Cleopatra Records verzamelde 11 van zijn bands om elk een cover op te nemen van the Cure. Een beetje zoals Alfa Matrix dat binnenkort zijn tweede tribute-album uitbrengt voor dezelfde Britse band. Er zijn natuurlijk verschillen. Bij Alfa Matrix komen ook minder bekende Cure-songs aan bod, terwijl Cleopatra kiest voor de bekendste singles.
Wat opvalt bij Cleopatra Records is dat ze niet voor de bekendste bands van het label gegaan zijn, enkel The KVB en Pink Turns Blue deden meteen een belletje rinkelen, maar wel voor bands die nog een duwtje in de rug kunnen gebruiken op hun weg naar succes. Die bands hebben er ook best wat tijd en moeite in gestoken. Ze gaan aan de haal met ritme en melodie, maar het blijft wel telkens herkenbaar.
Als we het kaf van het koren moeten scheiden, dan zetten we Velvet Condom (“Just Like Heaven”), Buzz Kull (“Fascination Street”), The KVB (“Lullaby”), Demob Happy (“Pictures Of You”) en Minuit Machine (“Lovesong”) bij het koren en Soviet Soviet (“In Between Days”) , Pink Turns Blue (“Boys Don’t Cry”) en This Cold Night (“Close To Me”) bij het kaf. Op wat Crying Vessel doet met “Friday I’m In Love zouden gevangenisstraffen moeten staan. De rest zweeft er wat tussenin.
Leuk tribute-album. Een paar goeie nieuwe interpretaties. Maar we onthouden hier vooral: nobody plays the Cure like The Cure.
Just Like Heaven - A Tribute To The Cure
Various Artists
Cleopatra Records
https://cleopatrarecords.bandcamp.com/album/just-like-heaven-a-tribute-to-the-cure-2
Het Belgische gothrockduo Lovelorn Dolls heeft een leuke cover uitgebracht van “Lullaby” van The Cure.
De song krijgt muzikaal een soort van Marilyn Manson-jasje aangemeten, met minder gitaar en met vrouwelijke vocalen die soms tegelijk lieflijk en dreigend zijn. De basis en de algemene vibe van het origineel blijven overeind, hoewel die van Lovelorn Dolls er toch met de vuile voeten door gaan. Fantastisch dat deze band niet bezwijkt onder het vaak eindeloze respect dat veel andere artiesten hebben voor een band als the Cure, waardoor ze maar weinig durven veranderen aan de songs.
Lovelorn Dolls is één van de vele bands op het Alfa Matrix-label en deze cover van “Lullaby” is één van de 27 tracks van het tribute album ‘A Strange Play 2’ van Alfa Matrix en het nieuwe zusterlabel Spleen+. Lovelorn Dolls deed in 2014 overigens ook al mee op ‘A STrange Play 1’ van deze tribute-reeks. Op deel 2 staan voorts nog The Cure-covers door onder meer Star Industry, The Ultimate Dreamers, The Breath Of Life, Armageddon Dildos, Implant, Digital Factor en Lights AM. Dat tribute-album komt uit op 23 juni.
Bij de Lullaby-cover door Lovelorn Dolls hoort een leuke video. Die kan je bekijken via https://spleenplus.bandcamp.com/track/lullaby
Predatory Void is het nieuwe project van Lennart Bossu (Amenra, Living Gate, Oathbreaker). Andere bandleden zijn zangeres Lina R. (Cross Bringer), bassist en tweede stem Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader), gitarist Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, Aborted) en drummer Vincent Verstrepen (Carnation). Dat is een interessante lijst van usual suspects, maar het is toch vooral Bossu die de grote lijnen uitzet en de anderen die hier en daar bijkleuren.
‘Seven Keys To The Discomfort Of Being’ is hun debuutalbum dat zomaar bij Century Media Records van Sony Music uitgebracht wordt. Dat Predatory Void zo labelgenoot wordt van Arch Enemy en At The Gates duidt erop dat de ambitie hoger ligt dan die van een interessant zijprojectje. Dat de band zijn live-debuut in het buitenland maakte, wijst eveneens in die richting.
Van de ambitie terug naar de muziek. Zangeres Lina is een aangename ontdekking. Niet enkel stem-technisch haalt ze hier een mooi niveau, ze legt er telkens ook een authentieke emotie in. De anderen halen netjes het hoge niveau dat we van hen verwachten.
Muzikaal is dit album moeilijk te duiden. De band en het label geven geen duidelijke genre-refereties en na drie tracks had ik evenveel genres opgeschreven als opnieuw doorstreept: post, atmosferisch, doom, death, black, sludge, extreme, … Het zit er allemaal wel wat in, maar misschien niet genoeg om het er als genre op te kleven.
Inzake structuur en songopbouw heeft het album een paar luisterbeurten nodig om duidelijk te maken wat bij welke track hoort. Vooral inzake structuur is dit album een moeras waarin je wegzinkt. De nummers hebben weinig coherentie of eigen gezicht, hoewel er met veel overgave en op hoog niveau muziek gespeeld wordt. Ook na een paar luisterbeurten lijkt dit nog steeds een collage van ‘interessante’ riffs en muzikale bewegingen.
Eén van de betere tracks van dit album is “The Well Within”: ongecontroleerd furieus aan de start, dan een louterende sludge-passage en de belofte van een gestage opbouw naar een eruptie, die er ook komt, om daarna opnieuw in een leegte te vallen. Knap gedaan. Nog een mooie is “Funerary Vision”.
Aan ambitie en inzet geen gebrek. Maar het gaat alle kanten op met deze “Seven Keys …”. Misschien waren 2 of 3 keys al genoeg geweest.
Er valt veel te zeggen over Depeche Mode en over dit nieuw album. We kunnen rond de dood van Andrew Fletcher niet heen waardoor het trio nu een duo is geworden. Het album werd geschreven na diens dood en op zeven songs hielp Richard Butler van de Psychedelic Furs meeschrijven. Ook werkten een hele rits muzikanten mee aan de opnames. Op zich merk je niet zoveel van het ontbreken van Fletcher op deze plaat. Waarmee ik zijn invloed zeker niet wil minimaliseren maar wil ik zeggen dat dit eerder de verdienste van de muzikanten en het overgebleven duo is.
De openingstrack “My Cosmos is Mine” is eerder trage, donkere song geworden met een baslijn die wat aan Massive Attack doet denken. De tekst is zwaar maar wordt ondersteund door heel mooie synthlijnen en backings. Geen single-materiaal maar wel een heel goeie albumtrack.
“Wagging Tongue” ligt in het verlengde van de openingstrack. De single “Ghosts Again” is een song die samen met Butler werd geschreven en is het eerste nummer op het album dat uptempo is. Het nummer is een groeier geworden dat bij elke beluistering meer en meer aanspreekt.
“Don’t Say You Love Me” is een melancholisch liedje dat Gahan met veel emotie zingt. Het bevat enkele mooie melodielijnen. “My Favourite Stranger” is ook een toppertje met de dwarse synths en gitaarsounds doorheen het anders eerder brave nummer.
Zoals op elk album staan er enkele songs tussen waar Martin Gore de lead vocals op zich neemt. Hier gaat het enkel over “Soul With Me”, de rest is ingezongen door Dave Gahan.
Ik hoor Depeche Mode vintage in sommige nummers onder een laagje moderne synths. Zoals op “Caroline’ s Monkey” dat ergens teruggaat naar de sound van ‘Violator’ en ‘Exciter’. “People are Good” is ook een heerlijke vintage song en met goede vocals. Het moet gezegd Dave Gahan, is hier in vorm.
Het album bevat twaalf songs en klinkt als een bezinnende, reflecterende band. Ik weet niet of het de leeftijd of de dood van Fletcher is die hiervoor verantwoordelijk is.
Kort samengevat: dit album bevat geen singles zoals “Personal Jesus”, “Never Let Me Down Again”, “Master and Servant” maar wel heel degelijke, mature songs die groeien bij elke beluistering en knap in elkaar zitten.
Al bijna 20 jaar toeren deze drie mannen langs zalen en podia met één akoestische gitaar, één mandola en één mandoline. In tegenstelling tot hun vorige plaat ‘B.L.O.C.K.’, waar ze werkten met overdubs, verschillende lagen en een rijke inkleding, hielden ze het op deze plaat tot de basic: drie man rond een microfoon. Daarbij werd het een herontdekking van de houten klank en het uitpuren van de gitaarsound.
De muziek is afkomstig van Maarten Decombel en door het trio gearrangeerd. Het werd opgenomen in Studio Trad en gemixed en gemastered door Jeroen Geerinck.
Dat alles resulteert in een erg filmisch klinkend album waarbij ze strooien met melodietjes en riffs. De ene keer melancholisch zoals op “Fleur de Lys” en de andere keer speels zoals op “Black Frost”.
‘Lys’ is hun vierde album en het klinkt organisch en als moderne folk. Nochtans zijn alle elementen afkomstig vanuit het verleden. Ook leuk en interessant zijn de korte beschrijvingen op het hoesje over elk nummer. Een geslaagd album.
Instrumentale Europese Folk
Lys
Snaarmaarwaar
Daar is de lente, daar is Dry Martina! De Spaanse popdiva wist ons al meermaals aangenaam te verrassen en dat doet ze opnieuw met haar jongste single “Rayo”.
Het is een swingende rumba met overdadige zonnestralen waarvoor de Spaanse naar eigen zeggen de mosterd haalde bij disco-legendes Baccara en Raffaella Carrà, maar ook bij Mano Negra. Die laatste band krijgt zelfs een citaat uit één van hun songs in de laatste zinnen van deze “Rayo”.
Het is catchy en uitermate dansbaar, het klinkt een beetje retro en het swingt als een tiet. Dry Martina kan ons met deze aanstekelijke “Rayo” nog sneller en nog makkelijker verleiden dan met haar vorige single (een remix van haar versie van “Bailando”).
“Rayo” is het toegangsticket voor een aankomend album en dat is een rollercoaster waarvoor wij gewillig in de rij willen gaan staan.
Je vindt “Rayo” op Spotify. https://show.co/8qVDXju
“Howl” is een nog nooit eerder uitgebrachte track van de legendarische Belgische reggaeband Skyblasters, met nog eens drie - ook al legendarische - gasten: Alain Tant, Dirk Blanchart en Patrick Riguelle.
“Howl” is een protestsong die werd geschreven door wijlen pdw (Patrick De Witte, drummer van Skyblasters) en Peter Heylbroeck na de bezetting van het Tienanmen-plein in China, waarbij honderden doden vielen. De tekst is een aanklacht tegen elk autoritair bewind en daar zijn er in de wereld helaas nog steeds teveel van. Als aanklacht tegen autoritaire heersers is deze song uiteraard opnieuw brandend actueel, maar het is voorlopig een mysterie waarom deze song niet eerder werd uitgebracht.
Zuiver muzikaal hebben de Skyblasters sterkere songs geschreven dan deze zacht (heup)wiegende, klassieke reggaetune. Het is dan ook de tekst die belangrijker is dan de melodie. De lyrics hebben alles wat we verwachten van een protestsong. Een nog sterker refrein dat de boodschap kernachtig samenvat had deze song van ‘heel degelijk’ kunnen optrekken naar ‘memorabel’.
“Howl” is te goed om stof te blijven vergaren in de kluis van de Skyblasters. En het is dit soort van engagement en betrokkenheid dat we vandaag missen in de recente generatie songschrijvers.
Singer-songwriter Lise Reyners heeft als Lizzy al heel wat singles op de teller staan. Dit voorjaar brengt ze haar EP ‘Every Colour Suits Me’ uit, waarvan “Skinny Dipping” de derde single is. Songtitel en muziek matchen ook, want “Skinny Dipping” opent –muzikaal - heel uitgekleed.
Op deze single combineert Lizzy opnieuw een akoestische feel met analoge synthesizers en haar liefde voor meerstemmigheid. Er zit wat moderne soul in en tegelijk een ouderwetse jazz-feel. De muziek zet haar stem centraal en dat is de beste keuze. Op deze single krijgt Lise’s stem wat meer diepgang en komt ze inzake timbre en in het performen van een ietwat onderkoelde emotie in de buurt van Dani Klein van Vaya Con Dios. Met wat meer lef haalt ze straks misschien ook dat volume.
In het schrijven van authentieke en moderne songs zijn de drie singles van de aanstaande EP een hele stap vooruit in verhouding met haar oudere werk.
bio.site/hernameislizzy
The Areola Treat is een band uit Malta die in 2008 zijn debuutalbum uitbracht bij het Gentse label Kinky Star en die aansluitend toch minstens één keer in België heeft opgetreden. Na dat debuut volgden nog wat releases in eigen beheer, maar met ‘Red Town Baby’ lijkt het viertal bezig aan een comeback.
Het album start furieus met “Jailbait” en “Into My SHadow” waarop de band zich profileert als een uptempo, kwade versie van Bettie Serveert, (de jonge) PJ Harvey, Reena Riot, Patti Smith, … Vanaf “Tell A Lie” is duidelijk dat The Areola Treat met veel meer zelfvertrouwen speelt. Niet enkel zangeres Lisa, die hier bij momenten klinkt als de jonge Siouxsie Sioux, maar de hele band zit op een heel ander niveau.
Voor “Covered In Blood”, “Speak No Evil” en “Can’t Stand To Lose” gaat de band inzake ritme op de rem staan. Dan klinkt dit viertal als het latere werk van de Cranberries of de (niet-meer-zo-jonge) Polly Jean Harvey. Op “White lane Fast Train” gaat het tempo nog eens aangenaam de hoogte in.
Afsluiter “Meet Me In Shanghai” is een schot in de roos: bezwerend, en met een vibe die mij doet denken aan Nirvana die “Love Buzz” van Shocking Blue covert.
‘Red Town Baby’ heeft de sound van de jaren ’90 en klinkt toch heel hedendaags. Een straf album.
https://kewnrecords.bandcamp.com/album/red-town-baby
ELM is de in Brussel residerende Zweed Peter Elm die grossiert in EBM. Zijn album ‘Penetrator’ van 2022 was een succes en daarom brengt zijn label Alfa Matrix daar een vervolg-EP van uit met centraal de track “Vessel Of Violence”.
Elm’s eigen weaponized cardio-remix is een leuke aanvulling op het origineel. Nog leuker is wat het Zweedse System ermee aanvangt. Jan Dewulf (Mildreda, Diskonnekted, Your Life On Hold, …) heeft de track een oldschool-sound op een zinderend-modern ritme.
Nog meer extra’s op deze EP met alternatieve versies van “Ha-ha-ha Begär” en “Excuses Excuses”.
Het absolute hoogtepunt van deze EP is toch wel de ene nieuwe track die er op staat: “For L…” is een midtempo, stuwende, pulserende track met een vette knipoog naar DAF. Deze schreeuwt om een paar vette remixen.
Dance/Elektro
Vessel Of Violence EP
ELM
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/vessel-of-violence-ep-2
Wim Claeys heeft als cabaretier en muzikant al een hele weg afgelegd. Muzikaal is zijn naam verbonden aan onder meer Ambrozijn, Olla Vogala, Göze, Tref, WC-band, Stemband, … Hij stak voorts de lont aan het vuur voor Boombal en de Gentse Zangstonde.
Claeys heeft een nieuwe theatervoorstelling (‘Queens’) en daar hoort een album bij. In Queens vertelt hij hoe hij als alleenstaande vader zijn vier puberdochters probeert op te voeden. Het bijhorende album combineert humor en het Gentse dialect met folk, kleinkunst en wat reggae. ‘Queens’ heeft artwork dat verwijst naar “Bohemian Rhapsody” van Queen.
“Kleinkunst” is een country-achtige song met suggestieve lyrics. Op “Locomo” en “Die Ochtend” bewijst Claeys dat reggae en accordeon beter samengaan dan je zou verwachten.
Op “In Ons Kot” krijgen we vermoedelijk Wim’s dochters te horen die herinneringen ophalen aan de coronalockdown. “Trein Naar Oostende” is gelukkig geen cover van Spring. Om de lyrics van “Lieve Joepie” moet je van ongeveer dezelfde generatie van Claeys zijn, want de jeugd kent dat stopgezette magazine niet meer. Wel een heel leuke tekst. Drie nummers zijn instrumentaal: “La Marrantaine”, “Maintenat Oui” en “Here’s To Us 5”.
Twee nummers zijn vooral grappig en sluiten aan op een lange traditie van cabaret: “Brexhit” is een grappige, veel te letterlijke vertaling van Vlaams naar Engels. Op “Sa-una” komt de grap van het splitsen van dubbele klinkers (au/oe/ui). Op deze twee nummers komt Claeys in de buurt van grote cabaretiers als Toon Hermans of een vroege Urbanus.
‘Queens’ is een heel aangenaam, grappig en muzikaal soms verrassend album dat net zo goed een op zichzelf staand album is als een herinnering aan de theatervoorstelling.
De IJslandse jazzpianist/componist Ingi Bjarni heeft al heel wat watertjes doorzwommen. De IJslandse pianist Ingi Bjarni bracht artiesten en vrienden uit zijn lange associatie met Scandinavië samen in een kwintet, bestaande uit de Noorse trompettist Jakob Eri Myhre, de Estse gitarist Merje Kägu, de Zweedse contrabassist Daniel Andersson en de Noorse drummer Tore Ljøkelsøy.
In augustus 2019 bracht het kwintet hun eerste studioalbum ‘Tenging’ uit. Het album kreeg internationaal positieve recensies en werd vijf keer genomineerd bij de Icelandic Music Awards 2020. 'Farfuglar' is het vijfde album. Het album bevat negen originele composities, allemaal van de hand van de grootmeester.
Deze plaat ademt letterlijk die typische Scandinavische sfeer uit, rust, geborgenheid als het confronterende in de natuur van die landen (en zeker IJsland).
We begeven ons op een melodieus pad van stilte en klanken. Het begint al met bedwelmende piano klanken op “Thyding”; de piano krijgt een voorname plaats binnen het geheel. Die stilte wordt soms doorbroken door een scherp, fijnzinnig trompet geluid, die een groovy sound onderstreept.
Soms wordt de piano sound letterlijk open gegooid, zoals op “Thad sem er”, een virtuoos klinkende piano magisch aangevuld door een zachte gitaar, een aanstekelijke trompet en drums. Verder te horen op “When Holiday Really begins”, titelsong “Farfuglar”, “Ad fluga” en “Mamma Engill”.
Die folklore toets naar de Scandinavische landen vormt binnen die context steeds een meerwaarde. Het voelt aan als een lange wandeling doorheen de bossen en dalen van de IJslandse en Scandinavische natuur. Muzikaal zelfs een zachte botsing tegen een geluidsmuur, een voortdurende dunne lijn tussen stilte en geluid. Een muzikale ontdekkingsreis dus.
Kortom, Ingi Bjarni profileert zich tot een improviserend klankentovenaar.
Tracklist: Thyding - Bjogun a dogun - Thad sem er - When Holiday Really Begins – Farfuglar - Knowing Without Knowing - Ad fljuga - Loftin bla - Mamma engill
De uit New Jersey afkomstige indierockgroep Quiz Show presenteert hun gelijknamig debuutalbum, uitgebracht via het in Montclair, NJ gevestigde Magic Door Record Label.. De 'Quiz Show' LP is er eentje van protest, frustratie en vriendschap. De energie van punkrock met zijn harde gitaren en zijn stuwende ritmes is te horen; de zang streeft naar de emotionele vurigheid van die punky garagerock.
Hoewel Quiz Show lekker om zich heen stampt, blijft het allemaal feestelijk en opzwepend, zoals “Sound of Kissing” en “Almost Famous”. Een aanstekelijke sound en een zang die weet te raken.
Toegegeven, veel variatie is er niet, maar de adrenalinestoten geven net die punkrocksfeer weer, luister maar de energieke “Sell the scene” - waaop ze lekker om zich heen schoppen, “Big Bank”, “Always Waiting” en het afsluitende “The construct”; door de frustraties wil je gaan moshen, met de vuist in de lucht.
https://quizshow.bandcamp.com/album/quiz-show
Tracklist: Sound of Kissing 4:40 Almost Famous 3:01 Dime A Dozen 3:54 Monumental Shade 3:17 Pom Pom Boy 4:43 Withstand 3:55 Sell the Scene 2:55 Big Bank 3:32 The Construct 4:07 Always Waiting 3:09 What If? 3:41 Mannequin Sun 4:57
Punkrock
Quiz Show
Quiz Show
Als je super getalenteerde muzikanten samen brengt, zorgt dit doorgaans voor een onaardse magie. Olivier Collette piano, Toine Thys saxophones, bass clarinet, Philippe Laloy flutes, saxophones, Maayan Smith saxophone, Eliott Knuets guitar, Sal La Rocca double bass, Bilou Doneux drum s …ze behoren tot die categorie.
De groep kwam samen om de verjaardag van Heptone, een jazzclub in Ittre, te vieren. De groep presenteerde een feestelijk concert in een gevarieerd, eclectisch repertoire, gearrangeerd voor 3 multi-instrumentalisten en een ritmesectie. Het werd ook op plaat uitgebracht onder de noemer 'Heptone Colours'.
Al meteen zijn we onder de indruk op “Liberty city”, een groovy warm landschap creëren ze door de zachtmoedige, speelse aanpak.
Heptone Colours laat ruimte tot improvisatie toe, zoals op “Dangerous Came”. Het klinkt boeiend, zeerzeker live. De piano en blazers mogen dan vaak de bovenhand hebben, zonder die bijzonder zwevende double bas, gitaar lijntjes, en lekker aanstekelijke drums staan de saxofoon of piano maar eenzaam.
Deze topmuzikanten weten perfect hoe ze de oude jazz vermengen, met hedendaagse vibes.
De muziek koesteren we door het kleurrijk klankentapijt.
Tracklist: Liberty City 06:22//The Art of Love 01:46//Nature Boy 05:51//Blackbird 06:53//Giant steps 06:18//Dangerous Came 06:32//Moonlight in Vermont 07:14//Twister 06:08//Let love rule 06:45//little wing 05:43
Nederlands 
Français 
