Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.
Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB).
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.
Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/
Organisatie : Greenhouse Talent
Wie in de jaren 80 fan was van hardrock en metal kent ongetwijfeld de band Ostrogoth uit Gent. Samen met o.a. Crossfire, Killer en (iets later) Cyclone maakten zij namelijk het mooie weer in het toenmalige ‘heavy Belgium’.
Welnu deze oude rotten treden terug op… en ook nu was het mooi weer in Antwerpen! Van de originele line-up uit 1976 zijn er nog 2 leden over : Mario & Marnix! Rudy ‘Whiteshark’ op gitaar vervoegt iets later de rangen! Zanger Josey en gitarist Dario zijn pas sinds het ‘2de leven’ van Ostrogoth betrokken bij de band maar verdienden al in heel wat andere bands en projecten hun strepen! Wie echt meer info over het vroegere en het huidige Ostrogoth wil checkt best hun mooie vernieuwde site.
Genoeg geschiedenis! Over naar de orde van de dag. De bar van Trix was goed gevuld met zowel jonge metalfans als oude rockers van dienst. De jeugd kwam duidelijk supporteren voor de 2 bands in het voor programma :
Solenoid uit Genk mocht de spits afbijten en deed dat met veel overtuiging en lef. Hun stevige rock met subtiele punk en stoner invloeden stond als een huis en de invloeden van Motorhead, Maiden & Saxon waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gemak waarmee de zanger krachtig stond te brullen is me bijgebleven en ook de samenzang met de bassist was sterk! Zeker een band met potentieel, die al zo’n 10 jaar aan de weg timmert en half mei een 2de CD op ons loslaat! Tourden ooit met Anvil.
Daarna was het de beurt aan Evil Invaders, die duidelijk uit een ander vaatje tapten. De band met roots in Limburg bestaat al zo’n 2 jaar in de huidige line-up en speelt vooral snelle heavy metal die soms naar trashmetal neigt. Hun geluid deed met denken aan een mix van Priest, Exodus en enkele typische Duitse bands als Kreator en Destruction. De zanger vertelde me dat ze recent enkele optredens in Italie, Oostenrijk en Duitsland hadden gedaan. De set van Evil Invaders bestond uit 7 nummers hoofdzakelijk van de EP die sinds februari uit is. Ze namen een vliegende start met ‘Speed’ en speelden met veel overgave en energie! De zanger haalde met gemak zowel hoge noten als grunts en klonk heel geloofwaardig en furieus. Het jonge publiek reageerde enthousiast en had zin in meer. Nummers als “Tortured” en “Victim” klonken als in de hoogdagen van de trashmetal. Na een half uur werd de set besloten met “Evil” en moest het jonge volkje plaats maken voor het oude geweld uit Gent.
Dat Ostrogoth garant staat voor ‘kwaliteits’ hardrock zal wel niemand verbazen. Zeker niet als je weet dat James Hetfield van Metallica al geruime tijd fan is en daar ook soms mee uitpakt.
De nummers op de setlist waren een uitgebalanceerd mix van werk uit de 3 full CD’s/vinyl en de legendarische EP Full ‘Moon’s Eyes’ die de band tussen 1983 en 1987 uitbracht.
Van bij de start met “Too hot” was duidelijk dat deze kerels er nog steeds veel zin en plezier in hadden. De hardrock die ze speelden klonk echt wel jaren 80 maar kwam op geen enkel moment gedateerd of voorbijgestreefd over. Integendeel! Nummers als “Scream Out” en het bluesy “Do it right” trotseerden met brio de tand des tijds en zullen nog menig rockliefhebber, van welke leeftijd ook, bekoren! Het fijne samenspel van de beide gitaristen, de strakke drums en de veelzijdige zang van mister Hindrix laten de succesvolle jaren 80 weer helemaal opleven en tal van oude rockers staan zichtbaar te genieten.
Het plezier zowel op als voor het podium is het beste bewijs van een geslaagde avond. De up-tempo nummers worden vakkundig afgewisseld met enkele ballads en ook het instrumentale “Lords of thunder” zit in de set. In de 2de helft van het optreden zitten enkele kanjers als “Ectasy & Danger”, “Queen of desire” en “Paris by night” maar het meest lof oogst de band toch met het alom gekende en meegezongen “Full moon’s eyes”…een echte klassieker in het genre en ook het hoogtepunt van de avond.
Na meer dan een uur is het welletjes en besluiten de heren van Ostrogoth om de set af te sluiten met “Rock Fever” om daarna als toegift nog een stevige cover van Judas Priest te spelen (Metal Gods) en het slotnummer “Samurai”.
Dankbaar dat ik getuige mocht zijn van deze unieke gelegenheid en een pak jeugdsentiment opnieuw kon beleven! Wie ook nog een optreden van Ostrogoth wil meepikken kan nog terecht in Gent en in Oostende. Het zou me echter niet verbazen dat ze deze zomer nog wel her en der worden toegevoegd aan de affiche en dat er zelfs nieuwe nummers worden uitgeprobeerd. Misschien met het oog op een CD? Let’s hope so!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/solenoid-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ostrogoth-02-05-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
"Ik snap niet hoe jullie ons in België kennen, maar jullie zijn fantastisch!" Frontman Dan Reynolds van Imagine Dragons wist dan wel niet goed wat hem overkwam toen hij en zijn band geconfronteerd werden met een hoop schreeuwende fans, maar dat had zeker geen slechte invloed op het concert, integendeel.
Imagine Dragons is een pop/rock band uit Las Vegas die sinds kort succes kent met catchy singles "It's Time" en "Radioactive". In de Verenigde Staten zijn ze uitgeroepen tot de nieuwe hype, reden genoeg voor een passage door Europa en dus ook Brussel. De AB was omgetoverd tot Box voor de avond, verrassend uitverkocht en met een intieme sfeer dat bij concerten het verschil kan maken tussen 'goed' en 'zeer goed'.
Voorprogramma werd verzorgt door Projection Patrol Pinkerton, een West-Vlaamse indie rock band met een beloftevolle toekomst en een beduidend aantal fans aanwezig in het publiek. Single "Future = Our Home" is hun bekendste song, een vrolijk deuntje met bedrieglijk veel inhoud, en was dan ook het hoogtepunt van de set. Toch slaagde de band er in om in een groot halfuur de aandacht van het publiek te grijpen én te houden, waaronder de nieuwe single “This City” te horen is , wat voor een voorprogramma niet altijd evident is. Een band om in de gaten te houden!
Na een uitstekende opwarmer was het dan de beurt aan de hoofd act: Imagine Dragons. De band had zich duidelijk niet aan zo'n grote en uitbundige opkomst verwacht, maar genoot zichtbaar van de aandacht en gaf met vreugde de energie terug aan de toeschouwers. Imagine Dragons is een soort mix van indie, pop en rock met duidelijke dramatische invloeden. De stempel van Vegas, laten we maar zeggen. Hun muziek loont zich dan ook tot live optredens.
Zanger Reynolds was in zijn nopjes en sprong levendig van de ene kant van het podium naar de andere, ondanks het gips rond zijn rechterarm. Het contact met het publiek zat goed, de muziek kwam vlotjes en het merendeel van het publiek was al uit volle borst aan het meezingen vanaf het eerste nummer. Het absolute hoogtepunt van de set was ongetwijfeld "Radioactive", waarbij het zingende publiek zowat de band overstemde.
Toch waren er nog enkele schoonheidsfoutjes. Lange, uitgerekte intro's spelen is een goede truc als je geen uitgebreide catalogus hebt, maar wanneer je dit bij elk nummer gaat doen, wordt het toch een beetje irritant. Ook de ontelbare momenten waar de band het publiek aanmaande om te zingen of te klappen, zorgden ervoor dat de set naar het einde toe wat momentum verloor.
Maar het merendeel van het publiek bleef aandachtig en enthousiast, en het concert was zeker een onverwacht succes te noemen. Imagine Dragons doet met momenten aan bands als The Killers denken (niet toevallig ook afkomstig uit Las Vegas), laten we hopen dat ze mits wat bijschaven een even mooie toekomst tegemoet gaan.
Setlist: Round And Round - Amsterdam - Tip Toe - Hear Me - Cha-Ching (Till We Grow Older) - Rocks - Radioactive - Lay Me Down - Bleeding Out - Demons - Underdog - On Top Of The World - It’s Time
Encore: Nothing Left To Say
Pics homepag dank aan Tina Herbots (ABconcerts)
Organisatie: Ancienne Belgique
Roots & Roses Festival 2013 – Rootsmuziek op zijn plaats!
Roots & Roses Festival 2013
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
De Dag van de Arbeid betekent in Lessines niet enkel kermis, maar ook het Roots & Roses Festival dat zich afficheert als het festival waar men zich goed voelt. En ook deze editie illustreert hoe men daar telkens beter in slaagt. Op het gezellig ingericht sportterrein aan de Ancien Chemin d’Ollignies staan twee ruime concerttenten voor Roots en Roses, een ruime restauranthal met kraampjes waar enkel kwaliteitsvolle producten worden aangeboden. Nee, hier geen veel te duur aangeboden festivalrommel, maar een pallet aan gerechten en dranken (ook trappisten !) om u tegen te zeggen. Er is zelfs een weide met ligzetels en met het zonnetje paraat werden die gretig ingenomen.
Musiczine liet Lode (L) en David (D) van de Ndl redactie los op dit festival. U leest hieronder hun relaas.
De opener van het festival was onaangekondigd Rockin’ and drinkin’ guys (B). Blijkbaar had Hillbilly Moon Explosion moeten afzeggen, waardoor er wat in het programma geschoven is. Dit Doorniks drietal brengt goedgemutste rock’n’roll uit de jaren ’50 en rockabilly en deed de Roses tent al eens shaken. Best een aangename start voor een festival. (D)
Daarna was het de beurt aan Larry & His Flask (VS) in de Rootstent. Deze bende Amerikanen brengt een mix van blues, folk en punk op een stevig energiek tempo. Niemand zit op zijn gat bij deze band, zelfs de drummer niet! We lopen al de tourdata af om nogmaals te kunnen genieten van deze zotte bende. (D)
Door het verdwijnen van Hillbilly Moon Explosion was Bertrand Lani & Band (B) aan de beurt. Bertrand Lani is de jongere broer van Fred ‘& The Healers’ Lani. Beide broers speelden samen bij Superslinger, ondertussen werkt Bertrand solo met een heel persoonlijke stijl, gebaseerd op hedendaagse Americana folk. Iets minder onze meug, hoewel we hun Ramones cover “I don’t wanna grow up” vanop de zonnige ligweide wel konden smaken. (D)
Bij de prospectie van de festivalaffiche had het zootje ongeregeld van The Urban Voodoo Machine (UK) onze nieuwsgierigheid gewekt. Aangekondigd als een even onwaarschijnlijke als geslaagde mengeling van een blues druipend van rock’n roll en gipsyklanken en feest op het podium, lagen de verwachtingen hoog. En wow werden die ingelost. De elfkoppige band brengt een burleske carnavalshow vol sexy majoretten, zigeuners en zelfs een groene door Frankenstein gefabriceerde drummer. Goed amusement waar het publiek van aan het dansen ging en dat achteraf resulteerde in een hoge merchandiseverkoop. Albums te plaatsen bij Bourbon soaked gypsy blues bop’n’stroll. Hoewel, toen we de groene drummer tegen kwamen in de restauranthal het eerder Bush soaked gypsy blues bop’n’stroll was. (D)
The Urban Voodoo Machine (UK) kwamen rechtstreek vanuit de Uk hun carnaval verder zetten. Deze gimmick hangt samen van de flauwe grappen en clichés en doet een poging tot een feestelijk balkanorkest, die echter bijlange niet het niveau van onze Kortrijkse Vetex haalt. Daarvoor spelen ze iets te onsamenhangend. Maar met hun elven op het podium weten ze het publiek heel goed te amuseren. Je krijgt zowaar zin in whisky. Varieté van je reet dus. (L)
Het opkomend Belgisch talent Madé J deed wat van hem werd verwacht. Hij is zoals die dekselse Gotye ook half Australisch, maar brengt gelukkig welgemeende rechttoe rechtaan punk met een bluesy en rockabilly onderbouw. The Cramps dus. Zelfs zijn stem deed aan wijlen Lux Interior denken. Zijn “Down On The Street” cover van The Stooges miste wel wat power, maar over het algemeen een puik concert. (L)
We kregen niet alleen een palindroom met Amarak IAB met Bai Kamara (B), maar vooral een portie secure Chicagoblues bezongen met een soulstem. Deze perfecte muziek is perfect voor perfecte mensen, maar alles is te puur en te clean waardoor we de bezieldheid missen. Blues in een Armani-pak, maar het mag best iets ruiger. (L)
John Schooley & his one man band (VS) zorgde voor de eerste grote verrassing van dit zeer sympathieke festival. Hij loopt, tapet, dubt en speelt als de beesten, . Heerlijk, eerlijke, rauwe en traditionele blues, alles door één man gespeeld die een fantastische unieke sound creëert. Splitten zal hij niet. (L)
Tegen 17u was het de beurt aan Slim Cessna’s Auto Club (VS). Van deze band hadden we in 2010 zo genoten dat we ze deze keer niet wilden missen, al was het maar om te zien of ze terug zouden dollen met de security en oh yes they did! Het is duidelijk dat deze Baptisten bekend staan als één van de beste live acts in de huidige Amerikaanse scène. Hoewel het verrassingseffect natuurlijk niet hetzelfde was als in 2010, was dit terug een sterk concert en deze keer konden we meezingen. Get a little higher, get a little higher … (D)
Slim Cessna’s Auto Club (VS) deed mij nog het meest aan de beginnende Sixteen Horsepower denken. Banjo, contrabas en verschillende stijlen (folk, rock, soul en country) door elkaar. Passie en vuur, door twee zangers gebracht. Eugene Edwards on speed. Heel bezwerend en zeker een van de beste live bands. Halverwege viel het concert wel even stil toen ze even zoals hun godfather persé the preachy stuff wilden en zowaar een gebed begonnen. Jezus! Gelukkig hebben deze voortreffelijk muzikanten zich snel herpakt. (L)
Daarna stonden de The Godfathers (UK) op het programma. Heel eerlijk, ze zouden er beter mee ophouden. Fout gevoerde nostalgie zonder enig spoor van begeestering. Een beetje als De Kreuners die een ode aan Johnny Cash brengen. Ze kenden een verdienstelijke surfing start, maar enkele minuten later viel het concert als een kaartenhuisje in elkaar. Het was lang wachten op een heel (f)lauwe versie van hun wereldhit “Birth, school, work, dead”. Helaas zijn ze vooral dat laatste en op de koop toe krijgen we nog een waanzinnige verkrachting van Lennon’s “Cold Turkey” in de strot geramd. (L)
The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) is in één woord: GREAT! Een ware verademing na de losers, hierboven beschreven Waanzin op het podium met americana, deltablues en hillbilly. Heerlijke interactie met het publiek, dat Peyton al rap op de handen droeg. Op het podium een drummer die alles als een welgeoliede locomotief stuurt, een gezellige dame met een wasbord en een bebaarde en behaarde medemens die de leukste dingen uit allerlei gitaren, de ene al wat specialer en zelfgemaakter dan de andere, haalt. Nikske truuk, nikske computergestuurd, zijn duim bast en de andere vingers doen de rest. Heerlijk begeesterend, maar zo energievretend dat het zowaar moeilijk een volledig concert vol te houden valt. (L)
Tijd voor kwaliteitsvoedsel om de innerlijke mens te versterken hadden wij The Godfathers links laten liggen, maar The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) wilden we zeker zien. Dit was een excellente keuze. Dit drietal uit Indiana brengt een energieke show op unieke muziekinstrumenten; het wasbord en een reeks (zelfgefabriceerde) gitaren. Het publiek was mee! (D)
Jim Jones Review (UK) kwam nieuw werk voorstellen en deed dat met verve. Een Bonn Scott voice en ouderwetse rock met piano worden in een nieuw jasje gegoten. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren ‘70 een dikke negenhonderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly a la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Lessen nog geen Schauvlieghes rondlopen en de band zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten. Laat mij het maar georkestreerde chaos noemen. Het klinkt allemaal rommelig, maar het is het absoluut niet. Tot slot bracht deze bastaard zoon van Scott en Robinson nog een heerlijke Elvis-ode. (L)
The Stranglers (UK) vormden de afsluiter van Roots & Roses 2013. De organisatie had hen gevraagd een semi-akoestische act te brengen, zoals op hun live-album dat ze opnamen in Brugge (2012). Alle respect voor de jaren ervaring en grote naam, maar dit leek totaal zinloos. Een volledige ster van dit mooie festival gaat verloren door het belachelijke unplugged optreden van een vijftal dat zich The Stranglers noemt, maar in de verste verten er niets meer mee te maken heeft. Dit is eerder goed voor recepties van malafide banken of ergens in een naar oude vesten ruikende casino aan de Opaalse kust. (L)
Een dagje Roots & Roses gaf ons niet enkel wat kleur door de aanwezige zon, maar maakt duidelijk dat heel wat festivals hier kunnen uit leren wat sfeer en cathering betreft. Geen grote merken die de weide kleuren met banners en vlaggen. Enkel fruitsap en water uit de regio, regionale bieren (Maredsous, Trolle, Bush, Rose, Chouffe, Moinette etc...) en pils van Brouwerij Dupont. Een vijftigtal koks die het eten ter plaatse klaar maken. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar. Verder een relaxte sfeer met een goed programma, tegen een eerlijke prijs. Graag tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-roses-2013/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
De lichtjes hese stem van Ellie Goulding is in België bij het overgrote deel van de bevolking vast wel al bekend. Na debuut single "Under The Sheets", ondertussen al een kleine 4 jaar oud, en de nog succesvollere opvolgers "Starry Eyed" en "Lights" kan de Britse schone in ons land op een trouwe aanhang rekenen. Het was dan ook geen verrassing dat de Ancienne Belgique woensdagavond volledig uitverkocht was en er een zeer enthousiast publiek op Ellie stond te wachten.
In het voorprogramma van de avond twee artiesten: Matthew Koma, een singer-songwriter uit New York; en Charli XCX, een Britse synthpop zangeres.
Koma speelde vooral catchy pop deuntjes met een hoog Ultratop gehalte. Hij slaagde er niet in om het publiek volledig naar zijn hand te zetten, maar zette toch een goede performance neer met toonvaste stem en groeiende stage presence.
Charli XCX daarentegen slaagde er voornamelijk in om het publiek te bevreemden. Met een bizarre outfit en overdreven sexy dansen hakkelde ze door een middelmatige set met als enige lichtpunt de bekende single "I Don't Care", een collaboratie met Icona Pop.
Ondanks het middelmatige voorprogramma was de zaal toch volledig klaar voor een heerlijke avond, en die kregen ze ook. Hoewel Ellie Goulding in het begin toch een beetje verlegen en afstandelijk leek, bloeide ze in de loop van de set open met anekdotes over eerdere concerten (onder andere de trouw van Prince William en Kate), interacties met het publiek en vrolijk gebabbel met haar eigen muzikanten. Ellie was in een zelfverklaarde 'great mood' en hoe verder in de set, hoe meer dat duidelijk werd.
Openers "Don't Say A Word" en "Halcyon" warmden het publiek mooi op voor het eerste hoogtepunt: de laatste single "Figure 8". Handen in de lucht en zoveel dansen als de beperkte ruimte in de AB toeliet: het concert was onderweg. De eerste helft van de set was iets rustiger, misschien een bewuste keuze om de overschakeling naar de ballads in het midden van de set beter te kunnen maken. Ellie Goulding die met enkel een akoestische gitaar "Guns And Horses" brengt, het is een belevenis. Ook de Elton John cover "Your Song" werd goed gesmaakt.
Daarna ging het tempo weer omhoog en sprong de set van de ene uitstekend gebrachte song naar de andere: geen toeschouwer die niet in z'n handen klapte tijdens "My Blood" en "Only You"; een licht aangepaste versie van "Under the Sheets" werd unaniem meegezongen; en een halve seconde nadat de bekende intro van "Anything Could Happen" begon, was de volledige zaal al aan het springen. Afsluiten deed Ellie met "Starry Eyed", opnieuw een schot in de roos. Daarna nog de encore: een samenwerking met Calvin Harris ("Need Your Love") en de bekendste single tot nu toe ("Lights").
Ellie Goulding zette een fantastische en energieke performance neer, met een heldere stem, heerlijke songs en een geweldig contact met het publiek. Ze maakte haar reputatie als goede live artieste meer dan waar, en dat is iets dat altijd bejubeld moet worden.
Setlist: Don't Say a Word - Halcyon - Figure 8 - Salt Skin - Hanging On - Joy - Explosions - Guns & Horses - I Know You Care - Your Song (Elton John cover) - My Blood - Only You - Under The Sheets - Anything Could Happen - Animal - Without Your Love - Starry Eyed
Encore: I Need Your Love – Lights
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ellie-goulding-1-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/charlie-xcx-1-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Al een paar platen werden we ondergedompeld in de snelle , dreigende , chaotische aanpak van het uit Sheffield afkomstige Rolo Tomassi , broer James en zus Eva Spence die een unieke mengeling brengen van noiserock, punkjazz en allerlei –core invloeden. De songs kunnen een opbouwende melodie hebben, gaan van hard naar zacht en zijn uiterst avontuurlijk en opzienbarend door de verrassende wendingen, bizarre kronkels en ontspoorde ritmes. We horen waanzinnige gitaar- en toetsenpartijen en opzwepende en strakke drums. En op de koop toe overstelpt de frontvrouwe ons met haar krijsende, schreeuwende en gillende zang. Maar ook deze frêle dame kan zacht klinken in haar vocals. En net precies al die tegengestelden maken de songs erg boeiend en spannend.
Op de nieuwe cd klinkt het vijfkoppig combo wel rauw melodieus , maar zalvender en toegankelijker . De tempowisselingen zijn minder overdreven en ook valt er meer afwisseling te noteren in haar zangpartijen, want onze bevallige dame kan daadwerkelijk zingen , voor wie twijfelde .
Ze hebben duidelijk hun horizont verbreed en brengen in de tien tracks een rits zorgvuldig opgebouwde composities , waarvan de afsluitende track “Illuminaire” elke modale popliefhebber zal kunnen bereiken .
Minder herrie en pletwals systematiek – de opwinding blijft en de popmelodie heeft z’n weg gevonden .
Toch wel een uniek bandje, het trio uit Hoboken, NYC, Usa afkomstige Yo La Tengo . Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en James McNew op bas, zijn al ruim vijfentwintig jaar bezig in dromerige indie meets garagerock’n’roll meets noiserock.. Een eigen muzikale kijk hebben ze ontwikkeld op de gitaarpsychedelica, ontsproten uit de‘70’s VU en de ‘80’s Feelies.
We merken de laatste jaren dat het trio het houdt op sfeervolle , relaxte , zeemzoete , dromerige gevoelige indie en dat hun krachtige expressie en stormen wat op het achterplan zijn geduwd . Milde psychedelische stormen noteren we dus , waarbij ze enkel op de lange broeierige opener “Ohm” en de even lange afsluiter “Before we run” nog eventjes fors(er) uit de hoek kunnen komen .
Voor de rest een uitermate poppy, loungy, sfeervol geluid , waarbij de songs wel goed in elkaar steken , maar niet echt blijven hangen . Enkele worden zelfs orkestraal ondersteund . “I’ll be around” lijkt een voltreffer in het genre . De veertigplus indierockers nemen dus duidelijk wat gas terug .
Live durven ze nog wel eens loos gaan , en intrigeren ze door de repetitieve opbouw en explosieve ritmes, waarbij de pedaaleffects een tijdje stevig ingedrukt blijven .
Goede plaat , weinig verrassingen!
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala.
De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen . Het materiaal heeft een dromerige ondertoon , we ervaren hitgevoeligheid en soms kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het lichtjes als de instrumentatie meer ruimte krijgt .
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel.
Een handvol nummers sieren de afwisselende plaat als “Under cover”, “Timothy shy” , “Assistant director” en “Internatinal date line” .
Fijn tussendoortje van een inmiddels volwassen band !
Eén van de nieuwe Britse ontdekkingen is deze 26 jarige Laura Mvula . Met “Green garden” heeft ze meteen al een aardige hit op zak. Een song die haar talent onderstreept , zowel vocaal als in de muzikale aanpak . Haar sound wordt omschreven als ‘gospedelia’ , een combinatie van natuurlijk gospel , psychedelica en pop , soul , r&b .
We horen een afwisselende sfeervolle , dromerige , sprookjesachtige plaat , die sober , kaal uitgepuurd materiaal bevat , als sensueel prikkelende, trippende songs .
Ze staat al hoog aangeschreven in de BBC lijst . Ze zweeft ergens tussen Erykah Badu , Amy Winehouse en Bjork in .
Ze komt af met een handvol rake songs als “Like the morning dew” , “Can’t live with the world” , “Father , father” , “That’s allright”, “I don’t know what the weather will be” , “Flying without you” en die sterke single “Green garden” .
Wonderlijke plaat - Bezwerend debuut – artistiek talent dat kan omgezet wordzn in succes!
Het is haast niet meer bij te houden hoeveel bandjes zich dezer dagen nestelen in de psychedelica en krautrock (The Soft Moon, Lumerians, Camera, Blaak Het Shujaa, Follakzoid, Moon Duo, Wooden Shjips, Psychic Ills,…). Ook het Britse Hookworms is serieuze potten mosterd gaan halen bij Hawkwind, Neu! en, iets dichter in de geschiedenis, bij The Warlocks (waar hangen die tegenwoordig eigenlijk uit?).
Met een ferme scheut shoegaze, een vleug punk en het ganse oeuvre van Primal Scream zijn ze aan het klussen geslagen en hebben ze het wonderlijke en geestesverruimende Pearl Mystic in elkaar gebokst, een knoert van een plaat die gaten dichtmetselt met mortel die samengesteld is uit vreemde plantenextracten, verdachte paddestoelen en verboden tabaksvruchten.
‘Pearl Mystic’ zet aan met een paar zwaar verslavende moordsongs als “Away/Towards” en het op adrenaline doorrazende “Form & Function”, twee lange loeiers die de toon zetten voor een vlijmscherpe en alles verzwelgende trip.
Jim Morrison en Syd Barret dwalen door duistere gangen met ongekende eindbestemming in “Since we have changed”, overstuurde gitaren snijden tergend hard door de ruimte in “Preservation” en half verdoofde onweerswolken hangen uiteengereten in drie stukken (“i”, “ii” en “iii”) overheen het album.
‘Pearl Mystic’ is een bedwelmende en formidabele plaat die zich ferm in onze kuiten vastbijt. Als dat maar goed komt, want we hebben het even opgezocht, hookworms (haakwormen) zijn genadeloze bloedzuigende parasieten die zich vastzetten in de huid en dan langzaam het hart en de darmen binnendringen om daar lelijk huis te houden, met mogelijke fatale gevolgen. Aartsgevaarlijk plaatje, dus.
Wie in het laatste weekend van juni in Dessel verblijft voor het fijne Graspop-festival komt op zondag best niet te laat uit zijn muffe tent.
Om half twaalf opent dan de nieuwste belofte in Vlaams metal-land het podium van de Metal Dome. King Hiss is de naam en het gaat hier om vier mannen die hun sporen in de muziekwereld ruimschoots verdienden.
De bekendste naam binnen het viertal is ongetwijfeld die van Josh Fury oftewel de gitarist van het in hardcore-kringen legendarische Congress. De muziek die hij met zijn nieuwe kompanen maakt is echter totaal niet te vergelijken met die van deze H8000-band.
King Hiss staat voor een scherpe en afwisselende mix van stonerrock , metal en hardrock en valt verder op door de opmerkelijke vocalen. Zanger Jan Coudron haalt met zijn lange uithalen wat ons betreft het niveau van ene Franky DSVD van Channel Zero. Daarnaast is uiteraard het technische en complexe gitaarwerk van Josh Fury om vingers en duimen van af te likken.
Deze EP werd in eigen beheer opgenomen en telt zeven stevige songs. Als we er een favoriet moeten uithalen, dan is het opener “Snakeskin” die bij ondergetekende ondertussen is uitgegroeid tot een zogeheten oorwurm.
King Hiss is ontegensprekelijk een aanrader voor alle metal- en hardrockheads! Voor meer info: www.king-hiss.com of www.facebook.com/kinghissband .
Megachurch is een drietal uit het Amerikaanse Cleveland dat zijn tweede langspeler in Europa uitbrengt via Stressed Sumo Records, het Britse label van ondermeer Neil Cooper (Therapy?). In tijden waar het verdomd moeilijk is voor bands om naast de platgetreden muziekpaden te lopen, slaagt Megachurch daarin wonderlijk wel. Het trio dat bestaat uit twee bassisten en een drummer maakt een eclectische mix van metal en stonerrock waarbij repetitieve, harde riffs systematisch en zelfs op een wiskundige manier worden herhaald. Mastodon meets Battles, zeg maar… Over de vocalen is ook wel wat te zeggen: Megachurch maakt voortdurend gebruik van samples waarop predikanten debiteren en/of politici fulmineren… Het resultaat van dit alles is ongewoon, catchy, creatief maar vooral geschift!
Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A. Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’. We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger. Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af. De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op...
Love A is eigen land al razend populair, met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!
Ninamarie is zeer interessant zijproject van de twee bekende Duitse muzikanten Marten Ebsen (Turbostraat) en Thomas Götz (Beatsteaks). De heren jammen al sinds 2005 regelmatig in hun oefenruimte en brachten sindsdien twee singles en een mini-album uit. ‘Feuer in der Nachbarschaft’ is het nieuwste resultaat van hun samenwerking en telt zes diverse songs. Het duo mengt verschillende genres zoals punk, power pop, NDW (Neue Deutsche Welle), indierock en ethnorock door mekaar.
Het grootste gedeelte van deze plaat is bovendien louter instrumentaal. Ze gebruiken daarbij uiteraard stevige gitaren maar ook een dwarsfluit en een synthesizer. Wij waren vooral onder de indruk van opener “Das Hochzeitsgeschenk”, een prima popnummer met een catchy refrein en van “Der Fucking Kommandeur”, de lange afsluiter die start als melancholisch rocknummer en eindigt als een minimalistische, bezwerende postrocktrack.
Wie dit werk in zijn bezit wil, kan dat enkel als download of als vinyl.
De immer productieve Noorse prog- en hardrockers van Motorpsycho hebben nog maar eens een plaat gemaakt, ‘Still Life with Eggplant’ heet het ding en het is alweer een kanjer. Deze keer werden ze een handje geholpen door Reine Fiske, gitarist van het Zweedse psychedelische zweefcombo Dungen.
Fiske mag ook mee op tournee en zijn freaky gitaarpartijen zijn een aangename meerwaarde voor de zweverige monsterrock van Motorpsycho. Het viertal maakt er in de 4 AD een heuse rockmarathon van met een overvloed aan moordende riffs, gierende en bronstige gitaren, loodzware bassen en gortige drums. Met de vocale kwaliteiten van zowel Hans Magnus Ryan als Bent Saether is het wat minder gesteld, maar dat weten we al langer dan vandaag en bovendien beperken ze wijselijk de zangpartijen tot een minimum.
Naar goede gewoonte naait Motorpsycho de songs soms met flarden aan elkaar en verweeft er wat muzikale kunde van andere grootheden door. Deze keer horen we een streep Zappa en een vleug Wishbone Ash.
Motorpsycho live is altijd een avontuurlijke gelegenheid, de band klinkt steevast anders dan op hun platen en is altijd onvoorspelbaar, maar steeds mogen we ons aan een kanjer van een set verwachten (vorig jaar trouwens nog met volle teugen genoten van hun passage in de Kreun, de band zorgde er in het gezelschap van de freaky maar geniale keyboardspeler Stale Storlokken voor een unieke mengeling van jazz en progrock).
Vanavond krijgen we meer volumineuze massieve rock die wordt gebracht met geniale instrumentenbeheersing, passie en tonnen speelplezier. Een flinke graai uit het nieuwe album (4 songs, goed voor drie kwartier virtuoze rock met branie en ballen) doorspekt met geniaal ouder materiaal waaronder opvallend veel werk uit het 17 jaar oude ‘Blissard’ (“Greener”, “Nerve Tattoo”, “Manmower” en “Fool’s Gold”).
Motorpsycho weet van geen ophouden, maar liefst twee en een half uur houden ze de 4AD in hun greep met hun mix van progrock en stomende hardrock. Wederom hebben we het gevoel dat we in een geniale jam sessie zijn beland. Voor sommigen iets te veel van het goede, voor ons alweer een oppermachtig en verbluffend concert van een band die steeds zichzelf heruitvindt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-30-04-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2013: Valerie June - Oude wortels, jonge scheuten
Valerie June
Les Nuits Botanique 2013
Wat heeft Dan Auerbach van The Black Keys in hemelsnaam bezield om de rauwe bluesrocker “You Can’t Be Told” als producer uit te lenen in plaats van er “El Camino”, het internationale doorbreekalbum, nóg meer glans mee te geven? Wellicht de jeugdige, zuiderse charmes van Valerie June. Maar zeker ook vertrouwen in haar onmiskenbare talent waarmee ze de 20ste editie van Les Nuits Botanique mocht openen.
Valerie June kreeg blues, folk, soul en gospel in haar thuiswieg Tennessee met de paplepel ingegoten, al vat ze deze traditionele invloeden zelf nog het liefst samen onder de noemer ‘organic moonshine roots music’.
Met volle overgave nam ze opener “Twined And Twisted” solo en akoestisch voor haar rekening, blind vertrouwend op haar meest dierbare instrument: een karakteristieke ‘Memphis voice’ die afwisselend krachtig en weemoedig klonk.
Wat eveneens indruk maakte: haar ontwapenende, van lange dreadlocks voorziene présence. Meer vrolijke hippie girl dan melancholische country madam, al moest het vrouwelijke geslacht tijdens “Somebody To Love” en “Workin’ Woman Blues” toch de nodige ontberingen en beproevingen doorstaan: “I ain’t fit to be a mother / I ain’t fit to be no wife yeah / I been workin’ like a man y’all / I’ve been workin’ all my life", klonk het veerkrachtig op dit laatste nummer.
Valerie June bekende tussen de songs door al vijf venten te hebben versleten, maar diep ongelukkig leek ze daar gelukkig niet te zijn door geworden.
Het nieuwe album ‘Pushing Against A Stone’ verschijnt pas op 6 mei - haar entourage was gelukkig zo attent om naast de Rotonde al enkele exemplaren te koop aan te bieden - maar de heupwiegende soulpop liedjes “The Hour” en “Wanna Be On Your Mind” suggereerden nu al dat deze plaat wel eens vlotjes over de toonbank zou kunnen gaan.
Stond hier een nieuwe Amy Winehouse op het podium? Meestal zat Valerie June met haar fraaie appelblauw zeegroene laarsjes (nog) net iets te stevig vastgezogen in het moeras rond de Mississippi rivier. Maar doorleefd, authentiek en traditioneel klonk het zeker, en is dat niet juist hetgeen waar veel mensen naar op zoek zijn in onzekere tijden?
Wie Valerie June helaas gemist heeft kan haar nogmaals aan het werk zien op 19 juli 2013 tijdens Gent Jazz Festival.
Pics homepag - Met dank aan Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Het waren de monsters van Lordi die deze week present gaven in de club van Trix. “Bestaan die gasten nog?” kreeg ik veel als vraag toen ik vertelde waar ik op de vooravond van het feest van de arbeid naartoe reed…Ja hoor! Die bende gekken uit Finland rocken nog altijd als ‘beesten’ en hebben sinds enkele maanden zelfs een nieuwe schijf uit : ‘To beast or not to beast’!
Het heeft nochtans niet veel gescheeld of Lordi was inderdaad ter ziele gegaan…na de plotse dood van de drummer en het vertrek van de toetseniste. Maar kijk, mister Lordi herpakte zich en besloot verder te doen met dat wat hij het beste kan : carnaval in de hel spelen en catchy rocknummers schrijven die de voorstanders lusten als pap en de tegenstanders een aanfluiting van het (hard)rockgenre vinden.
De club was maar half gevuld voor het voorprogramma Reverse Grip uit Toronto…en zou ook half gevuld blijven voor het hoofdprogramma!
Reverse Grip bracht verdienstelijke doch ouderwetse metal die me niet echt kon overtuigen. Was het de middelmatige zang, de voorbijgestreefde sound, de voorspelbare nummers? Ik weet het niet precies maar enkel het nummer “Nasty reputation” kon me echt boeien, ook al deden die gasten hun stinkende best om het publiek mee te krijgen.
Over naar het hoofdmenu dan! Rond 21u45 was het zover en palmden de 5 gedrochten van Lordi het podium in met hun wapens en instrumenten. Hoe die gasten dat doen in zo’n verschrikkelijk warme zaal is me een raadsel maar ze gaven behoorlijk van jetje en dat voor zo’n anderhalf uur! Zweten!
In het begin van de set vooral nummers van de laatste cd met als uitschieters “We’re not bad for the kids (we’re worse)” en de single “The Riff”. Daarna volgde een eerste reeks van gekende nummers uit het verleden ; “Who’s your Daddy?”, “Blood red sandman”, “This is heavy metal” enz…Het geluid zat vrij goed, mister Lordi had een goede stem bij en de muzikanten kweten zich met veel overgave van hun taak!
De nummers werden in snel tempo afgewisseld met tussendoor enkele obligate circusnummertjes waarvan het één al beter lukte dan het andere! Het publiek smaakte naast de muziek ook wel de onthoofding met een bijl, de sneeuw uit de hel, het rookkanon, de ‘Toy Repair’ act van nieuwe toetseniste Scarbie en het gedoe met de cirkelzaag. Ook de drummer mocht zijn ding doen en laste een solo in net voor het nummer “Something wicked this way comes”.
Het moet gezegd dat het geheel wel klopte en dat mister Lordi en zijn bende een stevig op elkaar ingespeelde show ten beste gaf die, wat mij betreft, nauwelijks verveelde. Luister maar eens naar “They only come out at night…”, toch wel een fijn nummer voor wie fan is van catchy en poppy rockmuziek met een vette knipoog.
De set werd afgesloten met “Devil is a loser” en toen was het wachten op de toegift waarvan iedereen al kon raden welke nummers niet mochten ontbreken : “Hard rock Hallelujah” en “Would you love a monsterman”, aangevuld met “Hulking Dynamo”, een nummer dat werd geschreven voor hun debuutplaat van zo’n 11 jaar geleden maar nu terug werd heropgevist omdat het toen de plaat net niet haalde!
En de meezinger “Sincerely with love” met het christelijke refrein “fuck you asshole” dat op vraag van het oppermonster luidkeels werd meegebruld door alle aanwezige fans!
Voor mijn part een geslaagde avond vermaak! Niet zo hoogstaand als Cirque du soleil qua kostumering en geen muzikale meesterwerken à la Muse…maar een amusante partij kostelijke verkleedrock uit Finland naar voorbeelden als Kiss en Alice Cooper!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reverse-grip-30-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lordi-30-04-2013/
Organisatie: Rock Inc ism Rocklive en Trix, Antwerpen
Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Op zaterdag 27 en zondag 28 april vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska. Voor de editie dit jaar was een dikke jas door de frisse temperaturen meer dan aangewezen. Het leek ons dat er daardoor iets minder bezoekers in Meerhout waren dan de voorbije jaren. Wie wel aanwezig was, kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterke en gevarieerde affiche.
Zelf probeerden we op zaterdag tijdig in Meerhout te arriveren. Dit had alles te maken met de openingsband op de Monster Stage: het Vlaamse The Rocket is één van de vaandeldragers van het leuke Funtime-Records en bracht vorig jaar met ‘Not Everybody Grows Up To Be An Anstronaut’ een zeer puike poppunkplaat uit. Het vijftal viel op Groezrock allereerst op door hun bijzondere dresscode. De heren zijn dan niet meer van de jongsten maar dit was aan hun schooluniform inclusief debardeur en lange, witte sokken niet te merken. De grote tent was tijdens deze show al vrij goed gevuld, en verschillende enthousiaste fans beleefden met songs “Ready To Make Waves,”, “Nervous”, “Things To Think About” en “Growing Pains” duidelijk veel plezier en waagden zich aan de eerste moshpit van de dag. Ook wij genoten van de leuke poppunkdeunen van een band die door het gebruik van goedgeplaatste keyboards onvermijdelijk aan The Motion City Soundtrack doet denken. The Rocket bleek een leuke opener en een prima begin van de festivaldag (LV).
Een eerste horde stagedivers vond de weg naar de gezellige Etnies-tent voor het optreden van het vijftal Attila. Deze heren uit het Amerikaanse Atlanta staan voor compromisloze maar catchy deathcore met een hoofdrol voor frontman Chriss Fronzak. De man beschikt over een ongelooflijke strot waarbij hij probleemloos cleane vocalen afwisselt met screams en andere geschifte geluiden. De combinatie van technische, complexe gitaarsolo’s met vele breakdowns zorgde voor een een gevarieerde en energieke show (LV).
Er waren hoorbaar heel wat West-Vlamingen aanwezig voor het eerste optreden in de Acoustic Stage. Niet zo verwonderlijk gezien de aanwezigheid van Minx oftewel Dieters Meyns, de frontman van het Brugse Flatcat. Strak in het pak, gel in de haren was rocken zijn simpele devies. De man beschikt over tonnen ervaring en charisma waardoor hij moeiteloos de halfvolle tent wist in te pakken. Het opperhoofd van Flatcat speelde uiteraard verschillende van zijn eigen songs waaronder “Wait And See”, “All Anchors Lost”, “Beautiful in Venice” en “The Great Escape”. Verder liet hij ons met “Taking Shelter” een nieuw nummer horen en vermeldde terloops dat de nieuwe Flatcatplaat door niemand minder dan Bill Stevenson zal geproduced worden! Opmerkelijk was verder dat ene Ann Lemmens in het midden van het optreden voor de nodige piano-ondersteuning zorgde bij “Diamonds” en “Videogames”, nummers van respectievelijk Rihanna en Lana Del Rey. Minx bewees hierbij dat de cover dikwijls een stuk beter is dan het origineel . (LV).
Vlaamse rockbands doen het traditegetrouw goed bij onze Nederlandse buren... Als er nu één Nederlandse band is die alles heeft om groot te worden bij ons, dan is het wel John Coffey. Het vijftal beschikt na twee platen over een collectie memorabele songs en combineert dat live met een ongelooflijke dosis passie, plezier en positieve energie. Op Groezrock startte John Coffey snedig met “ I've got a bastard virus and I don't even know where it came from”, “Bright Companions”, de single” Featherless Redheads”, (onze favoriet) “Whispers” en “The Well”: vijf songs uit hun recente plaat ‘Bright Companions’. Wie de band nog niet kende, was toen al over de streep getrokken. Vervolgens zongen heel wat mensen lekker mee met oudje “Vanity, got shot in the eye last night”. Met de cover “Breed” van Nirvana toonden de mannen van John Coffey daarna respect voor één van hun muzikale helden. Een opmerkelijk moment was er nog tijdens “Oh, Oh Calamity” waar de enthousiaste fans zorgden voor een leuke wall of death. Een eervolle vermelding tenslotte voor David Achter De Molen, de bebaarde man heeft duidelijk geen hoogtevrees en beschikt daarnaast over een ongelooflijke strot. John Coffey kwam, zag en won heel wat zieltjes op Groezrock! (LV)
Net als vorig jaar was Dennis Lyxzén te gast op Groezrock! Sloot hij vorig jaar het festival af met Refused, dan was hij dit jaar aanwezig met het veel minder bekende AC4. Allesbehalve een doorslagje van Refused want AC4 staat garant voor snelle, pretentieloze punkrock! Naast het spelen van snedige, simple songs als “Eye For An Eye”, “We Are The Kids”, “Diabolo” en Break Out” viel Lyxzén vooral door zijn vele gepraat tussen de nummers in. De man liet ondermeer weten de ambitie te hebben de wereld van een nieuwe ‘Gangnam style’ te voorzien... We vrezen ervoor maar genoten toch van dit Zweedse viertal (LV).
Op de Impericon Stage stonden dit jaar de punkveteranen van The Kids. De heren zijn uiteraard niet meer van de jongsten maar desondanks was het pas de eerste keer dat zij op het grootste punkfestival in hun eigen land stonden. Wij pikten enkele nummers mee van het viertal onder aanvoering van Ludo Mariman en zagen dat The Kids gewoonweg over heel wat prima rocksongs beschikken waar menig band ongetwijfeld jaloers op is. Hoogtepunten waren het leuke “Money Is All I Need” en uiteraard het legendarische “There Will Be Know Next Time”. (LV).
Van The Kids naar de leuke Mac Beth Stage waar jonge bands het beste van zichzelf mogen geven! Heel veel van de groepen die op dit kleine podium spelen, keren trouwens op een volgende editie terug in één van de grotere tenten.
Wij bekeken op de Mac Beth-Stage de show van de Zweden van Like Torches. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit samen met Nations Afire een van de twee gevestigde waarden was die zaterdag op dit podium speelde. Like Torches is eigenlijk de verderzetting van de band You Ate My Dog. Het vijftal weet perfect hoe je een prima posthardcore-song schrijft. Wij waren aangenaam verrast door nummers als “Missing It All” en “Keep Your Head High” en we bleken niet alleen: heel veel mensen zochten de zanger van In Torches na de show op om de nieuwe plaat aan te schaffen. (LV).
Op de Acoustic stage heerste er nu een huiskamergevoel door kroonluchters en een luchtig aangekleed decor. Een zeer relaxte setting werd gecreëerd. Onder leiding van Joey Cape ( Lagwagon) – die even daarvoor nog met Joey Cape's Bad Loud op de Impericon stage stond- betrad Scorpios de stage. Het voelde wat onwennig aan want bij hun vorige passage in ons land was Tony Sly nog actief in de band, de frontman van No Use For A Name, die vorige zomer plots overleed. Het optreden stond dan ook volledig in het teken van hem; het werd een pakkende set waarin meermaals gerefereerd werd aan Tony. Het trio, verder nog met John Snodgrass en Brian Wahlstrom, speelde voornamelijk ouder Lagwagon en NUFAN materiaal. We hoorden dus gestripte versies van “Violins” en “Coming to close”. Hier gingen harmonie, melodie en meerstemmigheid hand in hand samen, en “Justified black eye” - meegezongen door alle punkrockfans- bezorgde ons kippenvel.
Een ware hommage werd het , toen ook nog Tim Mcllrath ( frontman van Rise Against) vocaal kwam ondersteunen. De bitterzoete, akoestische songs bleven hangen en een fantastisch orgelpunt kwam er met “To all my friends” (JVDP).
Op het hoofdpodium verzamelden de festivalgangers zich intussen voor het vijfkoppig 'monster' Hatebreed. Jamey Jasta en zijn maats zijn hier graag geziene gasten en trokken van bij de start alle registers open. Naast het nieuwe materiaal uit 'The divinity of purpose' kregen we een pak tracks uit het classic album 'Rise of brutality'. Geen moment rust werd het publiek gegund. De pletwals Hatebreed ging als een bezetene tekeer. “A call for blood”, “Destroy everything”, “Perseverance” en “This is now” waren mokerslagen in de letterlijke zin.
Circle- en moshpits waren schering en inslag en veranderden het losgeslagen publiek in een kolkende massa. Hun beukende metalcore staat anno 2013 nog steeds als een huis, luister maar eens naar die nieuwe plaat!
Na bijna 20 jaar slagen ze erin nog steeds 'fris' in dit genre te klinken, wat niet makkelijk is. De power die de band uitstraalt en hun energieke sound maakten dat deze passage ook opnieuw een onvergetelijke performance werd. Uiteraard werd met slotakkoord “I will be heard” alles en iedereen met 'de grond gelijk gemaakt' en lieten ze enkelingen verweesd achter (JVDP).
Groezrock betekent dikwijls moeilijke keuzes maken. Op hetzelfde moment van Hatebreed stond de invloedrijke, Canadese hardcoreband Grade in de Impericon-stage terwijl in de Acoustic Stage Walter Schreiffels het beste van zichzelf gaf. Deze laatste heeft een CV om U te zeggen (bezoek maar eens z’n Wikipedia-pagina) en was (om het kort te houden) het creatieve brein achter legendarische bands als Youth Of Today, Gorilla Biscuits, CIV, Rival Schools en Quicksand.
De performance die Walter Schreiffels op Groezrock neerzette, was in één woord fenomenaal! Hij had zich in de koude tent lekker in een dikke pull geduffeld en met zijn elektrische gitaar, wat pedaaltjes en een indrukwekkende stem imponeerde hij de vele aanwezigen. Hij bracht songs van zijn soloplaat ‘An Open Letter To The Scene” en verschillende covers van ondermeer Quicksand, Rival Schools en Muddy Water. De versies van “Used For Glue” “en “Thorn On My Side” behoren tot onze favoriete momenten van Groezrock 2013! Ronduit indrukwekkend! (LV)
...And you will know us by de trail of dead was misschien wel de vreemde eend in de bijt op Groezrock, want hoeveel bands die hier speelden kunnen zeggen dat ze reeds op Werchter en 4x op Pukkelpop stonden...Door de concurrentie op de andere podia was er helaas geen al te grote opkomst maar de afwezigen hadden hier ongelijk. De Texanen trokken zich er niets van aan en speelden alsof hun leven er vanaf hing.
De experimentele indierockers brachten zopas hun achtste! album 'Lost songs' uit. De band wordt gekenmerkt door explosieve uitspattingen , waarbij de zangers Jason Reece en Conrad Keely elkaar afwisselen; ook de drums en de gitaren sloeg hier gensters. Met hun dynamische, gedreven aanpak gingen ze zoals steeds furieus te keer en was het genieten van “Will you smile again”, “Caterwaul” en “Mistakes & regrets”. Die turbulente sound en hun nooit aflatende inzet maakten hen geliefd. Intense live acts zoals deze zijn een verademing op dit soort festivals (JVDP).
De heren van Title Fight hadden de ondankbare opgave om op hetzelfde moment als Pennywise te moeten spelen. Wij lopen zeer hoog op met dit Amerikaanse viertal omdat ze staan voor een zeer moeilijk te definiëren en vrij unieke sound. De band speelt dan wel punkrock in het verlengde van bands als Jawbreaker, Kid Dynamite en Lifetime maar combineert dat met geluiden uit de nineties van bands als Nirvana en Sonic Youth. Heel wat fans hebben deze band al ontdekt want de Etnies-Stage was tot de nok gevuld.
Wij zagen slechts de eerste songs van Title Fight maar genoten van het broeierige, ritmische en energieke geluid met een hoofdrol voor de rauwe vocalen van frontmannen Jamie Rhoden en Ned Russin (LV).
Eén van de absolute headers en vaandeldragers van de punkrockscène Pennywise stond eens te meer op het hoofdpodium van Groezrock, met een erg opvallende wijziging in vergelijking met hun vorige komst ... of zoals gitarist Fletcher het zo mooi zei: “Jim Lindberg is back in the saddle”!
Lindberg één van de stichters van de band stapte in 2009 uit de band en werd vervangen door Zoli Teglas (Ignite) die de voorbije jaren meer dan een volwaardige vervanger was. Ook het laatste album 'All or nothing' werd met hem opgenomen. Door onduidelijke redenen – rugproblemen van Teglas werd opgegeven - werd Jim Lindberg op aandringen van Zoli weer in de band genomen. Dat de frontman nog niets aan kracht en charisma had ingeboet , bleek van bij het begin want “Wouldn't it be nice”, “My own country” en “Can't believe it” waren het startschot voor een uurtje ‘feelgood’ punkrock. De typisch snedige skatepunkrock gaat er nog steeds vlot in en met 10 full albums is er al aardig wat keuze uit Pennywise klassiekers.
Weinig verrassingen want traditioneel stonden ook “Peaceful day”, “Fuck authority” en “Society” op de playlist. In hun covers zat er meer variatie want Nirvana's “Territorial pissings” krijgt maar af en toe een plaatsje in hun indrukwekkend setlist.
In hun gekende drive en met de nodige sing-a-longs maken de Californische oerpunkers er weer een dik feest van. In no time passeerden een 20tal nummers de revue en bezorgden ze alle fans weer hun portie onversneden oldscoolpunkrockvibes.Een ruim uitgesponnen “Bro Hymn” was eens te meer het anthem die alles en iedereen deed verbroederen (JVDP).
We sloten de dag af in de akoestische tent met de Amerikaanse troubadour Dave Hausse. Er was opvallend veel volk samengekomen voor deze voormalige roadie van ondermeer Sick Of It All en Bouncing Souls. Tegenwoordig is hij een begenadigd singer/songwriter die al heel wat puike songs voortbracht. Op Groezrock bracht hij uiteraard “Time Will Tell”, Pray For Tusca”, “Melanine” en de klassieker “C’mon Kid” op zijn typische, energieke en ietwat hyperkinetische manier.
De man genoot zichtbaar, nipte af en toe van zijn fles rode wijn, gaf z’n trouwe fans de kans om de vocalen te verzorgen en maakte zelfs tijd om op de foto te staan met een van zijn aanbidders.
Een zeer degelijke show van een artiest die duidelijk zijn hart verloren heeft in Meerhout. Zo sloten we een weliswaar (te) koude maar uiterst geslaagde eerste festivaldag af. (LV).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Muzikale diversiteit en iets meer zon kondigde de tweede dag van Groezrock aan. Een programma om U tegen te zeggen met een afwisseling van enkele zwaargewichten en opkomend, jong talent.
Aangezien er 4 stages zijn en een pak bands terzelfdertijd geprogrammeerd stonden , kozen we ervoor om die talenten op te zoeken. We waren uitermate tevreden , gezien een pak ons bij hun eerste kennismaking konden bekoren. Dit is ook de charme van Groezrock: er is ruimte voor nieuwe genres en nieuwe artiesten die even komen piepen; het festival kijkt vooruit en evolueert ieder jaar. Sjiek!
Strung Out uit de Fatwreck stal mag in één adem genoemd worden met generatiegenoten Lagwagon, Good Riddance en Face to Face. Het Amerikaans kwintet – hier vrij vroeg geprogrammeerd - mag volgend jaar 25 kaarsjes uitblazen. Als vanouds speelden ze hier een strakke set en toonden ze de nieuwe kids hoe melodieuze punkrock dient gespeeld te worden. Hun Europese tour werd hier geopend en nadien wordt hun nieuwe 9de plaat ingeblikt! Klassiekers “No voice of mine”, “Matchbook” en “Too close to see'” knalden nog steeds als in hun beste dagen; we kijken uit naar die nieuwe plaat.
Op de Impericon stage kregen we even later het Amerikaanse Attack Attack. Opvallend was de mengelmoes van stijlen die ons om de oren vloog ... Metalcore , posthardcore arrangementen en screamo , met daarbovenop flarden elektronica. De link met Enter Shikari was dan ook snel gelegd. Ook de meerstemmige zang viel op en was een mooie aanvulling op de mokerslagen in de stomende sound. Hondsbrutaal klonk het, maar af en toe ook melodieus; een gewaagd recept dat hier bleek te werken! Met meer dan 100.000 volgers op Twitter en hun Youtube kanaal is dit een band om in de gaten te houden.
Dik feest iets later want het prettig gestoorde gezelschap van Less Than Jake stond op de Monster Stage, één van de absolute publiekslievelingen van het Belgisch alternatieve publiek. Op hun skapunk kan je onmogelijk blijven stilstaan en de voorbije 20 jaar hebben ze overal een aardige fanbase weten op te bouwen. Ook hier noteren we tonnen sfeer en door de toevoeging van sax en trombone waanden we ons door de zachte zonnestralen even in de festivalzomer.
“Johnny Quest Thinks We're Sellout” en “All My Best Friends Are Metalheads” brachten een glimlach op ieders gezicht. De vrolijke melodietjes waren zo aanstekelijk dat de poppunkers nog 10 minuten extra speeltijd kregen.
De Etnies tent geraakte intussen vol voor het geweld van First Blood. Met ex leden van Terror en Merauder weet je dat je pure metalcore voorgeschoteld krijgt. All Out War en Hatebreed zijn naast goeie vrienden ook een voorname inspiratiebron.
De band beukte de ganse set in een hels ritme en legde de nadruk op het fel bejubelde 'Days of betrayal' album. Een zeer actieve moshpit was het gevolg. De kids gaven zich volledig aan de moddervette sound van het viertal. Een ruime Europese tour hebben ze de komende weken te verwerken!
Sparta is al een tijdje geen onbekende meer in het genre en is ontstaan uit de resten van At The Drive-In. Ze lagen een tijdje stil door de ATDI reünie tour maar zijn nu weer klaar om te touren en eind mei zullen ze hun nieuwe album releasen. Een valse start namen ze hier door technische problemen maar eenmaal de Sparta trein goed vertrokken was, toonde de band hun rauwe no-nonsense sound.
Nog steeds drijft de band op die typische post-hardcore golf die hen zo typeerde bij ATDI maar nu slopen ook andere stijlen binnen. Toch is het nu wat anders, iets meer doordacht en geraffineerd maar nog steeds zware materie waar je open moet voor staan. Geen grote opkomst maar we hadden een onderhoudend en catchy optreden van een volwassen band.
We verplaatsen ons naar een uitpuilende Etnies stage voor de Polar Bear Club, onbekend voor mezelf , maar nu geboekstaafd als grote belofte! En die woorden worden kracht bijgezet als we even later horen dat ze de vaste support zijn op de komende 'True North tour' van Bad Religion! Met een mix dat ergens het midden houdt tussen punkrock en post-hardcore gaf deze jonge band een alleraardigst visitekaartje af. De strakke performance en gedrevenheid verraden de ambitie van het New Yorkse kwintet. Hun energieke set werkte aanstekelijk op het publiek , want een pak divers en crowdsurfers werden vooraan.
Een aangename kennismaking van een band die we zeker in zaal nog zullen checken.
Op de Acoustic Stage troepte een pak volk samen voor Rocky Votalato. De Amerikaanse singer-songwriter kreeg met een geweldige présence en dito spel in no time de tent muisstil. De poprock met flarden folk, country en americana klonk fris en Rocky bewees in sommige composities over een schitterende stem te beschikken. Ook op mondharmonica ontroerde hij en toverde hemelse klanken door de speakers. De tent zwol meer en meer aan en was tegen het einde van de set goed gevuld. Alweer een aangename meevaller hier op de Acoustic Stage die dit jaar voor het eerst een volwaardige podium werd en een pak revelaties opleverde.
Zo zie je maar dat naast de onvermijdelijke hardcore en punkrockbands er ook een plaats is voor een bredere waaier die een meerwaarde kan bieden. Een geslaagd weekend dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
John Van De Putte – Johan Meurisse
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Villagers bracht al vroeg in het jaar hun tweede plaat ‘Awayland’ uit, die overal goed ontvangen werd. De songs waren wat meer ingekleurd met elektronica en andere toeters en bellen dan die op hun debuutplaat, maar het belangrijkste was dat frontman Conor O’Brien opnieuw bewees dat hij een fantastische songsmid is. De toegankelijke indiefolk van de band ligt gemakkelijk in het gehoor, maar toch hebben we hier niet te maken met dertien-in-een-dozijn muziek. De grote kracht van de band is de begenadigde schrijver die O’Brien is. Hij slaagt erin om haarscherp taferelen en verhalen op je netvlies te tekenen en laat zijn personages echt tot leven komen.
Iets voor 22 uur kwam de frontman alleen het podium op en zette hij vervolgens a-capella “Cecelia & Her Selfhood” in. De zaal werd meteen muisstil, waardoor er een hele intieme sfeer ontstond. Meer dan een handvol gitaaraanslagen en zijn stem had O’Brien niet nodig om het publiek aan zijn lippen te laten hangen. De keyboardspeler kwam na de opener ook zijn plekje opeisen, en tot ieders verbazing begon het duo daarna een akoestische versie van “Nothing Arrived” te spelen. Je moet toch wel een flinke dosis lef en eigenzinnigheid bezitten om een nauwelijks ingeklede versie te brengen van je populairste en meest poppy nummer. Het was bovendien niet de laatste keer dat Villagers ons aangenaam verraste die avond. Het prachtige introspectieve “The Meaning of The Ritual” had voor de gelegenheid een alternatief einde gekregen en de finale van “The Waves” was veel steviger en indrukwekkender dan wat we in ons stoutste dromen durfden denken. Moedig dat de band zich live niet per se wil houden aan de studioversies.
De passie waarmee de band op het podium stond was indrukwekkend, zeker O’Brien ging helemaal op in zijn eigen songs. Hij sloot zijn ogen, schudde hevig met het hoofd en schreeuwde alsof de duivel hem op de hielen zat. Songs die ons op plaat niet helemaal overtuigden zoals “Passing A Message” en “Judgement Call” wegens te veel inkleuring, te weinig song, kregen daardoor live wat meer cachet en zorgden ervoor dat het optreden in een stroomversnelling geraakte. “Earthly Pleasure” profileerde zich als hoogtepunt door zijn broeierigheid en de manische praatzang van O’Brien en met het epische “Ship Of Promises” kregen we een mooi einde van de reguliere set.
In de bisronde kregen we nog drie nummers voorgeschoteld, die hetzelfde concept volgden als de drie openers van die avond. Een nummer alleen gebracht door O’Brien (“That Day”), een song samen met de keyboardspeler (“In a Newfound Land You Are Free”) en afsluiten met de hele band (“Becoming a Jackal”).
Villagers leverde een optreden af waar helemaal niets op af te dingen viel. Goeie songs, een strakke liveperformance, een perfecte sound en voldoende afwisseling. Meer vragen wij niet, 5-sterrenoptreden!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Terneuzen on Fire 2013 - Desertfest
Terneuzen on Fire 2013
Podium In Terneuzen (De Pit)
2013-04-27
De aftrap van Terneuzen on Fire werd vrijdagavond reeds geven met bands als Wo Fat, Idealus Maximus, Abrahma en Swamp Machine.
Vandaag prijken 44 Venom, These Mountains Are Ghosts, Forbidden Planet, Komatsu, Castle, The Shrine, Witch Mountain, Cough en headliner Victor Griffin’s In Graved op de affiche.
Bij aankomst is de opkomst minimaal maar ze hebben dan ook zware concurrentie met Groezrock.
Eerste band die we te zien krijgen is Forbidden Planet uit Nederland. Niet de meest originele band maar ze brengen wel de zuiverste vorm van stonerrock met catchy riffs, psychedelische solostukken van een gitarist die z’n instrument beheerst en een bijna monotone grauwe zang. Soms worden er fragmenten postmetal in verweven wat getuigt van creatiedrang maar het komt niet altijd samenhangend over. Het zou een goede coverband kunnen zijn en na drie nummers genieten we buiten nog even van de zon.
Volgende band in de rij is Komatsu, eveneens uit Nederland. Wat Komatsu boeiend maakt is dat ze een vrouwelijke drummer hebben die het ritme stevig vasthoudt terwijl haar elektronische onderdanen een soort doomerige stonerrock uit hun instrumenten slaan. Enkele keren verleiden ze ons tot stevig headbangen maar deze momenten zijn te kort en nemen je niet ten volle mee.
We hopen dat Castle, volgende band in de rij, ons verlossing brengt. Maar ook Castle uit de US overtuigd ons niet hoewel ze het publiek mee lijken te hebben. Ook hier speelt de vrouwelijke bassiste die tevens zangeres is de hoofdrol. Met een diepe, niet toonvaste stem maar pakken attitude brengt Castle een zware gestroomlijnde doom met knipogen naar de hardrockscène.
Fans van Black Sabbath, Judas Priest en Wolfmother kunnen deze band misschien wel pruimen.
De bands die na Castle op het toneel komen zijn allen afkomstig van de US en het wordt een echte desertfest. The Shrine, vorig jaar nog in het voorprogramma van Fu Manchu, brengt acid hardrock die de sfeer van de jaren 80 weer helemaal tot leven roept. We komen toch niet helemaal in de sfeer en zijn nog te veel onder de indruk van de optredens in het Donkey Kollektief en besluiten de avond te eindigen.
We zien dan ook toppers als Witch Mountain, Cough en Victor Griffin’s In Graved niet meer live maar wat we wel kunnen zeggen is dat Podium In Terneuzen een geweldige plaats is voor dergelijk stonerrock gebeuren. We hopen dat de opkomst tegen de avond toe talrijker werd, want de organisatie verdient toch zeker een pluim om bands uit de US een plaats te geven in dit kleine dorp.
Organisatie: Podium In Terneuzen (De Pit) , Terneuzen
Organisatie; Podium In Terneuzen
Goose - !!! (Chk Chk Chk) - Aanstekelijk dansfeestje
Goose - !!! Aéronef
Lille
Een dubbelaffiche om U tegen te zeggen en een garantie voor een zweterig volgepakt huis, zouden wij dan denken. Maar daar was helemaal niks van aan, de l’Aéronef was lang niet volgelopen en deed het vanavond dan nog hoofdzakelijk met jolige West-Vlamingen die hun lievelingen van Goose kwamen aanmoedigen en ondertussen de Franse tapkranen op volle toeren lieten draaien.
Wij waren hier echter naartoe gekomen voor het fantastische !!! (Chk Chk Chk) die de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ kwam voorstellen, dit nog vòòr de releasedatum, ook voor ons was dit dus onontgonnen terrein. Hoewel, hun sound was nu ook niet zo veel veranderd, maar die was wel nog een nog een stukje heter geworden, zo bleek. De live kennismaking met het nieuwe materiaal was alvast zeer hoopvol. Het prikkelde en het swingde als een bende opgegeilde slingerapen die aan de wodka hebben gezeten. Dit was zeer aanstekelijke funky shit die zaal Aeronef moeiteloos aan het dansen kreeg. Zanger Nic Offer’s outfit was op zijn zachts uitgedrukt nogal on-rock’n’roll, maar de kerel zijn gekke act en dance moves brachten de zaal al snel op kookpunt. Zeer snel eigenlijk, want opener “Get that rhythm right” deed zijn naam alle eer aan en ontpopte zich tot een lange funky jam die steeds heter werd. Meteen een voltreffer van jewelste, hier was geen sprake van een opwarmingsronde, dit was knal er op. De temperatuur werd vervolgens een uur aangehouden met de meest tintelende funk die een mens zich dezer dagen kan voorstellen.
De veelbelovende nieuwe songs, en dat waren er nogal wat, klonken gretig, fris, uiterst catchy en funky as hell. Die nieuwe plaat wordt gegarandeerd een kanjer.
Wij hebben zo een ernstig vermoeden dat deze band met hun opzwepende funkrock menig zomerfestival in vuur en vlam zou kunnen zetten, maar we zien !!! voorlopig op geen enkele affiche staan.
Nu LCD Soundsystem er de brui heeft aan gegeven en Radio Four en The Rapture ook al een tijdje dood lijken, is !!! de nieuwe koploper in wereld van de punkfunk.
Binnenkort op Les Nuits Bota op 6 mei 2013 (http://www.lesnuits.be)
Nog een zekerheid wat opgejaagde dansfeestjes betreft is Goose. In België weten we dat al lang, maar Frankrijk moest nog overtuigd worden. Laten we hopen dat de Fransen in de vorige optredens van de tour al overstag zijn gegaan want hier in Lille, op een boogscheut van hometown Kortrijk, stond Goose voornamelijk voor eigen publiek te spelen.
De talrijke West-Vlamingen moesten uiteraard niet ontgoocheld huiswaarts keren, want Goose stond op scherp en speelde hun gretige dance-rock met power en vuur, én met gitaren deze keer. Deze werden na jarenlange verbanning terug toegelaten op het nieuwe album ‘Control Control Control’ en mochten dus ook sporadisch mee het podium op. Helemaal op het einde mondde “Words” zelfs uit in een ware gitaareruptie die we eerder van hun streekgenoten van Steak Number Eight zouden verwachten. Laat ons stellen dat die gitaren een verrijking waren voor de gekende Goose sound, de gonzende beats moesten er heus niet voor inboeten en uiteraard bleef de ophitsende dance- en synth rock de hoofdmoot uitmaken. De band spetterde in het heerlijke “Synrise” en in het absolute hoogtepunt “Can’t stop me now” waarin wederom alle registers werden opengetrokken en het boeltje uiteen spatte.
Goose is één van de meest opwindende Belgische acts van het moment. Rock Werchter en Pukkelpop mogen zich nog maar eens aan een uitbundig feestje verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-26-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/26-04-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Gabriël Rios probeerde afgelopen vrijdag zijn nieuwbakken songs uit in de Minardschouwburg in Gent. Na een regenachtige vrijdag gingen de zonnige klanken van Rios erin als zoete koek en kon men spreken van een geslaagde solo try-out.
Een meer dan onderhoudend voorprogramma van het getalenteerde Hydrogen Sea kon het publiek opwarmen voor wat komen ging. De ietwat dromerige stem van Bircen Uçar werd begeleid door PJ Seaux die instond voor de bijpassende melodieën.
Daarna was het de beurt aan Rios. Onder luid applaus werd de artiest verwelkomd na zijn avontuur in New York. Rios nam de pose van de singer-songwriter aan, namelijk helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Hij opende onmiddellijk door te zeggen dat hij wat nerveus was.
Dat bleek echter niet uit het begin van de set. “Voodoo Chile” werd mooi zacht gebracht en leek uit een trage Amerikaanse roadmovie weggeplukt. Voor het inzetten van “City Song” vertelde Rios – overigens steeds in het Engels pratend – over Amerika. De song ging over het feit dat het niet zo makkelijk is om New York met muziek te veroveren, dat er vele anderen het samen met hem toch probeerden, hoe er in de Rockwood Music Hall soms 6, soms 27 mensen aanwezig waren enzovoorts. De song zelf was intiem en vol gevoel.
Dat gold eigenlijk voor zo goed als alle nieuwe nummers. Rios slaagde erin de basis telkens simpel en eenvoudig te houden, om af en toe krachtiger uit de hoek te komen. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij “Black Diamond”. Het nummer maakte trouwens duidelijk dat het wel degelijk een try-out was, want Rios vergat even de volgorde van zijn afwezige setlist. Gelukkig werd hij vanuit het publiek geholpen. Die nonchalance had bovendien zijn charme en kon regelmatig op gegiechel en gekir van de vele vrouwelijke aanwezigen rekenen.
In “Burning Son” kon de singer-songwriter zijn fake nail even niet meer gebruiken. “Die werkt niet voor dit nummer”, zei Rios, waarna hij het nummer met fijne en snelle opeenvolgende hogere noten speelde. Het gaf de typische Rios-ballade een luchtig effect.
Op het einde van de tamelijk korte set (ongeveer 40 minuten, inclusief een aantal verhalen) speelde hij nog enkele op tempo nummers, waarbij de zanger de teugels van zijn stem nog eens helemaal liet vieren.
Na de set kwam Rios terug voor drie bisnummers. Enkele dames die mompelden “dat hij nu wel één van zijn hitjes” ging spelen kwamen bedrogen uit, want Rios wilde van geen wijken weten en bleef enkel de nieuwe nummers spelen. Het publiek kon die wel smaken en reageerde enthousiast, maar toch bleef er achteraf duidelijk wat ontgoocheling hangen.
Dit was dus bij al dus een erg succesvolle try-out van een erg getalenteerde muzikant. Het deed ons verlangen naar de release van het album, dat wel eens een schot in de roos zou kunnen worden.
Organisatie: Democrazy, Gent
Donkey Kollektief 2013: Jason Van Gulick – Sequences - Thisquietarmy: The shizzle
Donkey Kollektief
Brugge
We treden voor de eerste keer binnen in het meest ondergrondse gewelf van Brugge, het Donkey Kollectief. Vanavond hebben ze gasten als Jason Van Gulick, Sequences (Niels Geybels) en Thisquietarmy (Eric Quach) op bezoek die samen op doortocht zijn in België. Onlangs speelden deze heren nog in Dok Gent en Magasin4. Wie fan is van het experimentele ambient genre weet dat deze affiche te mooi is om aan ons voorbij te laten gaan.
We worden vriendelijk ontvangen door de vrijwilligers van Donkey Kollektief en na een halfuur in de artistieke gangen en uithoeken van Donkey te zijn gewandeld, zijn onze zintuigen overtuigd dat de optredens van de avond de sfeer enkel nog meer zullen accentueren. Er heerst een vrijheid en verlatenheid, een individualiteit en collectiviteit, een openheid en geslotenheid in dit oud pand. Maar Brugge zou Brugge niet zijn want hoewel een affiche om U tegen te zeggen, is het publiek schaars.
We zagen Jason Van Gulick (zie pics homepag) zich mentaal focussen en plaatsnemen achter zijn minimalistische set; een pauk, enkele cimbalen, en een soort ijzeren tandwielen. De focus gaat verder terwijl Jason het ritme aanslaat. Hij brengt een experimentele set waar de nadruk ligt op de beweging van klank via instrument. Jason Van Gulick is duidelijk een artiest die de grenzen van klank opzoekt. De eenvoud siert zijn set en nadien hoorden we woorden als ‘poëzie’, ‘indrukwekkend’, ‘experimenteel’ en ‘transcendentaal’ weergalmen.
Intussen ademen we de kilte uit en bezinnen we vanbinnen wanneer Niels Geybels, man achter het soloproject Sequences in een andere ruimte plaatsneemt. Niels Geybels is naast muzikant ook grafisch designer en visueel artiest. Sequences is elektronische gitaar met een heleboel effectpedalen voorzien van visuals die de weidsheid van de tonen reflecteren. De set heeft verschillende bewegingen in zich, die laag na laag worden verweven met elkaar. Bijna onmiddellijk wordt je hele Zijn opgenomen in de atmosferische klanken wat je het ene moment bijna in slaap doet vallen van de samengebundelde kracht die ervan uitgaat en het andere moment wakker schudt, je bewust doet worden van het vertragen van je eigen ademhaling omdat de sound inwerkt al was het een meditatieve reis. Je bent tegelijk in het moment en ook weer daarbuiten. Dit schouwspel is meer dan fascinerend te noemen. Zij die het ondergaan blijven als in trance luisteren, zij die het niet begrijpen druipen af naar de bar. Sequences speelt een sublieme set en is zeker voor herhaling vatbaar.
Plots horen we de tonen van Syndrome uit de bar en met voeten die intussen als ijsklompen aanvoelen hopen we stiekem dat beweging het lichaam terug in stroom brengt. Halverwege ‘Now and Forever’ wordt iedereen aangemaand zich naar Thisquietarmy te begeven. Thisquietarmy is het soloproject van Eric Quach uit Canada waar soundscapes verweven worden met pulserende drones. Thisquietarmy zit onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. We zagen Thisquietarmy vorig jaar nog in Magasin4 maar hier, in de stilte van de nacht, in een nog meer ondergrondse plaats, beleven we Thiquietarmy ten volle. Even wanen we ons in een droom toen uit het niets een zwartgeklede zigeunerachtige man ten tonele kwam die in een soort trancedans even de aandacht kwam stelen. We betrappen ons op het oordelen en keren terug naar binnen, waar geen onderscheid is, naar de plaats waar niets en alles is.
Eric verrast ons door de set af te sluiten met een bisnummer. Het luisterend publiek was in de korte interval tussen eind en begin van een nieuw nummer een pratend publiek geworden, en na een welverdiend applaus verlaten we de onderkoelde gangen van het Donkey Kollektief. Jammer genoeg zijn de dagen van dit zelfgebouwd Kollektief ten einde, en scheiden de wegen van zij die Donkey Kollektief hebben gemaakt tot wat het vandaag is. Het is triest dat zo’n uniek project in eigen stad teloor gaat maar de ziel van Donkey Kollektief blijft niettemin leven in dit ondergronds pand.
Onze waardering voor soloprojecten krijgt deze avond een boost want het waren drie mannen met elk hun eigen talent. Zo zie je dat muziek van een hoog niveau gedragen kan worden door een enkele, en niet altijd een band behoeft.
Organisatie: Donkey Kollektief
Benjamin Biolay is een Franse singer-songwriter die al sinds begin jaren ’90 met eigen werk op de planken staat. Hij wordt beschouwd als één van veelzijdigste hedendaagse muzikanten in Frankrijk en zijn tegendraadse karakter gecombineerd met zijn knappe Zuiderse looks hebben al vele roddelblaadjes gevuld.
Vorig jaar kwam hij op de proppen met een zevende plaat ‘Vengeance’, waarin hij bewijst dat hij van alle markten thuis is: de plaat is een mix van rock, mierzoete ballads, hiphop en electronica. Op de plaat krijgt hij versterking van onder meer de Franse rapper Oxmo Puccino en de Engelse ex-Libertine Carl Barât. ‘Vengeance’ kreeg al vier sterren en werd geapprecieerd omwille van zijn experimentele karakter.
Heeft Biolay in Brussel de verwachtingen ingelost? Gedeeltelijk. Vooral de up-tempo nummers lokten veel reactie uit in de zaal. “Dans La Merco Benz”, “Laisse aboyer les chiens” en “Rendez-vous qui sais”, poppy nummers waarin een aanstekelijke melodie en nerveuze beat de hoofdrol spelen, laten niemand onberoerd. Ook “Qu’est-ce-que ça peut faire” en “A l’origine” zijn straffe nummers waarin Biolay handig electronica combineert met rock. De lichtpanelen rond het podium dragen bij tot het broeierige clubsfeertje in de zaal. Biolay raakt ook de gevoelige snaar met ballads à la Française zoals “La Pénombre des Pays-Bas”, “Aime mon amour” en “Chère inconnue”.
Met zijn ruige, diepe stem weet hij telkens een soort zenuwachtige staat van verliefdheid over te brengen, die op het punt staat uit te barsten. Toch kan Biolay niet altijd overtuigen. Vooral wanneer hij in één nummer van tempo of toonhoogte verandert of wanneer hij teveel experimenteert met andere genres (hij verwerkt zelfs een stukje van Gorillaz’ “Clint Eastwood” in een nummer), slaat hij de bal soms mis. “Ground Zero Bar”, “Ne regrette rien” en “15 Septembre” breken op dat vlak geen potten. Ook ballads zoals “La Superbe”, “Ton Héritage” en “Confetti” (op de plaat een duet met Julia Stone) gaan over de top in het mierzoeterige genre of komen erg flauw over. “Personne dans mon lit” is dan weer zo’n typische middelmatige Franse chanson, maar komt er dankzij de mooie melodie nog goed vanaf (zou hij het trouwens over zijn huidige burgerlijke staat hebben?!).
Een hoogtepunt van de avond was “Profite”, het eerste bisnummer en single uit ‘Vengeance’, een duet met Vanessa Paradis. Voor de gelegenheid was de zangeres helemaal vanuit de lichtstad afgezakt naar Brussel, een fijne verrassing voor de aanwezige muziekliefhebbers.
Ondanks de mindere momenten, hebben we erg genoten van dit concert, al was het omdat we dansend het weekend zijn ingegaan! De sympathieke Benjamin Biolay, die ooit bekend stond om zijn melancholisch oeuvre, slaagt er telkens in om zichzelf opnieuw uit te vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de l’Aéronef, Lille op 11 mei 2013 (Org: Vérone Productions, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/benjamin-biolay-11-05-2013/
Organisatie: AJA concerts
Na veertig jaar platen maken vonden de heren van The Residents de tijd rijp om een overzicht te geven van hun rijkgevulde carrière. Voor het eerst zouden de bandleden hun identiteit onthullen, iets wat in hun geval niks meer betekent dan dat men de zanger Randy, de toetsenman Chuck en de gitarist Bob als (hoogstwaarschijnlijk fictieve) naam meegeeft. De twee muzikanten betraden als eerste het podium. Qua outfit hadden ze geopteerd voor een donker masker waaruit een kapsel oprees waar George Clinton trots op zou zijn. Niet veel later besloop Randy het podium in een kerstpak. Het ‘gekke grijsaard’-masker wijkt vermoedelijk weinig af van de reële tronie van de zanger, na al die jaren zullen de heren immers al lang op tram 6 zitten.
Hun huidige ‘Wonder of Weird’-tour is gewoontegetrouw theatraal van opzet. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat niet enkel muziek- maar ook theaterliefhebbers de weg naar Het Depot vonden. Dezer dagen gooit Grace Ellen Barkey hoge ogen (of moeten we hier zeggen ‘oogballen’?) met Mush-room (eind mei nog te zien in het STUK te Leuven!), een Needcompany-productie waarvoor The Residents de originele soundtrack leverden. Zowel Jan Lauwers als vele acteurs/dansers van Needcompany waren tijdens hun vrije avond dan ook volop geïnteresseerd in hoe de vaak als avant-garde performance-band omschreven groep het er op het concertpodium vanaf bracht.
Een eerste hoogtepunt was het aanstekelijke “Picnic in the Jungle”, een nummer dat net als het later in de set gebrachte “The Man in the Black Sedan” op de wereld werd losgelaten door Snakefinger, de man die in 1987 tijdens een tour met The Residents de dood vond in het Oostenrijkse Linz. Al kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat Phil Lithman aka Snakefingers woensdagavond gewoon zichzelf verborg achter een masker op het podium van Het Depot. Met The Residents weet men immers maar nooit. Na “Give it to Someone Else” herinnerde Randy kort aan ‘The Commercial Album’ d.m.v. “The Simple Song” dat net als alle andere liedjes op die plaat slechts één minuut duurt (hetgeen meteen duidelijk maakt dat de titel van die plaat veeleer ironisch bedoeld was).
Na “The Confused Transsexual” mochten Bob en Chuck enkele minuutjes jammen hetgeen de frontman toeliet om wat te ontspannen achter de schermen. Niet enkel Randy maakte van de gelegenheid gebruik om een plaspauze in te lassen want echt veel schwung viel er na een tijdje niet meer te bespeuren in de iets te monotone performance van The Residents. Zo komen we meteen bij het grote minpunt van deze WOW-tour: al te lang beperken Bob en Chuck zich tot een weinig opvallende begeleiding van het door Randy gebrachte verhaal. Te weinig werden we verrast op wat variatie of uitspattingen waardoor er uiteindelijk soms meer te beleven viel in de zaal dan op het podium. Tot ergernis van de meer toegewijde fans enerzijds en tot vermaak van de gelegenheidsbezoekers anderzijds stolen enkele rare snuiters in het publiek meer de show met hun capriolen dan The Residents deden. We zijn van tijd tot tijd niet vies van een spooky soundscape, maar na een concert van twee uur hopen we vooral enkele onvergetelijke momenten te kunnen meenemen naar huis…quod non.
Af en toe kon er wel eens gegniffeld worden bij het aanhoren van Randy’s verhaal over zijn overreden doch niet overleden kat Maurice, over zijn 8ste vrouw die hem overhaalde om het te maken in Hollywood waar hij mede door Eddie Murphy faalde, over zijn 12de vrouw (Mandy met “The Black Behind”) die hij ontmoette tijdens zijn tot falen gedoemde pogingen om het te maken in de porno-business,…maar al bij al kon het verhalende luik te weinig boeien om ons tot op het puntje van onze trouwens best comfortabele Depot-zetel te brengen. Bovenop die hopelijk fictieve vertelsels herinnerde hij eveneens aan het succes dat The Residents in de jaren ’90 bij kritiek en publiek boekten met ‘Bad Day on the Midway’, een op CD-ROM uitgebracht spelletje dat de veelzijdigheid van (het team achter) The Residents illustreerde. Spijtig genoeg evolueert de technologie echter zodanig snel dat niemand 5 jaar na release het spel nog kon afspelen….
Tegen het einde van de set mocht gitarist Bob eindelijk nog eens een glansrol vervullen tijdens de glamrock-gitaarsolo in “Hanging by his Hair”. Ook het krachtige “March to the Sea” verdient een eervolle vermelding. Dit laatste lied stamt uit ‘Mark of the Mole’ dat de basis vormde voor hetgeen na ‘The Tunes of Two Cities’ de ‘Mole Show’ werd, de eerste waarmee The Residents ook buiten de Verenigde Staten optraden. Daarmee kon de cirkel als rond beschouwd worden en verliet het drietal rustig het podium.
De bisronde werd geopend met “Santa Dog” dat vier decennia geleden hun eerste single was. Terwijl het initiële decor (een opblaasbare kerstman, sneeuwman en twee snoepstokken) na anderhalf uur letterlijk in elkaar gezakt was, herrees op de achtergrond nu een kerstboom met als piek de iconische oogbal-met-hoed. Die kerstboom werd ritueel vereerd waarna het optreden definitief beëindigd werd middels het larmoyante “Dead Wood”. De openingszinnen daarvan vatten perfect de verzuchtigen van Randy samen: “I wish I was bigger, I wish I was tall”. Een gepast einde dus van het verhaal van de begrijpelijkerwijze gefrustreerde Randy.
Spijtig genoeg leidde deze laatste passage van The Residents echter ook bij ons tot wat frustratie want eerlijk gezegd hadden we op wat meer gehoopt dan de soms fletse bedoening die we nu gepresenteerd kregen. Wat meer variatie ware welkom geweest. Naar onze smaak weerklonk er namelijk te weinig rock’n’roll en te veel monotone elektronica. Sommigen beschouwen het veelvuldig gebruik van de Apple-computer misschien als een bewijs van het feit dat The Residents meegegaan zijn met hun tijd. Indien die hedendaagse sound echter maar tot een flauw aftreksel leidt van hetgeen vroeger veel prikkelender klonk, kan die ‘evolutie’ ons feitelijk gestolen worden. Maar bon, gelukkig verschillen smaken. Dat leidden we althans af uit de enthousiaste reacties van enkele opvallende toeschouwers. Al durven we te vermoeden dat zij aan dit optreden uiteindelijk nog een veel steviger kater hebben overgehouden dan wijzelf. Het Depot biedt dan ook niet enkel muzikaal vertier maar eveneens perfect getapte lokale producten….
Setlist: Loser = Weed, Picnic in the Jungle (cover van Snakefinger), Baby Sister, Give it to Someone Else, The Simple Song, Jelly Jack the Boneless Boy, The Confused Transsexual, Jam van Bob & Chuck – deel 1, (Let me be your) Teddy Bear (cover van Elvis Presley), The Monkey Man, Struggle, Mr. Lonely, The Man in the Dark Sedan (cover van Snakefinger), Hanging by his Hair, Jam van Bob & Chuck – deel 2, Bathsheba Bathes, Honey Bear, The Black Behind, March to the Sea
Bisronde: Santa Dog, Dead Wood
Organisatie: Depot, Leuven
Kultuurkaffee, Brussel – events
Maandag 29 april 2013 Cinema Rits -20u30 - €2/4
KK @ Rits Café
Cineconcert: Expulsion Propellor speelt “Nosferatu”(1922)
Maandag 6 mei 2013 - vrijdag 24 mei 2013 Campus Etterbeek Gebouw D – gratis
EXPO Radioconcerten Flagey: 75 jaar Klankenfabriek
Dinsdag 7 mei 2013 KultuurKaffee -12u45 – gratis
CAMPUSTALKS: De school van de humane wetenschappen en sociale alertheid
Dinsdag 7 mei 2013 KultuurKaffee - 20u00 - €10
AU COEUR VOLANT
een unieke voorstelling met Kurt Defrancq en Jean Paul Van Bendegem
woensdag 8 mei 2013 Actor’s Studio Brussel - 19u00 - €7/8,5
Het Grote Ongeduld! (kortfilmfestival)
Maandag 13 mei tot 17 mei 2013 - campus Etterbeek - €1
Culturele Week: ARTBEATS: 5 days of City Culture
Zaterdag 25 mei 2013 Klein Mercelis Theater - 21u00 – gratis
Brussels Jazz Marathon: Trio Grande + Temsé
zie info site
http://www.kultuurkaffee.be
Daan Stuyven is een muzikale kameleon . Met de cd ‘Manhay’ bracht hij z’n popsongs weer tot z’n essentie . Het sing/songwriterschap neemt hier de bovenhand en de klemtoon kwam op puur , sober materiaal, al/niet met (een beperkte) orkestratie(s) . De synth/electropop die we op ‘Victory ‘ en ‘The player’ hoorden, zijn nu wel duidelijk op de achtergrond geduwd .
Ook op ‘Le Franc Belge’ spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, sigaret in de hand in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel – Arno .
De songs zijn in het Frans en in het Engels , houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg of ademen een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk . Ze zijn sfeervol , kunnen aanstekelijk en georkestreerd zijn. “Mes etats unis” en “La vrai decadence” hebben de meeste orkestratie om zich, “Everglades”, “The gates” en “The kid” zijn de popsongs , en met “Melodies paroles” en “La crise” ademt het Franse chanson; de andere nummers zijn eerder voor de nachtraven (onder ons)!
Een knipoog blijft naar z’n vroegere Dead Man Ray . Hij beschikt over een geoliede band .
Daan schrijft de zaken van zich af . Hij onderstreept op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koestert door de mix aan culturen !
Heel interessant debuterend bandje is Parquet Courts uit Texas . Het kwartet komt aandraven met een rauw puntig lofi indierockend plaatje , die ergens hangt tussen The Feelies – The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement en The Vaccines door de neurotische, ophitsende ritmes en tics van gitaren en drums . 15 songs in nog geen 35 minuten en dan weet je het wel, zeker !
Bijna elke song weet onze aandacht te trekken door de rauwe emotie , buiten het tussendoortje middenin de set . “Gold record diamond minds” , “Borrowed thyme” en het vijf minuten durende “Stoned & starving” zijn alvast drie kleppers , die het uitgangsbord zijn van deze beloftevolle band .
Sterke songs of ze nu uptempo , opwindend, broeierig, lofi , mistig zijn, één zaak is duidelijk het is alvast een bandje om te koesteren . Fijn debuut dus!
Mark E Everett, aka Eels, soigneert ons goed . Na het drieluik , waarvan ‘Hombre lobo’ het meest in de picture kwam , is hij er terug bij. Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar telkens verhaalt hij het in uitstekend plaatmateriaal, en hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web .
Op ‘Wonderful, Glorious’ hebben we een rockende, rammelende , rommelende , knallende, dreunende Eels, die een lichte, zalvende klankkleur toelaat door de sfeervolle toetsen en piano. Eels balanceert op die manier tussen een rauwe - lofi– melodieuze, gevoelige sound. Inderdaad , ingetogen songs als “Accident prone” , “The turnaround” , “True original” houdt hij hoog in het vaandel naast de toegankelijke, gruizige rock’n’roll met een peperkoeken hart, die we geserveerd krijgen vol melodieuze wendingen en ritmische wisselingen, als “Bombs away”, “Kinda fuzzy”, “Peach blossom”, “New alphabet” en “Stick together”.
De keuze viel voor deze plaat dus duidelijk op een directe , strakke, intense en gevoelige aanpak, leuk , speels, ontspannend, relaxt en emotievol!
We horen voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en een meer extraverte, harde(re) aanpak .
Hun materiaal zit met finesse in elkaar en de snaren worden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur wordt verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. Check nummers als “Winter”, “Smother” , “Youth” en “Shallows” maar eens.
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Puike songs, die schipperen tussen zacht en hard en net niet ontploften en je weten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter van Daughter . Deze band heeft talent en gaat goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Nederlands 
Français 
