Het is pas met de onlangs verschenen schitterende derde plaat ‘Pre Language’ dat Disappears een beetje voorzichtige aandacht heeft gekregen. Het duwtje in de rug van Sonic Youth en de blijde intrede van hun drummer Steve Shelley zal daar natuurlijk wel voor iets tussen zitten. Wij hadden het echter al door van bij de twee voorgangers ‘Lux’ en ‘Guider’ (ook nog maar één en twee jaar oud) dat we hier met een bijzonder interessant groepje te maken hebben.
Op het podium van een maar magertjes volgelopen Grand Mix wist Disappears te overtuigen met een greep uit deze drie plaatjes. Met een hoop echo en reverb brachten ze hun overwegend korte en repetitieve songs. Af en toe bespeurden we Velvet Underground klanken, maar evenzeer Suicide, Spacemen 3, The Fall en –hoe komen we daar nu bij- Sonic Youth. En om het wat bij generatiegenoten te zoeken belanden we bij Wooden Shjips, The Black Angels en Howler.
Disappears wist een trance-achtige spanningsboog op te bouwen, en dit was vooral de verdienste van de twee gitaristen en niet zozeer van de drummer met bekende naam. Het was ook niet de bedoeling om dit als troef uit te spelen, Steve Shelley was hier gewoon een bescheiden groepslid die op een overigens zeer sober drumstelletje zijn ding deed (sterallures waren trouwens nooit aan Sonic Youth besteed, juist omdat er geen ego’s in zaten heeft die groep het zo lang uitgezongen, tot een jammerlijke echtscheiding een einde maakte aan het mooie liedje).
Bij momenten werd er met verve uitgefreakt op de gitaren die geregeld in een aangename jaren tachtig galm verbleven. Een uur lang hield Disappears ons zo in bedwang met hun bezwerende sound gegoten in krachtige en compacte songs die naar het einde toe nog een stuk gedrevener en intenser werden. Finaal draaide het zo uit op een meer dan indrukwekkend concert.
Heel jammer dus van de te magere opkomst van deze avond, Disappears bleek duidelijk een té goed bewaard geheim.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Canadezen zijn al toe aan hun vierde plaat en … ze hebben een erg consistent album uit . Van de vroegere knisperende ‘zolder’ elektronica en donkere , verfijnde techno komt klank, ritme en pop meer doorgesijpeld , wat sfeervolle , dromerige , aanstekelijke, aantrekkelijke songs oplevert, die houden van een vleugje disco, funk & kitsch .
De sound is alvast breder geworden met deze aanpak en zorgt ervoor dat de Junior Boys zich niet krampachtig vastklampen in het genre, maar klankkleur weten aan te bieden! “Itchy Fingers”, “Second chance”, “Kick the can” en “Banana ripple” zijn heerlijk groovende nummers , die hun bitterzoete melancholie mooi verpakken naar de dansvloer . Ontdekking!
Het Britse Tunng van het duo Mike Lindsay en Sam Genders heeft al een paar aangename boeiende folkplaten uit, in die zin semi-akoestische gitaarpop (new acoustic movement) , (free) folk, knisperende elektronica en soundscapes. Een toegankelijk emotievolle, warme en relaxte sound , ondersteund door de afwisselende en samenzang van het duo.
Ze hebben in deze BBC sessies hun folksound een aantrekkelijke wending gegeven. De (gekende) “Take”, “Bullets” en “Jenny again” hebben een intrigerende , spannende opbouw door de huppelende ritmes en tics , en in hun traditionele aanpak met de zalvende , zachte lagen elektronica en stemmenpracht is er wat wat extra’s en leuks te ontdekken . O.m. “Tamatant Tilay” , die ze samen opnamen met Tinariwen, die weet te grooven door die West-Afrikaanse Mali-Touareg geluiden en gitaarbluesslides , en de covers “The pioneers” van Bloc Party, en “Naked in the rain”, waarin het danshitje van ene Blue Pearl zit verscholen . Het zorgt ervoor dat deze sessies wat meer ruimte en elan krijgen en moeiteloos naast hun eerder verschenen platen kan staan . Bijgevolg : Puike sessies dus!
Toeters en Bellen ! Hier zijn de Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen . Ze hebben een nieuwe plaat uit, en zijn één van de leukste indiepopbands van het moment . Feestelijke muziek door het energieke materiaal, dat wordt aangevuld met psychedelica, sixtiespop en seventies soul; een vleugje kitsch, glamour en bombast horen we terug, fris, sprankelend en enthousiast gespeeld!
Uitermate gezellige bende met toetsen en blazers dus. Spring in ‘t veld materiaal. Positivisme. Af en toe wordt wat vaart teruggenomen , maar al bij al blijft dit een leuke boel . Geniet van songs als “Dollars in the night” , “Major”, “Heart attack” , “Cloack & dagger” en “Ghost in my head” . Ze zorgen alvast dat lente en zomer steevast in hun muzikale kalender geprogrammeerd staan .
Het verhaal gaat dat Still Corners geboren werd toen songschrijver Greg Hughes de verkeerde trein nam in Londen, en zo aan de praat raakte met zangeres Tessa Muray. In 2011 bracht deze groep hun eerste plaat uit op Sub Pop Records, op dinsdag 27 maart speelden ze die voor de eerste maal in Gent.
Echo Beatty opende de avond. Dit Belgisch koppel trok een jaar lang naar Canada, om er aan nieuwe muziek te werken en ook een plaat op te nemen.
Was de geluidsman aan het slapen? Besliste het duo om geen soundcheck te doen wegens te weinig tijd of andere redenen? We hebben er het raden naar, maar vast staat wel dat Echo Beatty gedurende de hele set geplaagd bleef door technische problemen.
Na een valse start en drie nummers verder leek er weer wat schot in de zaak te komen, maar het kalf was al lang verdronken: deels door de klank die nog steeds niet goed zat, deels door de aanwezige nervositeit op het podium. De aandacht van het publiek reikte tot de eerste twee rijen, en alles daarachter had meer interesse in de toog dan in de muziek.
Echo Beatty brengt intieme nummers, met een vrouwelijke zang en twee gitaren. Alle nummers maken gebruik van loops, voor de basdrum, gitaar, en iets wat we het beste kunnen omschrijven als een ‘klankenbox’. Onder andere breinaalden, een opgespannen veer, enkele keukenattributen en een speelgoedkeyboard waren erop gemonteerd.
Leuk gevonden, ware het niet dat de inspanning die geleverd werd om dit alles in een loop te gooien niet afwoog tegen de muziek. Deze laat zich niet gemakkelijk in een vakje steken, maar we herkenden Portishead met hier en daar wat bluesinvloeden.
Met Echo Beatty staan beslist twee uitstekende muzikanten op het podium, maar mocht –zelfs los van de technische problemen –de set wat strakker gespeeld zijn, konden we er misschien meer van genieten.
Still Corners dan. Londense shoegazerevelatie van 2011, met hun eerste langspeelalbum ‘Creatures of an Hour’ en in de huidige bezetting beslist het bekijken waard (gitarist Greg Hughes brengt al langer nummers uit onder de naam, maar sinds een jaar heeft hij ook echt een band rond hem).
Hun muziek wordt vaak als cineastisch omschreven, en vergelijkingen naar films zoals Lost in Translation of werk van David Lynch zijn nooit veraf.
Vanaf het eerste melancholische akkoord nemen de zweverige tonen je mee op een droom, waarbij je in de pas gehouden wordt door sterke maar sobere ritmische secties.
In de muziek horen we invloeden van het vroegere M83, maar evengoed lijkt het gitaarwerk op Broken Social Scene.
De wonderschone Tessa Muray windt je gedurende de hele set rond haar vinger, door simpele synthlijnen, een engelenstem en een starre blik die tot ver achter de laatste toeschouwer reikt. Bijkomend was de videowall die op de achtergrond at random beeldfragmenten liet zien. Een mooie afwisseling tussen muziek en video was het resultaat.
Het publiek smaakte Still Corners goed. Op de lijst stonden enkele steengoede nummers zoals “The White Season”, “Cuckoo” en “I Wrote in Blood” (denk bij deze laatste aan VCR van The XX) en de groep bracht ook een nieuw nummer.
Kippenvelmoment bij uitstek was tijdens het eerste nummer van de bisronde, waarbij de groep een magnifieke cover bracht van Bruce Springsteen. Enkel door een gitaar begeleid, geloofden we Muray echt wel toen ze het had over “I’m on Fire”.
Kortom, Still Corners heeft haar Gentse vuurproef met glans doorstaan. Als een toevallige ontmoeting altijd zo gaat klinken, dan mogen van ons meer muzikanten de verkeerde trein nemen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Een beloftevolle sing/songschrijfster is de Vlaamse chanteuse Mira Bertels, die al een paar platen uitheeft en al eerder in de belangstelling kwam met een aanstekelijke versie van “De onverbiddelijke zoener” . De talentvolle schrijfster heeft een overtuigende Nederlandstalige plaat uit met sfeervolle pop en kleinkunst, die een jazzy toon herbergen .
Muziek die samen met o.m. Eva De Roovere en Hannelore Bedert , de Nekka-night siert en de Nederlandse Roosbeef in het achterhoofd houdt.
‘Is dit een droom?’ Het is alvast werkelijkheid dat we houden van deze subtiele pop , die haar pianospel en zalvende stem voorop plaatst .
http://www.mira-online.be
… Onthoofd is misschien wat veel gezegd want Tinariwen is een beest met vier koppen (leadzangers), dat krijg je niet zomaar klein. Toch kreeg ik het even koud om het hart toen ik vernam dat Ibrahim Ag Alhabib er niet bij was. Hij is immers de leider van de groep, een schitterend gitarist (zeg maar de Jimi Hendrix onder de Touaregs en dan heb ik het niet alleen over zijn look) en leverancier van nagenoeg alle Tinariwen-songs. Maar nu thuisland Mali in oorlog is na een staatsgreep, waarschijnlijk een reactie op het zware offensief dat de Touaregs met hulp van zwaar bewapende krijgers (teruggekeerd uit Libië waar ze aan de zijde van Muammar Khadaffi streden) in het noorden van het land begonnen, vond hij het blijkbaar wijselijker thuis te blijven.
Gelukkig waren alle andere belangrijke leden van de groep, die reeds vele jaren geleden de Kalashnikovs inruilden voor gitaren, wel tijdig het land uitgeraakt. Door de afwezigheid van Ibrahim besloot de bevallige backing vocaliste dan maar met het publiek te communiceren waarbij ze toch een paar keren haar bezorgdheid over de toestand in Mali te kennen gaf en dat terwijl ze gans het optreden door een verloren strijd voerde met een weerbarstige sluier. Tinariwen begon vrij ingetogen en akoestisch met iemand op een mij onbekend soort fluit die reeds na één nummer iedereen goedenavond wenste en in de coulissen verdween. Tijdens die eerste songs kwamen vooral de prachtige stemmen en hemelse harmonieën tot hun recht maar vanaf het moment dat de elektrische gitaren werden ingeplugd brak het echte feest los.
Want een feest, dat was het! In hun kleurrijke traditionele gewaden en, nadat er regelmatig van gitaren en bas werd gewisseld, er telkens iemand de ruimte kreeg om te dansen en het enthousiaste publiek nog wat meer op te hitsen, zonder dat dit ook maar één seconde opdringerig overkwam. Alles gleed met een enorme naturel als een warme gloed de zaal in. Slechts één keer werd die grandeur verbroken toen ze een veel te banaal rapnummertje brachten en de daaropvolgende song teveel naar mainstream rock lonkte.
Maar al het overige was zo sterk dat we dit maar al te graag met de mantel der liefde bedekken. Vraag blijft uiteraard of we Ibrahim Ag Alhabib gemist hebben. Niet echt, dit optreden was zo intens dat je niet eens de kans kreeg om daaraan te denken.
Achteraf kwam ik wel tot de bedenking dat ik de link met de Afro-Amerikaanse blues wat gemist had, maar die is op hun laatste cd ‘Tassili’ eigenlijk ook al afwezig. Terwijl er hier en daar wat openingen werden gezocht naar andere genres muziek haalde Tinariwen langs de andere kant het net van de eigen traditionele muziek wat strakker aan. Het resultaat mocht er zijn.
Organisatie: Leffingeleuren, Leffinge (ism de Zwerver)
Vanavond neemt Anouk met haar ‘To Get Her Together’ -tour voor een jaar of iets langer afscheid van haar fans. Gedurende die tijd wil ze geen arenaoptredens meer geven en wil ze wat meer tijd vrij maken voor haar kids. Voor de show van vanavond had ze er voor gekozen om met alle muzikanten waar ze de voorbije jaren samen mee op een podium gestaan heeft op te treden.
Op die manier stonden er zeven gitaristen, vier drummers, vier bassisten, drie toetsenisten en drie backing vocalisten op de planken. Om al die muzikanten te kunnen herbergen, hadden ze centraal in het Sportpaleis een langwerpig podium gezet dat was onderverdeeld in vier stukken. Zo een goede 18 000 man zag hoe Anouk op de tonen van Marvin Gaye’s “Ain't No Mountain High enough” het podium betrad om er dan met “It’s So Hard” meteen stevig in te vliegen.
Ze zette het Sportpaleis in vuur en vlam door al vrij vroeg haar grootste hit “Nobody’s Wife” te spelen. Een eerste keer kwamen we op adem met “Michel”, een echte parel, voor de gelegenheid begeleid op akoestische gitaar en orgel.
De omschakeling van de ene band naar de andere band verliep tot onze grote verbazing vlekkeloos. Gedurende de hele show zingt Anouk zelfverzekerd en zuiver en ook zoekt ze geregeld het contact op met het publiek. Ze liet “Lost” eerst door het publiek zingen om het dan ‘een beetje arrogant’ terug over te nemen, om tot slot het in eigen stijl wondermooi af te maken.
Na een klein uurtje verlaat de Nederlandse rockchick het podium en krijgen we op een groot scherm een filmpje te zien van een verscheurde Anouk die zichzelf bij elkaar moet rapen na allerlei stukgelopen relaties.
Na dit kort intermezzo verscheen de Haagse schone terug op het podium en trapte ze met “I Don't Wanna Hurt” het tweede deel van haar show op gang. “Good God” brengt de nodige ‘boost’ en energie; het feest barst opnieuw los. Waar het eerste deel meer rock getint was, helt het tweede deel meer over naar soul en funk , waarbij ze maar al te graag gebruik maakt van haar drie backing vocals.
Een einde aan haar show breide ze met “Killer Bee” en “Any Younger” ; de 21 muzikanten waar ze de voorbije jaren samen mee op de planken stond, vervoegden haar om samen de laatste noten te spelen op een meer dan voldaan publiek.
Of we Anouk ooit nog in een zaal zullen zien van het kaliber als het Sportpaleis valt af te wachten. De Nederlandse slaagde erin een gevarieerde, genietbare show neer te zetten van diverse stijlen, vier begeleidingbands en een meer dan uitstekend stemgeluid!
Organisatie: Live Nation
James Mercer, frontman en brein achter indie rockgroep The Shins, weet hoe je een grote aanhang fans nieuwsgierig moet maken naar het nieuwe full album, ‘Port Of Morrow’, dat vanaf 20 maart al in de rekken ligt. Vijf jaar hebben we moeten wachten op deze opvolger van ‘Wincing The Night Away’. Bovendien omringt de eigenzinnige Mercer zich momenteel met een totaal nieuw clubje van muzikanten waarvan we nog niet zeker zijn dat zij de band naar het niveau van weleer kunnen tillen.
Om ons helemaal te teasen brachten ze einde februari de catchy en de door Studio Brussel tot hotshot gebombardeerde hitsingle "Simple Song" uit in afwachting van hun album. Ingrediënten genoeg om ons reikhalzend te doen uitkijken naar het exclusieve concert in Club 69.
In vergelijking met vorige albums lijkt het amper drie kwartier durende studioalbum ‘Port Of Morrow’ door Greg Kurstin (ook gekend van zijn productiewerk voor Lilly Allen) wel heel strak geproducet tot een werk dat je een fijn lentegevoel geeft. Met de huidige live bezetting klinken de nieuwe nummers gelukkig iets voller en organischer dan op plaat. Het schrijven van fantastische, soms zeemzoete en gevoelige lyrics is de duidelijk volwassener geworden Mercer blijkbaar nog steeds niet verleerd.
De performance in de Marconi Studio, dat vooral een cd-voorstelling beloofde te worden, draait gelukkig uit op een voorstelling waarbij geput wordt uit het volledige repertoire van de band. Vooraleer ze het publiek bestuiven met nieuw werk als "Simple Song" en "Bait and Switch" , openen ze hun set met classics als "Kissing The Lipless" en "So Says I". Met akoestische nummers als "September" en "New Slang" bewijzen The Shins dat ze met eenvoudig gearrangeerde nummers toch heel warm kunnen uitpakken.
In totaal horen we 6 nieuwe nummers, meteen ook de beste nummers van het album. De hoogtepunten van de avond waren ongetwijfeld "The Rifle's Spiral" en afsluiter "Port Of Morrow".
Met dit album bewijzen Mercer en zijn trawanten dat The Shins er nog steeds staan voor de (indie)popliefhebbers, weliswaar met nummers die meer dan ooit tevoren radiovriendelijkheid uitstralen. Door meer toegankelijke, poppy nummers te schrijven zou het kunnen dat ware fans wat verweesd achterblijven. Aan de fans om hier zelf over te oordelen.
Playlist: Kissing the Lipless / So Says I / Simple Song / Bait And Switch /Australia / Saint Simon / September / The Rifle’s Spiral / It’s Only Life / Caring Is Creepy / Phantom Limb / Marisa / New Slang / Port of Morrow // One by One All Day
Foto's: The Shins@Club69
Beluister het kakelverse album via onderstaande link http://soundcloud.com/theshins/sets/port-of-morrow-out-now-1/
Organisatie: Sony Music ism StuBru
Een staalkaart van vrouwelijk talent zagen we afgelopen vrijdag voor een volle Théâtre Sébastopol, Lille; Leslie Feist is de naam. Feist uit Canada, Toronto, is populair geworden, en gaat een succesvolle worldtour tegemoet, gezien ze steevast voor uitverkochte (theater) zalen speelt . Haar sing/songwriterschap wordt geëerd; andere belangvolle artiesten coverden al songs van haar , remember James Blake en Bon Iver, flarden muziek wordt in reclamespots gebruikt en ook in de filmbusiness klopt men aan bij deze (Leslie) Feist.
Geestesgenoten Cat Power en Joan Wasser spookten in ons hoofd als we haar aan het werk zagen, maar ze straalt meer warmte, energie, dynamiek en extravertie uit dan haar lieftallige buren. Ondanks het feit dat haar singles niet meteen een topnotering halen, is men te vinden voor haar muzikale pareltjes van mooie, intieme, breekbare, dromerige songs die eerst een muzikale schets krijgen door akoestische gitaar en piano , en door haar goed op elkaar afgestemde band een ritmisch sterke aanpak verzekeren, wat ze opbouwender, breder, forser en opwindender kunnen maken, gedragen door haar warme, gevoelige licht melancholische stem, gelinkt aan Joni Mitchell, en de backing vocalistes van Mountain Men.
Haar intens spannend, broeierig materiaal bouwde laag per laag op en klonk aandoenlijk en aanstekelijk door haar voortreffelijke band. Waaaw, wat gaf dit live een boost! . Deze klassedame imponeerde, maakte er een zeer gezellige boel van en zorgde ervoor dat iedereen bij het zittende concert al na een half uur rechtstond . Een prima concert dus van een kleine twee uur van een artieste die raakte. De helft van de set kwam van de laatste, vierde cd ‘Metals’ …
We werden meteen in het Feist web geweven met “Undiscovered first” , “A commotion” en “Graveyard” , gedegen songs , die intrigeerden door de brede instrumentatie, de boeiende wendingen en de lichte explosies. De eerste single van de huidige cd , “How come you never go there ?” onderstreept moddervet de geoliede begeleiding. Een apart stukje percussie en gekenmerkt van Indiase invloeden, hoorden we op een uitermate inventief gespeelde “Mushaboom”. De oudere single “My man my moon” bood een rockende synthgroove, was stevig van aard , zorgde voor een heupwieg en werkte in op de dansspieren. En op die manier onderscheidt dit ze zich van meesterlijk sing/songwriting en ‘vak’ manschap van haar band . Sjeik en elegant!
Op een groot scherm zagen we Feist & Band(leden) door een filmcamera aan haar microfoon, in afwisseling met landscapes en ander leuks. Ook kampvuur- en freefolky taferelen drukten hun stempel op songs als “So sorry” en “Anti- pioneer” … “Songs from Nashwille - Canada to Lille” zei Feist laconiek . De engelenstemmen van de dames van Mountain Men kregen dan even vrij spel.
Tot slot ging ze een sterke overtuigende finale reeks tegemoet met “The bad in each other” , de fijn uitgekiende nieuwe single trouwens , een pittig gedreven “Comfort me” , en de sfeervolle, dromerige “Caught a long wind” en “Get it wrong , get it right”.
De artieste werd sterk onthaald en zorgde voor magie in de bissen; ze palmde ons in met een niet versterkte “Cicadas & gulls” , gedragen door de stemmenpracht en ingehouden akoestisch gitaargetokkel; een broeierige “Let it die” volgde. Kippenvelmoment leverde het sober gespeelde “Intuition” (stem – piano) op, die definitief de set besloot.
Feist: Imponerend , prachtconcert ! Tot op de zomerfestivals (Pukkelpop)!
De Amerikaanse sing/songwriter M Ward, al een pak platen uit, hebben we deels moeten missen door fileleed in Lille; hij hield z’n countryrootspop uitermate sober. De set van onze moderne troubadour nam in kwaliteit en waarde af door het toestromende publiek, die zich in de zeteltjes neerplofte …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feist-23-03-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
De zoveelste nieuwste sensatie van over het kanaal is in wezen een vrij braaf klinkend bandje die een soort conventionele rock speelt met in het beste geval wat fijne Pixies raakpunten. Het gaat allemaal soms een beetje de richting van Razorlight uit, niet bepaald de meest spannende referentie als je ’t ons vraagt (afgezien van die eerste plaat dan). Ergens hebben wij opgevangen dat dit nogal naar The Replacements zou neigen, doch dit is een veel te grote eer voor de snotneuzen van Tribes en een belediging voor de fantastische Replacements.
Met de twee potente openers “Whenever” en “We were children” start het nochtans veelbelovend, maar verder op de plaat worden we geconfronteerd met het fenomeen van de inzakkende pudding.
Er staan naar onze goesting wat te veel ballads en te weinig venijnige rockers op dit plaatje. Het tempo zit er op een zeldzame keer wel in, zoals op het gejaagde “When my day comes”, maar ook hier zijn de echt scherpe kantjes er afgeveild.
Met uitzondering van de voorzichtige maar helaas wel mislukte shoegazer “Alone with friends” en de in de stroop gedrenkte afsluiter “Bad apple” zijn de songs eigenlijk nog zo slecht niet, maar een album die uitblinkt in middelmatigheid is niet bepaald het eerste item dat op ons favorietenlijstje prijkt.
Toch schrijven we Tribes niet af. Tweede zit wat ons betreft.
We zijn er nog steeds niet goed uit of we deze Puta Madre Brothers ernstig moeten nemen of niet… Het betreft hier drie Australiërs die zo uit Mexico lijken weggeplukt en een lekker potje surfrock vermengen met mariachi. Deze heel bijzondere vorm van rock-n-roll komt zeer speciaal tot stand want de drie mannen spelen elk gitaar, asdrum en hi hat en in tegenstelling tot de zogeheten one-man-band doen ze dat dus met drie.
Dat we te maken hebben met een heel erg fout ‘Mexicaans’ trio blijkt bovendien op de enkele tracks waar ze zingen. Luister goed naar de teksten en je zult snappen waarom.
Deze ‘It’s A Long Long Way To Mexim Otown’ is al hun tweede langspeler en klinkt enorm lo fi en korrelig. Het zorgt voor een heel authentiek geluid dat perfect past bij een Mexicaanse western of een Tarantino-prent.
De heel eigenzinnige stijl wordt nog eens geïllustreerd door het artwork bij deze plaat. Naar het schijnt is de band live ook zeer bijzonder (ondermeer op het gebied van kostumering) en dat treft want de Puta Madre Brothers komen op vrijdag 13 april langs in Club 4AD in Diksmuide. Ga dat zien!
Jazzy popmuziek uit Zwitserland, het is eens iets anders…. Het zestal van Die Aeronauten komen uit Zurich en Schaffhausen en brachten in 1993 al hun eerste werk uit. In de loop van de jaren zouden ze met de regelmaat van een Zwitserse klok nieuw materiaal produceren en vervolgens touren in hun thuisland, Oostenrijk en Duitsland.
‘Too Big To Fail’ is een nieuwe dubbelaar die bestaat uit een album vol indiepopsongs terwijl de tweede schijf instrumentele songs bevat. Raakpunt van de twee albums is het zeer rijke instrumentarium (zang, gistaar, saxofoon, orgel, bass, trompet en drums) waar de Zwitsers zich van bedienen. De eerste cd bevat uiteenlopende songs waarbij men zowel jazzy, experimenteel, dansbaar, soulvol en rockend uit de hoek komt maar waar men vooral de nadruk probeert te leggen op melodie. “Jackenmann”, het energieke “Zementgarten” en “Der Steinerne Racher” zijn beste leuke nummers die zich vrij snel in je hoofd vastpinnen.
Toch vermoeden we dat Die Aeronauten qua populariteit de landsgrenzen niet al te ver zullen ontstijgen en dat heeft te maken met de (Duitstalige) vocalen die ons amper weten te boeien. De tweede cd van ‘Too Big To Fail’ is quasi volledig instrumentaal en weet ons meer te bekoren.
Die Aeronauten wilden blijkbaar de ideale soundtrack maken en we moeten toegeven dat ze daar aardig in gelukt zijn. Filmmakers die dus op zoek zijn naar de ideale muziek bij hun nieuwe prent kunnen hier zeker es naar luisteren. De veertien instrumentele nummers zijn wat ons betreft ook ideaal als achtergrondmuziek op de werkvloer of om af te spelen in een gezellige bruine kroeg.
Na de split van Oasis van de Gallagher broers , kregen we als eerste worp Beady Eye van Liam te horen. Maar kijk , nog geen jaar later is Noel van de partij en hij probeert een brug te kunnen slaan tussen sing/songwriter en zanger . In z’n totaliteit is dit debuut , met Dave Sardy als producer btw, een goed klinkende Britpop plaat van tien nummers . We horen lichtvoetig broeierige, dromerige pop , soms ondersteund van aangezette strijkersarrangementen en gekenmerkt van een melodramatische ondertoon . Aanstekelijk refreintjes sieren.
De singles “If i had a gun”, “Aka what a life” overtuigen en Noel gaat verder de goede richting in met “Dream on” en “The death of you & me” . Ze zijn meer dan de moeite waard en vormen eerder een vervolg op het Oasiverhaal . Trouwens, het afsluitende “Stop the clocks” is een opgekalefaterde Oasis nummer .
Met gemak slaagt Noel Gallagher erin Beady Eye achter zich te laten . Zie je wel dat Noel het er beter van af brengt dan broer Liam en sterker voor de dag komt!
Nu dat dubstep meer wordt vermengd met electro, house en hiphop komt Example nu ook aandraven in het rijtje van Nero, Chase & Status, Calvin Harris , DJ Fresh en ons eigen Netsky .
De Britse artiest Example aka MC/vocalist Elliott Gleave is al toe aan de derde cd en heeft een paar commerciële hits op zak als “Stay awake” en “Changed the way you kiss me”. “Natural disaster” met de Nederlandse DJ Laidback Luke kan de derde in rij worden in het Example concept van vermakelijke, aanstekelijke dancepop.
Wat direct opvalt aan ‘Playing in the shadows’ is de indrukwekkende lijst aan producers die meegewerkt hebben. Jawel Laidback Luke, Chase & Status, naast Micheal Woods en Dirty South. Ook Rollo & Sister Bliss van het ter ziele gegane Faithless zijn aanwezig.
De muzikale formule is niet moeilijk. Bloedcommercieel geproduceerd, wat het schoentje net doet wringen bij een handvol slappe, gezapige songs.
Een beetje veel van hetzelfde, hoewel een song als “Microphone”, sfeervolle pop, de titelsong de dubstep hard laat doorklinken en de in hiphopsferen gedrenkte “Anything “ een verademing betekenen .
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit NYC, maakte deel uit van de begeleidingsband van Polyphonic Spree en Sufjan Stevens en nam de tijd te werken aan haar eigen project St. Vincent. Ze is nu toe aan haar derde plaat , met niet voor de hand liggend songmateriaal . De songs kunnen aparte wendingen ondergaan, kunnen behoorlijk tegendraadse ritmes hebben , maar behouden een zalvende, sfeervolle, toegankelijke ondertoon . Onrechtstreeks zit er de gedachte van , dit is de richting die Goldfrapp moest uitgaan na ‘Felt mountain’ en niet een kleurloze fletse elektrotoer .
De frêle jonge dame is vocaal niet opperbest , maar haar ‘hinkstapspringende’ melodieën intrigeren, zijn avontuurlijk en ademen een soort ‘songscape’ uit door tedere, hemelse , maar ook verbeten klinkende toetsen, synths en (backing) vocals .
Een muzikale tocht met weerhaken, die finesse, subtiliteit knoopt aan eigenzinnigheid en avontuur!
Na de aanstekelijke single “Michael Jordan” en de bijhorende EP, is er nu een kleine twee jaar later het debuut van Superlijm, de band rond PJ Delesie. Z’n band onderging intussen enkele gedaantewissels , maar komt uit op een sound die houdt van ‘catchy’ rauwe rock en sfeervolle, dromerige pop ,die niet vies is om synths en effectpedalen te laten doorklinken . De groep manifesteert zich ergens tussen een Grandaddy, The Rentals, ‘90s Pavement, Weezer en Guided by Voices . “Tidy up” en “Holler” zijn al meteen twee songs die ervoor zorgen dat de grootst gemene deler van Superlijm dromerige , broeierige frisse indiepop is. Super-Heerlijk!
Binnen de lijst van ontdekkingen kunnen we momenteel niet omheen de Ierse Wallis Bird . De sing/songschrijfster is al toe aan haar derde cd en begint nu de verdiende airplay te krijgen met de single “Heartbreaking city” . En er staat nog meer fraais op de cd hoor , zoals “Ghost of memories” en “in dictum” of de breekbare “Dress my skin and become what I’m supposed to be” en “Polarised”.
Het is een afwisselende plaat, intieme , sfeervolle songs staan naast de opbouwende, broeierige aanstekelijke nummers. Diverse stijlen worden gehanteerd binnen het poprockgenre , wat het geheel boeiend houdt.
Haar warme , doorleefde stem die ergens zweeft tussen Janis Joplin, Melissa Etheridge en Alanis Morissette geeft zeggingskracht.
Eerlijk, puur oprecht klinkt het allemaal , en dat maakt de nieuwe plaatje uitermate sterk ! Check her out alvast! O.m. op 1 april in de AB
Veronica Falls
Ancienne Belgique (Club)
Het Londens-Schotse kwartet Veronica Falls brak in het najaar van 2011 door met hun titelloos debuut . Lekker galmende indierock met een rauw randje en een meerstemmige zang van Roxane Clifford en James Hoare. De groep ‘grasduint’ en ‘revivalt’ graag en op die manier horen we ergens wel een stukje van het oude Velvet Underground , Wedding Present, The Pastels, een snedige, felle trek van de Pixies, de rauwe rock van Sonic Youth en de huidige nowave van o.m. Vivian Girls. Een mistige sliert shoegaze vult aan. Moffig , maar een geslaagde combinatie van melancholie en pittig gitaar/feedback werk.
Op plaat waren we ervoor te vinden, maar live kwam het minder goed uit de verf , want in het mistige decor dreunt, rammelt en pompt het kwartet en was de fijne, heerlijke sound wat zoek. In de eerste songs hadden ze alvast onze aandacht vast met een energiek en rauw “Right side of my brain” en “Stephen” , een zweverig, dromerig, ontspannend “The box”, “The fountain” en “Buried” , maar dan valt het gordijn wat over de groep en klinkt het wat krakkemikkelig en komt de meerstemmige zang niet echt door ; daarbovenop viel de toonvastheid ook in het water. Op het eind hoorden we nog een sterke, overtuigende versie van “Wedding day” en de spannende single “Come on over” . En dan was de set na een klein uur ten einde.
‘The big next thing’ zijn ze nog bijlange niet, daarvoor hadden we teveel vraagtekens geplaatst …een dertien in een dozijn bandje die hopelijk niet in de vergetelheid geraakt …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Je kwam maar beter op tijd vanavond. The Waterboys hadden er voor gekozen om de doorgaans overbodige support act achterwege te laten en gewoon zelf twee sets te spelen. Daarbij gebruikten ze een nogal gedurfde formule. Daar waar de meeste bands hun nieuwe songs spelen in de aanvangsfase van het concert om dan later over te schakelen naar de klassiekers, kozen The Waterboys voor het omgekeerde. Het eerste deel was een samenbundeling van vintage Waterboys songs, terwijl deel twee bestond uit de nieuwste plaat ‘An appointment with Mr. Yeats’.
Deel één was alvast om duimen en vingers af te likken. De gretige opener “Rags” was meteen raak en toonde aan dat The Waterboys in hun beste vorm ooit waren. Ze rockten hevig verder met “All the things she gave me”, haalden daarna spetterende versies boven van “The thrill is gone” (met een flard “The healing has begun” in verwerkt”) en “A girl called Johnny” en schakelden even gemakkelijk over naar adembenemende lovesongs als het bloedmooie “The girl in the swing” en “How long will I love”, dat voor de gelegenheid in een ander kleedje werd gestoken. Helemaal wonderbaarlijk en stevig waren de klassiekers “Glastonbury song” en “The Pan Within”. Mike Scott en zijn fantastische Waterboys, met een briljante Steve Wickham op fiddle, sloten deel één af met een werkelijk fenomenaal “Lonesome old wind”, lang uitgesponnen maar geen seconde te veel. The Waterboys hadden onze stoutste verwachtingen overstegen. Hier zat hoegenaamd nog geen sleet op. Hoe kon men dit nog evenaren, laat staan overtreffen, in de tweede set ?
Vandaar dat wij nogal vreesden voor deel twee, temeer omdat wij ‘An appointment with Mr Yeats’ een laat ons zeggen middelmatige plaat vinden. We hadden onterecht gevreesd want het begon schitterend met de verbluffend sterke opener “The hosting of the shee”, een song die al het beste van the Waterboys in zich droeg. Alle twijfels waren voorgoed weg met “News for the Delphic Oracle”, we kregen kippenvel van de theatrale prestatie van Mike Scott en waanden ons even in een musical van het betere allooi. Ook “Song of Wandering Aengus”, “White birds” (nog nooit een fiddle zo mooi het geluid van een stel zeemeeuwen weten nabootsen) en “An Irish airman forsees his death” blonken uit in schoonheid.
Het hoogtepunt was een lang en prachtig “Mad as the the mist and snow” met nog maar eens een glansprestatie van Steve Wickham, met een al even geweldig “September 1913” er achter aan.
The Waterboys hadden duidelijk de beste songs uit die nieuwe plaat gehaald en die waren stuk voor stuk krachtiger, mooier en aangrijpender dan de albumversie. Ook deel twee meer dan geslaagd dus, wij waren even hard onder de indruk dan bij het eerste deel, en dat wil wat zeggen, met al die klassiekers.
Natuurlijk kwam een vanavond werkelijk grandioze Mike Scott met zijn groep nog eens terug voor een spetterend en uiterst fel “Don’t bang the drum” (amai !) en de onvermijdelijke krakers “The whole of the moon” en “Fisherman’s blues”.
Dat mogen er van ons nog veel meer doen, voorprogramma thuislaten en er een onvergetelijke avond van maken, gevuld met allen maar prachtsongs. Een even indrukwekkende back catalogue als deze van The Waterboys is uiteraard vereist.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sensation ‘White’ Innerspace – ‘Sensatie’ Feest van het Jaar & grote internationale belangstelling
Sensation ‘Innerspace’ is alvast één van de events in de Ethias Arena dit jaar, de ontmoeting voor internationale dance-liefhebbers. Van ver kwamen ze in de ‘witte dresscode’ om deze editie, die voor de vierde keer in Hasselt plaatsvond, niet te missen. ID&T heeft het laatste decennia een groots event weten op te bouwen en probeert ieder jaar zich te overtreffen.
Ongelofelijk! Een overdonderende show met water en vuur als centraal gegeven , die de feestgangers de ogen wijd deed opentrekken. Voor de partypeople werden kosten noch moeite gespaard om ‘hun time of their life in white’ te beleven. De 20000 bezoekers respecteerden en leefden de dresscode zorgvuldig na. Kleurrijke varianten vulden aan en vormden met het decor één mooi geheel en waande ons in een hoger sfeertje.
Bij Sensation telt niet alleen het decor en de witte, dansende menigte, ook de line up spreekt ieder jaar tot de verbeelding. Net als bij bezoekers komen ook de DJ’s vanuit alle windstreken: Mark Knight van UK, Dada Life van Zweden en Daniel en Juan Sanchez, Afrojack en Sander Van Doorn vanuit Nederland. Negen uur ging de massa uit de bol op de pompende beats van deze internationale DJ’s en maakten er een onvergetelijk feest van, uitzinnige taferelen volgden , trouwens de doelstelling van Sensation …
Sensation drukt een internationaal karakter uit en is dé jaarlijkse afspraak en ontmoeting, die houdt van een totaalkader van DJ’s , dance, white dresscodes, glamour & glitter en de sociale sfeer . Volgend jaar in maart staat opnieuw aangeduid, want dan stopt de Sensation Karavaan een vijfde keer in Hasselt. Be there!
Organisatie Sensation (ID& T en Dp Communications)
Belgische hardcoretrots Rise And Fall heeft een nieuw album uit en presenteerde dat afgelopen zaterdag aan het grote publiek in de Kortrijkse De Kreun. Heel veel binnenlandse en buitenlandse fans wilden maar al te graag bij dit feestje zijn en bijgevolg mocht de kassier van dienst het bordje uitverkocht uithangen.
De heren van Rise And Fall kozen zelf voor enkele supportbands die de avond op gang mochten trekken. Jammer genoeg misten we de eerste twee formaties, het Nederlandse Sex Drive en Hessian uit Gent. Naar verluidt kon vooral deze laatste band de aanwezigen imponeren.
Daarna was het de beurt aan de Britten van Dead Swans, een vijftal dat wij zeker weten te appreciëren sinds hun laatste plaat ‘Sleepwalkers’ (in 2009 uitgebracht via het prestigieuze Bridge 9 Records). De jonge eilandbewoners putten in deze show slechts met mondjesmaat uit dit album (enkel “Thinking Of You” en “20.07.07” passeerden de revue) en kozen veelal voor oudere nummers. De heren waren best enthousiast en dat gold ook voor een aantal Britse fans die speciaal voor de band naar Kortrijk waren gekomen. Jammer genoeg klonk de snelle, traditionele hardcore klonk nogal chaotisch en vrij rommelig en kon Dead Swans ons niet echt overtuigen Het was volgens de zanger ook vrij twijfelachtig of er dit jaar nog een herkansing komt, gezien de heren volgens eigen zeggen teveel andere verplichtingen hebben.
De volgende band Iron Age werd ons sterk aangeprezen door zanger Björn van Rise And Fall. Iron Age wordt beschouwd als een heuse cultband en hoewel ze eigenlijk al een aantal jaren niet meer actief zijn, waren ze toch bereid om eenmalig opnieuw te spelen naar aanleiding van deze release show. Indien de multimiljonairs van Metallica nog naar ideeën en riffs op zoek zijn voor een volgende plaat, dan raden we hen aan om toch es naar de muziek van dit vijftal te luisteren … Heerlijke, lang uitgesponnen riffs die refereren naar ( de gloriedagen van ) Metalllica en andere trashbands uit de jaren tachtig werden voortdurend de zaal in gekatapulteerd.
Het was fun om te luisteren naar de snelle metal met hardcore-invloeden en schitterend om te kijken naar de capriolen van de zanger. Als een look a like van Jesus Christus spreidde hij meermaals de armen uit en brulde de ziel uit zijn lijf. Z’n twee onaangekondigde salto’s in het publiek waren ook niet mis. Veel fans gingen lekker uit hun dak en dat gold vooral een kerel met een zwarte bivakmuts die als een soort levende bowlingbal rolde in een van de hoeken van de zaal en daarbij verschillende benen omver kegelde...
Rise And Fall
De meeste toeschouwers waren uiteraard vol ongeduld aan het wachten op de hoofdact van de avond en toen een lange intro uit de boxen knalde, was de zaal letterlijk tot in de nok gevuld. Er werd stevig afgetrapt met “Dead Weight”, “Bottom Feeder” en “Into Oblivion”. De sfeer zat er duidelijk in en de temperatuur steeg letterlijk enkele graden. Het viel meteen op dat Rise And Fall een zeer geoliede machine is dat bestaat uit stuk voor stuk klassemuzikanten. De absolute hoofdrol was ontegensprekelijk weggelegd voor zanger Björn die naast een ongelooflijke strot over tonnen charisma beschikt.
Zoals het een releaseparty betaamt, werden diverse nieuwe tracks gespeeld. “Breathe”, “Hidden Hands” en “Deceiver” zijn sterke songs van een nieuwe plaat waarvan we u kunnen verzekeren dat ze meer dan de moeite waard is. Hoewel de reacties van het publiek op de nieuwe nummers een beetje gereserveerd was, viel ons toch op hoeveel mensen al woord voor woord alles konden meezingen.
Wie zich afvroeg waarom Rise And Fall als de beste hardcoreband van Europa wordt bestempeld, kreeg het antwoord tijdens de laatste drie songs van de avond. “Forked Tongues” bleek ook nu een knaller van jewelste waarna het trage “In Circles” iedereen murw sloeg. Tenslotte was er “Faith/Fate”, slotsong van de nieuwe plaat die opgebouwd is uit een lange, donkere en zeer intense riff en het was met een minutenlange herhaling van deze riff dat de schitterende show werd afgesloten.
Eind maart start Rise And Fall met een Europese tournee en ook deze zomer gaat het viertal op pad. In België kun je ze in augustus ondermeer zien op Ieperfest. Wie nog meer van deze band wil weten, blijf zeker deze site bezoeken want binnenkort verschijnt een zeer uitgebreid interview met frontman Björn.
Organisatie: Rise And Fall + Gentlepromotion (ism Kreun, Kortrijk)
Novarock 2012 trekt de festivalzomer op gang …
We zijn weer vertrokken! Met Novarock trok op 17 maart 2012 het festivalseizoen zich weer op gang, al blijft die Kortrijkse opstart toch een ‘specialleke’. Een indoorfestival is sowieso al iets anders en het nieuwe dieet van de organisatie liet de rockers wat meer op hun honger zitten. Al maakten de headliners in de Penta Nova Hall toch veel goed voor de 4.000 aanwezigen en kreeg het jonge danspubliek hun eigen dansvloer.
Stilstaan is achteruitgaan, maar verandering is niet altijd een stap vooruit en vraagt op zijn minst wat gewenning. Jong plaatselijk talent kreeg geen Rockrallykansen meer, maar in de plaats daarvan kwamen er (deels) enkele huiskamerconcerten. Nouk, de artiestennaam voor de Kortrijkse Anouk Honoré en finaliste van Westtalent eind vorig jaar, was geboekt en via een online voting kwam daar Uma (Vandemaele) bij. Twee fijne verschijningen die aan het ontdekkend begin van een mogelijke carrière stonden. Ze traden elk tweemaal op en on the spot gingen de organisatoren de andere groepen af om hen te overtuigen om ook zo’n huiskamerperformance te geven, wat School is Cool met graagte deed.
Een pak minder groepen dus op de elfde editie van Novarock, want het tweede podium werd omgedoopt tot een danstempel met een duidelijke dubstep en drum’n’bass inslag, powered by Trash Radio die de Hexa Nova Hall dan ook zelf afsloten. Het jonge volkje genoot wel, maar het grote publiek bleef hangen voor het andere podium of in de tussenruimte waar nu veel meer zitruimte voorzien was, voorwaar een verademing voor de festivalgangers.
Die verademing kregen de festivalgangers vorig jaar nog van de standup comedians maar in deze editie werden ook die geschrapt. Veel anders hadden de aanwezigen niet om zich de eerste uren aan op te warmen, want het was vrij kil in de Kortrijkse Xpo. De organisatoren – met meer dan 300 vrijwilligers – hadden dat wel, want een 28 (!)-koppige groep inspecteurs van de sociale inspectie beet zich vast in hun kraag.
The Lumbers mochten voor een handvol aandachtigen het festival openen. De Kortrijkse groep zag het licht zo’n zes jaar geleden, maar nu zijn ze pas zeventien en spelen toch al drie jaar samen in deze compositie, zeker een voordeel in deze vrij wisselende tijden. Ze houden het bij seventies rock en speelden een beknopte maar stevige set.
Het volk sijpelde intussen binnen en kwam dan maar kijken naar Daytona, de winnaar van de Novarockrally van vorig jaar. Ook nog weinig mensen in die grote zaal, maar de meute groeide aan en bleef vooral staan. Daytona zette in een jaar tijd duidelijk enkele passen vooruit. Vier op een rij, drum erachter op een verhoog en een leadzanger met podium présence. En met een sneer als statement. Een foto van Minister van Cultuur Joke Schauvliege met grote oren was op de drums gekleefd. ‘Nog niemand gehoorschade?, vroeg de zanger zich af net voor het sterke “Cold Turkey” inzette. Het had al gekund, die gehoorschade, want het geluid stond veel te hard en de slechte afregeling zou in de loop van de avond nog storend voorvallen. ‘Merci om zo vroeg te komen’, klonk het nog. Graag gedaan.
De ‘eerste grote naam’ was Sioen, vooral gekend bij de iets oudere toehoorders, zodat het echt jonge volkje op dat moment voor Eptic ernaast koos. Frederiek Sioen is echter niet meer de pianospelende maker van ‘easygoing’ songs van enkele jaren geleden. Met een zo goed als volledig nieuwe band, een nieuwe sound en een nieuwe cd, is hij nu de hyperactieve frontman die zijn nieuw imago moet promoten. Als dat al een opdracht zou zijn, dan slaagde hij er alvast in om het te verbergen, want hij ging er vol voor. Hij gesticuleerde, zwaaide met micro en staander, was zelf af en toe aan de gitaar, maar het duurde tot “Blackout” eer we een ‘aha’-gevoel kregen. De vertragingen op de projectieschermen waren net niet storend.
Leadzanger Kristof Uittebroek van Customs liep al van bij de start van het festival rond in de Kortrijkse Xpo, uren voor hun eigen gig. Hij begon met “Velvet Love”, een sterk nummer uit hun tweede album ‘Harlequins of Love’, en het werd alweer een strakke set, zonder – naar ons gevoel - veel verrassingen. Het publiek smaakte wel de herkenningsmomenten, niet in het minst hun hit “Rex”.
Vóór de aanvang van School is Cool vermaakte AKS vol enthousiasme het jeugdig publiek. De Leuvense dubstep formatie heeft met Lola een nieuwe zangeres . Ze kan gerust een waardige opvolgster van Selah Sue zijn en ze beschikt over een prachtige stem. We hoorden een aanstekelijke mix van jungle, electro, dubstep, drum 'n’bass en breakbeats. De toevoeging van sax en de warme soulstem van Lola bracht meer variatie ,wat het geheel verteerbaar maakte. Verder gaven ze ons mee dat hun nieuwe EP in april in de winkelrekken zal liggen.
Met School is Cool hadden we de winnaars van Humo’s Rock Rally 2010. De jonge gasten brachten in oktober 2011 hun debuutalbum ‘Entropology’ uit. Probleemloos pakten ze ons in met hits als “New Kids In Town”, “The World Is Gonna End Tonight” en “Warpaint”. Hun aanstekelijke songs refereren aan bands als Pixies, Arcade Fire en Vampire Weekend. Opvallend was hoe de hyper kinetische percussionist Andrew Van Ostade als een halve gek wild om zich heen sloeg.
Exclusief voor Novarock stelde Absynthe Minded zijn nieuw album voor dat op 14 mei zal verschijnen . Ietwat voorzichtig en onwennig opende Absynthe Minded. Dit gevoel werd alleen nog maar versterkt door een opeenvolging van kleine foutjes; pijnlijk dieptepunt was het stilleggen van één van de nummers. De groep kon zich herpakken en speelde vertrouwde versies van o.m. “My Heroics, Part One” en Envoi’”. Maar intussen was de Penta Nova al flink aan het leeg lopen. Een niet zo geslaagde passage van een band van virtuoze muzikanten die toch wel over ijzersterke songs beschikt.
Terwijl de roadies nog druk bezig waren om het materiaal van Absynthe Minded van het podium te halen liep de Penta Nova goed vol, om de reünie van de hiphoppers van ‘ t Hof Van Commerce mee te maken. De West-Vlamingen van ‘In Izzegem’ Flip Kowlier, Serge Buyse en Kristof Michiels oftewel DJ 4T4, hebben na 7 jaar stilte terug de draad opgenomen. De enkele try –outs zorgden ervoor dat ze klaar zijn om hun nieuwste album ‘Stuntman’ te bekoren aan de jongeren. Van bij de eerste beats en raps reageerde het publiek uitzinnig . Ze wouden er een dik feestje van maken. De nieuwe nummers bleken al goed ingespeeld te zijn en vielen erg goed mee. Kowlier en Buyse hielden het tempo strak en de ene rap salvo na de andere werd afgevuurd. DJ 4T4 droeg z’n steentje bij in een juiste dosis beats’n’scratches en raps. De zinnetjes van “Stuntman” en “Baes” waren de beste voorbeelden. Natuurlijk ontbraken de hits niet in de set. Ambiance was verzekerd op “Niemand Grodder”, “Lop mor deure”, “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip” en “Zonder totetrekkerie” …
’t Hof tekende voor een ideaal Novarock feestje! Een comeback die best boeiend klonk, intrigeerde en overtuigde. Komende zomer zullen de festivals worden platgespeeld door het trio!
Dit was een gedroomde afsluiter voor publiek en organisatie . Met een voldaan gevoel keerden we huiswaarts …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/novarock-2012/
Organisatie: Novarock, Kortrijk
Het Londense Atomic Suplex kreeg plots verdacht veel aandacht met zelfs een artikeltje in Humo. Ik heb het raden naar de oorzaak maar het prikkelde wel mijn nieuwsgierigheid. Bovendien 'met leden van het door ons zeer geliefde Thee Spivs in de rangen', verzekerde de Pit's ons. Dat ging dan om de 'lange' bassist Dan May, die zich echter door omstandigheden noodgedwongen moest laten vervangen. Niet dat dit enig verschil zou kunnen uitgemaakt hebben, daarvoor was de ‘rock-'n-roll’ van Atomic Suplex te primair. Je mocht al blij zijn als je tussen het gekraak en gepiep al een bas kon onderscheiden. Wel van de partij naast frontman Stuart ‘Suplex 98’, twee dames (op bas en gitaar) en een drummer die sprekend geleek op Manuel van Fawlty Towers na een leven in de goot.
Of ze die bescheiden hype waard waren? Toch wel. Een ideale band voor de Pit's (verder zullen ze wel nooit geraken en zullen ze het waarschijnlijk ook nooit zoeken) waar zanger-gitarist Stuart, gehuld in een leren jekker waaraan hij zijn gitaarkabel vakkundig had vastgemaakt en met een helm, waarop de ultieme woorden ‘rock’en ‘roll’ prijkten, op, zich voortdurend in het volk kon gooien. Niet zonder technische problemen want het aan de helm vastgemaakte microotje werkte de helft van de tijd niet.
Maar zelfs dat kon niet deren want de ultrakorte garagepunkerupties (songs kon je dit bezwaarlijk noemen) misten nooit doel terwijl het bier als vanouds door het zwerk spetterde. Rock-'n-roll op zijn smerigst, meer attitude dan talent maar live altijd een feest. Het legendarische label Crypt had in de jaren negentig een patent op dit soort groepen en wat blijkt : ‘Bathroom party’ van Atomic Suplex, een lp die je op 45 toeren moet afspelen, is de honderdste release op Crypt. En het is verdomd geen slechte plaat, vooral doordat een sax de teringherrie komt vervoegen.
Voor die genadeloze kopstoot van Atomic Suplex zagen we nog White Fangs uit Brussel. Vergeleken met hetgeen nog komen moest akelig conventioneel maar beslist veel te goed om onvermeld te laten. In een klassieke driemanopstelling waarin vooral de bassist met een enorme souplesse excelleerde, brachten ze gedreven, glorieus voortdenderende (garage)rock. Het had wat van de Stooges maar dat brengt me meteen bij hun zwakste plek : De zanger was verre van een Iggy en kwam nooit echt overtuigend over. Maar muzikaal zat het dus wel goed, zij het steeds in een lagere versnelling.
Toen tijdens het laatste nummer de zanger-gitarist zijn wah wah pedaal wat harder indrukte, doemde zowaar de geest van Hawkwind (ten tijde van Lemmy) nog op. White Fangs : zeker te volgen!
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
Sinds zijn inauguratie tot prominent lid van de Next Dylan Club ergens vroeg in de jaren ’70 heeft de voormalige Rolling Stone journalist Elliott Murphy zich langzaam maar zeker zelf ontpopt tot een stijlicoon voor een hele trits singer-songwriters en indie bands. Maar zoals vele iconen van over de grote plas is ook Murphy nooit sant in eigen land geweest. In Europa kan hij daarentegen reeds decennia lang rekenen op een hondstrouwe aanhang, waardoor de man op zijn oude dag nog een stuk of 100 optredens per jaar weet te versieren.
Wie Murphy op Belgische bodem aan het werk wil zien heeft helemaal geen excuus om de man te mislopen. De gerenomeerde singer-songwriter ruilde een hele tijd terug de Big Apple voorgoed in voor de Franse lichtstad, dus in minder dan een oogwenk staat hij met de Thalys op Belgische bodem voor op zijn minst een paar optredens per jaar.
Op het podium hebben Elliott Murphy en zijn eeuwige hoed een onberispelijke staat van dienst, en dat was afgelopen vrijdag in de aardig volgelopen Orangerie van de Botanique niet anders. Het werd een uiterst ontspannende avond waar speelplezier, geestige bindteksten en eerlijke songs bijna twee uur lang de hoofdrol opeisten. Dat Murphy uitgerekend die dag 63 kaarsjes mocht uitblazen maakte het voor iedere aanwezige een waar voorrecht om op ‘s mans eigen birthday party aanwezig te zijn.
De vele jaren on the road hebben de Franse Amerikaan een pak levenswijsheid bijgebracht die hij als geen ander in grappige quotes weet om te zetten. Zijn cynische dankbetuiging aan de Franse regering voor het optrekken van de wettelijke pensioenleeftijd leek ons één van de meest gevatte quotes van de avond. Dankzij Sarkozy & co kan Murphy immers nog een aantal jaar langer officieel aan de slag blijven, en zowaar, voor één keer onthield zelfs het vakbondsfront zich van elk commentaar.
Wie de tekstvellen van Murphy er op naslaat komt keer op keer tot de conclusie dat de man tot één van de meest veelzijdige singer-songwriters van zijn generatie dient te worden gerekend. De van melancholie doortrokken filosoof in “Jet-Lag” en “You Don’t Need To Be More Then Yourself”, de naïeve romanticus in “The Best Kiss” en “Take That Devil Out Of Me” of de primitieve rocker in “Last Of The Rock Stars” waar een flard “Shout” achteraan holde, allen passeerden ze de revue.
Niet elke bevlogen singer-songwriter is daarom ook een groot entertainer, maar in de persoon van Murphy gaan beiden wonderwel samen. Vergezeld van zijn vaste begeleidingsband The Normandy All Stars zorgde hij steevast dat er altijd wel iets te beleven viel op het podium. Zo zette hij samen met zijn maats tijdens het feelgood deuntje “Rain, Rain, Rain” een karikaturaal ZZ Top dansje in, of schurkte hij in de beste traditie van Neil Young & Crazy Horse dicht tegen zijn gitarist Olivier Durand aan op het ontstuimige “Take Your Love Away”.
In Durand heeft Murphy zowel op als naast het podium een trouwe sidekick gevonden. Beiden durven al eens samen een song schrijven, maar bovenal is de Fransman een meestergitarist van een uitzonderlijk kaliber die de schrijfsels van Murphy een potige rockinjectie toedient. Op “Everything I Do (Leads Me Back To You)” mocht Durand zelfs heel eventjes de plaats innemen van Springsteen, die dit nummer samen met diens vriend en generatiegenoot Murphy ergens midden jaren ‘90 inblikte voor het meesterlijke ‘Selling The Gold’ album.
Toen Murphy & co met het ruim 35-jaar oude “Diamonds By The Yard” het eerste deel van de set afsloten twijfelde geen kat er aan dat het feestje lang nog niet over was. De bezwete hoed was intussen vervangen door een versgestreken bandana toen het grappige “Come On Louann” de bissen op gang trok. Een unplugged versie van “Rockin’ In The Free World” leverde vervolgens een leuk kampvuurmoment op, maar het was vooral een doorleefd “Green River” dat de grootste indruk maakte.
Een deel van het publiek stond al een zuurverdiende pint te bestellen aan de bar toen de groep alsnog een laatste salvo loste. Het oudje “Drive All Night” ging naadloos over in het Easy Rider anthem “Born To Be Wild”, een slotstatement die we de Old Dylan nog niet zo direct zien maken. Vorst Nationaal of het Sportpaleis haalt Elliott Murphy waarschijnlijk nooit meer, de geschiedenisboeken als beste New Dylan ooit wellicht wel.
Organisatie: Botanique, Brussel
Rebellion Tour 2012 – met Madball, H20 en Deez Nuts kon het niet meer stuk
Rebellion Tour 2012
Op vrijdag 16 maart stond er alweer een leuk hardcore feestje gepland in de favoriete Antwerpse zaal TRIX! Het was de Rebellion tour die aan zijn derde ronde toe was en dan ook een halt maakte in ons Belgenlandje. Aanvankelijk was ik niet echt geschikt om te gaan kijken maar toen ik zag wat de line-up was kon ik niet anders dan daar aanwezig te zijn. De klappers waren natuurlijk H2O en Madball… Zou daar een Hazenstreet nummer kunnen gespeeld worden? ;-)
Het beloofde dus weer een avond vol hardcore, stagedivers en alles wat erbij hoort te worden. En dit alles op de muziek van Madball - H2O - Deez Nuts - First Blood - Devil In Me en Strength Approach
De Italiaanse band Strength Approach mocht er de spits afbijten op het podium van een volledig uitverkochte TRIX! Zij werden op de voet gevolgd door het Portugese Devil In Me. De hardcore/metalcore band First Blood was de 3e band in de rij.
Dan werd begonnen aan het echte werk. De band Deez Nuts maakte zich op om het publiek te entertainen. De band omschrijft zichzelf als ‘Party hardy hardcore band with a gangsta rap style’. Deze omschrijving had ikzelf niet beter kunnen geven. Ze brengen hardcore met een hoog hip – hop gehalte. Ik moet toegeven dat ik wel enkele nummers kende van deze band maar niet hun volledige repertoire. Ze hadden ook nog nooit echt mijn aandacht getrokken. Maar na gezien te hebben welke live show deze Aussies kunnen neerzetten, moet ik gewoon meer leren kennen van deze band. En ik was blijkbaar niet alleen. Dit werd ook goed gesmaakt door het belgische publiek.
Toen kwam het hoogtepunt voor mij. H2O!!!!! ik heb deze band nu al enkele keren gezien en ze hebben mij nog nooit teleurgesteld. En ook deze keer wisten ze mij weer omver te blazen. Deze band speelt snelle hardcore-punk waarbij de melodie en de harmonieuze samenzang tussen frontman Toby Morse en gitarist Rusty Pistachio echt op de voorgrond gebracht zijn. Ja, ik kan het echt goed smaken!
Ook de extra’s die deze band altijd in petto heeft zijn tof. Zo werd de intro van het nummer “War pigs’ van Black Sabbath gebruikt voor hun eigen nummer “5 year plan”. En dat was niet het enige… Ook de intro van “We gotta know’ van dé legendarische NY hardcore band Cro-mags werd ten berde gebracht evenals een stukje van “Waiting room’ van Fugazi dat verwerkt werd in het eigen “Don’t forget your roots”. Al deze kleine snufjes maken een H2O show altijd een tof gebeuren.
Maar verder was er ook een plaats voor een humoristische noot. Zoals voospeld waren er tonnen stagedivers. Tot op het moment dat Toby een portefuille gevonden had. Deze persoon werd dan ook op het podium geroepen en moest stagediven op het juiste moment. Die jongen miste van moment en werd door de frontman dan ook aan zijn broeksriem terug uit het publiek getrokken. Zo zie je maar dat het er ook al eens luchtig kan aan toe gaan in dit zwaardere genre ;-)
Tot plotseling mijn voorspelling uitkwam. Freddy Madball en hoya roc van Madball werden erbij gehaald en het kwam tot een nummer van Hazen street; een eenmalig nevenproject tussen de bands Madball en H2O (dit is trouwens dit jaar op Groezrock te bezichtigen). Het nummer “Are you ready’ klonk als een bel. Voor mij kon de avond al niet maar stuk.
Dan was het uiteindelijk de beurt aan de headliner van deze Rebellion Tour part 3. Kings of new york zoals ze zichzelf wel eens omschrijven namelijk MADBALL. De algemene indruk was goed want madball is en blijft madball. Zonder veel capsones of tierlantijntjes… gewoon rechtdoor, keiharde, retestrakke NY hardcore. Dus in dit opzicht kunnen ze een fan (waartoe ik mezelf wel reken) nooit teleur stellen. Het essentiele oude materiaal werd natuurlijk gespeeld maar ze waren ook niet bang om de oude klassiekers even achter zich te laten en een fijne selectie van hun nieuwere nummers te spelen.
Ook drukte Freddy zijn begrip en medeleven uit voor de familie’s van de verongelukte kinderen VAn de busramp in zwitserland. Waarop het nummer 3Darkest days’ vanop het album ‘Legacy’ aan hen werd opgedragen.
Een klein puntje van kritiek was misschien dat ze nogal uitgebreid de overige bands van de avond bedankt hebben maar mij stoorde dit niet echt. Madball is een band die nogal veel waarde hecht aan het hele ‘hardcore-family’ gebeuren.
Er stonden natuurlijk ook enkele bis-nummers op het menu met als traditionele afsluiter, hoe kan het ook anders, “Pride” (jaja er zijn nog zekerheden in het leven..héhé…). En voor de gelegenheid werd Toby Morse en nog enkele andere leden van de andere bands erbij gehaald.
Dit vormde dus echt een waardige afsluiter voor een avond vol hardcore en alles wat erbij hoort.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
De Fransman Anthony Gonzalez aka M83, is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . Een huzarenstukje chillwave/elektronica trouwens , een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar; en niet vies is van bombast en klassiek aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats.
Live onderneemt hij met band een heuse tournee . Na een succesvol optreden op de Piasnites een goede maand terug , was hij nu te zien als vierkoppige band in een lang op voorhand uitverkochte GrandMix . Tja, dat de (Noord)Fransen vallen voor deze elektronicatechneut is niet meer dan normaal.
Op het podium zagen we een hoop elektronica en hitech apparatuur om een sferisch, dromerige hypnotiserende trip te realiseren; Fors injecteerden percussie en gitaren het geluid. De lange opener “Intro” (die ook de nieuwe dubbelplaat opent) balanceert tussen droom, bombast en dans, is filmisch als beeldend en bracht ons in de juiste stemming. De toetseniste nam een prominente rol qua hemelse zang en galmende vocals in, naast de ietwat zalvende, integere zalvende zang van Gonzalez. Het geluid en de lightspots vormden een perfect geheel.
Meteen werd het kwartet sterk onthaald .
De aandacht werd verdeeld tussen nieuw en oud; de terugblik overtuigde met opbouwende “Teen angst”, “Graveyard girl”, de swing’n’groove van “Sitting” en “Guitar & a heart” en een slepende “We own the sky”; als een mistige sliert palmden ze ons in en durfden ze te exploderen, net als het nieuwe materiaal “Wait”, “Reunion” en de single “Midnight city”.
M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden.
We werden anderhalf uur op onze wenken bediend en letterlijk meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die live een red bull booster bezorgde en de dansspieren aansprak . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties . Tourcoing stond op z’n kop …de Marquee tent van Rock Werchter kan volgen . U bent gewaarschuwd!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Enter Shikari brouwt op het podium een kolkend potje herrie, een uiterst explosieve kruisbestuiving van hardcore, industrial, hiphop, dubstep, dance, rock en metal. Geen idee hoe ze het voor elkaar krijgen, maar die mélange van diverse stijlen werkt als een rode lap op een stier en brengt het overwegend jonge publiek meermaals tot over het kookpunt.
Het is vrij hectisch, het bulkt van de energie en het ontploft keer op keer. Kortom, er zit nogal wat stroom op. Dit is geen muziek voor hartpatiënten, uw tikker gaat geregeld in overdrive, uw hersenen worden danig door elkaar geschud en uw oren worden bloeddorstig geterroriseerd.
De bandleden zijn uitzinnige types van het zeer levendige soort. Net als hun opgehitste publiek staan ze geen seconde stil en de gitarist zet het geregeld op een potje skydiven waarin hij uiteraard gretig gevolgd wordt door de fans. Hoewel ze hier één en ander gewoon zijn in de Trix, met al die metaalbewerkers die regelmatig de zaal komen teisteren, hebben de mensen van de security een uitzonderlijk drukke avond.
De elektriciteit die hier in de lucht hangt hebben we al eens eerder meegemaakt bij Pendulum (ook zo een zotte boel, check de review hier ergens in de historiek), maar bij Enter Shikari zit er nog wat meer hete rock en hardcore tussen de elektronica. Ook de nadrukkelijk aanwezige dubstep invloeden maken er een pompend feestje van.
De band weet creatief om te springen met het inmiddels ook in de mainstream populair geworden genre. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de laatste drol van Korn klinkt dat bij Enter Shikari echter langs geen kanten geforceerd. Geen idee hoe dubstep puristen er over denken (schande! verraad! uitverkoop!), maar wij vinden het bij Enter Shikari althans een geslaagde intrede van een genre waar wij voor de rest overigens helemaal niet in thuis zijn (de voornaamste ervaring die wij hebben met dubstep zijn de diepe basdreunen afkomstig uit de slaapkamer van onze dochter, die er voor zorgen dat onze patatjes met ware doodsangsten in hun bord liggen te daveren).
Het enige wat we de groep een beetje kwalijk nemen is dat er soms wat te lange pauzes tussen de nummers genomen worden, bovendien gevuld met wat overbodig gelul van vooral de bassist, waardoor de sneltrein al eens onnodig vaart vermindert. Gelukkig is daar dan telkens weer zanger Rou Reynolds om de boel op te jutten, hij barst van de energie en weet die moeiteloos over te zetten op zijn publiek. Je kan de man bezwaarlijk een goede zanger noemen (hou het eerder bij uitbundige schreeuwer) maar zijn ongeremde explosiviteit is onmisbaar voor deze band.
Anderhalf uur wordt de Trix door deze wild om zich heen schoppende bende opgejaagd, en ’t is een heuse ervaring. Een mens krijgt er wel dorst van.
Dit soort wilde feestjes zou festivalletjes als Dour of Pukkelpop aardig in vuur en vlam zetten. Boeken is de boodschap.
Voorprogramma Young Guns mag rekenen op nogal wat bijval van het publiek, waar wij dan weer geen jota van begrijpen want we moeten steevast denken aan Tokio Hotel meets Within Temptation. En, geloof ons vrij, dergelijke gedachten zijn erger dan de meest schrikwekkende nachtmerrie. Snel doorspoelen, die handel.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Ganglians, uit Sacramento , California, Usa brachten eerder een lofi klinkende plaat uit, ‘Monster head room’ . ‘Still living’ is van een andere ‘soort’. Leuke, aanstekelijke zomerse indiepop, met heel wat psychedelica en swamp rock’n’roll, onderhevig aan heel wat gitaarriedeltjes en reverbsounds en gedragen door een sterke samenzang. Op die manier gidst Ganglians zich tussen Wavves, Avi Buffalo, The Drums, Black Angels, Grizzly Bear, Local Natives en halen ze oudjes als The Cramps en Beach Boys naar boven.
Toegankelijke songs, check “Drop the act”, “Jungle” en “Good times” maar eens, van catchy melodieën die een mooie klankkleur hebben en intrigeren door een tokkelend gitaarspel en gekenmerkt zijn van een lichte wave inslag . Aanstekelijke, dromerige melodieën waarbij de eventuele tegendraadse ritmes zalvend zijn. Ganglians zorgt ervoor !
Een warm aandoenlijk geluid horen we op de tweede plaat van Het Zesde Metaal aka Wannes Cappelle. Na het debuut ‘Akattemets’ duimen we ervoor dat hij met de tweede plaat nog meer airplay kan verkrijgen. Hij verdient het , want we horen hier spitsvondige , treffende Nederlandstalige pop ( in het West-Vlaams dialect) .
Tekstueel is het album straf . Wannes zal meermaals een writer’s blok versleten hebben . Sfeervolle, dromerige, licht melancholische ‘straight from the heart’ songs die door stem en gitaar worden gedragen , en een warme klankkleur krijgen door piano , drums en blazers . Veel luistergenot wenst hij ons op de elf songs . Terecht!
De jonge Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus houden we in het oog. Na ‘Stridulum II’ verschijnt nogal snel de opvolger ‘Conatus’, die de doorbraak kan betekenen. Muzikaal intrigeert haar bezwerende fusie van gothicpop, industrial en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen.
Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert de bezwerende ‘darkwave’ electro. Een intens spanningsveld en kolossaal geluid horen we met “Avalache” “Hikikomori” , “Collapse”, “Seekir” en “Lick the palm of the burning handshake” . De single “Vessel” is adembenemend, huivert en blaast het oude Virgin Prunes ten tijde van ‘If I die , I die’ nieuw leven in.
De weerbarstige, meeslepende spookhuiselektronica met z’n onderhuidse zwaarmoedigheid, grimmigheid en dramatiek van deze ‘princess of darkness’ boeit en werkt aanstekelijk door een dansbare goove.
Zola Jesus laveert ergens tussen Lydia Lunch, Kate Bush, Siouxie Sioux, Nina Hagen, Diamanda Galas , Elisabeth Frazer en de huidige rits Fever Ray en The xx.
Sinnersday, Shadowplayfest of de New-Wave classix kunnen vanaf nu de link leggen tussen nostalgie en de actua met de ‘dark queen’ als Zola Jesus .
Nederlands 
Français 
