Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Jessie Ware en Coely
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een a capella cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Coely en Jessie Ware
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zo’n zeventien jaar geleden bracht Alanis Morissette tot nader orde het meest succesvolste debuut aller tijden uit: ‘Jagged Little Pill’, een album vol wereldhits. Nu op haar achtendertigste is er haar achtste studioalbum: ‘Havoc And Bright Lights’. Een leuke pop/rock plaat die ze eerder deze zomer op Rock Zottegem al kwam voorstellen. Nu mocht La Morissette haar nieuw werk presenteren aan het grote publiek. Vooraf stelden we ons de vraag of de fans deze dame, met haar karakteristieke stem en haar vaak vreemde teksten, doorheen de jaren niet uit het oog verloren waren en of Alanis na al die jaren nog steeds een superster was? Feit is dat we na de doortocht van de ‘Guardian Angel Tour’ in Vorst Nationaal met wat gemengde gevoelens huiswaarts keerden. Het werd een té wisselvallige concertavond, met weinig hoogtepunten. Hierdoor sloeg de vonk naar het publiek slechts af en toe eens kort over.
Vorst Nationaal, het is al niet de gezelligste rockzaal. De zaal werd dan ook nog eens kunstmatig verkleind (ze noemen het dan Vorst Nationaal Club) omdat de opkomst wat tegenviel. Dure tickets en het feit dat Alanis Morissette vandaag niet meer de hipste naam in de muziekbusiness is, liggen ongetwijfeld aan de basis. Als supportact had de Canadese superster Souleye meegebracht. Op zich een vreemde, misplaatste opwarmact. Rapper Mario ‘MC Souleye’ Treadway liet gedurende een ruim halfuur in ware Eminem / Tupac- style de raps en de experimentele hiphop beats op ons los. Niet echt mijn ding, maar het moet gezegd, de sound die Souleye neerzette deed Vorst op zijn grondvesten daveren……én was stukken beter dan die van zijn echtgenote later op de avond. Want jawel, Alanis trouwde enkele jaren geleden met deze 6 jaar jongere rapper. Hierdoor eiste deze supportact toch een zekere aandacht op en een eerste verrassend hoogtepuntje! Tijdens de voorlaatste Souleye song sprong Alanis al even het podium op om samen met manlief : “Whatever Nice Is” mee te zingen. Very Nice!
Daarna was het toch wel vrij lang wachten op Alanis. Heel even hadden we in de coulissen de kleine Ever Imre Morissette-Treadway, het (bijna) twee jaar oude zoontje van het koppel kunnen zien. Met “I Remain (1st Segue) kregen we echter een valse start want Alanis zong deze song van achter het podium, waardoor we samen met de fotografen moesten wachten op “Woman Down”, om een eerste glimp van mama Alanis op te vangen. Die fotografen werden trouwens weer eens niet verwend want ze moesten ‘Front Of House’ fotograferen of foto’s nemen thv. de mengtafel, achteraan in de zaal.
Een heuse klus, want Alanis bewoog zich in deze beginfase als een leeuwin in een kooi! We hadden het haar zeventien jaar geleden met iets meer schwung ook zien doen. Een rommelige start met een Alanis met wel heel veel klasse maar met een begeleidingsband die te weinig brokken maakte.
Hoewel de muzikanten heel erg strak speelden, was het vooral het steriele geluid en de professionele afstandelijkheid die zorgden dat er erg weinig dynamiek in het geheel zat. Powersongs zoals: “You Learn” en de uitstekende nieuwe single: “Guardian” raakten amper onze ziel. Jammer van de tegenvallende geluidskwaliteit, want zo moesten we wachten op de sublieme ballade “Mary Jane” om een eerste maal alle troeven van Alanis te aanhoren. “Ironic”, haar grootste hit, liet ze maar al te graag grotendeels door Vorst zingen. Nog steeds een waanzinnig mooie song met een knoert van een refrein.
Verder kabbelde het optreden rustig verder zonder dat dit echt veel vuurwerk opleverde. Tot “Uninivted” voorbij kwam, een song die de soundtrack haalde van de blockbuster “City Of Angels” (1998). Een opzwepende, dreigende, bombastische song met een ontketende headbangende Alanis. Een zeldzaam kippenvelmoment van begin tot eind. Ook bijzonder sterk was het akoestische kader tijdens de eerste bisronde met een bijzonder mooie en fraai meegezongen versie van de wereldhit “Hand In My Pocket”. Dat Alanis nog steeds over een stevige portie stembanden kan beschikken bewees ze in het volledige a cappela gezongen “Your House”, dat destijds de verborgen track was op ‘Jagged Little Pill’. Met “Thank You” nam Alanis Morissette weinig geïnspireerd afscheid en verliet ze als eerste het podium van Vorst Nationaal.
We zagen een zelfverzekerde Alanis die iets te veel putte uit haar succes van 17 jaar geleden. Hierdoor kwam het optreden wat routineus en te weinig avontuurlijk over. Toch was het vooral de steriele klank in Vorst die verantwoordelijk was dat het feestje nooit echt losbarstte. Maar we konden wel vaststellen dat Alanis nog steeds iets te vertellen heeft en nog steeds een erg leuk wijf is met ballen!!
Setlist: *I Remain (1st Segue) *Woman Down *All I Really Want *You Learn *Guardian *Mary Jane *Receive *Right Through You *So Pure *Ironic *Havoc *Head Over Feet *Lens *21 Things I Want In A Lover *I Remain (3rd Segue) *Uninvited *You Oughta Know *Numb
----------------------------------------------------------
*Hand In My Pocket
*Hands Clean
*Your House
------------------------------------------------------------
*Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alanis-morissette-23-11-2012/
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyUgVIt2sxLtBbCbMO7HfOU
Organisatie: Greenhouse Talent
Skunk Anansie heeft een nieuwe plaat; ‘Black Traffic’. De bijhorende tour deed op vrijdag 23 november de Antwerpse Lotto Arena aan.
Het podium baadt in het wit, terwijl Skin zelf gehuld is in een zwart bodysuit. Bij de eerste noot van het eerste nummer “Skank Heads” ontploft de bom meteen. Skin en band hebben er duidelijk zin in. Het is niet elke band gegeven om na jaren en jaren nog steeds met volle goesting op het podium te staan maar Skunk Anansie vertoont nog geenszins ouderdomsverschijnselen. De energie spat er vanaf en frontvrouw Skin (die tegenwoordig zowaar haar heeft) neemt het publiek onmiddellijk op sleeptouw. In het tweede nummer “I will break you” lijkt het even of de effecten nemen het van Skins stem over maar ze vecht terug en herpakt zich snel.
Het tempo van de set ligt hoog en werk uit het nieuwe album en oudere nummers wisselen elkaar snel af. Terwijl veel bands hun klassiekers voor het einde bewaren passeren hier zowel “Twisted (everyday hurts)” als “Weak” al midden in de set.
De ‘Arena’ is geen makkelijke zaal en het geluid is, vooral in de laagte, wat wollig. Maar het viertal is sterk genoeg en het publiek neemt er allesbehalve aanstoot aan. En ook als de backings even de mist in gaan, blijft Skins stem moeiteloos overeind.
Artiesten zijn niks zonder hun fans, zo klinkt het vaak. Skin lijkt dat zeer goed te beseffen. Tijdens een klein intermezzo bedankt ze, uit het diepst van haar hart, haar mede-bandleden, de crew, het publiek, de fans...
Skin neemt tijd voor haar publiek zoals weinigen dat kunnen. “Can I trust you to do what I say?”, vraagt ze. Geen levende ziel in de zaal die niet instemt.
Wat volgt is om van te smullen …”Hedonism”, “Spit you out”, “Because of you” , “sad sad sad” en “Charlie Big Potato”. Prompt splijt Skin het publiek open als ware ze Mozes aan de rand van de Rode Zee en wandelt ze tot achterin de zaal, waar ze ons vanop een platform toezingt.
Het vertrouwen van Skin in haar fans is groot. Als klap op de vuurpijl gooit ze zich letterlijk in hun handen en zweeft ze over hen heen, helemaal terug tot aan het podium. Van wederzijds respect gesproken...
Skunk Anansie is sinds een paar jaar helemaal terug, en dat zal de Lotto Arena geweten hebben. De chemie tussen de bandleden is exact waarom ze in 2009 terug bij elkaar kwamen, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Ze zijn nog steeds heel erg sterk en hun dankbare houding tegenover hun publiek doet hen alleen maar nóg beter overkomen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/skunk-anansie-23-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jezabels-23-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Anne Clark
Vooruit
Gent
Anne Clark is in België voor twee optredens: op 22 november in de Beurschouwburg, Brussel was het dag op dag 30 jaar geleden dat Anne Clark haar debuut maakte in ons land; een heel intiem en degelijk concert, wat mijn verwachtingen nog prikkelde voor haar optreden in de Voorruit , Gent. Twee jaar geleden was ze trouwens ook present op ‘de new-wave classix’ . In het kader van haar ‘Fall in to winter’ tour was haar presence van twee gigs ook weer een hoogtepunt in dit new wave nostalgia weekend.
Anne Clark aan het werk zien is altijd wel iets special … Een goed vier jaar terug bracht ze zelfs nieuw werk uit … Zelf zingt ze in feite niet; ze draagt haar gedichten voor op een muzikale achtergrond, en haar teksten gaan hoofdzakelijk over angst van deze moderne wereld, verlatenheid en ongemak. Met uitzondering van een akoestische fase , zijn de songs elektronisch geörienteerd. Ze heeft alvast haar stempel gedrukt op de new wave en een eigen gezicht gegeven.
Er was behoorlijk wat opkomst. Zoals verwacht is een optreden van Anne Clark een mix van ‘spoken word’, afgewisseld met zang en dance, maar wil je de performance optimaal beleven , dan is er de nodige sereniteit en aandacht nodig, hetgeen rond de bar en achter in de zaal eerder niet in acht wordt genomen. Bon soit , da’s hun keuze en wat jammer , want Anne Clark verdient daar ook beter.
Gelukkig was de meerderheid bewust hoe Anne Clark muzikaal te ervaren en konden zij geregeld de Duvel drinkende meestal mannelijk gezelschap die de voorbije werkweek en de Zesdaagse van Gent bespreken, er op wijzen stil te zijn en naar de artieste te luisteren.
In Gent was er nagenoeg sprake van hetzelfde optreden als in Brussel. Recent werk werd afgewisseld met vroegere nummers. “Full moon”, “The hardest Heart”, “So quiet here” en vooral “Be drunk” raakten ongelooflijk. Je krijgt een prachtig gedicht gedeclameerd en de muziek zorgt voor de juiste sfeer en invulling van die tekst.
Wat verder ook aanstelijk en fris werkte waren de dance klassiekers “Sleeper in Metropolis” en “Our Darkness”, sterk gedragen door haar professionele band en minder dan vroeger door de sampling.
Kortom , het was een zeer genietbaar concert, en hoewel zij het zogenaamd prototype is van de new wave is, overstijgt Anne Clark het genre; ze heeft veel betekend voor de elektronische muziek, en ze gaf het een aparte identiteit. De literaire duizendpoot live is iets unieks …
Een setlist met o.m. full moon, alarm call, short story, leaving, heaven , killing time , the hardest heart, echoes remain forever, so quiet here, be drunk, shell song, seize the vivid sky, elegy for a lost summer, the haunted road, as soon as I get home, mundesley beach, sleeper in metropolis, boy racing, abuse , our darkness
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Beursschouwburg, Brussel
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-22-11-2012/
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Vooruit Gent ( http://www.indiestyle.be)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-23-11-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Dry The River is nog een relatief jonge band. De Britse groep is opgericht in 2009 en pas dit jaar kwamen ze met hun debuutalbum ‘Shallow Bed’ op de proppen. Desondanks was de Orangerie goed gevuld met een zeer divers publiek. Zowel jonge tienermeisjes, twintigers als de iets oudere garde toonden zich present. De band maakt moderne folkmuziek, maar durft in tegenstelling tot vele andere genregenoten ook wel eens stevig te rocken. Wellicht het gevolg van hun roots in de hardcorescène. De nummers zijn toegankelijk, met vaak gemakkelijk meezingbare refreintjes, maar toch klinkt de band niet als een sell-out. Integendeel zelfs, de songs klinken stuk voor stuk ongelooflijk oprecht en je gelooft frontman Peter Liddle als hij “I was prepared to love you and never expect anything of you” zingt.
Opener “Shield Your Eyes” was nog te rommelig, zowel qua geluidsmix als qua strakheid, maar vanaf “New Ceremony” viel het optreden niet meer stil. Goed, met acht nummers, was het ook weer snel voorbij, maar op die korte tijd maakte de band wel een ijzersterke indruk. Vooral vanaf het vierde nummer “Demons” kwamen de meerdere gezichten van de band bovendrijven. Een ingetogen begin mondde uit in een oorverdovende waas van geluid. Lagen feedback werden over elkaar gedrapeerd en even moesten we denken aan shoegaze acts zoals My Bloody Valentine en Ride, verrassend. Helaas wel een kleine aanslag op onze trommelvliezen, zelfs met oortjes in. “Weights & Measures” werd vervolgens akoestisch ingezet en de vocale kwaliteiten van zanger Peter Liddle kwamen nu pas echt tot zijn recht. “No Rest” klonk live nog grootser dan op plaat, en zou ook in grotere concertzalen goed tot zijn recht komen met zijn melodramatische refrein: “I loved you in the best way possible’. “Bible Belt” daarentegen werd juist met opzet klein gehouden en door zijn onconventionele songstructuur en prachtige arrangementen was het de beste song van de set.
Als afsluiter kregen we nog een kolkende versie van “Lion’s Den” waarin Liddle zijn stembanden in de vernielenis schreeuwde terwijl de violist zijn instrument liet krijsen dat het een lieve lust wast. Een bisnummer zat er jammer genoeg niet in omdat de zanger bij het verlaten van het podium zijn hoofd stootte en daardoor op controle moest in het ziekenhuis.
Dry The River bracht een optreden dat al onze verwachtingen inloste. Hun geweldig debuut ‘Shallow Bed’ wisten ze met verve te vertalen naar het podium. De band heeft het in zich op de ‘next big thing’ te worden in de alternatieve indierockscène en het is nu al reikhalzend uitkijken naar de opvolger van hun debuut, dat we binnenkort mogen verwachten als we de groep mogen geloven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een huiselijk, intieme sfeer werd gecreëerd, een aandachtig , vriendelijk publiek genoot.
Beth Orton kwam in de spotlights met haar ingetogen en dromerige mix van intieme folk en trippende elektronica soundscapes , nog vooraleer de term folktronica over onze lippen kwam. De opnames “She cries your name”, “Tangent” en “Someone’s daughter”, 16 jaar terug in de tijd , gaf de vrouwelijk sing/songwriterpop een verfrissende wind. Huidige exponenten als de dames Laura Veirs/Gibson/Marling, Gemma Ray en Mariee Sioux refereren graag naar de intussen 42 jarige Orton.
De eerste platen, ‘Trailer park’ en ‘Central reservation’ koesteren we, en de prikkelende emotionaliteit van het materiaal werd naar een hoger niveau getrokken door haar breekbare, broze, neuzelende, hemelse stem. En haar stem ging niet onopgemerkt voorbij, want voor sommige nummers “Alive , alone” , “Where do I begin” en “The state we’re in”, kwamen de psychedelische dance/elektronica spits ‘Chemical Brothers’ Rowlands/Simons langs. Ook Red Snapper en William Orbit deden beroep op haar. In de mid nineties was Orton alvast een veelgevraagde vocaliste.
Ze ging meer richting akoestische folk , en trok de kaart van bezielde sfeervolle treurnissongs, die minder hecht en beklijvend klonken. We zagen haar dan nog op Festival Dranouter , ook al bijna tien jaar terug.
Intussen is er veel veranderd . Ze is samen met de veel jongere sing/songwriter Sam Amidon, die de support verzorgde en ze is moeder van twee kinderen .
Het songmateriaal horen we nu in hun meest naakte vorm op haar comeback ‘Sugaring season’, zes jaar na het fletse ‘Comfort of strangers’; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs .
Ook vanavond was de elektronica de afwezige partij, en werd het materiaal ontdaan van enige franjes . Orton werd enkel begeleid door een paar akoestische gitaren en haar vleugelpiano. Manlief Sam gaf bijstand en vulde aan met akoestische gitaar, viool en fiddle.
Vocaal moest Orton op opener “Magpi”, van de recente cd, nog even de keel schrapen en wat onwennigheid overwinnen . De leuke interventies met publiek en haar man braken het spanningsveld, wat zorgde voor een klein anderhalf uur elegant dromerige pop, kort en kernachtig in een pure, eerlijke vorm .
Toegegeven, niet alle songs hielden onze aandacht , we misten wel eens die tunes , bleeps of opgenomen strijkers, maar we konden ons vastklampen aan de warme folky landelijkheid van een “State of grey”, “Sweetest decline”, “Mystery” en “Candle”. Ook de handvol oudjes ademden die melancholische akoestische gitaarfolk, en de afsluitende reeks “Touch me with with your love”, op verzoek, en “Central reservation” klonken wonderlijk en boeiend door hun diversiteit. Tijdens deze kille winterdagen waren het prachtige duet “Poison tree” en het frisse, luchtige “Call me the breeze” een hart onder de riem! Heerlijk genieten van songs geleest op het summiere gitaarspel. Op “Last leaves of autumn werd in de donkerte eenmaal de grote vleugelpiano van onder het stof gehaald . De ingehouden, verstilde cover “Ooh child” besloot definitief de set .
Beth Orton putte uit haar rijkelijk gevulde oeuvre. De Engelse sing/songschrijfster is nog niet van de aardbodem verdwenen , en schreef een fijne, boeiende set.
Beeldrijke countryfolk drong nog meer door bij haar man Sam Amidon . Ingetogen gevoelige en zwierig speelse songs , die wat ontstemd en slordig mochten zijn …
Organisatie: Botanique , Brussel
The xx mag de ‘xx’-en met fierheid op hun borst dragen en laten schitteren op de dj booths, na de overtuigend standvastige sets in de l’Aeronef, Lille , tijdens hun StuBru Club 69 sessie en in de Lotto Arena, Antwerpen … Twee ‘xx’ tot in de derde macht …
Hun concerten blijven ons écht bij , wat al bij al niet zo eenvoudig is als je hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ beluistert. The xx mag een sobere, meeslepende gig prefereren, de sound en de belichting intrigeren, prikkelen en verrassen.
The xx schittert!, een unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ ; weinig franjes om het lijf, maar het plaatje is er eentje die impact heeft! Thx xx heeft alle troeven om groots te worden . Toegegeven, als je de optredens van hen op één week er door weet te jagen, houdt het een beetje dezelfde lijn , maar wat is het heerlijk wegdromen en huiveren op hun apart toegankelijk en avontuurlijk geluid, die op de tweede plaat ‘Coexist’ wat meer diepgang heeft gekregen.
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept. Tja, de synths en drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende galmende gitaartokkels van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim, elk geluidje van hen neemt een belangvolle rol op …en tot slot de sterke zalvende zangpartijen, alles te samen biedt nét dat tikkeltje meer. Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld, en toch op en top gevoelig, broos en kwetsbaar!
Qua setlist en opbouw hebben we zo goed als dezelfde keuze, maar wat opvalt zijn de slepende, diep dreunende beats, de 80s tunes en de (licht) exploderende ritmes, op songs als “Reunion” , “Sunset” en “Swept away” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden! De gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. En tot slot de afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel , grimmig en gingen naar een climax toe. Ook hun “Intro” , “Tides” en “Stars” trekken de karakteristieke ‘xx’ elementen naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering , met een verslavende, verdwaalde , spooky trippende melodie.
Het trio geniet van de respons . Een terecht onthaal, want The xx staat er volledig , zonder ook maar een zwak moment . Die toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is groots geworden. Meer diepgang … Magie!
Eerder werden we opgehitst door het goedgemutste Canadese Austra . Een kleurig en fleurig feestje hoorden en zagen we door hun dansbare, hypnotiserende ‘sprookjes’electropop. We hotsten mee in die aanstekelijke, bezwerende en bedwelmende trancepop . Geen podiumvrees, maar positieve energie, die mag knallen, én voor de nodige smileys zorgde op de gezichten. Austra stond garant voor een energieke, bruisende set en entertainment.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-21-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Het doet wat met een mens, een band die je dertig jaar niet meer gezien hebt weer kunnen aanschouwen. Het doet je glimlachen, meezingen en toch even meewarig denken: was dat nu ‘the sound of the future’ eind jaren tachtig? The Human League was in de AB en wij keken, genoten en schudden soms eventjes meewarig het hoofd.
Het label van ‘Sound of the future’ dat The Human League in de late seventies opgespeld kreeg was van niemand minder dan David Bowie, de opperkameleon en een onaantastbaar icoon in die tijd. En het klonk toen ook allemaal fris en futuristisch. En toch zo simpel.
Tijden veranderen, The Human League niet, op wat kilootjes en haartooi na. Hun synthesiser-disco-pop-hits, die staan er nog, zelfs in hun eenvoud. Want laten we wel wezen, ingewikkelde muziek is het niet. Het laatste album van THL (‘Credo’, 2011) is niet anders, maar slaat niet meer aan. Gedateerd.
Zo voelde ook de AB. Frontman Phil Oakey (nog steeds met de volle stem, al zat hij er wel eens even naast) en zijn ladies Susan Ann Sulley en Joanne Catherall hadden hun set wel doorspekt met de hits, zodat de saaiere tussenstukken fijn weggemoffeld werden.
Oakey maakte er ook een ‘show’ van, verdwijntrucjes en verkleedpartijtjes incluis. Hij kwam op met een lange zwarte jas en een kap waaronder nog een zwarte kaalkoppenbril wat mysterie creëerde. Langzaam aan ging alles uit en zou hij nog een aantal keer veranderen van outfit.
Ook de achtergrond was seventies: kubussen, strak wit, zoals alles wat niet bewoog. Je waande je in Star Wars. En het paste wel. Eerst allemaal (de drie originals en hun drie nieuwe huurlingen) samen op het controledek van het ruimteschip, waarna ze – op de drummer na – allemaal wel neerdaalden.
Het ‘oudere’ publiek was gekomen om mee te brullen, zoveel was duidelijk. Op de gouwe ouwe, die als een kapstok de set stevig rechthielden. “Sound of the Crowd” was de eerste herkenning, gevolgd door “Open your Heart” en maximum duwden ze twee nieuwe nummers tussen hun oldies. “One Man” deed onze fotograaf, wiens vrouwtje voor het eerst zwanger is, even twijfelen om de song straks als slaapliedje te gebruiken.
De zaal was echter écht mee en genoot onder meer van Oakey solo in “Seconds”, ging uit de bol op “Love Action”, maar keek ook berustend naar de band toen ze met “Tell Me When” tegen een roze achtergrond een K3-like opstap maakten. Met Blondje en Bruintje vooraan en Oakey ergens opnieuw achter de schermen, ontbrak nog rosse Karen. In die nieuwe nummers was het meestal ook wachten op een hoogtepunt, een doorbraak, die er maar niet kwam.
Maar nog eens, die ademruimtes waren te schaars om de gig naar beneden te halen. Op “Mirror Man” kwam voor de tweede keer (na “Lebanon”) de gitaar naar voor en de hele band trok de coulissen in na “Fascination”.
Eerste bisnummer “Goodbye to the bad Times” begon dan weer als een slecht Eurosongnummer, maar daarna kreeg België waar het op had zitten wachten: “Don’t you want me”, dat toch niet langer dan vijf minuten uitgesponnen werd. Er kon nog een extra toegift van af en iedereen ging neuriënd en vrolijk naar huis na een feel good avondje van anderhalf uur nostalgie.
Play List
1. Sky 2. Sound of the Crowd 3. Open your Heart 4. Heart like a Wheel 5. All I ever wanted 6. Things that Dreams are made of 7. Seconds 8. Lebanon 9. Louise 10. One Man 11. Night People 12.Electric Shock 13. Love Action 14. Tell me when 15. Mirror Man 16. Fascination
Bis 17. Goodbye Bad Times 18 Don’t you want me
Extra 19. Electric Dreams
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-human-league-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Opeth – patchwork van verschillende invloeden
Opeth en Anathema
Ancienne Belgique
Brussel
We hebben absoluut recht op een dubbele affiche vanavond in de Ancienne Belgique, aangezien twee speerpunten uit de progressieve metal hun scherpste kant zullen laten zien. Anathema en Opeth hebben gemeen dat ze hun carrière begonnen met een Death Metal gebaseerd op gutturale stemmen en een apocalyptische sfeer, maar daarna in de loop der tijd geëvolueerd zijn naar een complexere muziek, geïnspireerd op – onder andere – de progressieve rock. Ander gemeenschappelijk kenmerk: ‘King Wilson’ (Steven Wilson), het brein achter Porcupine Tree, die beide groepen heeft geproducet en zonder enige twijfel een belangrijke rol heeft gespeeld bij hun muzikale evolutie.
De achtergrondmuziek die de komst van Opeth voorafgaat verraadt de muzieksmaak van diens leider, Mikael Åkerfeldt. Eerst is het de beurt aan “21st Century Schizoid Man” van King Crimson en terwijl de muzikanten hun intrede doen op het podium horen we het sombere “Through Pains To Heaven”, dat Popol Vuh in 1978 componeerde voor de remake van de film ‘Nosferatu’. Opeth begint met kracht, dankzij “The Devil’s Orchard” van op hun laatste album ‘Heritage’. Een zeer snelle riff op de gitaar, afgelost door een orgel dat heel Jon Lords aandoet en gevolgd door stemmen die aan Ronnie James Dio doen denken: de invloed van de hard rock van Rainbow en Deep Purple wordt meteen duidelijk. Maar in het midden van het stuk wordt het ingewikkelder en slaan we een andere richting in, die helemaal jazz-rock, zelfs kraut-rock is en waarbij we ook aan Hawkind denken. We zullen het begrepen hebben, de nieuwe stijl van Opeth is een echt patchwork van verschillende invloeden, een beetje zoals Porcupine Tree (kijk eens aan…).
Tussen de stukken door toont Åkerfeldt zich meer op zijn gemak dan vroeger. Hij vertelt meer mopjes en maakt meer gevatte opmerkingen: een ‘stand-up comedian’! Op die manier steekt hij de draak met zijn bassist, Martin Mendez, en diens ‘grenzeloze’ ego. Hij vertelt ook hoe een werknemer bij een 'Press Shop' in Brussel weigerde te geloven dat hij geen Åkerfeldt-lookalike was, maar gewoon Åkerfeldt zelf. Maar zijn favoriete thema is de moeilijkheid van zijn Death Metalfans om de evolutie binnen zijn muziek te aanvaarden. “Nu ik 38 ben zeggen ze me dat hun favoriet album het eerste is, dat ik gemaakt heb toen ik 19 was. Ik ben sindsdien blijkbaar alleen maar verslechterd!” (gelach).
Eigenlijk brengt de setlist van het concert alle belangrijke albums van de groep bijeen, met een focus op ‘Ghost Reveries’ (2005). Vooral het nummer “Ghost Of Perdition” raakt het publiek: de ‘heavy’ passages en de ‘grunts’ wisselen mooi af met de kalmere momenten, vooral wanneer rond minuut drie de prachtige melodie zich laat horen… Schitterend. Op het einde biecht Åkerfeldt op dat hij het spijtig vindt de avond voordien Dweezil Zappa in de AB gemist te hebben, en dit omdat hij om 20u30 is gaan slapen! “We're not exactly Mötley Crüe”, verduidelijkt hij…
Vervolgens leidt hij “White Cluster” in, uit het vierde album ‘Still Life’, een albumtitel die hij koos met betrekking tot het lied van Iron Maiden. Een brok muziek van 10 minuten, waarin we de buitengewone samenhang van de muzikanten ontdekken. Naast Åkerfeldt en bassist Martín Méndez, bespeelt Fredrik Åkesson met maestria de lead guitars, terwijl Martin "Axe" Axenrot, op de drums, en Joakim Svalberg, de laatste aanwinst (ex-Yngwie Malmsteen) op het keyboard, zorgen voor perfectie. Wellicht de beste ‘avatar’ van Opeth sinds tijden, vertelde Åkerfeldt in een interview. Het geluid is krachtig en nauwkeurig : het volgt perfect de immense variaties in dynamiek van de composities.
“We hebben ook kalmere nummers”, grinnikt Åkerfeldt. “Hope Leaves” vanop “Damnation” (2003) doet (opnieuw) denken aan Steve Wilson en culmineert in een prachtige gitaarsolo. “Nu, een klassieker”. Het is het fantastische “ Deliverance” (2002). De intro met gitaar en dubbele bassdrum is gewoonweg heftig. In het publiek onderscheiden we meer en meer headbangers in volle actie… Dit epische stuk van 13 minuten slaagt er echt in u in trance te brengen. Bekijk hier dit groot moment: https://www.youtube.com/watch?v=2HunttukNuM.
Na een prachtige, zeer bluesy gitaarintro begint Åkerfeldt de folkgetinte riff van “Hessian Peel” (‘Watershed’, 2008). Åkesson komt erbij en we worden meegevoerd naar een vreemd universum, gesust door de mellotron en de jazzy ritmes. Daarna begint een verheven opbouw die ons herinnert aan “Shadow Of The Hierophant” (Steve Hackett), die verrassend opduikt in een explosie van ‘grunts’ en gitaren. Wellicht één van meest ambitieuze nummers van Opeth!
“Er gebeurt niet veel op het podium tijdens onze concerten”, zegt Åkerfeldt ironisch. “Als jullie vuurwerk willen zien, moeten jullie naar Kiss gaan kijken! Hier is het fijn om mensen te zien die vooral in muziek geïnteresseerd zijn”. Daarna komt “Häxprocess”, het tweede nummer uit ‘Heritage’, dat in diezelfde ‘néo-prog’ geest verder gaat. Een echt genot voor de oren. Het concert eindigt met “Reverie/Harlequin Forest”, van het album ‘Ghost Reveries’, een pronkstuk van 11 minuten! Wanneer de muzikanten zich terugtrekken schreeuwt het veroverde publiek om meer.
Op een vriendelijke en humoristische manier bedankt Åkerfeldt het publiek en kondigt het laatste stuk aan, “Blackwater Park” van op het gelijknamige album. Het zijn 12 minuten vol geluk, waarin een ongelooflijke kracht en een hallucinerende muzikale vaardigheid met elkaar verenigd worden.
Er is geen twijfel mogelijk : Opeth is momenteel op zijn hoogtepunt. Åkerfeldt heeft de meest perfecte muzikanten gevonden en heeft zich muzikaal ontluikt. Net als bij Steven Wilson is zijn muziek een som van 40 jaar muziek; Een fantastisch concert!
Het is Anathema die het startschot geeft voor een intens maar veel te kort optreden (slechts 35 minuten!). Er moet toch eens iets gedaan worden aan die vervelende avondklok van 22u30, die het leven van vele concertorganisatoren in de binnenstad bederft. Vanaf 19u30 neemt de groep uit Liverpool het podium in beslag, geleid door Vincent Cavanagh (zang, gitaar) en Daniel Cavanagh (zang, lead guitar), geflankeerd door broer Jamie (bas), John Douglas (drums), Daniel Cardoso (synthesizer) en de mooie Lee Douglas als backing vocal. “Deep”, van het album ‘Judgement’ (1999) en “Thin Air” van op ‘We're Here Because We're Here’ (2010) leggen de lat meteen al zeer hoog. De succesformule van Anathema berust op prachtige riffs tot leven gebracht op de gitaar van Daniel Cavanagh, gevolgd door zweverige regels zang, gepresenteerd op een bedje van synthesizer of viool, die in perfecte harmonie in elkaar verstrengeld zitten. Het geheel evolueert vervolgens langzamerhand naar een hoogtepunt waar gitaren en percussie exploderen, alvorens plaats te laten voor rust en sereniteit.
Anathema vervolgt met “Intouchable I & II” van op hun laatste album ‘Wheather Systems’ (2012). De riff in picking van Daniel Cavanagh opent deze suite van meer dan 11 minuten. Anathema toont er geëvolueerd te zijn naar een uiterst originele 'dream prog-rock'. In het laatste deel van de suite belonen Vincent Cavanagh en Lee Douglas ons met een vocaal duo van verbijsterende schoonheid. Vincent straalt meer spontaniteit en charisma uit, terwijl Lee Douglas eenvoudigweg de perfectie benadert. Na dit grote moment kondigt Daniel Cavanagh het volgende nummer, “A Simple Mistake”, aan als een nummer vanop het nieuwe album, geproduceerd door Steven Wilson. Hij verbetert zichzelf snel en preciseert dat het weldegelijk om het voorlaatste album gaat. Een onthullende vergissing, die de belangrijke invloed van ‘King Wilson’ verraadt! We worden in vervoering gebracht door de prachtige compositie, van waaruit een heldere schoonheid opborrelt. Wanneer de muziek ophoudt, kan Daniel Cavanagh zijn geweldige hispanistenriff beginnen op zijn Fender Stratocaster. Het publiek reageert enthousiast, klapt in de handen en laat zich meeslepen tot de slotexplosie.
Daarna volgt “Closer”, deze ‘electro ovni’, die uitstekend zou passen op een album van Vitalic, Air of M83. De stem van Vincent Cavanagh is vervalst met de vocoder en het stuk heeft een zeer lange, repetitieve en hypnotiserende opbouw. Daniel Cavanagh maakt het publiek goed warm en wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, verlaat zijn broer de vocoder, gaat vooraan het podium staan en tovert hevige geluiden uit zijn gitaar. De storm waait uiteindelijk voorbij zodat de laatste noten in alle zachtheid uit de vocoder kunnen ontsnappen. Een topmoment! Bekijk hier de video: https://www.youtube.com/watch?v=ZIuTdQWNXS4
Voor het vervolg krijgen we een stukje taalles aangeboden door Vincent Cavanagh, die zich zowel in het Nederlands (met een mooi plat Vlaams accent) als in het Frans tot het publiek richt : indrukwekkend! Het kost de twee broers niet de minste moeite om met hun publiek te communiceren, waardoor een waas van sympathie en authenticiteit om hen heen hangt. Het optreden eindigt in schoonheid met de grootste hit van de groep: “Fragile Dreams”. Een uitmuntend concert en we kunnen niet wachten om de groep als hoofdact op de affiches te zien staan!
Setlist Anathema
Deep ; Thin Air ; Intouchable I - Intouchable II ; A Simple Mistake ; Closer; Fragile Dreams
Setlist Opeth
The Devil's Orchard ; Ghost of Perdition ; White Cluster ; Hope Leaves ; Deliverance ; Hessian Peel ; Häxprocess ; Reverie/Harlequin Forest
Bis: Blackwater Park
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/opeth-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-20-11-2012/
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Anathema – Super concert, maar veel te kort …
Opeth en Anathema
Ancienne Belgique
Brussel
We hebben absoluut recht op een dubbele affiche vanavond in de Ancienne Belgique, aangezien twee speerpunten uit de progressieve metal hun scherpste kant zullen laten zien. Anathema en Opeth hebben gemeen dat ze hun carrière begonnen met een Death Metal gebaseerd op gutturale stemmen en een apocalyptische sfeer, maar daarna in de loop der tijd geëvolueerd zijn naar een complexere muziek, geïnspireerd op – onder andere – de progressieve rock. Ander gemeenschappelijk kenmerk: ‘King Wilson’ (Steven Wilson), het brein achter Porcupine Tree, die beide groepen heeft geproducet en zonder enige twijfel een belangrijke rol heeft gespeeld bij hun muzikale evolutie.
Het is Anathema die het startschot geeft voor een intens maar veel te kort optreden (slechts 35 minuten!). Er moet toch eens iets gedaan worden aan die vervelende avondklok van 22u30, die het leven van vele concertorganisatoren in de binnenstad bederft. Vanaf 19u30 neemt de groep uit Liverpool het podium in beslag, geleid door Vincent Cavanagh (zang, gitaar) en Daniel Cavanagh (zang, lead guitar), geflankeerd door broer Jamie (bas), John Douglas (drums), Daniel Cardoso (synthesizer) en de mooie Lee Douglas als backing vocal. “Deep”, van het album ‘Judgement’ (1999) en “Thin Air” van op ‘We're Here Because We're Here’ (2010) leggen de lat meteen al zeer hoog. De succesformule van Anathema berust op prachtige riffs tot leven gebracht op de gitaar van Daniel Cavanagh, gevolgd door zweverige regels zang, gepresenteerd op een bedje van synthesizer of viool, die in perfecte harmonie in elkaar verstrengeld zitten. Het geheel evolueert vervolgens langzamerhand naar een hoogtepunt waar gitaren en percussie exploderen, alvorens plaats te laten voor rust en sereniteit.
Anathema vervolgt met “Intouchable I & II” van op hun laatste album ‘Wheather Systems’ (2012). De riff in picking van Daniel Cavanagh opent deze suite van meer dan 11 minuten. Anathema toont er geëvolueerd te zijn naar een uiterst originele 'dream prog-rock'. In het laatste deel van de suite belonen Vincent Cavanagh en Lee Douglas ons met een vocaal duo van verbijsterende schoonheid. Vincent straalt meer spontaniteit en charisma uit, terwijl Lee Douglas eenvoudigweg de perfectie benadert. Na dit grote moment kondigt Daniel Cavanagh het volgende nummer, “A Simple Mistake”, aan als een nummer vanop het nieuwe album, geproduceerd door Steven Wilson. Hij verbetert zichzelf snel en preciseert dat het weldegelijk om het voorlaatste album gaat. Een onthullende vergissing, die de belangrijke invloed van ‘King Wilson’ verraadt! We worden in vervoering gebracht door de prachtige compositie, van waaruit een heldere schoonheid opborrelt. Wanneer de muziek ophoudt, kan Daniel Cavanagh zijn geweldige hispanistenriff beginnen op zijn Fender Stratocaster. Het publiek reageert enthousiast, klapt in de handen en laat zich meeslepen tot de slotexplosie.
Daarna volgt “Closer”, deze ‘electro ovni’, die uitstekend zou passen op een album van Vitalic, Air of M83. De stem van Vincent Cavanagh is vervalst met de vocoder en het stuk heeft een zeer lange, repetitieve en hypnotiserende opbouw. Daniel Cavanagh maakt het publiek goed warm en wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, verlaat zijn broer de vocoder, gaat vooraan het podium staan en tovert hevige geluiden uit zijn gitaar. De storm waait uiteindelijk voorbij zodat de laatste noten in alle zachtheid uit de vocoder kunnen ontsnappen. Een topmoment! Bekijk hier de video: https://www.youtube.com/watch?v=ZIuTdQWNXS4
Voor het vervolg krijgen we een stukje taalles aangeboden door Vincent Cavanagh, die zich zowel in het Nederlands (met een mooi plat Vlaams accent) als in het Frans tot het publiek richt : indrukwekkend! Het kost de twee broers niet de minste moeite om met hun publiek te communiceren, waardoor een waas van sympathie en authenticiteit om hen heen hangt. Het optreden eindigt in schoonheid met de grootste hit van de groep: “Fragile Dreams”. Een uitmuntend concert en we kunnen niet wachten om de groep als hoofdact op de affiches te zien staan!
De achtergrondmuziek die de komst van Opeth voorafgaat verraadt de muzieksmaak van diens leider, Mikael Åkerfeldt. Eerst is het de beurt aan “21st Century Schizoid Man” van King Crimson en terwijl de muzikanten hun intrede doen op het podium horen we het sombere “Through Pains To Heaven”, dat Popol Vuh in 1978 componeerde voor de remake van de film ‘Nosferatu’. Opeth begint met kracht, dankzij “The Devil’s Orchard” van op hun laatste album ‘Heritage’. Een zeer snelle riff op de gitaar, afgelost door een orgel dat heel Jon Lords aandoet en gevolgd door stemmen die aan Ronnie James Dio doen denken: de invloed van de hard rock van Rainbow en Deep Purple wordt meteen duidelijk. Maar in het midden van het stuk wordt het ingewikkelder en slaan we een andere richting in, die helemaal jazz-rock, zelfs kraut-rock is en waarbij we ook aan Hawkind denken. We zullen het begrepen hebben, de nieuwe stijl van Opeth is een echt patchwork van verschillende invloeden, een beetje zoals Porcupine Tree (kijk eens aan…).
Tussen de stukken door toont Åkerfeldt zich meer op zijn gemak dan vroeger. Hij vertelt meer mopjes en maakt meer gevatte opmerkingen: een ‘stand-up comedian’! Op die manier steekt hij de draak met zijn bassist, Martin Mendez, en diens ‘grenzeloze’ ego. Hij vertelt ook hoe een werknemer bij een 'Press Shop' in Brussel weigerde te geloven dat hij geen Åkerfeldt-lookalike was, maar gewoon Åkerfeldt zelf. Maar zijn favoriete thema is de moeilijkheid van zijn Death Metalfans om de evolutie binnen zijn muziek te aanvaarden. “Nu ik 38 ben zeggen ze me dat hun favoriet album het eerste is, dat ik gemaakt heb toen ik 19 was. Ik ben sindsdien blijkbaar alleen maar verslechterd!” (gelach).
Eigenlijk brengt de setlist van het concert alle belangrijke albums van de groep bijeen, met een focus op ‘Ghost Reveries’ (2005). Vooral het nummer “Ghost Of Perdition” raakt het publiek: de ‘heavy’ passages en de ‘grunts’ wisselen mooi af met de kalmere momenten, vooral wanneer rond minuut drie de prachtige melodie zich laat horen… Schitterend. Op het einde biecht Åkerfeldt op dat hij het spijtig vindt de avond voordien Dweezil Zappa in de AB gemist te hebben, en dit omdat hij om 20u30 is gaan slapen! “We're not exactly Mötley Crüe”, verduidelijkt hij…
Vervolgens leidt hij “White Cluster” in, uit het vierde album ‘Still Life’, een albumtitel die hij koos met betrekking tot het lied van Iron Maiden. Een brok muziek van 10 minuten, waarin we de buitengewone samenhang van de muzikanten ontdekken. Naast Åkerfeldt en bassist Martín Méndez, bespeelt Fredrik Åkesson met maestria de lead guitars, terwijl Martin "Axe" Axenrot, op de drums, en Joakim Svalberg, de laatste aanwinst (ex-Yngwie Malmsteen) op het keyboard, zorgen voor perfectie. Wellicht de beste ‘avatar’ van Opeth sinds tijden, vertelde Åkerfeldt in een interview. Het geluid is krachtig en nauwkeurig : het volgt perfect de immense variaties in dynamiek van de composities.
“We hebben ook kalmere nummers”, grinnikt Åkerfeldt. “Hope Leaves” vanop “Damnation” (2003) doet (opnieuw) denken aan Steve Wilson en culmineert in een prachtige gitaarsolo. “Nu, een klassieker”. Het is het fantastische “ Deliverance” (2002). De intro met gitaar en dubbele bassdrum is gewoonweg heftig. In het publiek onderscheiden we meer en meer headbangers in volle actie… Dit epische stuk van 13 minuten slaagt er echt in u in trance te brengen. Bekijk hier dit groot moment: https://www.youtube.com/watch?v=2HunttukNuM.
Na een prachtige, zeer bluesy gitaarintro begint Åkerfeldt de folkgetinte riff van “Hessian Peel” (‘Watershed’, 2008). Åkesson komt erbij en we worden meegevoerd naar een vreemd universum, gesust door de mellotron en de jazzy ritmes. Daarna begint een verheven opbouw die ons herinnert aan “Shadow Of The Hierophant” (Steve Hackett), die verrassend opduikt in een explosie van ‘grunts’ en gitaren. Wellicht één van meest ambitieuze nummers van Opeth!
“Er gebeurt niet veel op het podium tijdens onze concerten”, zegt Åkerfeldt ironisch. “Als jullie vuurwerk willen zien, moeten jullie naar Kiss gaan kijken! Hier is het fijn om mensen te zien die vooral in muziek geïnteresseerd zijn”. Daarna komt “Häxprocess”, het tweede nummer uit ‘Heritage’, dat in diezelfde ‘néo-prog’ geest verder gaat. Een echt genot voor de oren. Het concert eindigt met “Reverie/Harlequin Forest”, van het album ‘Ghost Reveries’, een pronkstuk van 11 minuten! Wanneer de muzikanten zich terugtrekken schreeuwt het veroverde publiek om meer.
Op een vriendelijke en humoristische manier bedankt Åkerfeldt het publiek en kondigt het laatste stuk aan, “Blackwater Park” van op het gelijknamige album. Het zijn 12 minuten vol geluk, waarin een ongelooflijke kracht en een hallucinerende muzikale vaardigheid met elkaar verenigd worden.
Er is geen twijfel mogelijk : Opeth is momenteel op zijn hoogtepunt. Åkerfeldt heeft de meest perfecte muzikanten gevonden en heeft zich muzikaal ontluikt. Net als bij Steven Wilson is zijn muziek een som van 40 jaar muziek; Een fantastisch concert!
Setlist Anathema
Deep ; Thin Air ; Intouchable I - Intouchable II ; A Simple Mistake ; Closer; Fragile Dreams
Setlist Opeth
The Devil's Orchard ; Ghost of Perdition ; White Cluster ; Hope Leaves ; Deliverance ; Hessian Peel ; Häxprocess ; Reverie/Harlequin Forest
Bis: Blackwater Park
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/opeth-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-20-11-2012/
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels) klinken iets minder stoer , maar de rauwheid stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het zweverig bedwelmende rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan .
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig, spannend, allesverslindend geluid.
Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots) uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals.
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne , leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!
Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.
Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .
Het tweede deel klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .
Voor de iets oudere rockliefhebber is de naam Incubus allesbehalve onbekend… Het was vooral rond de eeuwwisseling dat deze formatie uit Californië hoge ogen gooide met hun mix van metal en alternatieve rock.
Albums als ‘Make Yourself’ en ‘Morning View’ kenden heel wat memorabele songs en gingen in die periode gretig over de toonbanken.
Na een korte break is Incubus al een eindje terug. Zo was er in 2011 het zevende studio-album ‘If Not Now, When?’ en dit jaar waren ze ondermeer live te zien op Rock Werchter. ‘Incubus HQ Live’ is de facto het eerste live album van de band en is een mooie uitgave nav het twintigjarig bestaan van het Amerikaanse vijftal.
De band trakteert ons concreet op een fraaie live cd en een dvd. Alles werd vorig jaar opgenomen in Los Angeles waar het vijftal een aantal dagen na mekaar in dezelfde setting optrad en waarbij de fans de mogelijkheid kregen om de setlist zelf samen te stellen. De live plaat is alleszins de moeite, het geluid is prima en als luisteraar krijg je een mooi overzicht van de evolutie die Incubus door de jaren onderging.
Het valt bovendien op hoeveel hits deze Amerikanen in al die jaren schreven... Wie nog geen werk van Incubus in zijn platenkast heeft, kan daar middels deze live plaat zeker verandering inbrengen!
Crossing Border Festival 2012 –– Kwaliteit meer dan de evenknie van kwantiteit
Crossing Border Festival 2012
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2012-11-17 & 18
Sinds 1993 wordt in het Nederlandse Den Haag jaarlijks Crossing Border, het meest vooraanstaande internationale, interdisciplinaire literatuur- en muziekfestival in zijn soort in Europa, georganiseerd.
In 2009 werd ook gestart met een Belgisch luik en in dat kader streken afgelopen zaterdag en zondag voor de vierde maal heel wat muzikanten, schrijvers, dichters, tekenaars en vertellers neer in de Antwerpse Arenbergschouwburg om hun eigen ding te doen. Deze keer tekenden in totaal 40 acts present op diverse podia en hoewel de - in vergelijking met de vorige editie - doorgevoerde afslanking en het zich beperken tot één enkele locatie minder frustratie zou moeten opwekken bij de bezoekers omdat er telkenmale moeilijke keuzes dienden te worden gemaakt en het literatuurgedeelte in 2011 jammer genoeg aan belangstelling inboette, was het ook dit jaar zich spoeden van voorstelling naar voorstelling. Niet omwille van organisatorische redenen – verre van zelfs – maar omdat het aanbod gewoonweg zo lucratief was. Er vielen ontdekkingen te rapen, bijna verloren gewaande gevestigde waarden stonden geprogrammeerd maar ook de waaier aan muziekstijlen oogde breder dan ooit.
En wat dit laatste betreft, kon er met de openingsact op zaterdag geen betere keuze gemaakt worden met het Nederlandse The Kyteman Orchestra (****). Hoewel hij een commercieel succes behaalde met zijn debuutplaat ‘The Hermit Sessions’ (2009) ontbond de in Utrecht geboren trompettist, componist en dirigent Colin Benders kort daarop zijn Kyteman’s Hip-hop Orchestra op haar hoogtepunt. Het woord ‘Hip-hop’ verdween in de groepsnaam, Benders omringde zich deels met andere doch gelijkgestemde en even toegewijde muzikanten en werkte vanuit zijn Kyptonia, een studio in een industrieel pand waar heel wat diverse artiesten aan de slag kunnen, aan een nieuwe groep en dito geluid. Het nieuwe project werd aldus nog grootser als voorheen en de focus beperkte zich niet langer tot jazz en hip-hop maar ook opera, drum & bass, elektronica en zoveel andere stijlen maakten hun opwachting. Nadat The Kyteman Orchestra de voorbije zomer op tal van festivals schitterden, mochten ze nu ook Crossing Border 2012 aftrappen en aldus stonden ze ook op zaterdag 17 november in de Arenbergschouwburg.
Het amalgaam aan stijlen werd meteen bij aanvang duidelijk. In « Preaching To The Choir » werden mede door een 27-koppig koor, opera, rock en klassieke muziek tot één luid, strak maar coherent geheel vermengd. Met « On S’en Fout » was er niet enkel ruimte voor wat Franstalige hiphop gebracht door Ben Hartman (ReaZun) maar ook voor het globaal met de handen zwaaien door het publiek op de ritmes van de muziek. Dit zorgde voor een wat vreemd maar modern gebeuren in de schouwburg. « Long Lost Friend » (bijzonder mooi en laag per laag opgebouwd), « The Mushroom Cloud » en absoluut hoogtepunt « While I Was Away » - met een glansrol voor de boomlange zanger Hein Bal (Pax) wiens stem aanleunt bij pakweg Michael Franti of Al Wilson - ademden soul en jazz uit, terwijl minimalisme hoogtij vierde tijdens het instrumentale, sprookjesachtige en repetitieve « The Void ». Bij dit laatste vormden piano en vibrafoon het middelpunt en de andere instrumenten werden er als een figuurlijk warm deken omheen gedrapeerd. Het vertoonde gelijkenissen met artiesten als Efterklang, Ólafur Arnalds of Nils Frahm.
Ook andere instrumentale stukken als het filmische – en favoriet van de groep - « Day One » of « The Ballad » mochten er wezen en dit gold zeker ook voor een instrumentale jamsessie die qua klankkleur en stijl aanvankelijk verwant leek te zijn met het oeuvre van Beirut of Goran Bregoviz. Naar het einde van de sessie toe nam een dubbele en strakke drumpartij de bovenhand die nagenoeg naadloos de intro vormde van een heftig en door Bax en Kevin de Randamie (Blaxtar) gezongen « Angry At The World ».
Benders was blij dat ze toch in Antwerpen konden concerteren want de dagen vooraf werd het ene na het andere groepslid ziek en toen een van de toetsenisten thuis diende achter te blijven, zat de schrik er stevig in dat men verstek zou moeten laten gaan voor Crossing Border 2012. Maar door wilskracht kon dit vermeden worden en eerlijk gezegd, de verminderde staat van paraatheid legde geen hypotheek op de set. Integendeel, The Kyteman Orchestra concerteerde ruim twee uur en dus veel langer dan aangekondigd en een verdiende staande ovatie door het publiek viel hen te beurt.
Op zondag mocht het eveneens Nederlandse Moss (***) de tweede festivaldag openen. Deze Amsterdammers zijn redelijk onbekend in Vlaanderen maar in eigen land, Frankrijk en Duitsland hebben ze al een grote live reputatie uitgebouwd. Zo mocht Moss dit jaar het grote podium van Pinkpop openen. Deze band ontsproot uit de as van Caesar en heeft met ‘Ornaments’ reeds zijn derde album uit. Wij hoorden mooie harmonieën in de stijl van Fleet Foxes en goede nummers met veel dynamiek die soms aan Buffalo Tom refereerden. Een Afrekeninghitje hebben we niet gehoord dus kan gevreesd worden dat de doorbraak in Vlaanderen er niet zal komen.
In La Zona Rosa, de grote zaal van de Arenbergschouwburg, was I Am Kloot (***1/2) de eerste muzikale act die er op de tweede festivaldag aantrad. Deze Britse groep werd in 1999 opgericht te Manchester en grossiert in pakkende, doorleefde en melancholische liedjes die perfect passen bij herfstweer.
Op de planken in Antwerpen stond het basistrio John Bramwell (gitaar en zang), Peter Jobson (basgitaar) en Andy Hargreaves (drums). Misschien had het prille aanvanguur er iets mee te maken (Bramwell vroeg de toeschouwers hoe laat het eigenlijk was) maar feit is dat er enigszins aarzelend gestart werd met « From Your Favourite Sky », « Northern Skies », het bluesgetinte « Twist » en het rustige « To The Brink ». Vanaf « Morning Rain » (verwijzend naar de vele regenbuien in hun thuisstad die het zomergevoel steeds wegduwen) en het melodieuze « 86 TV’s » geraakte de groep wél op kruissnelheid en regende het – verwijzend naar vorig nummer - in de Arenberg hoogtepunten. Vooral toen Bramwell de andere groepsleden de mogelijkheid gaf om een korte rookpauze in te lassen (in het bijzonder bassist Jobson is een verstokt roker) en solo twee nummers bracht, enerzijds « Masquerade » (een nummer van het begin volgend jaar te verwachten nieuwe album ‘Let It All In’ dat evenals voorganger ‘Sky At Night’ (2010) geproducet zal worden door Guy Garvey en Craig Potter van Elbow) en anderzijds « I Still Do » luisterden de aanwezigen geboeid naar de stem van Bramwell die ons op dat ogenblik wat deed denken aan deze van Lee Mavers (The La’s).
Verder schitterden onder meer ook het door drums vooruitgestuwde « Over My Shoulders » en het ritmische « Proof » (waarbij Bramwell uitpakte met hoge vocalen). Via « Titanic » (het allereerste nummer dat het trio in de kelder van Jobson maakte) werd ons zelfs een terugblik op het ontstaan van deze groep gegund.
Hoewel heel wat van hun nummers gingen over teveel drinken en bijhorende ellende, werden we er niet mistroostig van, mede door de grappen van Bramwell. I Am Kloot smeekt om door een ruimer publiek opgepikt te worden.
In de benedenzaal Club de Ville zagen we nog een stukje van de set van Punch Brothers (***). Dit Amerikaanse vijftal vertrekt van bluegrass en vermengt dit met jazz, rock, pop en americana. Zij kwamen op Crossing Border 2012 hun recentste album ‘Who’s Feeling Young Now?’ en de bijhorende EP ‘Ahoy!’ voorstellen. Hun coverversie van « Kid A » (Radiohead) hadden we door het concert van I Am Kloot gemist maar het uptempo en vol mimiek gebrachte « Flippen », het zomerse « Rye Whiskey » en het bij Calexico aanleunende « Another New World » klonken erg goed en konden ook op een goedkeuring van de talrijke toeschouwers rekenen.
De jonkies van Toy (***), het babyvet nog niet ontgroeid, haalden de mosterd bij 90’s shoegaze bands als Ride en My Bloody Valentine of ook wel bij The Horrors, in wiens voorprogramma ze al mochten spelen. Deze vier jongens en een meisje hadden het geluid van dit noisegenre perfect onder de knie en wisten ook nog redelijk spannende songstructuren neer te zetten, waarin vooral de keyboards van Alejandra Diez het bandgeluid dat tikkeltje extra gaf. De grafstem van Tom Doolan zat soms akelig dicht bij dat van Faris Badwan van The Horrors zonder dat Toy daarom als Horrors-epigonen afgedaan kan worden. We waren toch wel gecharmeerd door deze jonge Engelse honden. Fan van dromerige noiserock zijn we immers altijd al geweest.
Spiritualized (****), de band van Jason Pierce, heeft een typische podiumact. Pierce zit altijd op een krukje aan de ene kant van het podium terwijl de rest van de band het midden van het podium voor zich neemt. Pierce had vanavond twee gospelzangeressen meegebracht en zijn set bestond uit 50 % dromerige, psychedelisch en psychotropisch geïnspireerde space rock en dream pop en 50% religieus geïnspireerde Americana en gospel.
Er werd van wal gestoken met een stevige intro in de vorm van « Hey Jane », de eerste single uit het dit jaar uitgebrachte zevende studioalbum ‘Sweet Heart Sweet Light’. Het mistte zijn effect niet want verschillende verbouwereerde aanwezigen in de La Zona Rosa zochten hun weg richting deuren terwijl de talrijke fans lekker konden headbangen in de pluchen zeteltjes.
Het geheel van de set was erg uitgekiend. De zwart-witte visuals bijvoorbeeld pasten zich niet enkel aan het tempo van de nummers aan maar ze waren ook harmonieus aan de outfits van de groepsleden (Pierce en de twee achtergrondzangeressen in het wit gekleed terwijl de vier andere muzikanten groepsleden zich in het zwart hadden gehuld).
Muzikaal vielen er geen echt zwakke momenten te noteren. « Electricity » (60’s orgel in combinatie met psychedelica en distortion), « Heading For The Top » (minutenlang strak en hypnotiserend), « Freedom » (zachte piano, Pierce op gitaar en mooi beleid door de twee achtergrondzangeressen wat een vervroegde kerstsfeer opriep), « So Long You Pretty Thing » (zou ook van de hand van Wilco kunnen geweest zijn) en « Take Your Time » (waarbij als het ware Spacemen 3 terug tot leven werd gewekt en de stem van Pierce klonk als deze van Bobby Gillespie; het bezwerende, repetitieve nummer zelf kon overigens doorgaan als een outtake van Primal Scream’s ‘Screamadelica’) nestelden zich vlot in de oren van de luisteraars.
Elk fragment werd ondanks de porties fuzz beheerst en verfijnd gespeeld en met « Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space » uit het in 1998 gelijknamige meesterwerk (waarbij een flard « Can’t Help Falling In Love » van Elvis Presley er doorheen verweven werd) en « Electric Mainline » uit ‘Pure Phase’ (1995) (waarbij laag per laag een repetitieve dosis psychedelica, space- en postrock in de trant van Mogwai of Tortoise werd toegevoegd om te komen tot een grandioze finale) kregen we niet alleen twee climaxen maar ook een gratis ruimtereis voorgeschoteld.
Pierce zal nooit geen praatjesmaker worden. Bindteksten of interactie zijn niet aan hem besteed (een bedankje op het einde uitgezonderd) maar de muziek sprak voor zich.
Jammer dat we maar een stukje van het concert van First Aid Kit, de groep van de twee Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg, konden horen maar we wilden absoluut geen minuut missen van de passage van Paul Buchanan (****1/2).
Hij was namelijk dé artiest waar wij naar uitkeken en op zich de aanschaf van een kaartje al meer dan waard. Buchanan, frontman en zanger van The Blue Nile, prefereert kwaliteit boven kwantiteit en dat vertaalt zich in weinig albums (The Blue Nile lieten slechts 4 – weliswaar uitstekende – albums op de wereld los gedurende meer dan 30 jaar) en al even zeldzame concerten. De laatste keer dat Buchanan (met The Blue Nile overigens) op een podium in België stond, dateert van 1996 in het Brusselse Lunatheater. Weliswaar wat ons betreft eentje om nooit meer te vergeten maar desondanks te lang om te vermijden dat onze oren met ontwenningsverschijnselen opgezadeld werden.
Dit jaar bracht hij na acht jaar stilte zijn uitstekende solodebuut ‘Mid Air’ uit, waarop zijn kenmerkende stem begeleid wordt door louter spaarzame pianoklanken. Met centrale thema’s als onder meer sterfelijkheid, uitdovende liefdes en onuitwisbare gebeurtenissen in het geheugen is het opnieuw geen plaat geworden om van vrolijkheid rond te dansen maar gekoppeld aan de zo herkenbare, bij momenten breekbare vocalen van Buchanan leidt dit opnieuw tot een ontroerende maar zo fantastische luisterervaring.
Er vielen bij zijn concert op Crossing Border geen minpunten te bedenken of het zou moeten zijn dat het enkele malen wisselen van pianist nogal stuntelig overkwam. Maar het muzikale niveau zelf leed daar niet onder.
Ook was het publiek zo stil, beleefd en aandachtig dat werd gewacht om uitbundig te applaudisseren tot de nummers volledig afgewerkt werden en wanneer toch een mobiele telefoon begon te rinkelen, mensen in de zaal kwamen en de klapdeuren achter zich lieten dichtvallen of de drumslagen van de repetitie in de aangrenzende zaal duidelijk te horen waren, werd dit meermaals op een strenge blik van heel wat aanwezigen onthaald. Buchanan genoot van zoveel respons maar werd er ook verlegen bij en merkte op dat er niet steeds hoefde geapplaudisseerd te worden na ieder liedje want deze waren zo bijzonder kort.
Vanzelfsprekend kwamen vooral de nummers van ‘Mid Air’ aan bod. Als u er toch zou op staan om van ons enkele absolute hoogtepunten van het concert te willen vernemen, duiden we daarbij naar onze erg persoonlijke mening « I Remember You » en « Cars In The Garden » aan.
Ook uit het oeuvre van The Blue Nile werd geplukt. Uit elk van de vier platen kwamen aan bod: « Easter Parade » en « A Walk Across The Rooftops » uit ‘A Walk Across The Rooftops’ (1984) (één van de beste platen van dat decennium overigens), « High » uit het gelijknamige album (2004), « From A Late Night Train » uit ‘Hats’ (1989) en er werd met ‘Happiness’ uit ‘Peace At Last’ (1996) afgesloten. Net hiervoor bracht Buchanan ook hij een cover van « White Christmas ». Hij lachte er zelf wat mee maar vertolkte dit verder met zoveel ernst dat eventueel hoongelach meteen in de kiem gesmoord werd.
Tijdens zijn concert vertelde Buchanan nauwelijks iets. Hij vond wel dat dit misschien hoorde maar wist niet hoe hiermee om te gaan. Anderzijds spraken we hem nog even na het concert en vooraleer opnieuw te verdwijnen, fluisterde hij ons nog toe dat hij volgend jaar met begeleidingsgroep terugkomt naar Brussel. Wijzelf houden nu reeds dagelijks het tourschema in de gaten en de programmatoren van de concertzalen die hem niet kunnen boeken hebben, zouden we uitdrukkelijk willen verzoeken om de kans niet aan hen voorbij te laten gaan indien ze ook een tweede concert hieraan kunnen koppelen. Stel dat Buchanan niet zestien doch tweeëndertig jaar wacht om nog eens land aan te doen. We mogen er niet aan denken!
Het publiek dat zoals vermeld met ingehouden adem van het concert van Paul Buchanan genoten had, moest even stoom aflaten tijdens de sessie met James Fearnley (**), de accordeonist van The Pogues. Die kwam zijn boek ‘Here Comes Everybody: The History Of The Pogues’ voorstellen. Maar door het lawaai van het publiek ging zijn voorleessessie compleet de mist in. De verhalen over de eerste nachtelijke dronken escapades met Shane MacGowan, en het ontbinden van de groep wegens de alcoholverslaving van Shane, waren niet echt verrassend gezien de performance die we Shane ooit op de Lokerse Feesten zagen geven (haalt ie het einde van het optreden of niet, was toen de hoofdbekommernis van iedereen op de Grote Kaai). Deze fragmenten, hoe kleurrijk ze ook waren in het beschrijven van verschillende uitingen van verregaande dronkenschap, overtuigden ons niet om deze biografie te kopen. We hadden liever iets gehoord over de magie om The Pogues ondanks de grote hoeveelheden alcohol toch een heel aantal jaren te samen te houden.
Poliça (***1/2) hadden we twee weken geleden gemist op Les Inrocks wegens het vroege aanvangsuur en een wissel op de affiche. Een herkansing dus om deze band met twee drummers rond zangeres Channy Leaneagh aan het werk te zien. In veel reviews stopt men Poliça in de R&B hoek, wellicht omdat Leaneagh haar stem met Autotune moduleert. Maar voor ons is dat toch wel het enige raakpunt met The Black Eyed Peas. Poliça’s muziek is veel donkerder. Als men het dan toch moet catalogeren, zou het als een mix van LCD Soundsystem en Robyn genoemd kunnen worden. In ieder geval is het heel dansbaar maar met een emotionele diepgang die men niet in commerciële dansmuziek vindt. Austra is in dat opzicht ook een mooie referentie.
De bassist vulde de zang van Leaneagh verrassend aan met een falset die men gemakkelijk verkeerdelijk aan de zangeres kon toeschrijven. In de hoge noten wist Leaneagh een extatisch gevoel op te wekken zoals we dat kennen van Florence & The Machine, zeker in de single « Dark Star ». Wij waren verk(n)ocht maar een groot deel van het publiek was dat niet want de zaal was bijna half leeg gelopen naar het einde toe van de set. Wellicht was het Crossing Border publiek voor heel andere bands en genres naar de Arenberg afgezakt en was Poliça niet echt hun ding. Jammer.
De laatste jaren injecteren de programmatoren van het Crossing Border festival een flinke dosis country in de mix van literatuur en muziek die dit festival rijk is (First Aid Kit dit jaar, Larkin Poe en Amy Lavere vorig jaar). Ook de headliner vanavond, de uit Chicago afkomstige Andrew Bird (***1/2), opereert in de traditie en het idioom van het diepe Dixie-zuiden, in een muziektaal die men met Republikeinen, Romney en de rednecks associeert. Bird is een violist die country op zijn heel eigen wijze transformeert tot iets anders: hij sampelt zijn violen via loops, smokkelt calypsoritmes (« Danse Caribe ») in zijn nummers en fluit dat het een lieve lust is. Bird heeft in dat opzicht zijn achternaam niet gestolen en Bobbejaan Schoepen heeft een postume opvolger gevonden. Heel eigenzinnige muziek dus die ook live werkt. Bird’s stem grijpt naar de keel en wanneer hij het experiment laat voor wat het is en de song laat primeren, haalt hij het niveau van The Low Anthem (vorig jaar op de affiche van Crossing Border). Het merendeel van de nummers die hij afgelopen zondag bracht, kwamen van de twee (!) albums die hij dit jaar maakte, ‘Break It Yourself’ en het meer rootsgetinte ‘Hands Of Glory’.
Het hoogtepunt van de set was een intiem intermezzo, waarbij de muzikanten dicht bij mekaar gingen staan (zoals we dat tijdens Crossing Border ook eerder bij Patrick Watson en het zonet vermelde The Low Anthem gezien hebben) en de vocalen begeleid werden door louter akoestische gitaar, viool en contrabas. Daarbij werden ook twee covers gespeeld, namelijk « When That Helicopter Comes » (The Handsome Family) en afsluiter van de avond « If I Needed You » (Townes Van Zandt).
Maar ook in de stevigere nummers wist Bird grotendeels te overtuigen. « Lusitania » (over een verdronken schip en op het album ‘Break It Yourself’ meegezongen door Annie Clark (St. Vincent) die in tegenstelling tot de vorige editie van Crossing Border dit jaar niet te zien of te horen viel in de Arenbergschouwburg) klonk overtuigend en al even fraai waren bijvoorbeeld « Three White Horses » (rustige intro, de door Bird als gitaar bespeelde viool op loop en vervolgens invulling door elektrische gitaren) en « Plasticities » (een uptempo rocker waarbij vooral de combinatie tussen vioolloop en xylofoon opviel).
Bird hebben we weliswaar al straffer meegemaakt maar Crossing Border 2012 was er weer eens in geslaagd een waardige, zij het ongewone afsluitende act te programmeren.
Organisatie: Crossing Border ism Arenbergschouwburg, Antwerpen
Lemmy Kilmister heeft binnenkort 67 lentes op de teller staan, dus is de tijd meer dan rijp om een wijd verspreid misverstand de wereld uit te helpen vooraleer deze zware jongen er definitief het loodje bij neerlegt. Tegen wil en dank wordt zijn Motörhead sinds eind jaren ’70 immers versleten voor één van de meest prototypische heavy metalbands, terwijl in werkelijkheid Lemmy & co zweren bij authentieke rock’n’roll die met de sneltreinvaart van de Ramones en de zompige bluesfeel van ZZ Top tussen de ribben wordt gespietst. Ook al is de formule van hun asskicking drug-fueled rock intussen genoegzaam bekend en worden hun platen de jongste decennia steeds meer inwisselbaar, op het podium is en blijft Motörhead een begrip.
Wanneer je een concertzaal met een behoorlijke staat van dienst als de Brielpoort in Deinze opnieuw op de kaart wil zetten met een muzikale knaller dan is dit Engelse powertrio zonder enige twijfel de juiste groep op de juiste plaats. En knallen deed het. De brutale openers “I Know How To Die”, “Damage Case” en “Stay Clean” boden al meteen een fraaie staalkaart van Lemmy’s way of life. Poeders en pillen waren er al bij de vleet toen hij als jonkie spacerock geschiedenis schreef met Hawkwind, later maakten whisky en slechte vrouwen het plaatje compleet. De motherfucker attitude stroomt niet alleen door elke ader in zijn korte lijf, ook de fotogenieke combinatie van walrussnor, bakkebaarden, cowboyhoed, Iron Cross en zwarte denim vest maken dat hij er uitziet als de ultieme belichaming van de stoere biker met de schorre stem.
De groep imponeerde echter niet enkel in decibels en snelheid, maar ook in het feit dat hun set toch vrij afwisselend was samengebokst. Uiteraard verzekeren Lemmy & co zich al sinds jaar en dag van succes door het beste uit ‘Overkill’ (‘79) en ‘Ace Of Spades’ (‘80) boven te halen. Tussendoor de Sturm und Drang anthems uit deze essentiële platen werd het publiek toch ook wat ademruimte gegund met ‘rustiger’ spul zoals de extreem smerige bluesslepers “Metropolis” en “You Better Run”. Zoals het elke rockgroep met een 70ies verleden overigens betaamt is het niet meer dan normaal dat ook Motörhead zich bezondigde aan soleermomenten voor gitarist Phillip Campbell en drummer Mikkey Dee. Het gaf Lemmy tot tweemaal toe de gelegenheid om backstage het peil van zijn voorraad Jack Daniels te checken en een lokale schone een tong te draaien.
Het massaal aanwezige legioen zwart lederen jekkers kreeg in de tot de nok gevulde Brielpoort een korte maar krachtige uppercut als finale. Het obligate maar onverslijtbare “Ace Of Spades” haalde de meest gevaarlijke gebaren boven in de rolstoelpatiënten die op een apart podium even uit de bol konden gaan. Even hartverwarmend was ook de stomende versie van Thin Lizzy’s “Are You Ready”, door Lemmy himself opgedragen aan diens veel te vroeg gesneuvelde drinkebroer Phil Lynott. Het genadeschot werd gegeven met “Overkill”, één van de weinige nummers uit de Motörhead catalogus die vlotjes de kaap van de 5 minuten haalt en aan een onwaarschijnlijk tempo hoofd en ledematen een beurt geeft.
Uit de brede grijns op zijn bejaard smoelwerk viel af te leiden dat ook Lemmy er een meer dan geslaagde avond had opzitten. Of hij ooit een flinke kluif wordt voor de geriatrie laten we nu eventjes in het midden. Zolang hij op deze manier blijft flirten met zijn houdbaarheidsdatum verdient Mr. Kilmister tot nader order alle respect. Of om R.J. Dio zaliger te citeren: Long live rock’n’roll!
Eerder op de avond pikten we nog een streepje Anthrax mee, één van de twee opwarmers van dienst die de zaal al vroeg zo goed als vol deed lopen. Het New Yorkse kwartet behoort tot één van de absolute pioniers van de trashmetal, en greep logischerwijs dan ook bijna uitsluitend naar hun glorieuze mid-80ies tot early 90ies periode terug. Ook al zijn we geen zelfverklaarde fan van het genre, op veilige afstand van het podium en dicht bij de toog ging die speedrock versie van Joe Jackson’s “Got The Time” er toch maar lekker in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorhead-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anthrax-20-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Om de opening van het nieuwe Depot in Leuven te vieren, werd Selah Sue teruggehaald van haar Amerikaanse tour. De keuze voor de Leuvense zangeres leek vrij vanzelfsprekend, want Sanne Putseys heeft een speciale band met Het Depot. Ze werd hier immers vijf jaar geleden ontdekt door Milow tijdens één van de Open Mic-avonden. Dus werd haar maar direct gevraagd om drie avonden na elkaar, 16, 17 en 18 november, op te treden. Door groot succes werd daar nog een vierde concert aan toegevoegd op 20 november.
Na anderhalf jaar verbouwingswerken ziet het oude cinemapand tegenover het station er goed uit. De veranderingen zijn niet wereldschokkend, maar enkele zaken zoals de toegang zijn wel duidelijk verbeterd. De concertzaal heeft nu een maximumcapaciteit van 850 personen, maar ondanks dat het optreden uitverkocht was, voelde je je toch niet onvrijwillig tegen je buren gedrukt.
Toen Billie Kawende de avond opende met enkel haar krachtige stem en keyboard, dacht iedereen dat Selah Sue een Amerikaans talent met haar mee terug had gebracht. Groot was de verbazing toen ze ons na het tweede nummer in het Nederlands toesprak. Met haar mix van r&b en soul wist Billie K het publiek te intrigeren. Een stem als een klok, zeggen ze dan.
Maar Selah Sue had niet één, maar twee voorprogramma's meegebracht. Niels Delvaux, aka Delvis, en zijn band bedolven ons onder hun funky soulful sounds. Dansschoenen werden aangetrokken. Delvis wist duidelijk dat een voorprogramma dient om het publiek op te warmen en slaagde er merkbaar in om de temperatuur op te voeren in de zaal.
En dan waarvoor we gekomen waren. Selah Sue. Opener was het breekbare "Summertime". Terwijl ze met de ogen ten hemel geslagen "I just know, but I can't change" zong, leek het wel alsof ze het publiek tot een gemeenschappelijke bezinning leidde. Daarna vertrouwde ze ons toe hoe blij ze was om terug te zijn. Terug op de plaats waar alles vijf jaar geleden begon met haar onzekere zelf die twee nummertjes te horen bracht in het oude Depot. Dat het al de vierde keer was dat ze dat zei, deed niets af aan haar oprechtheid. Met het volgende nummer speelde ze verder in de fragiele emoties van het nu al adorerende publiek. Voor haar mama, zei ze. "Mommy" werd méér dan de originele vrij sobere versie dankzij de toevoeging van piano op keyboard.
Daarna werden we in een heel andere sfeer gedompeld. De haast intergalactische lasergeluiden waren een teken dat er ons iets groots te wachten stond. "Just because I do" werd verder gestuwd door sterkere gitaren dan we van Selah Sue gewend zijn en met "Black Part Love" ging ze dan helemaal los. En met haar het publiek. De schreeuw "you'd better go insane" werd bijna letterlijk genomen als de kleine gestalte het hele podium vulde met haar bezwerende dans. Op zo'n moment kan je er niet aan twijfelen hoeveel plezier ze beleeft aan muziek maken. Hierna kregen we heel even de ruimte om boven water te komen en naar adem te happen tijdens de instrumentenwissel. Een pauze die we zeker konden gebruiken, want vanaf de eerste noten van "This World" moest er weer voluit voor gegaan worden. Genietbaar tussendoor, maar niet uitzonderlijk in de live-uitvoering waren "Fyah", "Break", "On the run" en "Soulbreak".
Als je een cover speelt, moet je het goed doen. En Selah Sue deed het goed met haar loopstation-versie van Tweets "Oops, Oh My", volgens haar het beste r&b-lied aller tijden. Als het publiek het daarvoor nog niet warm had, dan had het het daarna toch zeker wel. Daarna volgde het overbekende "Fade Away" met zijn bluesy, nostalgische sfeer. Dat het tegenwoordig grijsgedraaid wordt op de radio, kon het enthousiasme van het publiek niet temperen. Delvis diende als waardige vervanger van Cee Lo Green in "Please".
In plaats van de publiekssuggestie "I eat your bananas raw" werd toch gekozen voor het langverwachte "Raggamuffin". Hierna werd de energie op maximumniveau gehouden met "Peace of Mind", "Crazy Vibes" en als laatste het hoogtepunt "Crazy Sufferin Style". Een speciale vermelding van de uitzonderlijke muzikanten die Selah Sue vergezelden is hier zeker wel op zijn plaats, want alleen had ze nooit voor zo'n buitengewone muziekervaring kunnen zorgen.
Selah Sue had al een aanzienlijke setlist afgewerkt, maar toch werd het publiek nog op twee bisnummers getrakteerd. Ze liet ons nog een laatste dansje doen op "Zanna" en zorgde daarna met "All I need from you" voor een grandioze cooldown, zoals het hoort na elke inspanning.
Selah Sue gaf ons alles wat ze had. En wij aanvaardden gretig.
Setlist Selah Sue: Summertime, Mommy, Just because I do, Black Part Love/Lauryn, This World, Fyah, Break, On the run, Oops, Oh My (Tweet cover), Soulbreak, Fade Away, Please (Feat Delvis), Raggamuffin, Peace of Mind, Crazy Vibes, Crazy Sufferin Style
Bis: Zanna, All I need from you
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/selah-sue-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/delvis-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/billie-kawende-20-11-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
We komen toe in een kille, nogal verlaten Café Video die bij het verstrijken van de minuten een trekpleister werd voor de nachtraven van Gent en omstreken. Cafe Video maakte vanavond plaats voor een ‘old school’ punknoiserockband uit Nieuw Zeeland Die!Die!Die!
De term old school omvat de authentieke punksfeer die ze creëren door hun grillige, stuivende sound want oud is dit trio niet. Ze brachten hun eerste album ‘Die!Die!Die!’ uit in 2005 en nog geen tien jaar later brengen ze hun vierde kind ‘Harmony’ ter wereld. In september kwam er een eind aan hun Australische tour, en met deze pitstop in de hamam van alternatief geweld eindigen ze hun Europese tour om begin volgende maand terug te keren naar hun roots.
Die!Die!Die! verrast niet zozeer door hun muzikale finesse, maar des te meer met hun roekeloze punkdrift die op ieder leek te spatten. Ze drijven het tempo langzaam aan op zonder het doel tot een finale te komen, breken los in een zaligmakende waanzin en stoppen abrupt zoals het een echte punkrockband betaamt. Vaak is er ook een flirt met psychedelische rockfragmenten.
Het café was half vol en toch bruiste de dynamiek van dit trio tot in de uithoeken ervan. Ze bleven niet braaf ter plaatse maar als ontembare ‘die hards’ komen ze tussen het publiek te staan zodat de grens tussen luisteraar en band vager wordt en je wordt meegezogen in hun enthousiasme.
We hadden deze avond het genoegen de adem te delen met Jan Paternoster, beter bekend als zanger en gitarist van The Black Box Revelation die het ook naar z'n zin leek te hebben. Dit kan enkel tellen als extra referentie.
Kortom, ze konden op een willig publiek rekenen die hun na het laatste nummer toch wist te overtuigen een bis te doen. Toen ging het hek helemaal van de dam want de jongens van Die!Die!Die! vulden letterlijk en figuurlijk de ruimte, en ruilden de toog in als extra podium. Een bezielende show, een ruig optreden en een café Video die hun als enige in België een plaats kon en wou geven! Enkel hiervoor klap ik nogmaals in de handen want dergelijk bereidwillige uitbaters met de nodige lef om meer ongekende bands een podium te bieden zijn een zeldzaam ras in de vaak commerciële gehypte muziek'business' de dag vandaag. Dank u dus Café Video!
Of dit optreden me kan bekeren tot het punkdom, absoluut niet, maar deze band is dan toch de persoonlijke uitzondering op de regel. Op Facebook vind je hun terug onder diediedieband. Volgende tip op de kalender van Café Video is PVT, een pop rock noiseband uit Sydney, die er op 27 november een optreden geeft. Komt dat zien, komt dat zien!
Organisatie: Café Video, Gent
Deze zomer kregen we op Rock Werchter al een voorsmaakje van The xx, uit Londen, van wat later het jaar zou volgen, nl. een nieuwe cd en een daaropvolgende clubtour. Een concert dat ons is bijgebleven, ondanks het feit dat jongeren de andere kant opzochten , en het toen relatief rustig was aan de Mainstage.
Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound.
Ze hebben hun tweede cd ‘Coexist’ uit , een passend vervolg op hun ‘xx’ debuut , vertrouwde ingrediënten dus, maar met meer diepgang door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim; wat nu nét dat tikkeltje meer wist te bieden vanavond in hun anderhalf uur durende set .
Ze zijn voor drie concerten in de buurt , de l’Aéronef, Lille , de Club 69 van StuBru en in de Lotto Arena, A’pen .
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept . Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt …
Toen een groot wit doek met allerhande projecties en spatten verf naar beneden viel , werden we ondergedompeld in die unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ aan de dj booth sierden het decor .
De eerste single “Angels” van ‘Coexist’ scherpte al meteen de aandacht , “Heart skipped a beat” en “Fiction” volgden . De indringende blikken, de spastische, zwierende bewegingen en de duels die Madley-Croft en Sim uitvoerden, vielen op.
De aangepaste versies van hun gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. Spitsvondige variaties die een meerwaarde waren.
Op de nieuwe songs “Reunion” , “Sunset”, en “Swept away” , middenin de set, werden de dansspieren aangesproken en zagen we meer heupwiegende mensen , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden!
De afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel en grimmig en gingen naar een climax toe. Het trio werd sterk onthaald , en ook al mag de sound onderkoeld en kil zijn, de warme respons deed hen enorm veel deugd en werd op respectvolle wijze bedankt .
Ze haalden op “Tides” en “Stars” de karakteristieke xx elementen nog eens naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering en verslavende verdwaalde , spooky trippende melodieën.
The xx heeft een diepe indruk gemaakt en staat er volledig om een groot publiek voor zich te winnen . Tja, tot wat toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir allemaal in staat is …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-19-11-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
Zappa Plays Zappa - Het briljante Zappa erfgoed
Zappa Plays Zappa
Ancienne Belgique
Brussel
Al enkele jaren trekt Dweezil Zappa de wereld rond met in zijn koffer de imposante songbook van zijn vader. Dit was de zesde doortocht van Zappa Plays Zappa in België, en die was alweer bijzonder interessant omdat er terug voor een heel andere setlist werd gekozen.
Met zo een catalogus is er nu éénmaal veel keuze. Niet zo simpel natuurlijk, want Zappa composities vereisen een pak muzikaal vernuft. Vandaar dat Dweezil zich steevast laat omringen met de allerbeste muzikanten, net zoals zijn vader destijds ook niet tevreden was met de eerste de beste klojo’s.
Om zichzelf en zijn magistrale band te blijven uitdagen, kiest Dweezil trouwens niet voor de gemakkelijkste oplossing. Het zijn immers niet de meest voor de hand liggende songs die de setlist halen en dit tot grote vreugde van de fans. Doorwinterde Zappa fans zitten trouwens niet te wachten op de zoveelste versie van “Bobby Brown”, “Joe’s Garage” of Dancin’ Fool”. Neen, Zij willen eerder de speciallekes horen, want Zappa freaks zijn al even gek als hun idool. En wij kunnen het weten, want we hebben zo een zot meegenomen op de terugweg.
Al meteen viel op hoe bedreven, talentrijk en toegewijd de verschillende muzikanten waren.
Een onmisbare schakel binnen ZPZ is ongetwijfeld zanger Ben Thomas, met zijn vocale prestatie wist hij op een prachtige manier de kracht en de humor van al die prachtsongs te vertolken. Tussendoor haalde hij ook nog eens een schuiftrompet naar boven om de resterende inhoud van zijn longen er uit te persen. Tevens hadden wij een boontje voor Scheila Gonzalez die allerlei Zappateske dingen deed met dwarsfluit, saxofoon en andere toetertjes en bellen.
Dat Dweezil als gitaarvirtuoos niet moet onderdoen voor Frank werd vanavond ook nog maar eens duidelijk. Tijdens een schitterend “Ride my face to Chicago” toverde hij een wonderlijke lange solo uit zijn gitaar, wat hij trouwens nog enkele keren zou overdoen, ondermeer tijdens “Packard Goose” en “Zomby Woof”.
Niet alleen de gitaar blonk uit, want dankzij zijn uitmuntende band kon Dweezil de veelzijdigheid van de Zappa catalogus laten spreken. Dweezil had er voor gezorgd dat met de samenstelling van de alweer indrukwekkende setlist alle aspecten en stijlen van het Zappa erfgoed aan bod kwamen (voorzover dit mogelijk is, want als je Zappa tot zijn volle ontplooiing wil laten komen, dan zit je met een optreden van zowat een week). De geniale zotheid van The Mothers herleefde in “Hungry Freaks, Daddy”, “Motherly love”, “Who are the brain police” en “Take your clothes of when you dance”.
De humor en gejaagde hard rock gitaren in het ‘Sheik Yer Bouti’ drieluik “Im so cute”, “Baby Snakes” en “Tryin’ to grow a chin”, met een vocale glansprestatie voor keyboardspeler Chris Norton, zorgden voor een hevig rockend hoogtepunt. Een eerbetoon aan het betreurde wereldvreemde genie Captain Beefheart werd gebracht met een heerlijk geschift “Debra Kedabra” uit ‘Bongo Fury’.
In de bisronde werden de fans beloond met het niet te overtreffen sublieme instrumentale “Peaches and Regalia” en verrassend genoeg ook met een klassieke compositie van de meester “Strictly Genteel”, een even gedurfd als geslaagd einde van een onvergetelijke Zappa avond.
De volgende keer er terug bij. Reken maar ! Die onuitputtelijke catalogus heeft nog een hoop pareltjes in petto.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Destroyer heeft de afgelopen vijftien jaar bijna geruisloos aan een ferme discografie gewerkt. Maar liefst negen cd’s heeft deze Canadese band ondertussen al op zijn conto geschreven. In de Botanique stonden ze in de Rotonde geprogrammeerd, die zo goed als uitverkocht was. De fijnzinnige popmuziek van frontman Dan Bejar en co. wist het merendeel van de tijd te bekoren, maar af en toe vergaloppeerde de band zich jammer genoeg.
Ze openden majestueus met het langzaam openbloeiende “Your Blues”. Eén voor één vielen de instrumenten in, en zo werden de 8! Bandleden aan het publiek gepresenteerd. Helaas gingen ze bij het daaropvolgende nummer “Savage Night At The Opera”, flink de bocht uit. Van subtiliteit was er geen sprake meer en elke nuance ging verloren. Een duidelijk geval van overdaad schaadt.
Andere nummers van hun laatste plaat ‘Kaputt’ kwamen dan weer beter uit de verf. Op het zweverige “Chinatown” met zijn cheesy blazers was wegzwijmelen de enige overgebleven optie en “Suicide Demo for Karen Walker” was zelfs licht dansbaar. De blazers waren heel het optreden prominent aanwezig en waren zeker tijdens de rustigere songs een meerwaarde. Wanneer de band echter op het gaspedaal ging staan, vergaten ze tijdig op de rem te duwen. Het resultaat was een warrige geluidsbrij die niet veel om het lijf had. Hoogtepunt van de set moest het lange en poëtische “Bay of Pigs” worden. Helaas pindakaas, in het midden van de song liet de apparatuur het afweten. Na een minuutje was het probleem opgelost, maar het kalf was toen al verdronken. Helemaal uit hun ritme gehaald speelden de band niet zo strak als gewoonlijk, waardoor het een afsluiter in mineur werd.
Bovendien stond de band met weinig bezieling op het podium. Je hoorde wel dat Bejar meende wat hij zong, maar het straalde er niet meteen vanaf. Wat meer interactie met het publiek had ook zeker geen kwaad gekund in de kleine Rotonde.
Puike songs maken nog geen goed optreden. Door de soms warrige instrumentale stukken en de afstandelijkheid die de band uitstraalde steeg het concert niet boven de middelmaat uit. We bleven daardoor toch wat op onze honger zitten, jammer.
Organisatie: Botanique, Brussel
Warren Ellis, partner in crime van Nick Cave & The Bad Seeds, heeft een zijproject genaamd Dirty Three. Het trio specialiseert zich in filmische, voornamelijk instrumentale muziek, en bracht dit jaar haar achtste plaat uit. Reden genoeg om de Vooruit met een bezoekje te vereren.
Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Zun Zun Equi de zaal mocht openen. Het viertal bracht knotsgekke rockmuziek met een ferme hoek af, en de bandleden sprongen in een soort vreemde regendans over het podium. De hyperactieve muziek is niet meteen ons ding, maar werkte weldegelijk aanstekelijk. Het geitensikje van de bassist mocht er trouwens ook wezen.
Na drie kwartier was het tijd voor het echte werk. Warren Ellis houdt ervan dirty te doen, en dat was hem goed aan te zien. De bebaarde muzikant kon met zijn armoedige pak voor een aan lager wal geraakte pimp doorgaan, en ook zijn medebandleden zagen eruit alsof ze hun beste tijd al achter zich hadden.
Maar het publiek was uiteraard niet voor de looks gekomen, en Ellis gaf hen waar voor hun geld. Hij hanteerde zijn viool als een strijdbijl en ramde er met zijn vioolstok als een bezetene op los. Ondertussen schopte hij bezeten in de lucht. En al zong Ellis niet echt: hij maakte dat ruimschoots goed door te huilen als een coyote. Een gehuil dat door het publiek beantwoord werd. Pure klasse.
Drummer Jim White gaf ondertussen met een zekere achteloosheid een masterclass drummen voor gevorderden, en gitarist Mick Turner fungeerde als het canvas waarop Ellis zijn ideeën kon uitvoeren. Dat leidde tot prachtige vioolsolo’s om bij weg te dromen.
Tussen de nummers door wisselde Ellis nog enkele woordjes uit met de fans. Hij veegde de vloer aan met Chris Martin van Coldplay, prees Milli Vanilli – ‘They did singalongs before that shit was popular man!’ – en gaf geluidstechnicus Charlie het bevel hem als Jim Morrison te doen klinken.
Bijzonder entertainend allemaal, al was het optreden nét niet helemaal perfect. Ellis had af en toe de neiging iets te lang te willen praten met zijn publiek, maar het is een kniesoor die daar over struikelt.
De man ging vlotjes over zijn toegestane tijd – ‘I’m too old for a fucking curfew!’ – en liet ons bewonderend achter.
Een lange triomftocht van drie doorwinterde veteranen: Dirty Three kwam, zag, en overwon.
Organisatie: Democrazy, Gent
Van opener “The Gravedigger’s Song” tot het afsluitende bisnummer “Methamphetamine Blues”… het zijn nummers die niet alleen qua songtitel fantastisch klinken, ook live maakten ze behoorlijk veel indruk in een uitverkocht Koninklijk Circus.
Cult frontman Mark Lanegan, zoals de traditie het wil ‘dressed in black’ en op enkele voorzichtig ritmische bewegingen van schouders en linkervoet na zoals altijd onbewogen aan de microfoon, toert momenteel intensief rond met een exclusief Belgische begeleidingsband voor de promotie van zijn laatste ‘Blues Funeral’ album. En dat het klikt met de kompanen van Aldo Struyf (van Creature With The Atom Brain) op het podium bleek niet alleen uit hun virtuoos samenspel. Ook de dankbetuiging halverwege van de jarenlang door demonen geteisterde ex-held van het grunge tijdperk ( Screaming Trees) klonk welgemeend en terecht .
“Gray Goes Black” en “Quiver Syndrome” denderden als een pletwals door de zaal en ook een potige classic als “Hit The City” uit het onvolprezen meesterwerk ‘Bubblegum’ had zijn ruwe bolster nog lang niet afgeworpen. “If Tears Were Liquor I’d Have Drunk Myself Sick”, debiteerde Mark Lanegan met zijn typerende grafkelderstem tijdens “St Louis Elegy”… veel radelozer moet het voor ons toch niet worden in deze donkere tijden van het jaar.
En toch mag het er op ‘Blues Funeral’ soms ook iets zonniger aan toegaan. “Harborview Hospital” was een welgekomen melodieuze afwisseling en op “Ode To Sad Disco” viel zowaar te dansen, weliswaar na een zekere whisky intoxicatie.
Een echt onvergetelijk optreden kregen we deze keer helaas niet. Dat lag niet alleen aan de setting. De uit hartzeer opgetrokken, rauwe bluesrock van Mark Lanegan wordt nu eenmaal intenser beleefd in een rokerige, in alcoholdampen badende clubzaal dan vanuit de pluche zetels van het Koninklijk Circus. Na verloop van tijd gingen onze gedachten ook afdwalen naar de subtiel erotische spanning die altijd in de lucht ging wanneer de Schotse blondine Isobel Campbell op vorige toernees aan zijn zijde stond te musiceren. Want live vertolkte die zeker een minder afstandelijke tegenpool voor het nukkige stoïcisme van deze Amerikaanse zonderling.
Wie Mark Lanegan Band dit jaar nog in België aan het werk wil zien krijgt een kerstgeschenk aangeboden in De Kreun in Kortrijk op 23 december.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-18-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/mark-lanegan-band-18-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Het NY-se Beach House rond Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally is groots geworden . Waren ze tot vóór het recente ‘Bloom’ eerder te zien in zaaltjes van goed vijfhonderd man, dan was nu in een mum van tijd de AB uitverkocht . Toegegeven , daar zal wel hun afwezigheid op de zomerfestivals voor iets hebben tussen gezeten, maar soit , de dromerige, onderkoelde toegankelijke indietronica collage van Beach House zit duidelijk in de lift.
Ze braken definitief door, met de in 2010 verschenen ‘Teen dream’. Een handvol songs van deze plaat ,“Zebra”, “Silver soul”, “Norway”, “Walk in the park”, “10 Miles Stereo”, “Real love” en Take care” waren nu net toevallig live grootse momenten , door de wisselende mistige patronen , de opbouwende en forsere beats en de gitaarmotiefjes … Hun ‘Bloom’ plaat is minder ‘Boom’ en indrukwekkend en biedt een reeks ‘een beetje teveel van hetzelfde goedje’ van trage meeslepende, voortkabbelende songs ; “Myth”, “Lazuli” “Other peole” en “On the sea” intrigeerden en sprongen hier ook uit door de opbouw … ook net niet toevallig de sterkste die de liveset mee bepaalden , met de eerder vernoemde nummers … Als golven die tegen de Engelse klippen sloegen … Op dit materiaal viel het grootste enthousiasme te noteren.
Juist, we bleven vanavond wat op onze honger zitten, gezien de eenvormigheid de bovenhand kreeg en dezelfde tunes de aandacht verslapten. Schoon en aantrekkelijk is het allemaal wel, maar minder bezwerend en bedwelmend . De muzikale weerhaken waren in de minne. Ze raakten minder dan voorheen, en daar zat ook wel een ‘grote’ zaal voor iets tussen.
Een vlekkeloze set , speelden ze , zeker weten , aangevuld met drumcomputer en de drums van Daniel Franz.
Legrand, de haren voor de ogen, heeft een aparte rokerige, indringende stem en laat ergens een Nico, Patti Smith, Chrissie Hynde en Hope Sandoval versmelten.
Ook het decor van drie houten kooien , waarin een propeller draaide en de ‘streepjescode’ lichteffects boden een meerwaarde en zorgden ervoor dat het heerlijk vertoeven was in die unieke geluidswereld …
Maar halfweg de set werden we te diep in die droompop ondergestopt , die nog wat werd getriggerd door de afstandelijke houding van het trio. Tot slot van de anderhalf uur durende set een overtuigend “Irene”, door de aanzwellende , krachtige en variërende ritmes.
Best is dat ‘het huisje’ en ‘het zaaltje’ van Beach House wat kleiner en gezelliger wordt ingericht, om optimaal te kunnen genieten van die elegante schoonheid en finesse van hun klankencollage (remember hun optreden in de Kreun, Kortrijk bij het verschijnen van de nieuwe plaat!)…
Holy Other, opener van de avond , stelde de avondklok al in , met repetitieve melodramatische dobberende soundscapes , die ergens waait richting How to dress well en James Blake
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/beach-house-18-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/holy-other-18-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Don’t Hype Festival 2012 – Festival - 50ste verjaardag van de jeugdhuizen
Don’t Hype Festival 2012
Vooruit
Gent
Naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de jeugdhuizen organiseerde ‘Format’, de overkoepelende organisatie van jeugdcentra in Vlaanderen, een festival in de Vooruit in Gent. Het Don’t Hype Festival programmeerde allerlei jong talent. Zowel bands, dj’s, een danceact, als een enkele stand-upcomedian passeerden de revue.
The Baboons brachten rock & roll in zijn puurste vorm, inclusief bijhorende vetkuiven. De sfeer zat er meteen goed in en de nummers swingden de pan uit. Muziek die het ook goed zou doen in de late uurtjes, wanneer de drankvoorraad al flink geslonken is. De clichés werden niet geschuwd, maar de uitvoering was zo strak en energiek, dat we hen dat gemakkelijk vergaven.
Raketkanon staat ook niet bepaald bekend om zijn subtiliteit. De dreunende gitaarrifs en beukende drumsalvo’s hielden het publiek meteen in een ferme houdgreep. De knotsgekke zanger en lookalike van Kurt Cobain, Pieter-Paul Devos – ook bekend van Kapitan Korsakov- smeet zich naar goede gewoonte helemaal op het podium. Hij maande het publiek aan om wat naar voren te komen, zodat hij zich aan een crowdsurf kon wagen. Daarbij grapte hij – surprise, suprise – dat hij 27 jaar was en liever niet al crowdsurfend om zijn einde zou komen. Al zou dat de populariteit van de band wellicht alleen maar ten goede komen, voegde hij er fijntjes aan toe.
De funky beats van Pomrad waren een verademing na al dat muzikaal geweld. De invloed van Daft Punk was nooit veraf (die stemvervormer!), alleen klonk het allemaal iets verfijnder. Regelrechte dancefloorkillers zoals Daft Punk ze in hun gouden periode aan de lopende band produceerde, kregen we dan ook niet voorgeschoteld. Niettemin een goede show waarbij je zowel kon chillen als een voorzichtig robotdanske placeren.
Love Like Birds, het muzikale project van Elke Demey, vond plaats in de Domzaal. Een goede keuze want de intieme kamerpop kwam daar perfect tot zijn recht. Doordat er in de zaal enkel zitplaatsen waren, werd het publiek verplicht om muisstil te zijn. Zenuwachtig en wat aarzelend begon ze enkel met haar akoestische gitaar de set. Met haar wat naïeve bindteksten wist ze echter al snel het publiek voor zich te winnen. “Ik kan jullie niet altijd zien, omdat het licht niet altijd goed zit. Maar op de momenten dat het licht wel goed zit, moet ik concluderen dat jullie er allemaal goed uitzien.” Of deze: “Ik zie jullie nu helemaal niet meer. Maar ik hoor jullie nog, dus ik weet dat jullie er nog zijn. Bedankt daarvoor, en dit is mijn laatste nummer.” Bijgestaan door twee muzikanten zag je hoe Demey langzaamaan haar draai op het podium begon te vinden, en groeide naargelang de set vorderde. Jammer dat die na een halfuurtje al was afgelopen dus.
Flying Horseman staat bekend om zijn donkere, broeierige muziek en de kleine Domzaal was dan ook de perfecte ruimte voor de Antwerpse groep. Zanger en frontman Bert Dockx is misschien geen al te beste zanger, maar wel een uitstekende gitarist. Terwijl hij de zaal met zijn gitaarpartijen vulde, compenseerden twee zangeressen zijn zwakke stem. De drums beukten er ondertussen goed op los. Een sterk optreden, al had de set halverwege wat aan eentonigheid te lijden. Flying Horseman eindigde echter met haar sterkste materiaal en liet ons tevreden achter. Een ruime voldoende.
Organisatie: Formaat
Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band dat men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in de Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz. De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.
Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest. De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare, buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.
Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen.
Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld.
Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.
Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ian Anderson’s Jethro Tull plays Thick as (a) Brick 1 & 2
Jethro Tull
Koninklijk Circus
Brussel
Jethro Tull is eigenlijk een brokje geschiedenis. Samen met bands als Genesis en Yes staat de groep aan de wieg van de progressieve rock, een niet echt benijdenswaardig genre die altijd door critici als pompeus, langdradig, bombastisch en daarom niet te pruimen werd afgedaan. Feit is dat prog-rock steeds garant heeft gestaan voor kwaliteit en muzikale perfectie, vaak gebaseerd op complexe structuren die uit de klassieke muziek werden gehaald. Love it or hate it.
Jethro Tull wist binnen het genre een uniek geluid te creëren via het introduceren van de dwarsfluit in de rockmuziek. Boegbeeld Ian Anderson beheerste het instrument op een virtuoze manier, hij deed het wonderlijk matchen met vaak stevige rock en zo was die typische Jethro Tull sound geboren. Daaruit ontsproten in de jaren zeventig enkele absolute klassiekers als ‘Aqualong’ (1971), ‘Songs from the wood’ (1975) en zeker en vast ‘Thick as a brick’ (1972). Op deze legendarische plaat, die eigenlijk bestaat uit één verhaal verpakt in één song (moest destijds wel uit noodzaak over twee plaatkanten worden gesmeerd) heeft Ian Anderson nu een vervolg ‘This as a Brick 2’ gemaakt, een plaat waarin hij de geest van toen terug tracht op te roepen en dit bij momenten met succes, hoewel het geheel niet kan tippen aan het origineel uit 1972.
In het Koninklijk Circus kwam hij beide albums integraal voorstellen. Om van te smullen dus voor Tull fans, maar ook voor de minder toegewijde liefhebbers was dit uiterst genietbaar omwille van een onfeilbaar geluid, de muzikale klasse, het spelplezier, de fijne Britse humor en de theatrale en vaak musicalachtige show.
In deel 1 werd meteen duidelijk dat het 40 jaar oude ‘Thick as a Brick’ met glans de tand des tijd heeft doorstaan. De plaat werd op een uitmuntende manier vertolkt en zorgde voor een boeiend schouwspel van adembenemende folk-rock met even virtuoze als briljante tempowisselingen, blitse rockgitaren en heerlijke seventies keyboard en orgelpartijen. Ian Anderson speelde bij momenten een aardig stukje mandoline, maar uiteraard was die typische dwarsfluit alweer de hoofdrolspeler van de avond. Hij bespeelde het instrument met overgave, branie en pure klasse (en natuurlijk af en toe op één been, ook dat truukje was hij nog niet verleerd).
Na al die jaren kan een mens zijn stem al eens wat achteruit zijn gegaan, maar ook daar was een kant en klare oplossing voor. Zijn eigen beperkingen kennende, had Ian Anderson er bijzonder goed aan gedaan om in de persoon van de fantastische acteur/zanger Ryan O’Donnel een extra vocalist mee te nemen. O Donnel’s zangcapacitieten waren verbluffend, de man wist perfect de toonaard van een jonge Ian Anderson te evenaren (en te verbeteren) en zette daarnaast ook zijn talent als acteur in de verf, wat het theatrale aspect van de avond nog wat meer benadrukte. U moet weten dat de man al eerder meespeelde in de Who rock-musical Quadrophenia. Ervaring zat dus, en dat was te merken.
Na de pauze was de nieuwe ‘Thick as a Brick 2’ aan de beurt, en ook hier stonden we met open mond naar te kijken en te luisteren. O’Donnel was iets minder present (ook logisch, Anderson’s pas opgenomen vocalen lagen nu uiteraard wel binnen zijn bereik), in de plaats mocht de geweldige gitarist Florian Opahle geregeld stevig uitpakken.
In tegenstelling tot zijn 40 jaar oude voorganger is ‘Thick as a brick 2’ in verschillende tracks opgesplitst en kreeg het publiek nu meer de kans om de band met uitbundig applaus te bedanken voor al dat moois.
Ook nu hadden we weer het gevoel dat we midden in een (folk)rock musical beland waren. Hoewel we op plaat met voorsprong het origineel prefereren, moeten we zeggen dat de live uitvoering van deel 2 even intens, boeiend en klasrijk was. Het gezelschap pakte bij momenten stevig rockend uit en de traditionele muziek en bijhorende beelden bij prachtig gelaagde songs als “Wooton Bassett Town”, “A Change of Horses” en “Confessional” deden ons de aangename lucht van het Britse platteland opsnuiven.
Via het schermde kwam Ian Anderson tenslotte zijn bandleden en zichzelf voorstellen en werd de groep prompt met een oververdiende staande ovatie bedankt.
Als apotheose kwam de band nog één keertje terug met een uiterst vitale versie van de potige rocker en all time klassieker “Locomotive Breath” waarin nog eens alle registers werden opengetrokken. In onze dromen plakten wij hier nog een verpletterend “Aqualong” achter aan, maar het mocht niet zijn.
Uitstekend concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jethro-tull-s-ian-anderson-16-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
