Een artistiek indierockend bandje lijkt Akron/Family wel. Ze gaan een paar fikse stappen verder dan Port o’Brien, Fleet Foxes, Arcade Fire en Band Of Horses die binnen het Akron/Family concept uiterst toegankelijk klinken.
Het kwartet uit Brooklyn NY komt pas nu in de picture met ‘Set ‘em wild, set ‘em free’, ondanks het feit dat ze al een paar platen uithebben. Ze putten uit de ‘60’s psychedelica en pop van Beach Boys, Captain Beefheart en zorgen voor een opmerkelijke groove van pop, americana, freejazz en elektronica. De band heeft zin voor avontuur en experiment, geven aan hun evenwichtige dromerige, broeierige composities breed uitwaaierende, onverwachtse wendingen, bepaald door een bezwerende soms ietwat hoog uithalende zang en een goed op elkaar afgestemde stemmenpracht. Grillige songs als “Everyone is guilty”, “River”, “Gravelly mountains of the moon”, “Many ghosts” en het noisy schreeuwende “MBF” staan tegenover het sfeervolle “Creatures”, “The alps & their orange evergreen”, “They will appear” en “Sun will shine”, wat het geheel uiterst boeiend, spannend en adembenemend maakt.
De West-Vlaamse Gentenaars Toman hebben een muzikale gedaantewisseling ondergaan. Postrock, avantgarde, psychedelica, sfeervolle toetsen en allerhande geluidjes horen we op hun recentste cd. Ze hebben hun postrock van vroeger een handige alternatieve draai gegeven en vermijden zo een doodlopend straatje met hun sound! Toman houdt van het avontuur en de creativiteit en baseert zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables.
We spreken over amper zes songs op deze nieuwe plaat, waarvan sommige over de grens van de tien minuten gaan. Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De songs hebben een broeierige intensiteit en ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen; er is plaats voor melodie, ritme en subtiliteit. Frontman Wouter zingt meer dan hij op alle vorige platen heeft gedaan; z’n zang kan hevig en schreeuwend zijn. ‘Where wolves wear wolf wear’ lijkt wel een soundtrack.
De heren houden van beesten en spelen met woorden in hun cd titels. Opnieuw hebben ze een prachttitel gevonden, en we krijgen er een fraai geïllustreerd boekwerk met beeldverhalen vol dieren bij. Ze creëren een eigen wereld rond hun muziek. Kan het nog genialer? Puik werk van deze mannen. Uiterst origineel en gewaagd!
Hoe moeten we dit nu gaan interpreteren : ‘De moeilijke derde’ of ‘een interessante nieuwe richting ?
Feit is dat de jachtige en flitsende sound van de eerste twee fantastische Arctic Monkeys platen grotendeels heeft moeten wijken voor een nieuw geluid, te omschrijven als weids, donkerder en meer gelaagd. Veel heeft natuurlijk te maken met de locatie van opname (Joshua Three USA, midden in de woestijn !) en uiteraard de producer (Josh Homme, the man himself). Neen, dit is geen stoner-rock plaat geworden, maar de Homme invloeden zijn wel degelijk aanwezig, vaak horen we raakpunten met Homme’s experimentele desert sessions cd’s, zo klinken de gitaren als iets wat uit de withete woestijn komt en niet uit een flashy Brits repetitiekot.
En, u voelde het misschien al komen, wij waren meer ingetogen met de oude dan met de nieuwe sound van deze nog steeds piepjonge knapen. Niet dat Josh Homme zijn best niet heeft gedaan, maar het is met de songs dat er iets schort. Die zijn, op enkele uitzonderingen na, wat te traag, te loom of te inspiratieloos. De uitzonderingen van dienst zijn opener “Crying lightning” en een zinderend “Pretty visitors” die de frisheid van de eerste platen perfect doet samenvallen met een paar typische Josh Homme- gitaren in een geslaagde tempowisseling. Ook “My propeller”, “Dangerous animals”, “Potion approaching” en het ingetogen “Cornerstone” zijn best straffe songs maar wat wij elders op de plaat vooral missen is snelheid, puntigheid en snedigheid, precies die dingen die de Arctic Monkeys tot op heden zo bijzonder maakten.
‘Humbug’ geeft ons de indruk dat er iets te veel aandacht is besteed aan de sound en te weinig aan de songs. Alleen de combinatie goede producer / goede songs kan voor vuurwerk zorgen. Als één van beiden mankeert, dan pruttelt de motor. Vraag het maar aan U2 en Coldplay die allebei voor hun laatste album met opperproducer Brian Eno in zee zijn gegaan maar wel een sof van een plaat afleverden. Doch, laat ons niet overdrijven, want deze ‘Humbug’ klinkt toch nog heel wat frisser dan de bombastische vehikels van deze twee voornoemde zogenaamde grote bands.
Misschien zijn Arctic Monkeys te ongeduldig en te vroeg met een nieuwe plaat op de proppen gekomen, met als gevolg een half geslaagd album die niet anders kan onthaald worden dan als een kleine ontgoocheling. Een moedige poging om anders te klinken, dat wel, maar ver beneden de huizenhoge verwachtingen. Vermeende muziekkenners zullen dit misschien een groeiplaat noemen, maar wij zullen toch steevast in ons cd rek blijven grijpen naar ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’, ‘Favourite worst nightmare’ en, ook niet te versmaden natuurlijk, The Last Shadow Puppets, waar Alex Turner ook iets anders uitprobeerde maar dan wel met een schitterend resultaat.
Goed geprobeerd, maar de volgende keer toch liever wat meer tempo en vuurwerk. Ze kunnen het.
De Canadese punkrockers van Billy Talent zijn niet erg origineel qua albumnamen. ‘III’ is het logische derde album van de band. Wie de plaat begint te beluisteren zal misschien opmerken dat ze wat softer klinken dan hun vorige albums. Op het eerste schreeuwde zanger Ben Kowalewicz nog zijn stembanden aan flarden, op ‘II’ was het al wat kalmer en meeslepender. Nu is het vooral qua zang meer zoals ‘II’, muzikaal neigen ze meer naar het debuut. Een evenwichtige mix van jong en oud, zo blijkt. De nummers “Devil On My Shoulder” en “Rusted From The Rain” klinken meer naar rock dan naar punk, maar vanaf het derde nummer “Saint Veronika” besloot de band duidelijk te veranderen naar punk, want vanaf dan gaat het beenhard. “Tears Into Wine”, “Pocketful of Dreams”, “The Dead Can’t Testify” en vooral ook “Turn Your Back” dat samen geschreven is met Anti-Flag. Ook hier enkele tragere nummers zoals het prachtige “White Sparrows” en “Diamond On A Landmine”. Wij hielden vooral van de gitaarriffen en de diepe basgitaar (enkele fantastische solo's voor beide instrumenten). Billy Talent brengt genoeg variatie in hun nummers zodat het geheel boeiend blijft. 11 goede nummers tellen we op deze plaat, maar absolute top zijn ze niet.
Faith No More onderneemt een reünie(festival)tour en in het kader daarvan verscheen een ‘greatest hits’ plaat. Er werd gretig geput uit albums als 'The real thing', 'Angel dust' en 'King for a day'. FNM bracht stevig rockend, poppy als avontuurlijk, creatief materiaal, een pittig gekruide, tijdloze mix waarin uitstapjes richting funk, metal, jazz, soul, punk en progrock te horen zijn. Niet voor niks worden ze omschreven als funkmetal pioniers.
De band draait rond de weirde superieure zanger/componist Mike Patton (die we kennen van een pak projecten Mr Bungle, Fantomas, Tomahawk, Peeping Tom). We vergeten de andere leden niet, die elk op hun manier een belangvolle bijdrage leverden tot dit epische geluid: keyboardspeler Roddy Bottum, bassist Billy Gould en drummer Mike Bordin. Origineel gitarist Jim Martin zien we niet tijdens de tour; hij had geen zin om mee te doen aan de reünie en werd vervangen door Jon Hudson die ook meespeelde op de laatste langspeler 'Album of the year'.
Cd 1 bevat de smaakvolle songs zoals we FNM het best kennen: van “The real thing”, “Epic”, “We care a lot” naar “Caffeine”, “R’n’r”, “Be aggressive”, “Midlife crises”, “A small victory” tot “Evidence”, “Ricochet”, “Ashes to ashes” en de melige Commodores cover “Easy”.
Fun en sarcasme met de nodige scherpte …
Cd 2 op z’n beurt zijn b-sides en rarities. We horen enkele snedige rockers als “Absolute zero” en “Light up and let go”, horen de psychedelica doorklinken op “New improved song”, er is het hoempapa absurdisme met “Das schutzenfest” en de cd sluit en verve af met de sfeervolle live “This guy’s in love with you”.
Kijk, de dubbelaar is een absolute aanrader voor wie wil kennismaken met deze invloedrijke band, voor de anderen die de platen van FNM in de kast hebben, is dit alvast een bont overzicht van hun indrukwekkende oeuvre.
Het zorgt voor jeugdsentiment en toont aan hoe bepalend zij wel waren voor de huidige rits math/prog/experimenterende rockbandjes …
Al bij de vorige twee cd’s There is nothing’ en New day’ hadden we het erover dat het Gentse Absynthe Minded een volwassen indruk naliet. Hun broeierige diversiteit van pop, jazz, psychedelica, swing en balkan is mooi uitgewerkt in warme, sfeervolle en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem. Het smaakvol allegaartje zorgt opnieuw voor een uiterst gevarieerd boeiend album, dat duidelijk in het verlengde ligt van vorig werk. De jazzy Balkanesque aanpak van hun debuut ‘Acquired taste’ is tot een minimum herleid, maar toont de wortels van de bandleden nog aan, wat we horen op “Fortress Europe” en opener “If you don’t go, I don’t go”. Ze weten een breed publiek aan te spreken met de singles “Heaven knows” en “Envoi”; “Dead on my feet” en “Mercury” hebben een broeierige intensiteit. De piano/toetsen klinken duidelijk door op deze nummers, net als bij het intieme “Papillon”. Maar we vergeten de sfeermakers viool, contrabas en bezwerende drums niet, die net het totaalgeluid bepalen van Absynthe Minded. Het zorgt ervoor dat we hier kunnen spreken van een grootse band. Gewaagder gaat de band te werk op “Paramount” en “Multiple choice”.
Absynthe Minded kreeg al een verdiende erkenning met hun vroeger werk; de titelloze vierde onderstreept dit moeiteloos …
De Deense DJ Sensimilia en haar 10 jaar jongere geliefde, de in Bosnië geboren Ena vormen samen Fagget Fairys. Ze hebben met de titelsong van de cd “Feed the horse” - mjam mjam -, de zomerhit klaar. Voor een tongzoen meer of minder kijkt het koppel niet meer om; qua attitude doen de vrouwelijke DJ en MC denken aan het Russische deernes Tatu. Hun ‘hotte’ liefdesverklaringen zetten ze muzikaal om in een zwoele mix van electro, pop, dubstep, drum’n’bass, kitsch, disco en Balkan (door de blazers). Resultaat is een trippende, prikkelende en groovy vibesound die tot de verbeelding spreekt … de ultieme soundtrack voor wie ‘the bunny ranch’ series op tv volgt …
Het duo heeft een uiterst charmante, sensuele plaat uit die met songs als “Roll the dice”, “Oçi”, “Mary Jane” en de titelsong inwerkt op de dansspieren. Het afsluitende “This thing I do” verwijst naar de ‘80’s electrowave; de andere songs omvatten een vleugje neurotische electronicableeps. Cocorosie schuilt om de hoek.
Fagget Fairys is hot in de clubscene …
Wolf Parade – Handsome Furs, het zijn twee bands waarin zanger/gitarist Dan Boeckner een actieve rol opneemt. Wolf Parade deelt hij met toetsenist Spencer Krug; de band laveert ergens tussen Arcade Fire, Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Spoon en Built to Spill.
Met z’n vrouw Alexei Perry deelt hij naast de lakens … Handsome Furs. Het duo brengt snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door z’n declamerende zang (wat soms aan Dave Eugene Edwards doet denken). Door het rauwe rock’n’roll gehalte leunt het duo aan de Kills. Ze brengen een gevarieerd album uit van aanstekelijke, broeierige indierock … negen kernachtige songs en drie tussendoortjes. Het catchy “Evangeline” kan alvast de doorbraak betekenen naar een breder publiek, de rock’n’roller kan z’n hart ophalen met “Legal tender”, “Talking hotel arbat blues” en de electrofreaks zullen gewonnen zijn door “All we want, baby, is everything”, “I’m confused” en “Nyet spasiba”..
De naam van de songschrijfster Roos Rebergen gonst al enkele jaren in de Nederlandse pop- en kunstwereld. Het jonge meisje met het rode piekhaar heeft met medewerking van Tom Pintens (ex Zita Swoon) en Tjeerd Bomhof (van Voicst) een puur, eerlijk, ontwapenend Nederlandstalig debuut uit. In haar dromerige, sfeervolle songs treedt ze in de voetsporen van ‘godfathers’ Spinvis, Robert Long en Boudewijn De Groot. Ze speelt met klanken en woorden. Ook schuilt de oude Zita Swoon stijl om de hoek.
Een beeldrijk, dromerig, filmisch sfeertje creëert ze door een (minimale) geluidskunst van gitaar, soundscapes, elektronica en blazers; ze stoeit, lacht, huilt met gevoelens en situaties. “Jongen gaat het leger in”, ”Boerderij” en “Buitenboord” biedt grootse kleinkunst, een broeierige opbouw horen we op “Onder invloed”, “Volle magen” en “Alleen”; en “Te heet gewassen” en “Alles draait” gaat richting mainstreampop.
Roosbeef heeft een persoonlijke warme, kwetsbare en intieme plaat uit …
Retro is nog altijd hip en La Roux grijpt gretig terug naar de synthpop uit het muzikaal decennium van de jaren 80. La Roux is een Brits duo en bestaat uit de rosse Elly Jackon (zangeres en toetsenist met een indrukwekkend kapsel) en Ben Langmaid (co-schrijver en -producer, fungeert meer in de schaduw van Jackson).
De stijl van dit titelloze album ligt dicht bij het werk van Eurythmics, David Bowie en een streepje Depeche Mode. Opener op de plaat is “In It For The Kill” en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Elly Jackson zingt met een hoge, soms ietwat valse stem, maar heel overtuigend. “In It For The Kill” is hier onbekend, in het thuisland daarentegen is het een regelrechte hit. “Tigerlily”, “Quicksand” en “Colourless Colour” (die laatste vonden wij ook heel straf) en natuurlijk ook de single “Bulletproof”. De nummers klinken allemaal vrolijk en opgewekt, maar wie de tekst beluistert, zal iets anders ontwaren.
Veel van de nummers gaan over stukgelopen of verstikkende relaties en het daarbij horende liefdesverdriet. De muziek evolueert doorheen de plaat van dansbaar materiaal naar krachtige ballads zoals “Cover My Eyes”, “Reflections Are Protection” en “Armour Love”.
Wie weg is van de synthpop uit de jaren 80, met een emotioneel karakter, raden we deze plaat aan.
De debuutplaat van Little Boots, waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt, is er eentje met hitpotentieel. De helft van de nummers op ‘Hands’ zijn toegankelijke, onschuldige, lieflijke electropopsongs, die richting disco, kitsch en dance uitgaan. “Earthquake”, “Stuck on repeat” en de singles “New in town” en “Remedy” vormen het uitgangsbord, onder haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. “Ghost” en “Mathematics” hebben dan minder beat en meer pop dan electro. Ze slaagt erin je vast te houden met de sfeervolle afsluiters “Tune into my heart”, “Hearts collide” en “No brakes”, … rustig wegdromend in de armen van … Op “Symmetry” hielp Phil Oakey van The Human League vocaal een handje, wat nogmaals de ‘80’s electro invloedssfeer onderstreept.
Ondanks de paar minder songs (waaronder “Click”, “Meddle”, … ) heeft Little Boots net voldoende fraais in huis om te overtuigen. ‘Hands’ is een gelikte, gepolijste, afgewerkte plaat, die refereert aan de eighties van Eight Wonder, Pet Shop Boys, de ‘90’s Kylie, Goldfrapp en past in het rijtje van de huidige synthdames La Roux, Lykki Li en Robyn.
De lieflijke, mooi ogende Regina Spektor (Russische roots btw!), is al toe aan haar vijfde cd, ‘Far’, die nogal redelijk snel volgt op haar doorbraak ‘Begin to hope’, waarop die prachtsingle “Samson” te horen is. Spektor zit binnen het rijtje van An Pierlé, Kate Nash en St. Vincent. Ze zet haar gevoelige kijk op maatschappelijke thema’s om in emotievolle (folky) pop, gebaseerd op haar intense pianospel en nasale, pakkende stem.
’Laughing with’ is een grootse single. Ze heeft een handvol popsongs klaar met “Eet”, “The calculation”, “Folding chair” en “Dance anthem of the ‘80’s”. De rest van de cd wordt spaarzaam begeleid door drums, keys en een blaasinstrument. En vooral de laatste songs van de cd, “Genius next door”, “Wallet”, “One more time with feeling” en “Man of thousand faces” worden uiterst sober gehouden; het zijn intieme, ingetogen huiskamer ‘luister’ songs waar piano, stem en hemelse backing vocals voorop staan.
Op ‘Far’ horen we opnieuw een sfeervolle aanpak, waarin Regina Spektor zich weet te onderscheiden. Maar lichtte ze op Rock Werchter 2009 niet een tipje van de sluier om het eens een andere richting te laten uitgaan naar meer rauwe, rudimentaire songs?!
De Amerikaanse singer/songwriter Jason Molina (die onlangs naar Londen verhuisde) is de spil van de Magnolia Electric Co. Deze groepsnaam nam nà 2003 vaste vormen aan, want onder z’n toenmalige band Songs:Ohia bracht hij een cd uit onder deze titel. Molina brengt muzikaal een herkenbaar geluid van melancholische americana/rootsrock, zonder écht afstand te doen van de slow/emocore van z’n Songs:Ohia. Die ingetogen, pakkende momenten horen we vooral terug in songs als “Whip-poor-will”, “Song for Willie”, “Heartbreak at Ten Paces” en “Knoxville Girl”. De sfeervolle, emotievolle gitaarrock vormt de rode draad in mans oeuvre, net als bij een Bonnie ‘Prince’ Billy. Hij haalt iets krachtiger uit in de opener “O! Grace”, “Hope dies last”, “The handing down”, “Little sad eyes” en in de titelsong van de cd ‘Josephine’, een naam die we in verschillende songs terug horen en misschien wel het pseudoniem kan zijn voor het verlies van z’n vaste tourbassist Evan Farrell. De uitstapjes naar de soul en funk zijn hier meegenomen.
Molina plaatst intimiteit en weemoed voorop, en wisselt z’n songs voldoende af met een aanstekelijke opbouw, wat van ‘Josephine’ een uiterst boeiende plaat maakt.
U mag het er gerust op nakijken op deze site. In september 2007, met de release van het zwakke ‘Lifeline’, schreven we nog : “We hopen van harte dat we de volgende recensie van Ben Harper eens mogen beginnen met ‘Ben Harper heeft nu eens een echte rockplaat gemaakt’ want momenteel zitten we met een ondermaatse prestatie van een groot artiest” . En kijk, de man heeft onze gebeden aanhoord.
Ben Harper heeft zijn Innocent Criminals voor onbepaalde duur aan de kant gezet en hen vervangen door een bende veel ruigere wolven genaamd The Relentless 7. Dat is zowat het beste wat hij kon doen want de nieuwe band staat hier wild en gedreven te spelen, en wat nog beter nieuws i : zelf heeft Harper ook zijn Hendrix-demonen terug tot leven geroepen. Gevolg, een paar killers van songs waarvan we niet meer wisten dat hij het nog kon.
Harper heeft een kwak uiterst ontvlambare benzine in zijn gitaar getankt en er komt nu terug ronkende blues uit in “Number wit no name”, puntige powerpop in “Shimmer and shine” en brutale bluesrock in “Why must you always dress in black”. De verschroeiende riffs en scheurende slide-gitaren maken van “Keep it together” een hoogtepunt en de jungle beat en dito drums in het lekker rollende “Boots like these” zijn leentje buur gaan spelen bij Bo Diddley, wij beschouwen het nummer dan ook als Harper’s hulde aan de jammerlijk overleden meester.
Het zijn trouwens niet alleen de gitaren die dit album zo sterk maken, ook vocaal is Harper in zeer goeie doen en pompt hij liters soul in het groovy en funky “Lay there and hate me” dat verder voorzien is van een heerlijk riedelend pianodeuntje, allemaal very seventies. Ook op “Up to you know” staat hij prachtig te zingen, een song die opent met een gitaar die ons zowaar aan Tool doet denken en die zich verder ontplooit als iets waar rock en soul tot een perfect huwelijk samensmelten.
Uiteraard zijn ook de obligate ballads, waar Harper de laatste jaren een beetje te veel een patent op had, van de partij. Hier heten ze “Skin thin”, “The word suicide” en “Faithfully remain”. Ze mogen er zijn, maar geloof ons vrij, het zijn niet de beste momenten op deze plaat, ook al zorgen ze voor de nodige variatie.
Ben Harper heeft op een overtuigende en vooral rockende manier een antwoord gegeven op zijn eerder matige platen van de laatste jaren. En dat vooral met dank aan The Relentless 7. Moge deze samenwerking jaren standhouden.
Nederlands 
Français 
