werd gedaan met Soft Verdict (de groep rondom Wim Mertens).
Mensen die van avontuurlijke muziek houden moeten zich hier beslist eens aan wagen!
Facebookgebruikers zullen zeker reeds de advertentie van deze cd gezien hebben en dat heeft wellicht te maken met de hoge hoop die men heeft voor deze release. Ook al is deze cd geen hoogvlieger, kan deze ‘Victory Party’ wel gerust wedijveren voor de prijs van vreemdste cd van het jaar.£
Wereldmuziek met pop vermengen is niks nieuws, daarvoor moeten we gewoon aan Beirut denken. Wat deze Geoff Berner hier echter uitspookt, is allesbehalve alledaags voer voor onze Westerse oortjes want het betreft hier de zogezegde Klezmer-muziek wat Joodse traditionele muziek is.
Apart maakt nog niet briljant,en hoe mooi de verpakking van deze ‘Victory Party’ wel mag ogen blijft het allemaal platjes en geeft je achteraf niet meer dan een leuk gevoel.
Toch blijft deze cd uiterst deskundig gemaakt, maar het is allemaal wat platjes en het laat je bij momenten gewoon Siberisch koud. Niet dat er geen lichtpuntjes zijn, zo zal
“Mayn Rue Platz “wellicht de Kurt Weill-fans weten te bekoren en is iets als “I am going to jail” voor muziekfans die niet vies zijn van musicals, maar ondanks de diversiteit lijkt allemaal net iets te gelikt. Bovendien haalt deze cd net geen dertig minuten en dat is in tijden van crisis net iets te weinig.
Info www.geoffberner.com
Nederlands 
Français 
