In 2021 kwam een elpee uit ( ‘Live Happily Waiting For Death’) met oude opnames uit de eind jaren 80. Doordat het om oude her opgepoetste opnames ging was de kwaliteit nogal wisselvallig. De kwaliteit van de songs was wel aanwezig.
Voor de review van dit album zie de link Live Happily while waiting for Death (musiczine.net)
Op deze single krijgen we nieuw werk. Het euvel van de audiokwaliteit is van de baan en alles komt beter tot zijn recht. Maar ook de songs zijn erop vooruit gegaan. “Polarized” opent een beetje met beats en bassen gelieerd aan Front 242. Daarna gaat het nummer open en krijgen we zwaar overstuurde synths en huilende gitaren. Linken met The Soft Moon komen ook op.
In elk geval krijgen we hier een opzwepende track dat vrij modern klinkt. De zang blendt mooi met de rest. Het nummer zit knap in elkaar en live moet dit toch knallen.
Ik ben aangenaam verrast en fan van dit nummer. “I Loved You?!” heeft een beetje dezelfde structuur en opbouw maar klinkt iets minder donker. Er zitten meer electropop/coldwave elementen in de muziek. De synths zijn melodieuzer en op de voorgrond gemixt.
De laatste track is een Implant-mix (Glen Lemeire) van “I Loved You?!”. Deze mix giet de song in een typische club mix om de dansvloer mee onveilig te maken.
Ik zou “Polarized” wel eens willen horen in een dansmix of industrial mix. Ik denk dat het zeker zou werken op de dansvloer.
Electro/Coldwave
Polarized/I Loved You?! -single-
The Ultimate Dreamers
Met deze single hebben The Ultimate Dreamers op meerdere vlakken een stap vooruit gezet. “Polarized” is een klein pareltje.
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/83781-live-happily-while-waiting-for-death.html
''Alma opent een hele nieuwe deur voor pianist Yaron Herman. Na tien albums lanceert hij zichzelf in het luchtledige en biedt hij ons voor het eerst een volledig geïmproviseerd oeuvre aan, dat tegelijk een onthutsende momentopname van het heden en een rijke spiegel van zijn verleden is.'' … Op een ingetogen, begeesterde wijze horen we een mooi klankentapijt, die rust brengen in ons jachtig leven.
“Playground” en “Tone Field” intrigeren door mans pianospel; hij keert terug naar het rustgevende en het gemoedelijke om de jachtigheid op het achterplan te duwen en het verdriet een plaats te geven.
Soms is de sound in een verstilde sfeer, maar er is ook de groovy jazz, met o.m. het opzwepend mooie “Round Blue” of het aanstekelijke “Après un Rêve”. Verder zijn “How Dares a star” , “Rebird” en het afsluitende “Song without words” meer dan de moeite.
‘Alma' is een gevarieerde, kleurrijke plaat van 17 nummers. Hij speelt in op het buikgevoel, prikkelt de fantasie en raakt ons persoonlijk.
Tracklist: Forever Unfolding - Cards- Rituel – Magnolia - Little Melody - Tone Field - Here And Now - Ode To Nearness - Round Blue - Silver Lining - All The Things You Are - Yesh Li Sikuy – Playground - Après Un Rêve - How Dares A Star (Eich Ze Shekochav) – Rebirth - Song Without Words
De Belgische melodieuze Slaughter The Giant is al van 2018 bezig en bracht eerder een zeer goed ontvangen EP uit in eigen beheer. Ze hebben live hun stempel gedrukt op de Belgische underground binnen de death metal scene.
Tijd voor een debuut album na al die Jaren … Inderdaad, de ambitieuze band klopte aan bij het Nederlandse label Hammerheart Records. 'Depravity' is het resultaat. Gevolg: schitterende plaat!
Een aangrijpend, emotioneel beladen “Depravity” opent. Meteen zijn we overtuigd van de sound in het genre, door het sterke samenspel van de muzikanten, alsook de demonische vocals van de imposante frontman. Wat een uitstraling trouwens ook.
“World To come” is een echte mokerslag vuil, hard, meedogenloos. Het bijzonder duivelse “Ritual Abuse” overtuigt het meest, door het rituele en occulte; de fantasie wordt geprikkeld. Verder klinkt “The Undead” sterk door het melodieus klankentapijt, de verschroeiende riffs en de vocals, die je complete wegblazen. Het afsluitende “Dark Days” klinkt donker en indrukwekkend.
Slaughter The Giant slaagt in een energieke wall of sound, een ondoordringbare muur. Dit is een pareltje binnen het genre van de death metal.
Optrden? Op 12 november stelt Slaugther the Giant 'Depravity' voor in Rock Café Hell in Diest, https://www.facebook.com/events/1108304500100719 . Check hen!
Tracklist: Depravity - World To Come - Compliance - Co-ed Butcher - Ritual Abuse - Ecological Collapse - The Undead - Dark Days
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor van The Antler King. Ze waagden hun eerste stappen met de muzikale roadmovie 'Send all your horses'. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld . Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties . Een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle arrangementen, harmonieën en meerstemmigheid. Doorheen de jaren is de sound veranderd, maar steeds bleef de basis overeind.
Met 'Dances' brengt The Antler King wellicht zijn meest kleurrijke plaat uit, en dit na een periode die verre van kleurrijk was voor de band…
Op “Bolero” voel je weemoed en uitbundigheid. “Dances” moet een antwoord bieden op de meest donkere gedachten, best te doen door zoveel mogelijk positieve energie uit te stralen.
Het duo vult elkander aan, ze gaan op het buikgevoel af en dat zorgt voor een emotionele trip van vreugde en verdriet. Luister maar naar het pakkende mooie “We Are Dancing”, de vocals van Esther bezorgt je koude rillingen, en er is het ritmisch, zachtmoedig getokkel. Of verderop het lichtvoetige, aanstekelijke “Cha cha bird'”.
Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove.
Tracklist: Bolero (4:55) - Swing448 (4:23) - Foxtrot (3:58) - We Are Dancing (3:16) - Trip the Light Fantastic (1:38) - Cha Cha Bird (4:03) - Pavement Polka (5:54) - Pet Waltz (4:29) - Slow (4:08)
Monolithe Noir, een trio, brengt een mengelmoes aan stijlen die vooral een hypnotiserende impact hebben alsook inwerken op de dansspieren. Opgelet bonkende beats hoef je niet te verwachten. Antoine Pasqualini heeft een rits rockbands doorlopen en trok de kaart van ambitieuzere en conceptuelere projecten (met name Arch Woodmann, die drie albums uitbracht); hij stelt zijn expansieve muzikaliteit in dienst van Monolithe Noir nu. Antoine's muziek is wat onvoorspelbaar.
Vierenveertig minuten lang neemt Monolithe Noir je mee naar een bevreemdend mooie wereld, met een donker kantje; er is echter een lichtje aan het einde van de tunnel, waarbij je niet verzandt in een duistere brij van depressie. Kortom, licht en duister worden tot kunstvorm verheven.
Er is ook een filmisch kader, een beeldvorming die zorgt dat het de perfecte muziek is voor films of TV series. 'Rin' biedt vreugde én pijn, terugblikkend en vooruitkijkend in het leven.
Het totaalplaatje van de plaat telt. Het klinkt avontuurlijk. Er zijn tal van onverwachte wendingen, die ons weten te verrassen. Op die manier zijn we uitermate geboeid en is dit een bijzonder kunstwerkje om te koesteren
Tracklist: Balafenn 05:35 Finvus 04:40 La Source 03:22 Brik 04:27 Morse 04:08 Askre 03:54 Rin 03:40 Barra Bouge 04:57 Landmaerck 05:56 Viellism 02:39
Elektronica
Rin
Monolithe Noir
La Chiesa dei Fiori is een 'chapel' opgericht in 2021, met drie muzikanten uit ons collectief (Notre Dame de la Colline, Peignoir Tapis & Steeve). ‘Amorevolezza’ werd afgelopen zomer opgenomen in Studioblanche (Leyr, Frankrijk), en gemasterd door Biduloscope, en komt op de markt via Wild Bless You! Records.
Deze EP bevat drie songs van intense warmte, door een eenvoudig klankentapijt. “Edellöwe” brengt je meteen in de juiste sfeer, het brengt een zekere gemoedsrust binnen een zachtmoedig kader. “Artischockenherz” heft een iets donkere walm, maar hier ook blijft die eenvoudige, gemoedelijke aanpak overeind. “Vergissmeinnicht” laat de oerkracht van de stilte horen en zien, je voelt de stilte krachtig klinken, wat een bijzondere gewaarwording is.
In die circa elf minuten krijg je het variërende muzikaal kader te horen van het project La Chiesa Dei Fiori. Met enkele visuele effecten moet dit op het podium zorgen voor een totaalbeleving. Even de harde realiteit vergeten en binnen stappen in een magische wereld van eenvoud.
Dream pop/ambient
Amorevolezza EP
La Chiesa Dei Fiori
Tracklist: Edellöwe 03:22 Artischockenherz 04:29 Vergissemeinnicht 03:21
https://www.youtube.com2/watch?v=AOaEpEYnZ8U
‘Unwanted’ is het derde studioalbum van de Engelse rockband Pale Waves. De plaat werd geproduceerd door Zakk Cervini en opgenomen in Los Angeles. Het is een gemoedelijke, frisse, zomerse plaat , weliswaar met een donker randje, die op de dansspieren durft in te werken .
Na een dipje van hun moeilijke tweede 'Who Am I' is de band er terug bij met 'Unwanted' , die lichtvoetigheid, intimiteit en extravertie samenbrengt, met een vleugje duisternis.
“Lies” is een lekkere uptempo song. “Unwanted”, “The hard way” en “Jealousy” klinken meeslepend, emotievol en zitten dus muzikaal in het verlengde; ondanks de donkerte die doorheen die nummers schuilt. Doel is kracht te putten uit hun materiaal, positieve energie dus. om de problemen aan te pakken en door te zetten. Ook knappe songs als “Without you”, “Reasons to live” en het afsluitende “So sick (of missing you) ondersteunen dit aspect.
'Unwanted' is een geslaagde return.
Tracklist: Lies 02:51 - Unwanted 02:56 - The hard way 03:26 -Jealousy 03:13v -Alone 03:14 - Clean 02:53 - Without You 03:41 - Only Problem 03:03 -You're so vain 02:43 - Reasons to live 02:47 - Numb 02:47 - Act my age 02:54 - So Sick (of missing you) 02:57
Gert, o.m. bekend onder Gert Kleinpunk, bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al bracht jij onder verschillende namen werkjes uit.
In 2018 was er de EP 'Niets Meer, Niets Minder'. In 2020 verscheen 'Het Lijkt Wel Vrede', waar hij zijn ongezouten mening geeft.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/77904-het-lijkt-wel-vrede-ep.html
De man heeft niet stil gezeten, want nu is er 'Alles is nog niet verloren', ondanks de positieve titel, horen we de maatschappijkritische ondertoon. Dit gebeurt met de nodige humor zoals op “Blijven lachen”.
De songs hebben een folklore/punk tune. Tekstueel wil hij ons doen nadenken over ons patroon van 'werken , eten , slapen, drinken en … doodgaan na een tijdje'. Ook ‘eens uit de bocht durven gaan, daar is niets mis mee, toch?’, moet kunnen.
De coronatijden waren uiteraard een inspiratiebron voor Gert, het heeft de minder goede kantjes van de mensheid naar boven gebracht. Hij kaart het aan.
Hij laat zich omringen door muzikanten die de folkse sfeer hoog houden; de songs leven en geven ons energie om er steeds tegenaan te gaan; niet voor niks is er het nummer “Dus, daarom”.
Gert Kleinpunk is iemand die ons wil wakker schudden in deze maatschappij, een man van op de barricades . Hij geeft het weer in een rits songs die ons meer dan voldoende hebben overtuigd.
Tracklist: Stop Deze Wereld 02:18 Blijven Lachen 02:17 Solidariteit 02:20 Wees Welkom Klassenstrijd 01:09 In Slaap Gevallen 02:27 Volbloed Kapitalist 02:56 Crisis Betalen 02:36 Dolle Pret 01:46 Gestopt Met Alcohol 02:30 Alles Is Nog Niet Verloren 02:28 Normaal 02:18 Zomer Van De Vrijheid 02:06 Recht Op Roes 02:45 Waar Komen Ze Vandaan 02:40 Politie = Pollutie 03:08 Tous Ensemble Nondedju 01:49 Nestbevuilers 01:43 Dus Daarom 02:26
Punk/Kleinkunst
Alles is nog niet verloren
Gert Kleinpunk
The Bedroom Witch is een Iraanse transvrouw in de Verenigde Staten die dark synthpop brengt op haar debuutalbum ‘A Place Of Hurt’.
In het promopraatje halen ze referenties aan als Spellling, Kate Bush, SRSQ en Wizard Apprentice, maar zelf hoor ik andere dingen: het dansbare van early Erasure en Soft Cell, de sombere introspectie van Stippenlift, de donkere pop van The Pop Gun en Adult Fantasies en de moderne aanpak van jaren ’80-muziek van Solar Fake. Dit klinkt immers heel hard als popmuziek van de jaren ’80 of zoals dat tijdsvak vandaag aangevoeld wordt door de volgende generaties.
De vocalen maken het wat somber en eentonig, terwijl de muziek vooral eerder uplifting is. Sepehr Mashiahof komt op dit album veel beter uit de verf als producer dan als zangeres. De lyrics zijn soms best heftig, maar dan ook heel persoonlijk waardoor ze niet altijd universele gevoelens zullen oproepen bij de luisteraar.
De beste songs op dit album zijn voor mij: “Venus”, “My Only” en “In This City”.
Elektro/Dance
A Place Of Hurt
The Bedroom Witch
https://www.youtube.com/watch?v=F0pJbPf77fA
Annelies Tanghe kennen we als singersongwriter uit Leuven, van bandjes als JinXS en IZA, van samenwerkingen met Aroma Di Amore en SJ Hoffman, maar misschien vooral van melanchopopband And The Came Fall.
ZeeSter is haar Nederlandstalige elektropop-project, dat voor het eerst opdook in 2014 met “Drink en Dans”. Het nummer was een bescheiden hit op de radio. In 2016 stelde Zeester de tweede EP ‘Pif Poef Paf’ voor in de AB. De eerste single, “Foute Mannen” werd opgepikt door Radio 1 en kon bovendien rekenen op een gastbijdrage van Tom Helsen.
Nu is ZeeSter terug met “Voor Jou”. Met schoon mannenvolk achter de knoppen: Jean-Marie Aerts als producer en met een paar rake riffs en Michel Dierickx voor de mix. Deze single klinkt fris en fruitig, en onbevangen. Niet voluit dansbaar, maar wel aansporend om mee te wiegen. Een ideale remedie tegen de herfstblues en daar hebben wij een zwak voor.
https://zeester.bandcamp.com/
Vier jaar na hun goed onthaalde debuut is er nu een opvolger die naar de naam ‘Hart in Neonlicht’ luistert. Een goede titel trouwens die door iedereen vrij ingevuld kan worden. Ditmaal met teksten die nog iets meer geëngageerd klinken, dan op hun debuut, en met een poëtisch inslag.
Ze zoeken muzikaal en tekstueel terug de donkere kanten van het bestaan op zonder depressief te worden. Ze tonen gewoon in dertien observaties de andere kant van de maatschappij. Het titelnummer opent het album en kenden we reeds als single en van de clip. Voor wie hem nog niet kent: “Hart in Neonlicht” is uptempo met de donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Met een tekst die over covid gaat. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft , kunnen mij alleszins ook bekoren. Een ideale opener.
“Nieuwe Planeten” is niet erg donker qua muzikaliteit. Het bevat een pulserende ritmesectie. De wat Oosters aandoende saxofoon (Floris De Smet) en synths geven het nummer de spacy touch. Een catchy nummerke. “Onder de Vloer” was ook al een single en gaat over mensen die voor de maatschappij niet meer waardevol en aan de kant geschoven zijn. Dit alles werd gegoten in een mooie tekst en wordt begeleid door leuk gitaarspel, bas, synths en attractief drumwerk. Rene Hulshbosch van Struggler komt naar het einde toe, als je goed luistert, vocaal ook nog even meedoen. Een topsong.
“We Zijn Niet Echt” is lekker uptempo en bezwerend gezongen met sfeerrijke synths en een leuke bas. Een heerlijk nummertje. “Koud In Berlijn” is een rusteloze song over iemand die alleen en eenzaam door de grote stad doolt. “Hoofdspoken” is een opzwepend nummer met pop-aspiraties. Een heerlijk melodieus thema dat nu al klassiek in de oren klinkt. Daarbij denk ik aan de songkwaliteit van de Frank Boeijen Groep (“Kronenburgpark”), De Mens, Noordkaap of Clouseau (“Nobelprijs”). Dat geldt trouwens ook voor “Dansen op de Bodem van de Oceaan”. Ook hier krijgen we een mooi uitgewerkt totaalgeluid met een sterk melodie en harmonie. “De Laatste Vallei” is ook een aangename luistersong geworden. “Autostrade” is een plezante song en lijkt meer op een spielerei dan op een ernstige song. Toch zit er meer dan alleen spielerlei in het nummer. “Noodkreten zonder Geluid” is dan weer een toppertje. Met een intrigerende tekst en met mooie synths. “Zet Alles Uit” doet de new wave/electro wave uit de jaren 80 heropleven.
Op hun tweede album zijn ze gegroeid en volwassener geworden in vergelijking met hun debuut. De songs zitten nog beter in elkaar dan. Het album bevat voldoende variatie, goed songmateriaal en hun sound is heel herkenbaar. Muzikaal herken je een blend met elementen van postpunk, darkwave, pop en rock. Eclectisch noemen ze dat naar het schijnt. Maar bovenal bevatten ze enkele pareltjes die hun muziek naar een hoger niveau brengt, als “Onder de Vloer”, “Hoofdspoken”, “Dansen op de Bodem van de Oceaan”, “Nieuwe Planeten” en “Noodkreten zonder Geluid”.
Dit album is absoluut een aanrader!
Voor het ontstaan van de achttiende langspeler van Simple Minds moeten we teruggaan naar 2019 toen Jim Kerr terugkeerde naar zijn thuisbasis om voor zijn terminaal zieke vader te zorgen. Zijn vader wilde dat Jim zich zinvol maakte en Jim vroeg daarop Charlie om over te komen en thuis wat songs te maken. Charlie vond het plezant om gewoon in een thuissituatie, zonder stress en studio, met zijn tweeën te musiceren. De tekst van de openingssong “Vision Thing” is ontstaan door discussies en gesprekken die vader en zoon hadden tijdens hun samenzijn.
Dan over naar de plaat zelf natuurlijk. Opener “Vision Thing” is muzikaal typisch Simple Minds zoals we ze op de laatste platen kennen. Ze weten hoe een song te maken natuurlijk. Is het verrassend? Niet echt, maar wel een heel aangenaam luisternummer. “First You Jump” is verrassender en sprankelt meer. Een emotievolle synth gevolgd door een typisch Burchill slide gitaarlijntje openen het uptempo nummer. Een catchy strofe en een weids gezongen refrein maken het af. De backings/dubbele stem geven het nog meer kleur en vaart. Ook “Act of Love” mag er zijn. De intro opent terug met wat vreemd synthwerk waarna backings en gitaar invallen. Die backings tillen het nummer omhoog. “Solstice Kiss” begint rustig met een Iers thema en lijkt de “Belfast Child” toer op te gaan maar na de lange intro wordt het toch een midtempo popnummer. “Planet Zero” begint met, naar ik vermoed, een teruggespoelde drumlijn. De vrouwenstem klinkt super en doet denken aan de tijd van “Once Upon a Time”. “The Walls Came Down” sluit het album af. Het bevat een leuke baslijn en klinkt vrij donker in vergelijking met de andere nummers. Het lalala-koortje in het refrein is misschien wat goedkoop maar het werkt wel.
‘Direction of the Heart’ toont hun vakmanschap in het songschrijven. Burchill speelt vrij geïnspireerd gitaar. De teksten van Kerr zijn iets diepgaander dan we van hem verwachten. De songs zijn praktisch allemaal uptempo. Wie genoten heeft van ‘Big Music’ en ‘Walk Between Worlds’ zal deze ook weten te smaken. Pretentieloze en degelijke popmuziek gegoten in tien songs!
Arbeid Adelt viert dit en volgend jaar de 40ste verjaardag van hun debuutalbums ‘Jonge Helden’ en ‘Le Chagrin en Quatre-Vingts’ (met hun hit “Lekker Westers”). Dat doen ze door volgend jaar een nieuw album uit te brengen. En daar hoort een voorafgaande cassette-single bij, of noem het een EP, met vijf tracks kan dat. Het is het eerste nieuwe werk sinds het album ‘Slik’ dat uitgebracht werd naar aanleiding van een reünietournee in 2015.
Deze legendarische synthwaveband draait nog steeds rond Marcel Vanthilt en het lijkt erop dat ook Luc Van Acker (Ministry, Schriekback, Revolting Cocks, …) opnieuw van de partij was. We krijgen op deze EP twee nieuwe nummers: “Fris! Fris! Het Heelal Is Hier” en “Pelikaan”.
Stel u bij de titels en de lyrics niet te veel voor, die bizarre nonsens komt zoals wel vaker bij Arbeid Adelt gewoon uit de mouw van Vanthilt. En dan komen de noisy gitaarpartijen los uit de pols van Van Acker. Het ene houdt het andere mooi in evenwicht.
Voor wie minder nonsens en meer gitaar- en synthnoise verkiest, staan er van elk van die nummers nog remixen op deze cassette, als “Frismix” en “Pelmix”. Misschien vindt u deze instrumentale versies wel interessanter.
Als extraatje is er een remix van de cover die Arbeid Adelt maakte van “Death Disco” van PIL. Arbeid Adelt maakte een eerste cover-versie op hun EP ‘Disco Death’ in 1987 en later kwamen daar al eens remixen van uit. In deze nieuwe 22.22-remix is het origineel nog nauwelijks te herkennen, maar het is wel een leuke track.
https://www.cluster-park.com/shop/arbeid-adelt-het-heelal-is-hier-k7/
Cybergrindcore voor gevorderden en volgens het boekje. Over het debuut van Torpedo Tits schreven we eerder dat vooral de songtitels leuk waren en sommige van de soundbites.
Dat is ook voor deze nieuwe release opnieuw de hoofdconclusie, al is er misschien ook een lichte evolutie naar net iets langere en net iets beter uitgewerkte tracks. Songtitels als “Sticky Clitty Gang Bang”, “We Use Your Anus As A Pencil Sharpener” en “Breakfast At The Urinal” getuigen van een gezonde dosis humor en ongezonde dosis slechte smaak. Er is zelfs een kleine gastrol voor voormalig Amerikaans president Bill Clinton op “We Use …”.
Het vergt wat van ons inlevingsvermogen, maar hoe meer we horen van Torpedo Tits hoe meer we gaan uitkijken naar een volgende release.
https://torpedotits.bandcamp.com/album/bare-tits-and-bird-shit-on-your-forehead
Nederlands 
Français 
