Temptations For The Weak wist ons live al enkele keren compleet, maar dan ook compleet omver te blazen. Na een eerste demo zorgde Temptations For The Weak voor twee knappe full-albums met 'Spoken Silence' (2012) en 'Black Vision' (2015). Ook de EP 'Banished Heroes' uit 2017 kan ons bekoren. De band heeft nu zijn derde plaat uit, en schitterend 'Fallen from the Stars', waar ze hun eigen grenzen aftasten en verleggen. Dat is de grote verdienste van de hele band, surplus het aantrekken van frontman Jadran Beauprez op allerlei vlakken. Door de imposante uitstraling, het aangeboren charisma en de krachtige vocals weet hij zijn publiek moeiteloos in te pakken.
Wat de band doet op 'Fallen from the Stars' is gewoon wereldklasse. De meerstemmigheid, de verschroeiende gitaarriedels en de drums zijn een muzikale tsunami.
Temptations For the Weak zijn een ijzersterk geoliede machine. Het totaalplaatje siert.
Elke song is een parel. Wat een mokerslagen krijgen we te verduren. Temptations For The Weak gaat energiek te werk in de instrumentatie als in de vocals.
Tracklist: 1. Tear It Down 2. In-Between 3. Falling From The Stars 4. Become You 5. Homeland 6. I Am 7. Mind Insane 8. Pigs To The Slaughter
Het Belgische label Alfa Matrix brengt de nieuwe EP uit van het Amerikaanse The True Union, van frontvrouw Azul Far. Het label omschrijft deze EP als ‘female fronted powerful industrial metal with a creepy pop/EDM twist’ en dat is niet ver van de waarheid. Dit is aggro-tech met drop-tuned riffs en knappe vocalen.
Op deze EP staan negen tracks, of juister: vier tracks en vijf remixen. Titeltrack “Love Me Now” is punchy upbeat, met veel gitaar in de mix en crunchy en catchy as hell.
“Karma” is volgens Azul Far misschien wel de meest heavy song die al uitkwam van The True Union, hier met Jamie Cronander van Combichrist op gitaar en Sebastian Komor (van Komor Kommando) achter de knoppen. Voor de mix werd Travis Bacon van Black Anvil ingehuurd. Niet zo uptemp, niet catchy, maar wel bijzonder intrigerend en meeslepend.
“Burn In Hell” is meer experimentele industrial gothrock met een nerveuze intro. Het experimentele zit hier in de ritmepatronen en de stemvervormingen. Het eerste klinkt geslaagder dan het tweede.
Voor “Blinded” werd de Duitse metalproducer Siggi Bemm (The Gathering, Kreator, Therion, …) toegevoegd aan het team. Dat resulteert in een metal-vibe die veel sterker aanwezig is dan op de andere tracks.
The True Union verzorgde de gastvocalen op een recente EP van Komor Kommando en daarom staat de single-edit van “One By One” eveneens op deze EP.
Drie nieuwe labelgenoten bij Alfa Matrix maakten een remix. Aesthetische maakte een EDM/club house-remix van “Love Me Now” waarbij de dancebeats en pianotoetsen de vocalen te veel in de schaduw zetten.
Acylum pakt zijn remix van dezelfde song anders aan. Hij raakt niet aan de vocalen, wel aan de ritmes. Leuk, maar daardoor komt deze song niet echt op dreef en mist hij de punch van het origineel.
Alien Vampires laat weinig heel van “Burn In Hell”. Deze remix klinkt dan wel interessant, overtuigen doet hij niet. De Woodhouse Studio-remix van “Blinded” is wel goed. Hij blijft dicht bij het origineel, maar knelt minder uit de boxen.
Alles bij elkaar is dit een leuke EP van een artieste die wel iets te bieden en te vertellen heeft.
https://www.youtube.com/watch?v=E1avyahN9iM
Bazooka is een Griekse lo-fi psych-punk-band die eerder al albums mocht uitbrengen op het gerenommeerde label Slovenly Records. ‘Somewhere Elsewhere’ is hun vierde album, na ‘Zero Hits’ uit 2019. Het is hun tweede album op het Griekse label Inner Ear Records en ook hun tweede met lyrics in het Grieks, na eerder twee albums in het Engels uitgebracht te hebben.
Laat dat Grieks geen reden zijn om te stoppen met lezen. Alleen al muzikaal is dit een bijzonder leuk, veelzijdig en entertainend album. Bazooka mengt zoveel invloeden door hun punk dat je aandacht niet verslapt en ze hebben een aanstekelijke drive en vibe. Denk aan Mano Negra ten tijde van ‘Puta’s Fever’, maar dan met iets meer structuur en ietsje conservatiever. Maar ze hebben dezelfde infusie van garage, rockabilly en folk, dezelfde mix van akoestisch en elektrisch, klinken bij momenten (maar zeker niet altijd) net zo opruiend en militant. Aan de andere kant, voor een punkband klinkt dit soms wel wat braaf en ingehouden.
"Dikia Mou Alithia" (My Own Truth) was de eerste single en is één van de meest aanstekelijke songs van dit album. Titeltrack ''Kapou Allou'' is ook al zo’n aanstekelijke banger. En die trein dendert het hele album door.
Mano Negra zullen we nooit meer terugzien voor een reünie, maar deze Griekse Bazooka kan die hoop verlichten voor de fans.
https://bazookabzk.bandcamp.com/album/kapou-allou
https://www.youtube.com/watch?v=j1-N7vBSnXg
Er zijn een paar bands die zichzelf Oaks noemen. Eén daarvan is een Frans trio dat zopas het album ‘Genesis Of The Abstract’ uitbracht met progressieve, instrumentale postmetal.
Inzake sfeerzetting klinkt Oaks bijzonder donker. Het is niet alleen de melancholie of de wanhoop die je zo vaak in postmetal hoort, eerder een soort van donkere opstandige agressie of een moeilijk te duiden verzet.
Muzikaal rust Oaks op de stuwende bass van Julien die zorgt voor een lekker vol geluid zonder dat het een massieve muur wordt. Het drummen van Vincent is bij momenten heel braaf en klassiek en dan weer heel inventief. Een beetje alsof de drummer zijn momenten uitkiest om uit te blinken. En dat is een goede zet, want anders had dit misschien vooral de spotlight gezet op de gitarist en daarvoor is dit Franse trio dan weer teveel een driekoppige draak die enkel als geheel echt helemaal tot zijn recht komt. Het zijn natuurlijk wel de riffs van Thibault die de luisteraars van Oaks meenemen langs de emoties.
Mijn persoonlijke favorieten op dit album zijn “The Genesis”, “The Chasm” en “The Shape”.
Het is moeilijk om aan te duiden waarin deze Oaks verschilt van andere bands die ongeveer hetzelfde doen. De makkelijke manier is dan te verwijzen naar de overeenkomsten. En er zijn wel wat bands met overeenkomsten. De eerste band waaraan Oaks mij doet denken is Turpentine Valley: dezelfde donkerte in de muziek, dezelfde elaborate songstructuren. Een andere is rýr, maar dan heeft Oaks minder sludge en doom. Een donkere versie van Cuberdon kan ook. Aufhebung is eveneens een goede referentie, hoewel Oaks minder teert op atmosferische elementen.
In een subgenre als instrumentale en progressieve postmetal is het als band geen sinecure om een eigen en ook herkenbaar geluid te ontwikkelen. Oaks slaagt daar met verve in. Deze ‘Genesis Of The Abstract’ zou een ticket moeten zijn naar Feast Of Fools of zelfs ArcTanGent.
https://oaksbandfr.bandcamp.com/album/genesis-of-the-abstract
Onthou vooral één aspect van A La Carte: het is niet als grap bedoeld. A La Carte is een Amerikaans duo dat death en thrash mengt en in de lyrics uitsluitend het thema voedsel aansnijdt. We hebben in de metal al tal van thema-bands, over de oorlog, over piraten, vikings, de maffia, American Wrestling, … Is er nog plaats voor een thema-band over eten? Waarom niet? Als er nog bands zijn die dit op deze manier aanpakken, mag het van mijn part een nieuw subgenre worden. Deze band deed mij spontaan denken aan de film ‘The Menu’, de donkere horror/slasher-komedie van Mark Mylod over een Amerikaans sterrenrestaurant. ‘Soup Dejour’ zou perfect passen als soundtrack in een paar scenes naar het einde van de film toe, als de horror-elementen het overnemen van de bijtende komedie.
Voor de opnames van ‘Soup Dejour’ was A La Carte nog een keuken met twee chef koks. Beiden schrijven mee aan de lyrics en zingen (grunten), maar Chef Wolfgang Cuck speelde alle gitaar- en baspartijen in en Chef Highman is de drummer. Het drummen en de riffs zijn oké, maar als zangers schieten de chef’s tekort. Ik heb het ook al slechter gehoord, maar dat deze keuken een extra maitre d’hotel krijgt die voortaan de vocalen overneemt, lijkt me wel een prima zet. In de opnames, productie en mix kan deze band nog een paar stappen vooruit zetten.
Hoewel de band zich live als koks ‘verkleedt’ is het dus geen grap. Maar de lyrics en zeker sommige songtitels klinken wel grappig: “Rancid Risotto”, “Aborted Eggs Benedict”, “Salted Sewer Sushi” en “Fetal Fajitas”. Staan nog op het menu van A La Carte (van hun demo of nog op te nemen): “Post-Mortem Paté” en “Terrormisu”. Zelfs de tagline van deze band is knap gevonden: ‘your loss is our sauce’. Als je deze band wil ontdekken, begin dan bij “Fetal Fajitas”.
https://alacarte.bandcamp.com/
‘Nachtdier’ is de nieuwe, vierde EP voor van de jonge, Antwerpse band Rendier. Als single releasen ze hiervan “Kerstdag 1980”, gezongen door Guido Belcanto, en een ode aan de grote Vlaamse zanger Louis Neefs die die dag samen met zijn echtgenote tragisch om het leven kwam.
Rendier zag in 2018 als kerstband het levenslicht. Hun seizoensgebonden, Nederlandstalige muziek zit op het kruispunt van kleinkunst, pop, indie en folk. Rendier bracht in eigen beheer reeds drie EP’s uit: ‘Overpijnzingen’ in 2018, ‘Kerst Is Voor De Kinderen’ in 2019 en ‘Afstandelijk Heden’ in 2021.
De Rendieren van dienst zijn Nicolas Anné, Lennert De Vroey, Lucas van Dam, Kobe Van Olmen, Guy Hazelof en - sinds 2022 - Corneel van der Vaart. Ze leerden elkaar kennen in Antwerpen, waar ze nog altijd Kerst vieren en repeteren.
Hun Kerstnummers schrijven ze al in de zomer. In juli waren ze op retraite in het Mechels Broek, waar bijna heel 'Nachtdier' is ontstaan. Overdag hadden ze gewerkt aan wat later “Kerstdag 1980” zou worden en 's avonds zagen ze Guido Belcanto op Parkpop in Mechelen. Ze waren al een tijdje aan het nadenken over een interessante samenwerking en op dat moment vielen de stukjes in elkaar. Dat Guido ook een Kempenzanger is, maakte het plaatje compleet. Daarmee hadden ze de geknipte stem voor een ode aan Louis Neefs gevonden. Het lied kan overigens rekenen op de volledige goedkeuring van de familie Neefs.
Toen Louis Neefs stierf, was geen van de Rendieren al geboren. Toch is “Kerstdag 1980” één brok inleving waarop deze band zichzelf overstijgt. In die mate dat ze Belcanto best wel vocaal wat meer weerwerk hadden mogen bieden.
De andere nummers van deze EP zijn ook al sterk. Denk aan Kommil Foo, Augustijn, Bliek, Yevgueni en Hermitage. “Verrekijker” is subliem. “Kerstbestand”, over een tijdelijk bestand en zelfs een voetbalmatch in het niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog, heeft een heel rake sfeerzetting, al klinkt dit misschien wat te zeemzoeterig voor een oorlogslied. “In De Nacht” is het meest persoonlijke nummer en had uit de pen van Lieven Tavernnier kunnen gekomen zijn. Als Guido Belcanto de geknipte performer is voor “Kerstdag 1980” is, dan had ik wel eens willen horen wat een Frank Boeijen of Little Kim met dit nummer zouden aanvangen.
Rendier is een fijne ontdekking en misschien is het jammer dat de ambitie niet verder reikt dan de kerstperiode. Er zit nog wat marge op Rendier. Wat meer vocale durf, wat meer drama in de arrangementen, … met geduld en boterhammen kom je een heel eind.
De nieuwe Belgische metalband Mantah bracht zijn debuutalbum ‘Evoke’ uit, met roots in de nu-metal van de jaren ’90, maar ook met een knisperend frisse toets. Mantah klinkt vet en huge en vooral heel internationaal. Volgende zomer staan ze op Alcatraz en dat is niet meer dan terecht.
Bart Vandeportaele verliet het Spoil Engine-schip in 2018 en startte een nieuwe band met zanger Sven Herssens van het inmiddels opgedoekte Fields Of Troy. Samen zochten ze naar een nieuw geluid: zware, beukende muziek met pakkende, diverse vocalen en melodieën. In 2020 voegden Bert Nauwynck (Diecast Unit), Lothar Ryheul (Fields Of Troy) en Dennis Wyffels (Lethal Injury/Bloodrocuted) zich bij het project. De productie en mix van het album was in handen van de Nederlandse producer Tommie Bonajo (From Earth, Blind Sight, Spoonfed, Disquiet, Born From Pain, …).
De belangrijkste invloeden komen van Korn, Linkin Park en Slipknot. Nu-metal is aan een revival bezig: de oorspronkelijke bands spelen opnieuw vaak als headliner op festivals en overal zie je nieuwe bands opduiken die openlijk schatplichtig zijn aan de Amerikaanse nu-metal-iconen. Maar bij Mantah is er meer aan de hand. Deze band gebruikt ook breakbeats, samples en synths in een vorm van moderne metalcore in de lijn van While She Sleeps of de vroege Bring Me The Horizon.
De absolute ster op dit debuutalbum is zanger Sven. We wisten van bij Fields Of Troy al dat hij tot knappe dingen in staat is, maar hoe hij op ‘Evoke’ klinkt is nog een stapje hoger op de ladder. Hij gaat heel soepel van clean naar harsh en grunts en hij klinkt vooral heel Amerikaans of internationaal. De andere bandleden moeten niet in zijn schaduw staan: ook zij halen een heel hoog niveau. Je vraagt je echt af waarom deze band geen label-deal kon versieren.
Omdat de lat op ‘Evoke’ zo hoog ligt, is het niet eenvoudig om de positieve uitschieters aan te duiden. Het album opent meteen heel sterk met “Drown” en “Game Over”. “In Vain” roept als nu-metal-ballad bij mij vaag herinneringen op aan “Behind Blue Eyes”. Mijn persoonlijke favorieten zijn “The Enemy” en “Breaking Away”.
https://www.youtube.com/watch?v=FVzGOLOKTW4&t=2s
Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.
‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.
Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.
Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril
Starman Records maakte een tijdje geleden furore met Belgian Vaults, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En de eerste releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …). Hun jongste EP heet ‘No Rewind’ en werd opgenomen met David Meredith uit de UK.
Deze EP omvat vier songs. Openingstrack “Friends” is een ongecompliceerde poprocksong. Een beetje klassiek, maar wel met veel passie gebracht. Een beetje als het recente werk van William Souffreau van Irish Coffee. “It Ain’t Easy” is gesmeed uit bluesrock-goud en heeft een catchy refrein. Nelen klinkt prima als zanger: patine rules over vitaliteit. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee.
“Make My Day” heeft meer een folky singer-songwriter-vibe die de lyrics nog meer in de kijker zet dan de andere songs op deze EP. Hier klinkt Vilter een beetje als Johnny Cash op zijn American Recordings. Subliem. De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Stoned”, misschien ook omdat deze song een lichte countryrock-vibe heeft.
Vilter is geen roedel jonge wolven die volgend jaar op Rock Werchter zullen staan, maar ze brengen hun rock met veel passie.
https://www.youtube.com/watch?v=Re8H47BIJ8Y&list=OLAK5uy_lZ37yEa_EtPP7FvOEYq4ELzUyUjpMSkyI
Van Belgica Erotica kregen we eerder reeds een paar knappe singles en EP’s voorgeschoteld. Kort na de single van oktober (“Test One, test Two, Test-Icle”) is er nu al een full album. Wie daarbij rekende op een ‘Best Of’ van het reeds uitgebrachte materiaal is er aan voor de moeite. ‘Oversexed Belgian New Beat’ bevat tien niet eerder uitgebrachte tracks.
Het album opent sterk met “Latex Lovers”. Die klinkt een beetje als basic- of proto-new beat, zoals de eerdere releases van Belgica Erotica, maar deze track heeft wel het leuke dat de verschillende ritmes het mooi van elkaar overnemen. Het bouwt netjes voort op de erfenis van Serge Ramaekers en co. En een beetje een onderhuidse erotische uitstraling. Een klassieker eigenlijk, nauwelijks te onderscheiden van wat er in de jaren ’90 uitgebracht werd.
Maar niet alle tracks zijn zo sterk. “Fully Horny” en “Intercourse Without A Pause” tonen dat je met dezelfde ingrediënten niet altijd een overheerlijk gerecht op tafel zet. Gelukkig schiet Belgica Erotica nog een paar keer goed raak op dit album: “Instru-mental Oversexed” is een toptrack, net als “Lust Behind Corners” en “Adult Entertainment Served Here”. Maar hier zit het erotische toch vooral in de songtitels en de schaarse lyrics en minder in de muziek.
Het dreigende “Hard Spanking” neigt wat naar EBM, maar dat had nog harder uitgespeeld kunnen worden. Met zo’n songtitel missen we toch een sample van een zweepslag en van een paar korte kreetjes (we proberen wat mee te gaan in de fantasie van Belgica Erotica). In de plaats daarvan krijgen we een catchy Oosterse vibe die van ver wat doet denken aan “China Town” van Nux Nemo.
Geduld wordt – toch vaak – beloond en dat geldt hier zeker voor wie de moeite neemt om het album volledig te beluisteren. Afsluiter “Nocturnal Bizarre” is een volledig instrumentale track die nog sterker is dan de openingstrack “Latex Lovers”.
En hier dekt de vlag de lading. Het klinkt allemaal heel nachtelijk en bizar op een ietwat exotische manier, drijvend op geile beats en melodieën. Een remix zou die pluspunten nog kunnen uitvergroten.
Electro/Dance
Oversexed Belgian New Beat -The Full Album-
Belgica Erotica
https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/oversexed-belgian-new-beat-the-full-album
The Mars Model gooide met hun debuut EP ‘Francobelgica’ hoge ogen. Een 12inch vol stevige postpunk nummers. Daarna leken ze muzikaal van koers te veranderen met hun dubbele single ‘Sister Glory/Frozen in Time’ waarop “Sister Glory” pure gothic rock was en “Frozen in Time” experimenteel klonk. Daarna kwam er een drummers wissel en werd Tim Jult aangetrokken (die live ook bij The Kids drumt). Op ‘Primal Urge’ gaan ze terug naar het geluid van ‘Francobelgica’.
“Baby Paria” kennen we al een tijdje in live vorm. Het is een stevig, maar catchy nummer met een verontrustend klinkende intro. Het refrein is heel aanstekelijk. Een heerlijke track en opener. “UltraMega” is een nummer in de Killing Joke-sfeer maar “Baby Paria” is toch net iets origineler qua opbouw. “Man of the Year” is dan weer een voltreffer. Een muzikaal mooi uitgewerkte track met een fijne flow. “Showdown” heeft een sterk refrein en een goeie riff waarrond de song is uitgewerkt. Ook de zang en de lyrics zijn dik in orde. Een nummer dat live zeker tot zijn recht komt. “Atrocity” begint met een leuke ritmesectie waarop de song is opgebouwd. “FDM” (Fascist Destroyer Machine) opent met een naar dance neigende intro.
Daarna gaan ze verder in de bekende stijl met o.a. een leuke gitaarlick en een vrij catchy refrein. Een nummer dat vrij toegankelijk klinkt en iets minder zwaar is dan de andere. De tekst is natuurlijk wel zwaar op de hand zoals al hun andere teksten. We krijgen immers nooit betekenisloze of bodemloze lyrics voorgeschoteld.
De titel van de 12inch dekt goed de lading want je hoort constant een zekere urgentie in hun muziek. “Primal Urge” klinkt goed en bevat goede nummers die in de lijn van ‘Francobelgica’ liggen. Stevig, urgent en met momenten zelfs catchy.
Verder ook een pluim voor het mooie artwork van Kustomtype.
Postpunk/Gothic metal
Primal Urge
The Mars Model
The Mars Model is: Fred Duf: Bass Hans Verbeke: Vocals Dominiek Decandt: Guitars Olivier Moulin: Synths Tim Jult: Drums
“Horses of Rebellion” was een mooie herstart na hun korte hiatus. Live bewezen ze ook dat ze er nog steeds staan. Na bijna vier jaar later hebben ze een opvolger klaar. Ze zijn daarbij de PolderRecords-stal trouw gebleven. ‘Burn!’ bestaat uit acht nummers. Ze is verkrijgbaar in verschillende soorten vinyl en cd digipack.
“Find You Soon” is een sterk begin van de plaat. Het klinkt strak, koortsig en met een melodieuze zanglijn in het refrein. Ook de intro bestaande uit drumwerk is geslaagd. “Little Wings” bestaat uit een strakke ritmesectie, bassist Tom Neirynck en drummer Peter Gaelens, en met enkele strakke gitaarriffs van John Pollentier. “Boy in the Middle” is typisch Cowboys & Aliens. Een zang die over de dystopisch muziek gaat en aangevuld met een leuke bridge en solo. De momenten waarop Henk Vanhee haast preekt slaan goed aan. Kortom een heerlijk nummer.
“Sackcloth” is iets trager en donkerder. Het wordt mooi opgebouwd. Er zit onderhuids veel melancholie en gevoel in de track. Een nummer dat ook groeit na elke beluistering. Je hoort ook veel afwisselend gitaarwerk in deze boeiende song. Met het titelnummer “Burn!” gaat de snelheid weer verschroeiend de hoogte in. “Cards Upon the Table” klinkt catchy in de oren. “Same But Different” neemt je meteen bij het nekvel en rockt een heel eind weg. Afsluiter “Morbid Orchid” is een bijna negen minuten durende epische track met een sfeervolle en lang uitgestrekte intro en outro. Ze klinkt ook mooi harmonieus. Een perfecte afsluiter van een album met geen enkel zwak moment.
‘Burn!’ klinkt strak, melodieus en donker. Ze zit goed in elkaar en klinkt ook goed. Een echte aanrader. Ik kan alvast niet wachten om ze met dit materiaal aan het werk te zien.
Video van “Find You Soon”: https://youtu.be/9SgldGa0Yaw
Ons vaderlandse synthwave-icoon Enzo Kreft heeft een nieuwe single uit. “There Is No Tomorrow” is na “Duck And Cover” al de tweede single in de aanloop naar het nieuwe album ‘Shelter’.
Het recept voor deze nieuwe single is misschien wat klassiek: koude, mechanische beats met daarover zweverige laagjes synths en monotone vocalen met weinig hoopgevende dystopische lyrics. Maar het werkt wel. En het vormt – net als “Duck And Cover” – een ideale soundtrack voor deze beroerde tijden met oorlog, inflatie en een onzekere toekomst in het algemeen.
Als er zo nog een paar als deze eerste singles op ‘Shelter staan, is dat een album om naar uit te kijken.
https://enzokreft.bandcamp.com/track/there-is-no-tomorrow
In aanloop naar 2023 lanceert het Brugse hardrocktrio BEUK de EP ‘Niemand Zonder Jou’. Die bevat vier nieuwe Nederlandstalige rocksongs ingeblikt door producer Ace Zec, bekend van o.m. King Hiss, Spoil Engine, Cobra The Impaler en Customs.
Over de eerste single “Woord Voor Woord” vertelden we eerder reeds dat het etiket ‘een beetje braaf’ nu wel definitief opgeborgen kan worden. Op deze EP hoor je de sound en de toon in de lyrics waar het trio al van het begin naar op zoek was. “Allerlaatste Keer” is bedoeld als een party-anthem dat live op het einde van de set telkens een bisronde zal weten af te dwingen.
Het pompende en knallende “Alles Gaat Voorbij” heeft een leuk gitaargeluid. Beetje The Edge van U2 of anders wel een referentie naar een uptempo Echo & The Bunnymen. Ook de lyrics zijn niet banaal.
Titelsong “Niemand Zonder Jou” heeft een intro die mij wat doet denken aan het volle gebrom en gebrul van Motörhead maar gaat dan nog een versnelling hoger. De break halverwege komt dan wat vroeg en onverwacht, maar tilt – samen met de gitaarsolo die erop volgt - deze song wel netjes naar epische proporties.
‘Niemand Zonder Jou’ is de eerste release zonder de kenmerkende BEUK-vuist in het artwork en dat staat misschien ook symbool voor een periode die afgesloten wordt.
Met deze EP mag BEUK opnieuw een trede klimmen.
Nederlands 
Français 
