Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) ofwel Philippe Lemm trio) wonnen in 2015 de B-Jazz International Contest; voor Philippe was dit een mijlpaal, om zichzelf te lanceren als jazz band, zoals we hoorden in de streaming. In 2016 verscheen het debuut 'New Amsterdam'.
De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en deed verder als ode aan hun overleden kameraad.
Ondertussen hadden we een fijn gesprek met Philippe, het interview kun je hier nog eens nalezen.
‘First steps’ is een kleurrijk klankentapijt. Het trio improviseert maar al te graag, kleurt buiten de grenzen van het genre en creërt een uniek sfeertje . Wat een intensiteit en gevoeligheid van het trio.
We zagen Philippe Lemm Trio via de live stream; “Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!"
Hun sound is voortdurend in beweging. Dit is een plaat als concept , de songs in een fijn mooi geheel, als het ware een spannend boek , met een begin , allerhande wendingen en een sterk slot.
Droom weg in weemoed en laat je lekker meevoeren in hun fantasieprikkelende , sprookjesachtige sound.
In de jazz is Philippe Lemm Trio een uitzonderlijke parel, Een sterk overtuigend album.
Tracklist: The Kiln 06:59 Mica 05:36 River 06:00 Malambo 07:20 August 01:16 Elysian Voices 07:57 Kalief 05:21 Don't Give Up 06:27 Trenke Todorke 05:50 Caffeinated Souls 06:53
Vooraf - De uit Berlijn afkomstige alt-indie groep Mighty Oaks kwam terug met een gloednieuwe track “Mexico”, afkomstig van het komend gelijknamig album. Puttend uit een myriade van invloeden van indie, pop, folk en soul, levert het ongelijksoortige trio, afkomstig uit respectievelijk Amerika, Engeland en Italië, een escapistische, positieve boodschap op die nieuwe single, de perfecte adempauze in deze vluchtige maatschappij …
Naar aanleiding van deze release, hadden we een leuk gesprek met Claudio Donzelli; natuurlijk hadden we het ook over het leven in corona tijden en de toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen .
Iets later verscheen het album …In herfst-wintertijd straalt de plaat vooral dat zonnige, onbezorgde uit dat je terugvindt aan een strand ver verwijderd van de harde realiteit, zonder echt al te kitsch of zeemzoeterig te klinken.
“Land of Broken Dreams” en “Mexico” zijn als openers fijne pijlers. . Op “Devil and the Deep Blue Sea” klinkt het meer weemoedig. Het toont de subtilteit en veelzijdigheid aan van de band. Knap.
Het variërende aanbod (ingetogen – groovy) klinkt overtuigend. . “My Demons” en “Heavy” gaan in de richting van Crosby, Stills, Nash & Young, Een vergelijking die meermaals opborrelt, door een melanchool folky sfeertje. Luister maar naar “Gold to me” en afsluiter “Deadman's Island”.
En toch … ondanks de variatie is er die eenduidige , gezapige toer die het album, 'Mexico'; dreigt op te gaan . Het enige minpunt …
Tracklist: Land of Broken Dreams 04:55 Mexico 03:12 Devil and The Deep Blue Sea 03:06 My Demons 03:26 Ghost 03:26 What You Fighting For 02:28 Bad Blood 03:44 By Your Side 03:55 Forever 03:07 Heavy 02:42 Gold to Me 02:59 Deadman's Island 02:39
Alt/Indie
Mexico
Mighty Oaks
We citeren even van de vi.be pagina van de band: '' In 1995 hielden ze er mee op, maar in 2017 kwamen de bandleden van Die Sinner Die (met in hun rangen vooral oud-leden van de Belgische thrashmetalband Dead Serious) terug bij elkaar. De bandleden, inmiddels meer dan 20 jaar ouder, maar met nog meer goesting dan vroeger, gingen nieuwe nummers schrijven. Onder invloed van diverse muziekstijlen die elk van de muzikanten had meegebracht, ontstond een soort grunge infused doom-metal.''
Cult of Scarecrow bracht in 2018 een gesmaakte EP uit en staat er nu terug met een nieuwe plaat 'Tales of the Sacrosanct Man'.
We hadden een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Best is de cd in z’n geheel te beluisteren … Waarom? Elke song op zich is een parel in het metalgenre door het veelzijdig karakter. De plaat gaat zelf vele kanten uit , een enorme variatie dus; je ontdekt steeds iets nieuws, van doom over een klein beetje thrash naar wat grunge (Soundgarden ) en soms wat desertrock/stoner.
Het is een muzikaal avontuur in het brede genre, dat ze ons voorstellen. Een band die de grenzen van het genre verlegt en dus uit de comfortzone treedt.
'Tales of the Sacrosanct Man' is een erg consistente plaat , vol boeiende en schitterende songs. Je kan headbangen , groovy shaken of wegdromen in een doomy sfeertje. Wat een spankracht in het materiaal.
Dit is een erg interessant Plaatje , dat veel te kort duurt!
Tracklist: 1. Sacrosanct Men 2. Lazarus 3. Robotized 4. Pitch Black 5. Doorkicker03 6. This Blood's for You 7. Sameness 8. Own Worst Enemy
Grunge/doom
Tales of the Sacrosanct Man
Cult of Scarecrow
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden.
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
Wij waren er ook bij, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
De band dook vorig jaar de Much Luv studio in met producer Tim De Gieter (Brutus, Onmens, Barst,..) en dat is ook te merken, want hier valt kwalitatief geen speld tussen te krijgen. Ook muzikaal is er veel veranderd, hoewel het energieke en speelse van Monkey Juice op plaat overeind is gebleven; het gaat meer de donkere, emotionele en vaak melodieuze kant uit.
De afwisseling tussen grauwheid, speelsheid en ingetogenheid - maar daarom niet minder dreigend - vormt de rode draad. “Fragile”( een titel die de lading dekt), “I'm Fine, I'Am”, “Maintenant, Toujours La Vérité" zijn meteen sterke openers. De hele plaat ademt die veelzijdigheid binnen een donker kader. Ook al schijnt er wel ergens een lichtje aan het einde van de tunnel, eens je op die emotionele rollercoaster bent aanbeland.
Elke song overtuigt en durft anders te klinken. De muzikanten zijn aan elkaar gewaagd. Elke schakel is even belangrijk, de heren vinden elkaar blindelings en vullen elkander bovendien voortdurend aan.
Het zorgt voor een totaalplaatje dat ons enorm doet uitzien naar meer, want met dit debuut zetten ze meer dan hun stempel op het muzieklandschap waardoor ze zullen uitgroeien tot een blijvertje binnen de scene.
WALFANG sluit op grootse epische wijze af “Create, Decimate” . WALFANG bekleedt de hoogste regionen van postmetal/-rock/sludge. Dit is een knaller van een debuut!
Tracklist: Fragile 05:21 I'm Fine, I'Am! 03:32 Maintenant, Toujours la Vérité 04:00 Never enough (!) 03:07 Get Away 05:25 Cynical 04:30 Substantial 04:18 Create, Decimate 05:55
Sludge/post metal/post rock
LØV
WALFANG
Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen.
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.
Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre. Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen. In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient. Opvallend is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica.
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden. De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album. De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic. Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van deze band.
Dit album is een splinterbom. En met begrip en respect en een knipoog aan «Euroshima»... Het is een eerbetoon aan Snowy Red, de legendarische Belgische band uit de jaren '80, geleid door Micky Mike, die (te vroeg) in 2009 overleed. Het blijkt louter veel meer dan een tribute album te zijn. Het is een bloemlezing van de beste minimal wave muziek van ... de 21e eeuw! Waarom? Omdat Michael Thiel, alias Weyrd Son, de zoon van Micky Mike, dit tribute album via zijn gloednieuwe label, Weyrd Son Records, publiceert.
Hij wist jonge, frisse bands van overal bijeen te brengen om net nummers van zijn vader te coveren. Geen spoor hier van gevestigde bands uit de jaren 80, die het zelf konden coveren. Integendeel, het is een ongelooflijke selectie van kleine, veelbelovende alternatieve bands, die enthousiast aan dit unieke project hebben deelgenomen. De titel van het album, ‘_ever Alive’ zegt het duidelijk vanuit de Snowy Red titel ‘Never Alive’, om aan te tonen dat deze nieuwe generatie springlevend is.
We hadden de mogelijkheid om het album een paar dagen vóór de eigenlijke release te beluisteren en we waren echt verbaasd door de algemene kwaliteit van de compilatie. Alle 17 tracks zijn in het geheel vrij trouw aan de originele Snowy Red nummers, maar elke keer, herken je perfect de stijl van de 'cover band'. Het is verrassend en tegelijkertijd niet: Snowy Red's new-wave muziek, met zijn minimale synths, repetitieve vocalen en industriële / hypnotiserende sfeer, heeft het gros van de bands diep geïnspireerd.
Om het album te kopen :
BigCartel : http://weyrdsonrecords.bigcartel.com/product/_ever-alive-a-tribute-to-snowy-red
Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/.
Track-by-track-beoordeling:
Het album begint met een kort fragment van het oorspronkelijke “Never Alive” van Snowy Red; plotseling wordt het geluid vervormd en maakt het plaats voor de interpretatie van de uit L.A. afkomstige Bestial Mouths. Lynette Cerezo en Christopher Myrick hebben hun krachtige, apocalyptische, progressieve en witchy synth-punk stempel op de song gedrukt en het resultaat is verbluffend.
// TENSE // is een Amerikaanse band, oorspronkelijk uit Houston, die helaas onlangs is ontbonden. Shari Mari heeft beslist een nieuwe project, Boan, te vormen. Op dit nummer, geeft Robert Lane een EBM, Suicide-achtige behandeling aan het nummer «Deep Desire», met veel vocal effects en de typisch karakteristieke trekjes van z’n // TENSE //. Sleazy!
We blijven in de VS met Strange Powers, het project van Josh Powers. Afkomstig uit Denver, weeft hij een macaber sfeertje rond «Sinkin 'Down» en het klinkt erg witchy!
De grootste hit van Snowy Red, «Euroshima (Wardance)», krijgt zijn opsmuk dankzij Scorpion Violente, de synth-punk act uit Metz, in Frankrijk. De sound is minimaal, vuil en sleazy, gebruikelijk van deze unieke band; de sfeer is die van een soort SM-discotheek met psyche trance muziek: een geweldig moment!
Iets verderop dan … Mushy, dwz Valentina, de cold-wave zangster / componiste uit Italië, creëert een prachtige etherische en romantische sfeer met haar cover van «Baby Tonight» en geloof het of niet, je hebt echt de indruk dat het nummer eigen uniek uit haar repertoire komt. Leuk!
Een ander duo dat helaas een paar weken geleden uit elkaar ging is Violet Tremors. Hun opname van «It's So Good» is verbazingwekkend, met vintage synth geluiden, een zeer sterke beat en dominante sensuele vrouwelijke vocale van Jessica White en Lorene Simpson.
Dan volgt de versie van «Nowhere» door Mirror Mirror, een New-Yorks duo bestaande uit David Riley en Ryan Lucero. Het is een complete dancefloor killer! Bekijk hier de video : http://www.youtube.com/watch?v=R6Pnr69AjG0& .
«The Long Run» door Meddicine, klinkt totaal ontwricht. Het Engels éénvrouwsproject is gespecialiseerd in stoorzender noise-pop en industriële soundscapes. De muziek hier kraakt en knarst en klopt en zoekt zijn weg zijn weg door oude synth sounds, gedragen door een mysterieuze zegzang. Zeer experimenteel en spannend!
«Breakdown» was een new-beat hit voor Snowy Red, door Micky Mike , Carol en Boubou gecomponeerd . Hier wordt het door Nove Mura geïnterpreteerd, het soloproject van Lawrence Pearce, een EBM componist die in LA woont, en ook in // TENSE // speelde. Deze versie klinkt krachtig, door de drums en een enorme bass riff. Jessy Champagne, uit The Jewels of the Nile, ondersteunt het door haar vrouwelijke vocals. Noteer dat Jessy net een nieuw project heeft opgericht met Robert Lane uit // TENSE // .
Het tweede album begint met de cover van «Euroshima (Wardance)» door Revelator, het soloproject van Ben Chisholm, de partner van Chelsea Wolfe. In vergelijking met Scorpion Violente, klinkt de song hier meer ambient en elektronica georiënteerd. De zang wordt verzorgd door Freddy Ruppert, uit de band Former Ghosts. Bekijk de video hier : http://youtu.be/nteMrug9Z1Y.
De cover «Lies In Your Eyes» door Animal Bodies is gewoon een hit! We horen een ongelooflijk aantrekkelijk ritme dankzij de sequencer baslijn en pakkende drums. De band uit Vancouver zet zijn stempel op het nummer met schelle gitaar licks en een dominante zang. Voor mij is dit duidelijk het beste nummer van het album. Beluister het op Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/track/lies-in-your-eyes.
Newclear Waves, het project van Alessandro Adriani (Mannequin Records), biedt een techno-hypnotiserende versie van «Blood Blood Blood». De kleine, bijna kinderlijke melodie gecomponeerd door Micky Mike is hier aangepast in een veel lagere toon en krijgt een heel ander gevoel, dreigender en meer mysterieus.
Vreemd genoeg is Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van Micky Mike, de enige Belgische muzikante op deze tribute. Deze track is trouwens haar eerste officiële release. Ze is ook lid van Simi Nah, en ze wordt op die manier geholpen door Scuzzy, Simi Nah's muzikant en producer. Een familie kwestie dus! En het resultaat is de moeite: een sterk geluid en EBM tunes . Safyée blijkt een echt talent als zangeres! Leuk!
De eerste track van de ommezijde deel II , is er een van de New-Yorkse band Led Er Est. Een bepalende band binnen de minimal wave scene. Hun licht pop-georiënteerde sound past perfect bij «A Picture». Hier vinden we de klassieke ingrediënten die deze band zo uniek maken, met analoge synths, vintage drummachines en een slepende, Robert Smith-achtige stem van Samuel kK. Leuk ...
Een andere versie van «Breakdown» wordt verzorgd door Bright Future, een uit Brooklyn elektronische band met zanger / gitarist / producer Frank Midnite . Midnite heeft het ritme hier vertraagd en de new-beat hit omgezet in lo-fi, filmische soundscapes, met samples en opnames. Raar maar interessant ...
Marburg is een project van een artistieke groep gevestigd in Polen, Ebola Collective. Hun sterke DIY ethiek wordt gebracht in een zeer experimentele versie van «Nowhere», waarop de vocalen als boze kinderen klinken. Bekijk de video van dit nummer hier : https://www.youtube.com/watch?v=_NkzYv_ptyo.
Het Tribute album sluit mooi met een meer dan 7 minuten versie van «So Low» door Deathday, de band van de broers Alex en Giovanni Guillen (uit Los Angeles). De sfeer is 100% cold wave en leunt aan shoegaze, met een Pink Floyd zangpartij. Midden het nummer hoor je een sonische progressie, die eindigt in een lawaaierige paroxysme. Een geweldig einde!
Noteer dat deze Tribute album in een zeer mooie, arty diepzwart gatefold wordt geleverd. Het is enkel beschikbaar op vinyl: 2x12 "(180gr) grijs / gelimiteerd in 500 exemplaren hand-genummerd . De eerste 125 exemplaren worden geleverd met een gratis getekende poster. De mastering gebeurde door Scuzzy (van Simi Nah) op de AtOMiC Studio in Oostende. De prachtige cover art werd verstrekt door de New-Yorkse kunstenaar Betsy VanLangen.
In een notendop: een prachtig dubbel album en een echte must-have voor alle liefhebbers van new-wave en minimal wave.
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Headbanger’s Balls Fest 2021 - Het corona-geduld werd beloond
Headbanger’s Balls Fest 2021
De Leest
Izegem
2021-10-02
Filip Van der Linden
Wat moet het deugd gedaan hebben dat Headbanger’s Balls Fest na drie keer uitstel eindelijk kon doorgaan en dat de organisatie bovendien met zowat 600 bezoekers het bordje met ‘uitverkocht’ aan de deur kon hangen van Cultuurhuis De Leest in Izegem. Zoals bij zovele festivals en concerten werd de datum een paar keer opgeschoven en veranderden de namen op de affiche. Toch konden ze enkele buitenlandse bands met naam en faam naar Izegem halen.
De debatten werden geopend door Cobra The Impaler, een nieuwe Belgische metalband met oudgedienden van o.m. Hæster, Aborted, Almighty Mighty, Von Detta, Majestic Sun en BEAR. Het is zoals bij wel meer bands soms wat zoeken naar de juiste bezetting. De meest recente aanwinst is Ace Zec op drums. Een album is er nog niet. Dat komt pas volgend jaar in februari uit op het Franse label Listenable Records. Er was wel al een try-out in de Asgaard, om toch een beetje podium-routine op te doen vooraleer Cobra The Impaler voor de leeuwen werd gegooid in Izegem. Hoewel, in De Leest stonden de leeuwen op het podium en niet ervoor.
Cobra The Impaler verdiende vorige zaterdag alvast de Prijs voor de Strijdlust voor de attitude en overtuiging waarmee ze zich voor het eerst aan een groot publiek voorstelden. De gitaristen en zanger zochten vaak de rand van het podium op om het publiek mee te nemen op hun trip.
Er was flink wat volk opgedaagd om kennis te maken met Cobra The Impaler, maar voor meer dan enthousiast applaus was het zo kort na de middag misschien nog wat vroeg. Muzikaal mengt deze band verschillende genres en wisselen agressieve gitaarduels met wat meer ingetogen momenten. Van opener “Colossal Gods” tot afsluiter “Tempest Rising” hoorden we een band met ervaring en ambitie.
Ook Toxic Shock kwam met veel animo van Antwerpen naar Izegem. Deze crossoverband kan al flink wat adelbrieven voorleggen: split-albums met Amerikaanse bands als Reproach en Iron Reagan, Metallica-producer Flemming Rasmussen die hun jongste album opnam, openen voor Testament in de Effenaar in Eindhoven, … De set startte veelbelovend met een introdeuntje van Ennio Morricone (“For A Few Dollars More” ?) en dan meteen de furie van “S.P.O.S”, maar het enthousiasme sloeg niet over naar het publiek. De band speelde nochtans een sublieme set met een mix van agressieve thrash en bitse hardcore en vooral zanger Wally ging als een razende te keer. In niet veel meer dan een shortje rende hij het hele podium af en sprong overal op en af waar hij maar kon. Zijn microkoord draaide hij verschillende keren rond zijn nek, als de ketting waar je een dolle hond mee in bedwang houdt.
Veel applaus voor Toxic Shock, maar niet de verwachte moshpit en daardoor werd Wally wel heel pissed. Izegem swipete Toxic Shock naar links om het eens in Tinder-termen uit te drukken, al had deze band misschien beter verdiend.
Ook bij de metalcore van Signs Of Algorithm was het op 2 oktober niet meteen liefde op het eerste gezicht in De Leest. Maar dat bracht het vertrouwen van deze band niet aan het wankelen en na een sterke set werd Signs Of Algorithm daarvoor beloond met een bescheiden moshpit.
Deze band deed het in Izegem zonder bassist, maar dat was er nauwelijks aan te horen. Izegem kreeg een paar nieuwe nummers te horen en dat duidt misschien op een nieuw album. Het vorige, ‘Harbinger’ dateert reeds van 2016 en was in Izegem goed voor zowat de helft van de setlist.
De laatste band van het Belgische luik op Headbanger’s Balls was Psychonaut. Deze postmetalband kan steevast op veel enthousiasme rekenen en dat was in Izegem niet anders. Het was hun derde show in drie dagen, na een concert in Nijmegen en een label-night van Pelagic Records in de Trix in Antwerpen. Hun set was opgebouwd uit tracks uit hun recentste album ‘Unfold The God Man’, met minstens twee uitblinkers “All I Saw As A Huge Monkey” en “Kabuddah”. Het enthousiasme van de band tussen de nummers vormde een aangenaam contrast met het serene en de ernst van de muziek. Het zal niet lang meer duren voor België te klein is voor Psychonaut.
De Nederlandse deathmetalpioniers van Pestilence mochten als eerste buitenlandse band aantreden. Albums als ‘Consuming Impulse’ en ‘Testimony Of The Ancients’ hebben enkele decennia later nog niets aan kracht ingeboet en het materiaal van het nieuwe album ‘Exitivm’ is opnieuw bijzonder goed. De set wisselde dan ook constant tussen oud en nieuw werk. De Nederlandse band speelde al vaak in België (Graspop, Alcatraz, Antwerp Metal Fest, …) en stelde ook deze keer niet teleur. Hoewel de rijen voor het podium niet zo dik waren als bij de vorige band, ontstond er wel spontaan een enthousiaste mosh- en circlepit en zag je al eens een crowdsurfer voorbijkomen. Dan toch.
Phil Campbell And The Bastard Sons werd in Izegem onthaald als een publiekslieveling. Campbell was decennialang de vaste gitarist bij Motörhead en na het overlijden van Lemmy trad de Brit uit de schaduw met zijn eigen band, met daarin drie van zijn zonen en zanger Neil Starr. Die laatste werd nog niet zo lang geleden opgevolgd door Andrew Hunt. Zijn stem klinkt niet als die van Lemmy en hij moest voor sommige lyrics al eens spieken op zijn tablet, maar de Motörhead-klassiekers in de set klonken toch heel vertrouwd. En dat waren er nogal wat: “Ace Of Spades”, “Rock Out”, “Born To Raise Hell”, “R.A.M.O.N.E.S”, “Killed By Death”, “Going To Brazil”, …
Moet je deze band dan indelen bij de tribute-bands? Daarmee doe je ze oneer aan, want de eigen nummers van Phil Campbell And The Bastard Sons, die soms hard lijken op Motörhead-songs, zijn minstens zo degelijk.
In de set zat ook nog een metal-versie van “Sharp Dressed Man”, een ode aan ZZ Top’s Dusty Hill, die andere inmiddels overleden legendarische bassist. Hunt leek zich wat te willen verstoppen achter een pet, een zonnebril en een volumineuze baard, en toch is het een rasentertainer die het publiek in Izegem meekreeg zonder veel te moeite te doen. Hunt is niet Lemmy, maar veel dichter bij Motörhead zal je als fan niet meer komen.
Orange Goblin was de absolute headliner op Heabanger’s Balls Fest. De intro van deze ook al Britse band was “It’s A Long Way To The Top (If You Wanna Rock ’n Roll)” van AC/DC en dat is een misschien wel heel korte samenvatting van de carrière van Orange Goblin. Deze Britten stonden in de jaren ’90 van vorige eeuw mee aan de wieg van de stoner(metal)scene. De band heeft een stabiele bezetting, maar sinds dit jaar is er Harry Armstrong (in Izegem voorgesteld als de nieuwe Cliff Burton) als nieuwe bassist.
Zanger Ben Ward nam zijn tijd om het publiek en de organisatie te bedanken en legde uit waarom Orange Goblin ondanks alle corona-ellende en de Brexit toch vastberaden was om in België te komen spelen. “België was het eerste land buiten de UK waar we live mochten spelen en daar zijn we nog steeds dankbaar voor.”
Ook waren er woorden van lof voor Pestilence (‘heroes of ours’) en Lemmy, aan wie ze “The Devil’s Whip” opdroegen. Dat laatste mag niet verwonderen, want enkele jaren terug speelden ze als MotörGöblin nog een volledige set Motörhead-covers.
Orange Goblin bracht op Headbanger’s Balls Fest een dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk, met de nadruk op het oudste materiaal. Hoogtepunten waren o.m. “The Filthy And The Few” en “The Fog”.
Als aanloop naar dit concert hadden deze Britten zichzelf op een bierproeverij getrakteerd in Izegem en dat droeg misschien bij tot het enthousiasme van de boomlange zanger Ben Ward. Tijdens het concert beperkte die zich overigens netjes tot water, wat hij met veel plezier deelde met het publiek op de eerste rijen.
Als eerste band van het festival kreeg Orange Goblin een bisronde, maar om ‘iedereen wat tijd te besparen’ bleef de band gewoon op het podium staan. De toegift was bijzonder energiek, met “The Devil’s Whip”, “Quincy The Pigboy” en “Red Tide Rising”.
Het publiek had wat tijd nodig had om helemaal los te komen, maar het corona-geduld en het doorzettingsvermogen van de ploeg achter Headbanger’s Balls Fest werd beloond met een uitverkochte zaal en enthousiaste reacties.
Volgend jaar op 7 mei is er alweer een nieuwe editie van dit fijne indoorfestival.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Adrian Crowley - Intieme weltschmerz in een pastoraal kader
Toen Ryan Adams in 2005 tijdens een interview met Rolling Stone de vraag kreeg toegeworpen "Who's the best songwriter that no one's heard of" antwoordde deze prompt: “Richard Hawley ... and Adrian Crowley!”. Een compliment dat kon tellen, dat wel, maar schandalig genoeg duurde het nog een kleine tien jaar vooraleer Crowley met het oncomfortabele crooneropus ‘Some Blue Morning’ (’14) op onze muzikale radar verscheen. Intussen is de Ierse singer-songwriter met Maltese roots toe aan album nummer negen, ‘The Watchful Eye of the Stars’, dat samen met sterproducer John Parish werd ingeblikt en alweer lonkt naar een prominente plaats in diverse eindejaarslijstjes.
Crowley’s tourmanager had werkelijk geen betere datum en lokatie kunnen verzinnen voor zijn eerste post-corona optreden op Belgische bodem. Door de felle regen en wind onderweg waanden we ons afgelopen zaterdagavond midden in een roadtrip langs slecht verlichte wegen en desolate dorpjes in Zuid-Ierland, en eens aangekomen in het pittoreske Sint-Denijs maakte de mistige atmosfeer in de schaars verlichte kerk het plaatje werkelijk compleet. Van ‘mist’ naar ‘mistroostig’ is trouwens maar een kleine stap in het universum van Adrian Crowley, die zowaar van wal stak met twee nieuwe nummers. En eerlijk? Eigenlijk maakt het bitter weinig uit welk nummer de Ier nu precies uit zijn mouw schudt: van zodra zijn bariton weerklinkt waanden we ons in een parallele, haast surrealistische wereld waar ook andere muzikale notabelen zoals Leonard Cohen, Richard Hawley en Bill Callahan een stekje hebben veroverd.
Ook muzikaal is het éénmansorkest Crowley niets minder dan een kleine sensatie. In het eerste deel van de set kreeg zijn rode Gretsch het gezelschap van een loop pedaal, waardoor de nummers laagje per laagje in een multidimensionele reverb werden gedrenkt alsof er zich achter één van de kerkpilaren nog een extra muzikant schuil hield. Halverwege de set kroop Crowley vervolgens achter een analoge mellotron, een statement die trouwens kan tellen in een wereld die gedomineerd lijkt door digitale bleeps. Die instrumentwissel leverde alvast een paar van de strafste songs van de avond op zoals “Take Me Driving” waar Crowley vanop de passagiersstoel de eindigheid van vriendschapsrelaties beschrijft. Ook het bezwerende spoken word nummer “Crow Song” dreef op een afscheidsrelaas, dit keer van een gewonde kraai die Crowley’s broer ooit mee naar huis bracht maar zijn herintroductie in de vrije natuur uiteindelijk niet overleefde.
Niet dat Adrian Crowley verlegen zit om voldoende crowdpleasers uit zijn eigen back catalogue, toch stonden er ook twee eigenzinnige covers op het menu met een eerbetoon aan David Bowie als rode draad. De 50ies original “Wild Is The Wind”, ooit door de thin white duke himself opgenomen uit bewondering voor Nina Simone, werd van alle ballast en ritme gestript totdat enkel pure weltschmerz overbleef. Ook de soulvolle soundtrack hit “Cat People (Putting Out Fire)” werd door de mangel (lees: de mellotron) gehaald met een ronduit ijzingwekkende parlando versie als resultaat.
Zijn grootste evergeen “Some Blue Morning” en de wel erg luchtige recente single “Bread and Wine” besloten een avond die helemaal draaide rond het imposante strot van Crowley en diens cinematografische verhalen over De Grote Emoties. “I feel great at this moment, being able to pour my heart out in front of an audience” liet de imposante Ier eerder op de avond al optekenen. En laat dát nu precies de essentie zijn van de intieme Wilde Westen concertreeks ‘In Heaven’ die vanavond een gedroomde post-corona doorstart maakte.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Reject The Sickness - De levensloop van de band is als een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd
Met een nieuwe plaat ‘While our world Dissolves’ en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met zanger/frontman Guy Vercruysse.
Reject The Sickness werd opgericht in 2008. In muziektermen is dat al een lange tijd ondertussen; wat zijn een beetje de hoogte- en dieptepunten
Ik heb Ruben, de gitarist van de band, leren kennen in 2008. Er was toen nog geen sprake van Reject The Sickness maar wel van een band. Ik was op zoek naar een nieuwe band om in te zingen. Ik ben toen een hele tijd bezig geweest om mensen te zoeken om die band te vervolledigen. Reject The Sickness is ontstaan in 2010. Met een andere drummer, bassist en gitarist. Daar hebben we onze eerste EP mee uitgebracht. En dan is alles wat beginnen lopen. Wat diepte- en hoogtepunten betreft? Dan kan ik wel stellen dat de hoogtepunten zijn, het releasen van cd’s. En ook dat de band door de jaren heen is blijven groeien. We blijven een Belgische band, en staan dus met beide voeten op de grond. Binnen de scene mogen we echter trots zijn op wat we tot nu toe hebben bereikt, dat is zeker een hoogtepunt. Ook de vriendschap die er is ontstaan binnen de band, is een enorm hoogtepunt.
Een dieptepunt is toen we als band afscheid hebben genomen van onze vorige lead-gitarist en bassist. We zijn een andere richting uitgegaan en hebben die keuze gemaakt als band. Daar is dan weer vriendschap verloren gegaan.
Diepte- en hoogtepunt was onze toer in UK. We hadden daar gewoon veel meer van verwacht. Achteraf bekeken was dat ook de beste leerschool die we hebben gehad. Van de mooiste optredens, naar concerten waar echt alles mis liep, hebben we daar gedaan. Ook soms dat ze gewoon niet wisten dat we geboekt waren. Dat was dus een rollercoaster van ups en downs, maar toch iets dat je moet meemaken als band.
Die tournee in UK heeft dus niet bepaalde deuren geopend? Of wel?
Eigenlijk wel, want in UK hebben we mensen leren kennen die heel grote fan zijn geworden van ons. Sommige radiostations daar, draaien nog steeds onze muziek. Los van een goede of minder goede toer, het feit dat je als band daar naartoe werkt, zorgt altijd voor het openen van bepaalde deuren. Of geeft je, mede door de reacties daarop, zeker steeds opnieuw een boost. Het toont ook naar organisaties toe aan dat je eraan werkt.
Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Je werkt als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. Bijzonder emotioneel, vaak door merg en been, ik hou van die prachtige stem. Is het een manier om je pijn en woede of zo kwijt te geraken Guy? Een soort uitlaatklep?
Deels is dat een uitlaatklep, ja Het is dus een soort verwerking, maar ook een manier om aan de buitenwereld te tonen dat er zulke problemen zijn. Want de buitenwereld ziet het niet altijd, of merkt het niet op. Men beseft soms niet, binnen zijn eigen veilige cocon, dat er zulke dingen gebeuren. Gezinnen die niet goed draaien, mishandelingen, zelfmoorden… door het te brengen in mijn teksten wil ik dat bespreekbaar proberen maken. Een klankbord zijn voor deze mensen. De teksten zijn wel fictief.
In 2018 stonden jullie op Metaldays, heeft die ervaring nieuwe deuren geopend?
We hebben daar twee keer gespeeld, in 2018 en 2019. Dat was een zeer leuke ervaring. Alle nationaliteiten komen daar samen. Er was een Noor die ons online had leren kennen, en in Slovenië gewoon naar ons kwam kijken op dat festival. Dat zijn toch allemaal dingen die je bijblijven. Heeft dat deuren geopend? Als je kunt zeggen dat je daar gespeeld hebt, dan staat dat toch mooi op je CV. De mensen reageren daar wel op, en het zorgt ervoor dat je groeit als band. Het is een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd.
Ik hoor soms dat een Belgische band vaak pas echt erkend wordt, als ze eerst in het buitenland hebben gespeeld; ervaren jullie dat ook zo?
Je voelt dat misschien wel een beetje, maar dat is niet het enige. Je moet toch wat jaren op de teller staan hebben en tonen dat je het echt wil. Laat ons zeggen dat een goede werkethiek en goed materiaal altijd zijn vruchten afwerpt. Het is steeds opnieuw hard werken. Na al die jaren krijgen we het gevoel dat mensen ons kennen, dat geeft voldoening. En die buitenlandse optredens zullen daar zeker ook in helpen.
Na enkele jaren bij Mighty Music brachten jullie in 2019 de ‘EP The New Chapter’ uit; kunnen we dat zien als een nieuwe bladzijde en waarom? Of is dat ver gezocht?
Dat heeft inderdaad te maken met het feit dat we een nieuwe weg ingeslagen zijn. Twee nieuwe muzikanten met elk hun inbreng zorgen ervoor dat je sowieso wat anders gaat klinken. We zijn nog steeds Reject The Sickeness maar je hoort daar toch dat we een andere weg inslaan, die 3 nummers van de EP staan ook op de full cd, in een geüpdatete versie. Voordien hebben we 2 full cd’s uitgebracht bij Mighty Music, maar naderhand bleek toch dat we daar niet echt een band waren waar zij de nodige aandacht aan spendeerden.
Momenteel zijn we vrij positief op ons nieuwe label WormHoleDeath Records – die zijn veel meer geëngageerd, hebben een connectie met de band en komen wel degelijk af met voorstellen voor EU tours.
Jullie brachten dit jaar een nieuwe plaat uit ‘While our world dissolves’; ik kreeg heel de tijd koude rillingen. Is dat de bedoeling om mensen die koude rillingen te bezorgen? Iedereen voelt dat persoonlijk aan, het is zeker onze bedoeling om mensen wakker te maken en mee te nemen in de Reject The Sickness flow. Ik voel dat ook graag als sommige melodieën me kippenvel bezorgen. En dan hoop ik dat ik datzelfde gevoel kan over brengen met mijn muziek. Dat is dus zeer zeker bewust, maar iedereen interpreteert het op zijn eigen manier. Dat is juist het leuke aan muziek.
Ik las in een review het volgende ’Het album ademt van alle kanten de hoge technische standaard waarnaar de mannen gestreefd hebben. Bij tijd en wijle doet het heel erg denken aan werk van Gojira.’ Eerlijk gezegd, na enkele luisterbeurten kan ik me hierin vinden. Wat is jullie mening?
Gojira is een band die de meesten van ons erg goed vinden, dus het kan dat we daar invloeden van hebben. We kopiëren de sound in elk geval niet. Het militaristische drumwerk dat je vindt bij Gojira, vind je ook bij ons terug, wel anders natuurlijk, want Gojira is een stijl op zichzelf, haha. De nieuwe flow in de gitaarritmes is hoofdzakelijk ook door onze nieuwe gitarist zijn inbreng. Van dag één voelde ik dat Zoran en mezelf toffe zaken konden creëren. Die militaristische drums en ritmegitaren plus het toch wel indrukwekkende bas werk van Jonas past perfect bij de sfeer en de teksten. Laat ons zeggen dat ook daar een nieuw puzzelstukje de puzzel vervolledigt.
Was het niet moeilijk om midden de coronatijden een nieuwe plaat uit te brengen?
De plaat was al klaar net voor de lockdown. Door corona hadden we iets meer tijd om na te denken welke strategie we gingen doen. We waren eigenlijk van zinnens om de cd en lp volledig zelf te releasen en gingen dit doen via Gordeon music en Hardlife promotions. Maar plots kwam Wormholedeath met een enorm goed voorstel – waar we redelijk blij mee konden zijn. Dan hebben we onze oude plannen versmolten met die van Wormhole death en hebben ze de plaat uitgebracht in goede samenwerking met Gordeon en Hardlife promotions.
Het nadeel aan corona was wel dat de cd moeilijk op de markt kwam. Problemen met distributie (overal vertraging) – nu we mogen niet klagen, dit heeft ervoor gezorgd dat onze webshop nog niet heeft stil gestaan. We versturen wekelijks pakjes. Van USA tot Letland. Ik kan het nog steeds niet geloven. Corona heeft er ook voor gezorgd dat ik promotie rond de band en de webshop anders ben gaan bekijken. Ik heb lessen genomen rond online promotie enz.
Nu we toch daar aanbeland zijn, ben je daar als band sterker uit gekomen; heeft deze tijd gezorgd voor bezinning?
We zijn altijd blijven spelen, blijven repeteren. Los van het feit dat we elkaar niet constant zagen zoals anders, heeft de band nooit stil gelegen dat scheelt toch ook. Eigenlijk was dat een enorme ademruimte, ik heb samen met een goede vriend Thomas Verleye nieuwe muziek geschreven, waar de cd in preproductie ook bijna klaar van is. Niet alles aan corona was slecht dus… it was a time of creativity!
Ondertussen kan optreden terug, hoe groot was de honger terug op het podium te staan?
Dit hier was ons derde optreden. Het eerste was op Rockelingen, daar stonden we eigenlijk vorig jaar geboekt. Ons eerste optreden sinds heel lang was geweldig. Het voelde als opnieuw thuiskomen, dingen doen waar je gewoon oprecht gelukkig van wordt. Echt van genoten. De honger was dus enorm groot om opnieuw te rammen.
Op Devils Rock for An angel waren jullie headliner (of toch ongeveer); geeft dat meer druk op de schouders, een festival afsluiten?
Dat geeft zeker wat meer druk. We hadden natuurlijk wel al headline shows gedaan, deze keer was het wel wat serieuzer en het geeft ook veel voldoening, na al die jaren timmeren aan de weg. We doen ook alles zelf, van onze lichten programmeren tot het opzetten van het podium. Er komt heel wat bij kijken. Een keer dat we op het podium staan , valt die last van onze schouders, het had me ook niet uitgemaakt of ik nu de derde of de eerste band was geweest. Het is absoluut wel leuk om erkenning te krijgen, en dat krijg je als je headliner bent. Ook dat is een puzzelstuk die de puzzel van Reject The Sickness vervolledigt.
Jullie stonden ondertussen op Graspop en 2 keer op Metaldays. Jullie hebben ook in het buitenland gespeeld. Hoe veel hoger kun je als Belgische band nog klimmen eigenlijk? Met andere woorden zijn er nog ambities en doestellingen?
De grootste doelstelling is dat steeds meer mensen onze band leren kennen, het is niet omdat je nu eens de headliner bent dat je het hebt gemaakt, zo werkt dat niet. Er zijn nog altijd mensen die ons niet kennen, dus het streefdoel is steeds meer mensen over de streep trekken. We blijven evolueren, we blijven werken aan nieuw materiaal en we blijven zoeken naar de echte kern van dit alles! Met beide voetjes op de grond, alleen dan kan je springen.
Wat geniet jullie voorkeur, club optredens of festivals? Waarom ?
Een van de leukste optredens die ik ooit gedaan heb was in de Kinky Star in Gent. Zo tussen vier kleine muren, met een kot dat vol zit. Dat is voor mij gewoon de max. Alles heeft zijn charme uiteraard. In een kleine club is er voor mij gewoon iets minder stress, je staat ook veel dichter bij je fans. Je weet dat daar de mensen voor jou komen, dat is een thuisvoordeel dat je kan uitspelen in een club. Maar een festival is ook de max, gewoon anders. Laat ons zeggen dat ik niet echt kan kiezen! Als we maar kunnen spelen, dat is wat we het liefst doen!
Komt die erkenning voor metalbands naar een ruimer publiek niet door een band als Metallica, de band staat wat in de media door het dertig jarig jubileum van ‘the black album’. Maar hebben zij onrechtstreeks ook niet gezorgd dat bands als jullie gemakkelijker erkenning krijgen?
Metallica was super belangrijk voor iedere metal band. Het feit dat ze zoveel tegenkanting krijgen, wil net zeggen dat ze heel groot zijn geworden. ‘Black album’ was een mijlpaal en heeft zeker voor veel bands een deur open gedaan. Ik heb het wel veel meer voor hun oudere platen! Voor mij zijn die veel belangrijker dan ‘the black album’.
Concreet, zijn er nog verdere plannen ondertussen?
We hebben een tour in Rusland op het programma staan. Normaal ziet het er goed uit, het kan ook uitdraaien zoals onze voordien vernoemde toer in UK. Het is in elk geval veel beter georganiseerd, maar we weten ook niet waar we gaan terecht komen. We hebben ondertussen een nieuw nummer klaar. Die zal uitkomen op een EP in de nabije toekomst.
Jullie zitten al heel wat jaren in de muziek scene. Wat is jullie advies aan jonge bands die in jullie voetsporen willen treden? Een goed advies?
Eigenlijk MOET niks. Maar wat wij doen is een repetitie serieus nemen (met veel plezier en vriendschap). En vooral, je moet een plan hebben als band, als je de bedoeling hebt er ergens mee te willen geraken. Vooruit kijken en zoveel mogelijk spelen. Wetende dat je in het begin voor een appel en een ei gaat spelen, optreden, optreden en optreden. Als je het dan nog niet beu bent, om zo van het ene naar het andere podium, dorp of café te gaan in allerlei omstandigheden, dan kun je de volgende stap zetten. Het grote woord is dus vooral werken, werken, werken. En als je die werkethiek hebt, dan kun je er zeker geraken. Dat is het beste advies dat ik kan geven. Natuurlijk zijn er bands die er sneller geraken, maar dat is een minderheid. Voor mij is mooie merch ook steeds een pluspunt, dat je eens T-shirt of zo kan verkopen aan vrienden, kennissen en later aan fans. Ook dat is belangrijk.
En een full cd komt pas op het einde van de rit, daar moet je niet te vlug mee bezig zijn. Dat is in eerste instantie niet echt nodig, spelen en spelen en nog eens spelen, dat wel. En veel mensen leren kennen binnen de scene, waardoor mensen je echt leren kennen.
Ook een goede tip, als je de eerste band van de avond bent wees blij dat je kan spelen ook al is dat maar een half uur en doe daar niet moeilijk over. Als je zelf blij bent met wat je doet, ook al is dat maar voor tien man en een paardenkop, dan komt de reward vanzelf! Never stop dreaming!
Pics homepag @Bianca Lootens (Musika)
Dat is een heel mooi advies om dit gesprek mooi af te sluiten. Ik blijf jullie op de voet volgen. Veel succes in alles wat je doet
Turpentine Valley - We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden
Het nieuwe album van postmetalband Turpentine Valley is intussen helemaal ingeblikt. Het trio licht al een tipje van de sluier in het interview dat we konden afnemen op de Miracle Metal Meeting in Deinze.
Op deze Miracle Metal Meeting spelen jullie bij een heldere hemel en vroeg in de namiddag. Heel wat anders dan jullie gebruikelijke concertomstandigheden?
Onze muziek komt inderdaad het best tot uiting in donkere zaaltjes, met amper podiumlicht en het visuele als een extra dimensie als tegengewicht voor het ontbreken van de vocalen. Dan wringen de omstandigheden in Deinze een beetje en wordt het moeilijker om op klaarlichte dag het juiste gevoel over te brengen op het publiek. Maar we zijn er helemaal voor gegaan, zoals we dat bij elke show doen. Dit keer hebben we er ook visueel het maximum uit gehaald met extra veel rook en licht.
Het vorige album, ‘Etch’ uit 2019, werd overal positief onthaald en heeft heel wat deuren geopend voor de band. Wat kunnen jullie al vertellen over het nieuwe album?
De opnames zijn achter de rug. We kozen net als voor ‘Etch’ opnieuw voor Stef Exelmans als producer. Hij werkte eerder ook al met Carneia en Bear. Voor onze nieuwe plaat werkte hij samen met Tim Toegaert (van o.a. Fleddy Melculy en Janez Detd). Als alles verloopt zoals gepland, komt het nieuwe album in het voorjaar van 2022 uit bij dunk!records, ons huis van vertrouwen.
Hoe klinken de nieuwe tracks?
De sound zal een beetje anders zijn dan op ons debuut. Bij de opnames van ‘Etch’ verkenden we de instrumentale postmetal nog compleet met open vizier. Voor de opvolger weegt onze rugzak al wat zwaarder. We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden. Nu zullen we al sneller een stuk van een nummer laten vallen of veranderen als we vinden dat het te veel klinkt als iets van een andere band.
Ook het componeren verliep anders dan bij Etch?
Een paar nummers waren al klaar voordat de pandemie uitbrak, maar de viruscrisis heeft ons wel parten gespeeld. Doorgaans ontstaan onze nummers uit jams tijdens de repetities. Tijdens de lockdown waren er geen repetities en lieten we via Zoom stukjes muziek aan elkaar horen. Dat werkt ook, maar op een andere, minder spontane of organische manier. Het is moeilijker om helemaal mee te zijn en in dezelfde flow te zitten als je naar een scherm moet kijken en luisteren tegenover als je naast elkaar in dezelfde ruimte staat te spelen.
Jullie hebben de nieuwe nummers nog niet live getest?
In ons genre is het altijd moeilijk om in te schatten hoe een bepaald nummer zal onthaald worden. En hoewel we geen teksten gebruiken, zit er voor ons een zekere logica in de volgorde van de nummers, zowel op het album als live. We kunnen live een korte of een lange set spelen, maar die organische volgorde en opbouw zullen we altijd zoveel mogelijk respecteren en dan is het moeilijk om als test een paar nieuwe nummers in de set te smokkelen. Dat zal bij het nieuwe album waarschijnlijk hetzelfde zijn. Op de Miracle Metal Meeting konden we sowieso maar een korte set brengen en was er dus weinig ruimte voor nieuw materiaal. Op een concert in Luik een week daarvoor hebben we wel al één nieuw nummer live kunnen testen. De reacties uit het publiek waren heel positief.
Bij de vorige release deden jullie twee releaseshows, in Roeselare en Deinze. Wat mogen we deze keer verwachten?
We staan als band al wat verder en daarom willen we het nog wat groter aanpakken. En dus daagden we onszelf uit met het ambitieuze plan om zelf een releaseshow op poten te zetten in elke Belgische provincie. Een aantal van die tien shows liggen al vast – o.m. die in de Elpee in Deinze – in andere provincies zijn we nog volop de nodige afspraken aan het maken. Niet altijd even evident, maar wel spannend. Deze release shows worden ook onze aanloop naar hopelijk een paar zomerfestivals en wie weet ook wat shows in het buitenland.
Wat is de volgende grote afspraak voor Turpentine Valley?
Elke show is belangrijk, maar we kijken toch uit naar de Waregemse Metal Days. Daar mogen we op de derde festivaldag (zondag 5 december 2021) openen voor o.m. Psychonaut, King Hiss, Heisa, Stake en Amenra. Vroeg komen is de boodschap!
Frozen Crown - We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen Crown anymore
Italian band Frozen Crown is one of the world's most famous bands in the genre. With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams, this formation is at the top of power metal. 'Winterbane' is their new third album and features 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
The first two albums 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a more symphonic side of the band.
A new record, 'Winterbane', was recently released, you can read its review here
Following this release, we had a nice conversation with vocalist Giada "Jade" Etro , of course it was also about the pandemic and future plans.
For our reads who don’t know you , who is Frozen Crown, how did it all started?
Frozen Crown is a band from Italy, we play heavy power metal, very classic from some point of view. We started back in 2017. Federico Mondelli, who founded the band, was looking for a singer. He made some auditions and I won the contest (haha) We started writing songs, for the first cd and we found other members to make the band complete, that’s how it started.
Why Power metal? Not that there is something wrong with that of course …
Frederico had the desire to write heavy power music, because it’s just the kind of metal he always loved. But you can also hear a lot Swedish melodic death metal in our sound. That he put in the new album. Soo he found the singer that also love that kind of metal. I grow up with bands like Blind Guardian. But I also liked the power of voices like Floor Jansen, who is nog singer of Nightwish. We both walking together in this direction. It’s just a way we both always loved.
I like the band because it’s not just strictly power metal, that you say Nightwish is a good example I think.
Something else, the band has announced that they’re parting ways with Thalìa Bellazecca (guitars), Alberto Mezzanotte (drums) and Filippo Zavattari (bass) through social media. The three members decided to leave Frozen Crown last year in order to focus on their personal projects. I think this was a very difficult time, how did you survive this as band?
They took the decision to leave the band in 2020. We announced end of the year, but it was something that happened true severely months. For us it was not this big problem, because we had the time to work on new solutions and found some great new members. Like Fabiola "Sheena" Bellomo , Francesco Zof and Niso Tomasini. We are very happy with the new members because they are a breath of fresh air in the band. That’s why we could make this album with new energy, new power and in the end we are happier than ever.
Next to this, what are the highs and lows till now?
The only thing is. Like everyone, this corona virus is sure a low moment because you missing the gigs and contact with fans and things. That’s for every band the same I guess. That was the hard part of our story so far. The interesting thing is we decided to take the contest with our fans in a other way. We were aware from the fact that we needed to find a way to let them know we still alive. We open our own YouTube channel where we publish almost weekly some new video interact with them. We making some live streams, we can chat and we publish some video’s where we undercover about the process of writing songs and things like that , too keep in contact with the fans.
https://www.youtube.com/c/FrozenCrown/featured
In a lot interview bands and artists say they don’t like doing streams of live streams. But you did it? Why?
We never did concerts on live streams, we just made some acoustic sessions of what we were busy with. The ‘live streams’ we made where more chats with band members and fans.. something complete different than a concert on live stream. Soo I agree what you say about making a live streaming of concerts, I understand why other bands don’t like that. It’s hard and there is nobody really not that satisfying for bands or fans, in my opinion. We not wanted to do that, but we wanted keep connected..
With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams are at the top of power metal. How important is the impact of streaming like Spotify or Youtube to you guys as a band?
In this days it’s more important than ever. Because there was no change to play live, having a lot followers sure have an impact in this times of pandemic we living in.. because it is , like I said, the only way to be connected, so yes that impact was Hugh.
It’s indeed important, but a band doesn't make any money from it... so why still release records?
Yes, true. But you know , typical metalheads still buy records. That still want to have the physical stuff. That’s why we still can record, because a metalhead still buy a cd or vinyl. That’s the good thing about being in a metal band. Of course you can’t make money with Spotify, it’s just a good way to make people learn to know you better, but it sure helps in that way.. but like I said, metalheads are still old-school on that, we lucky (haha)
Also when I go to hardcore, punk or any other festival there is more younger people (mostly) than on a metal festival. It’s maybe because of that? A little older generation who still buy records? And the younger generation not?
That’s true. But also, the younger generation don’t have the money to buy a lot records. Back in the days I think people where start working on a much younger age than nowadays. The younger generation now got a job on later age, so they not have the money when they are younger. They go to festivals, or concerts, but barley have the many to buy supply’s about the bands they like because of that reason.
Let's also talk about the latest release 'Winterbane' The first two records 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a rather symphonic side of the band. This is 'into you face' metal, energetic, fast, hard, is that a conscious path you have followed as a band or am I seeing it wrong?
No, you see it right. We decided to make a more ‘into you face’ path , we were working a lot on heavy riffs. Inspired to melodic death metal. We just wanted to explode that side of us. We moved a lot keyboard sound in this record. We just wanted exactly doing that, follow this path.
The closing “Blood On the snow" even shows a dark side of the band. Is that done on purpose? Will the next disc go in that direction? Or are you not working on that yet?
I don’t think we going to follow that direction for the future. But we wanted to experiment more on it, it’s the latest and the longest song on the album. Frederico loves bands like Anathema and some darker and gothic bands. And I been singing for years in a gothic metal band to. We have writing this song in a proposing to having fun, and write something that we have inside, that we simply can’t put in the other songs.
How were the regular reactions till now?
We had reviews that were enthusiastic. We always been happy with review of record, by record. But this one was reviews with a lot fireworks on it, absolutely wonderful. So we are really happy with the reactions in it.
That’s maybe because you guys don't necessarily stay on the same path, and dare to leave the comfort zone, maybe because of that? i think, in these times, people are looking for new stimuli, and that's what you guys are also doing ‘adding new stimuli’ to the power metal sound
We sure wanted to hide an evolution in our sound, but not become something complete different. We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen crown anymore. Soo we experiment, but want to walk our own path. But of course, nowadays, but the fact on the internet everything is fast going. Is sometimes frustrated because you release the album, and one month after some people are already asking for something else, that’s not how we work. Ten years ago, a band released one album every five years. Now, it’s just under your nose, you can listen to a lot stuff on Spotify or things like that. For Free, you can’t give an album the right reward and that’s sometimes frustrated yes. Because making an album comes from the hart. That’s maybe the darkest site of the internet. That people get used of getting everything under their nose, for free..
Like everyone else I guess this COVID 19 times give you a lot problems. How did you survive this times?
In my opinion that times have not been that bad for music. Ok, people be not able to go to festivals and things. But we still had time to check our video’s to keep in contact, to stay connected in a way. Soo in music terms it not been that bad, except the part of not have concerts. The fans still wanted music, so they moved to the internet to find it. That’s why we happy we had this YouTube channel. That’s why we also wanted to release a album in the middle of this corona times, because people are there. They not going anywhere at all (haha).
But the fact that you can’t play that record live on stage, or bring it on stage, it is not a good thing to then? You need to show it on stage, right?
That’s the frustrating part, of course. Going to festivals and concert, and everything around that, is my favorite part of making records and music. We had so much fun on the festivals, when we hang out with other bands. The true connection with fans and everything around it, yes that’s a part that been missed. I hope we can do that in 2022.
In the meantime there are again possibility’s to play live again, here in Belgium there was Alcatraz Metal Fest. How big is the hunger and when will you play live again?
The Hunger is very big. At the moment, the only gig we confirmed is in Norway. At the Oslo Festival. But, in January 2022 we will see if we will manage to go back on tour. And play on the festivals that will take place. But it’s all unsure, it’s a mess. So, we only can hope things get better next year and sure go on tour than. We very hungry for that.
What are the future plans, next to concerts?
We just hope for the concerts, that’s the most important plan now. For the rest, we just going on with our YouTube Channel. It just gives us a lot of satisfaction and we will focus on that mainly, we want just to find a other way to contact with the fans while we waiting to go back on tour. That’s it right now. We just mad new music, with our new members. Other music video’s been planned for the next months.
What are the ambition – next to world domination – and is there something like an end goal?
I want to be the new Floor Janssen (haha) As band we want to play in every country in the whole world, it’s just amazing to see every place in the world, in real That’s our biggest ambition maybe, to play in every country around the world, an visit all this places.
Is that not something every band want? It’s not you ambition to become rich with your music and play in Wembley Station or something like that, become world famous maybe? ?
I want to do my own work, and choose myself what to do with music. And not let others decide me what to do. Improved with what I really love, and not too losing my passion for singing when I doing it pure for the money. And singing something I don’t want to. I think that answer the question?
It’s only strange, every band or artist tell me almost the same, when I ask. But there are bands and artists who choose a path to make more money with music, even it costs them a part of the passion
Money is important, for sure you have to work in live. But maybe I would do it to if I got the change, who knows? People make this compromise for a reason. But without the passion? I don’t know.
Thanks for this nice interview, we hope to see you in Belgium someday soon or later …
RONKER - Ambitie? De focus nu op mooie shows spelen en ons laten zien aan het publiek en vandaar uit kunnen groeien
RONKER speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten binnen deze band hebben de klappen van de zweep al onder de knie in andere projecten, maar met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en spelen ze op hoog niveau.
We hadden een fijn gesprek met de band over het ontstaan van RONKER, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine.
Naar onze lezers toe, wie is RONKER, en heeft de naam iets te maken met snurken? Die vraag hebben ze nog gesteld zeker?
Nee, met snurken heeft dat niets te maken. Al is dit inderdaad vaak de eerste vraag die mensen ons stellen. RONKER is een noisy gitaarband, met vette knipogen naar de 90’s en meer dan een stevige scheut melancholie. We hadden de naam al lang op onze shortlist staan (grijnst). Het moest echter nog klikken met het juiste muzikale palet. De bandleden spelen in andere projecten en houden er dus een drukke agenda op na. We zijn al lang aan het flirten met een terugkeer naar onze muzikale roots, maar het was nooit echt de moment om er onze schouders onder te zetten. Wel was het een uitgemaakte zaak dat wanneer we ooit tijd zouden vinden voor onze comeback naar zware-gitaren-land, het kind RONKER zou heten. In 2020, net voor de lockdown, hadden we muzikaal dan eindelijk de ruimte. Bram en mezelf hadden net een heel melodische plaat gemaakt met onze band If Anything Happens To The Cat en het borrelde om iets muzikaals volledig anders te gaan doen. Door corona is het serieuzer geworden dan wat we aanvankelijk dachten. We hadden wat tijd nodig om de meest passende bezetting van de band en de muzikale richting die we wilden uitgaan, te achterhalen. Die tijd hebben we door corona wel kunnen nemen.
Als ik het goed begrijp is het eigenlijk begonnen als een zijproject? En heeft corona alles doen versnellen?
Onrechtstreeks wel, maar het werd ons heel duidelijk dat er veel meer in de muziek zat dan gewoon nostalgie ophalen. Daarom besloten we al relatief snel om er meer mee te gaan doen. We hebben er alle vier enorm veel zin in, en dat spat er af. We fungeren als band nogal democratisch en hebben elk van ons veel bewegingsruimte in wat we muzikaal naar de band brengen. Dat maakt het net zo interessant en dat wilden we ook bewust doen, niet binnen een bepaald lijntje of stijl lopen. Dat maakt het allemaal wat spannender of onvoorspelbaarder. De emotionele geladenheid van de band is dan ook nogal schizofreen; angst wordt snel agressie in de wereld van RONKER.
Dat merkte ik ook op het podium, de muziek ging eigenlijk alle kanten uit, van zulke bands hou ik enorm. Daardoor kun je op jullie muziek geen label kleven
De bedoeling was aanvankelijk om ons heel hoorbaar te laten inspireren door Black Sabbath, maar veel verder dan de snor van Tony Iommi zijn we niet geraakt. Dus begonnen we te zoeken naar klanken om daar aan toe te voegen. In Ronker stappen we alle vier uit onze muzikale comfortzone omdat we uit een heel verschillende genre komen ofwel een ander instrument bespelen. Zo is de bassist eigenlijk een drummer en de zanger een bassist. Binnen RONKER wilden we ook dat aspect uitspelen, en onze ‘versheid’ ombuigen naar een heel eigen sound. Er worden heel wat genres door de mangel gehaald, van heel 90’s dingen tot de beginsels van de HC-Punk of first wave of Black Metal. Daardoor gaat het, zoals je hebt gemerkt, inderdaad alle kanten uit op het podium.
Dat emotionele viel me ook op, zowel vocaal als instrumentaal. Schuilt daar iets van frustraties of zo achter? Of moet ik het zo zwaar niet zien
Het voorbije jaar is voor iedereen zo heftig geweest, we gaan dat verdriet zeker niet claimen. Je eerste optreden als band voelt als een ontlading. Maar door noodgedwongen pauze tijdens de crisis werd de anticipatie naar de show voor ons wel groot. Laat ons stellen dat er een hoop opgekropte emoties uitgezweet zijn. De coronacrisis heeft echter niet veel rechtstreekse invloed gehad op de tekstuele inhoud van de nummers. Heel ver ga ik daar niet over uitweiden, maar door de lens van RONKER wordt er allerhande verwerkt.
Heeft die coronatijden jullie als band dan dichter bij elkaar gebracht, sommige trekken er de stekker uit, jullie zijn er dus sterker uit gekomen? Of moet ik dat zo niet zien?
Er waren uiteraard frustraties, maar ergens heeft die corona er ook voor gezorgd dat we echt tijd hadden om uit te zoeken waar we echt naartoe wilden. Waardoor we naar elkaar zijn toegegroeid in die twee jaar dat we niets konden doen. Er zijn ook nieuwe nummers uit gekomen. Het was best heftig en frustrerend om zo lang niet te kunnen optreden, maar er schuilt dus ook een positief verhaal achter.
Heb je in die coronatijden overwogen om live streamings te doen? Wat is jullie mening over het fenomeen?
Nee, we wilden ons debuut maken met zwetende lijven rondom ons. Livestreaming of sessies zijn een wijs medium, maar niemand heeft nood aan iemand die de markt nog meer komt verzadigen.
Komt er dan ook een plaat uit, want ik vernam voor het optreden dat jullie in november starten met opnames?
In november beginnen we met opnames. In het voorjaar plannen we heel wat shows te spelen om zo te werken aan een mooie release van onze EP. We gingen onlangs naar de studio en naar de producer, een bezoekje brengen en hebben daardoor alleen meer zin gekregen om er in te vliegen.
Is het in tijden van Spotify eigenlijk nog interessant iets op plaat uit te brengen denk je?
Zeker weten! Persoonlijk houden we allemaal van een fysiek muzikaal product en we denken dat er toch nog een publiek is die dat ook wil. Muziek is de laatste jaren steeds minder tastbaar geworden, streamingsdiensten pushen ook steeds dezelfde eenheidsworst in je mond. Waardoor er snel veel releases van de radar verdwijnen. Een plaat releasen is iets vluchtig geworden en zeker online sterven er veel goede underground releases een snelle dood. Met
vinyl heb je toch meer muziekbeleving: het vergt geduld, maar de beloning als luisteraar is groter. Ideaal verjaardagscadeau ook, zo een vinyl! (knipoog)
Naast eventuele releases, zijn er naast deze gewonnen thuismatch in Denderleeuw, nog plannen voor optredens?
In het najaar –nu dus- gaan we hier en daar wat guerrilla-optredens geven. Op 9 oktober staan we in Strijtem met Cyclone en zowat alle streekgenoten die iets van oversturing door hun gitaren jagen. Dat is een show waar we wel echt naar uitkijken. Vooral omdat ik persoonlijk een grote boon heb voor 80’s Thrash. Voor de rest zijn we bezig met het plannen van ons voorjaarsoffensief, hou dus maar een oogje in het zeil.
Wat zijn de ambities met RONKER? Heb je bepaalde doelstellingen voor ogen?
Wellicht nog een mooie plaat uitbrengen, binnen dit en twee jaar, maar voorlopig focussen we ons op mooie shows spelen. Omdat onze muziek zoveel raakvlakken heeft met verschillende genres, zijn we ook van veel markten thuis. Stiekem willen we vooral veel spelen. Echt extreem veel spelen. Dat is nu onze grote ambitie.
Laat ons eerlijk zijn als je in ons land vier keer rond de kerktoren bent gereden, ben je rond … Zijn er dan geen plannen om ook in het buitenland potten te gaan breken? Of is dat niet jullie ambitie?
We hebben met andere projecten al vaak in het buitenland getourd en dat is vaak een hit or miss-scenario. Natuurlijk zouden we –net als zowat elke band- een buitenlands verhaal willen schrijven, maar zoiets moet je opbouwen. Laat ons maar eerst beginnen bij onze tronie te tonen in de kleine clubs, dicht bij de actie.
Zou een mooie ambitie niet zijn dat je als band underground bekend zou kunnen worden, en binnen dat wereldje je stempel kunnen drukken en erkenning krijgen?
Dat is zeker een doel! Pas op, als Rage Against the Machine belt om mee op arena-tour te trotten, mag dat voor mij een schoon fin de carrière moment zijn. (lacht) Nee, serieus; RONKER, Run the Jewels en Rage Against the Machine! Wilt iemand arena’s beginnen boeken?
Pics homepag @Yngwie Vanhoucke
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Jij bedankt Erik, voor al je mooie werk in de scene!
Sin Savage - Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen
Sin Savage, is een belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in vorige projecten maar wilden hogerop geraken, ‘they wanted to make Belgium great again!’. En zo werd Sin Savage geboren. Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single “Lost In The Dark”. Enkele maanden later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, ‘Lost In The Dark’.
Op Devils Rock For An Angel zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel blijken te dragen.
Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik had vorig jaar een interview met jullie naar aanleiding van de release van een nieuwe single ‘“Hearts under fire”. Ondertussen zijn we een klein jaar verder, hoe gaat het tegenwoordig?
Het is een rustige periode geweest, we hebbe niet veel te doen gehad. Onze drummer gaat ons ook verlaten nu. We hadden vandaag op Devils rock for An Angel onze eerste show sinds heel lang. Dus ja.. we zijn terug op rails nu.
Er kwam ook minder goed nieuws dat drummer VASSILI er de stekker uit trekt, zit corona daar voor iets tussen? Of spelen er andere dingen mee (als het te persoonlijk is hoef ik dat niet te weten hoor)
Nee, niets met corona te maken. Hij heeft de kans gekregen om te gaan drummen bij HEXA MERA. Het werd steeds minder evident om dat te blijven combineren, we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan en alle begrip voor die beslissing. Het probleem was ook de afstand, hij woont op meer dan een uur rijden van ons, dat werd allemaal een beetje moeilijker en moeilijker. Maar met corona heeft het dus niets te maken.
Wat heeft corona dan wel met zich mee gebracht. Bezinning? Nieuwe ideeën of nieuwe nummers?
We hebben nog niet samen gezeten om sessies te houden, maar hebben elk apart al wat nummers geschreven. Het is nu allemaal nog maar uit de startblokken geschoten eigenlijk. Dat eerste optreden doet het vuur binnen de band terug branden, zoveel is zeker.. de rest volgt wel.
Jullie waren toch actief in die periode? Live Streaming?
We hebben inderdaad enkele nieuwe singles uitgebracht in die periode. Die hebben we stelselmatig op de markt gebracht, in dat eerste jaar na corona. We hadden die net voor de lockdown opgenomen, en dus wel iets achter de hand om iets mee te doen en zo in de schijnwerpers te blijven staan. We hebben die nog nooit live kunnen spelen. We hebben ook een video clip gedaan van ‘Hearts on Fire’.
Hoe voelde het om eindelijk terug op te treden? waren de reacties vandaag op jullie eerste optreden sinds heel lang? En hebben jullie niet ondervonden dat het na al die tijd wat stroever ging dan anders?
Vooral een ontlading eigenlijk, de reacties waren toch goed en we zijn ook best tevreden. Wat de skills betreft, we zijn elk apart thuis altijd wel blijven oefenen. De eerste repetitie samen verliep wellicht een beetje meer stroef, maar eens we vertrokken waren… je hebt dat snel terug onder de knie.
Veel optredens die werden verzet naar 2021 zijn wellicht ook nu niet kunnen doorgaan, zijn er plannen in het water gevallen? Of naar het buitenland toe?
We zaten in Alctraz Metal Battle, om op Alcatraz te spelen. We zaten in de halve finale en moesten die nog spelen. Dat is uiteindelijk afgelast en we hebben er uiteindelijk ook niets meer van gehoord achteraf. Dat had een springplank kunnen zijn. Naar het buitenland toe hebben we niet echt kansen gehad. Maar voor ons is dit hier in Zillebeke bijna buitenland (haha).
Over dat Buitenland gesproken, zou het niet interessant zijn als band om via dat buitenland zo door te breken en dus eerst in het Buitenland iets opbouwen?
Dat zou tof zijn, maar we missen op het moment te contacten om daar binnen te geraken in dat circuit voor het buitenland; maar zeg nooit, nooit uiteraard.
Voorlopig is er dus nog niet de ambitie in die richting, wat is dan wel jullie ambitie?
Vooral dat we zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken. Zoals we daarnet goede commentaren hebben gekregen, als de mensen positief zijn dat geeft wel een boost, dat is dus zeker een ambitie. Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen. En op Graspop staan…
In dat interview vorig jaar, toen ik vroeg, wat is jullie ambitie zeiden jullie ‘’ Eerlijk gezegd is onze eigenlijke ambitie om ooit op Graspop te staan’’ Nu heeft Alcatraz Metal Fest wat mij betreft bewezen dat je met een grotendeels Belgische affiche zeker volk kunt lokken. Zou je niet beter de ambitie verleggen naar Alcatraz?
We hebben het vandaag al horen vallen, dat zou een heel mooie optie zijn. Het positieve aan corona is dat Alcatraz inderdaad, deels doordat ze niet anders konden, naar een quasi volledige Belgisch getinte affiche hebben moeten grijpen. Het schept hopelijk ook meer mogelijkheden voor Belgische bands naar de toekomst toe.
Laat het ons inderdaad hopen, uiteraard is er ook die typische Belgische mentaliteit om sceptisch te staan tegenover eigen kweek. Hebben jullie daaromtrent ook al dingen ondervonden? Dat het voor jullie moeilijk is om aan de bak te komen? Sommige bands lieten we me weten als ze in Duitsland spelen, spelen ze in het voorprogramma van een Duitse band, als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse band spelen ze ook in het voorprogramma
In sommige andere landen, zoals Duitsland, leeft metal wel meer dan hier daar moet je toch ook rekening mee houden. Persoonlijk verkiezen we ook eerder om dingen als vandaag te kunnen doen, dan in het voorprogramma spelen van die Amerikaanse middelmatige band.
Wat verkiezen jullie festivals of club optredens? En waarom?
Op Graspop staan… Nee, kijk, voor ons is elk optreden even belangrijk of dat nu een festival of Club concert is we geven ons altijd 100% en echt een voorkeur ? nee niet echt wat dat betreft.
Indien jullie de kans krijgen om een succesvolle plaat uit te brengen, die totaal afwijkt van wat jullie willen doen, en daarmee op wereld toer kunnen gaan en veel geld verdienen, zouden jullie dat doen? Er zijn wel degelijk bands die dit hebben gedaan. En nee dan heb ik het niet over Metallica…
Als de muziek voor ons persoonlijk goed zit? Dan zouden we dat wel doen, het moet iets zijn en blijven waar we zelf achter staan dat is belangrijk. Zo een kans gaan we dan niet laten liggen. Maar puur en alleen voor het geld dus niet. Je moet het op een of andere manier kunnen over brengen, en dat kan enkel met iets dat je graag doet en waar je zelf achter staat.
Nu we het toch over Metallica hebben, die staan nu wel in de schijnwerpers met 30 jaar het ‘Black Album’, denk je dat hun succes ook niet heeft gezorgd dat er voor bands als jullie gemakkelijker deuren open gaan naar een ruimer publiek dan enkel metal?
Voor sommige bands zal dat wellicht wel een springplank geweest zijn, Metallica stond plots op grote niet metal festivals, dat heeft wel gezorgd dat die festivals metal boeken. Wij persoonlijk hebben niet direct een link met Metallica, en het heeft voor ons persoonlijk ook niet per se andere en nieuwe deuren geopend eerlijk gezegd.
Wat zijn eigenlijk de verdere plannen met de band?
Songs schrijven, terug wat componeren; Op zoek gaan naar een nieuwe drummer.. verder optreden .. gewoon doordoen zoals we terug bezig zijn.
Pics homepag @Musika
Een heel goede ingesteldheid, dank voor dit fijne gesprek. Veel succes in alles wat jullie doen
Liquid Therapy - We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden
Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Dat is de reden waarom we vielen, en na deze passage op Devils Rock For An Angel, nog steeds vallen voor de band. Met hun recente release ‘Breathe’, uitgebracht in maart 2020 trouwens, net voor de eerste lockdown. De band kon die plaat nu eindelijk voorstellen, en stond op Devils Rock For An Angel, een festival waar ze eigenlijk een beetje buiten de comfortzone treden.
Hoe ze daarmee zijn omgegaan? En hoe de reacties waren? We vroegen het hen na hun optreden in een gezapige, zeer gezellige babbel. Eveneens werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik vond het een heel geslaagd optreden, hoe is het voor jullie verlopen?
We zijn over het algemeen tevreden. We hadden een goede interactie met het publiek, ja best tevreden over dit optreden ja. We wisten dat we een beetje een vreemde eend zouden zijn op het programma, en waren toch wat zenuwachtig hoe de reacties zouden zijn. Maar ik had toch de indruk dat de mensen zich hebben geamuseerd. Dus ja, geslaagd!
Dat jullie buiten de lijntjes kleuren is net de reden waarom ik jullie zo goed vind eigenlijk. En ja ik had wel de indruk dat de grote meerderheid van mensen mee was. Zie je het na deze energieke show nog zitten voor vanavond, want jullie treden nog eens op?
Het tweede optreden is in een café, vol fans. Dus dat zien we zeker zitten ja. Het is ook een breder publiek dat puur van ons komt, daarom zijn we ook zo tevreden dat we op Devils Rock For An Angel toch een heel ander publiek over de streep hebben kunnen trekken.
Welke stijl kun je eigenlijk kleven op Liquid Therapy? Niet dat het moet voor jou, ik hou daar niet van om bands een label te geven
We laten ons vooral niet in een bepaald hoekje duwen, dat is voor ons heel belangrijk. Als we optreden, of een set brengen, kiezen we er bewust voor dat het ene nummer verschilt van het andere. Soms zal er dat voor zorgen dat bepaalde mensen dat ene nummer beter vinden dan het andere, maar we willen bewust niet altijd op datzelfde lijntje zitten als we live spelen. We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, en daar andere wendingen aan geven is een bewuste keuze.. het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden.
Ik vind het mooi dat jullie ondanks dat niet hebben ingehouden, is dat een beetje de nieuwe tendens twee keer per dag optreden , ik veronderstel van niet
Het is de eerste keer dat we dit moeten doen, veertien dagen geleden hebben we ons eerste concert gegeven sinds lang. Het deed oprecht deugd, zeker nadat we stil hebben moeten liggen vlak na een release zonder dat we die plaat echt hebben kunnen voorstellen. Eigenlijk waren we twee weken geleden minder zenuwachtig , ook omdat we de enige band waren en het publiek kwam enkel voor ons.
Ben je daar als band sterker uit gekomen uit die corona tijden, of niet?
We hebben ook niet echt stil gelegen, we hebben veel vergaderd en de koppen bij elkaar gestoken. Dus het contact is er ondanks alles geweest, dat is wel belangrijk. We hadden wel geen zin om aan nieuwe nummers te beginnen, net omdat we die vorige plaat nog niet live hadden kunnen voorstellen. Dat moest eerst gebeuren. Maar nu dat wel het geval is, gaan we vanaf volgende week beginnen repeteren met wel nieuwe nummers. De goesting om dat te doen is, we hebben ook een nieuwe drummer bij de band, dus ja we hebben er weer zin in om aan iets nieuw te beginnen..
Over een nieuwe drummer, daar wou ik het ook nog over hebben. Jullie hadden vorig jaar ook spijtig nieuws jullie maat en drummer Luc moet door een medische blessure de band verlaten. Hoe gaat het met hem ondertussen en is hij nog verbonden met de groep?
We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan, het contact is er nog steeds. Luc heeft meer dan zijn bijdrage geleverd aan onze cd. Daarvoor zijn we hem dankbaar. We zijn een band die er is voor elkaar, we vangen elkaar goed op. Onze nieuwe drummer werd dus zeker met open armen ontvangen. We gaan heel los met elkaar om, dat is altijd zo geweest en onze grote sterkte we grappen en grollen soms met elkaar, we vinden dat belangrijk.
Het is een beetje als fietsen, maar bij de eerste repetities, hebben jullie ook niet ondervonden dat het wat stroef ging, bij sommige bands hoorde ik dat naar boven komen in interviews?
Dat is inderdaad een beetje als fietsten, in het begin ging dat even stroef maar eens we weer bij elkaar zijn gekomen pikten we de draad vrij snel weer op. De vibe was ook wel een beetje weg, dat moest terug een beetje groeien. Maar ook dat kwam na enkele repetities weer snel terug. We hebben er heel hard aan gewerkt..
Het is eigenlijk niet meer zo simpel om plannen te maken, maar wat zijn de verdere plannen? Nog meer optredens hopelijk? Ook wat platenwerk of zo betreft?
Inderdaad nog meer optredens doen, en eens kijken om nieuwe nummers te beginnen schrijven. Dat is niet direct op korte termijn, nu is het vooral dus die plaat voorstellen. Maar vanaf het voorjaar 2022 zullen we toch wat meer gaan focussen op nieuwe nummers en zo. Normaal spelen we ook in Berlijn, als dat doorgaat want dat is allemaal koffiedik kijken.
Dan zitten we aan ‘het buitenland’. Zijn er ambities in die richting? Jullie spraken de ambitie uit om op Graspop te staan, wellicht kan dat lukken door eerst in het buitenland te staan? Hoe zie je dat?
Zeker en vast! Als er zich een kans voordoet zullen we er ook volledig voor gaan, we kunnen er ons ook in duwen bij manier van spreken.
Een ambitie die jullie uitspraken is op Graspop staan, een festival als Alcatraz heeft deze zomer bewezen dat je best een deftige affiche kan vullen met Belgische bands, en daar succes mee hebben. Zou het niet beter zijn die ambitie te verleggen naar Alcatraz?
Het is niet zo zeker dat het zal lukken, veel Belgische bands op Alcatraz zitten in het water van bijvoorbeeld Stoner, geen probleem daarmee. Maar het valt op dat Stoner nu wel aandacht krijgt, meer dan andere stijlen. Dus ook dat is afwachten en koffiedik kijken of het gaat lukken. Het is wat aftasten, we springen er een beetje uit. We hebben wel een grote aanhang, op die korte tijd. Dus wie weet lukt het daardoor dan weer wel. Ze mogen ons allemaal vragen…
“Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.” Zeiden jullie in ons gesprek vorig jaar rond deze tijd. Na een jaar is het al een beetje beter, maar nog steeds moeilijk toch? Of is er licht aan het einde van de tunnel…
Op dit moment is het drummen voor iedere band om ergens te kunnen spelen.. wat ook normaal is na lange afwezigheid van Covid. Naarmate de tijd vordert valt alles ook wel op zijn plaats en stromen de optredens in komend voorjaar en najaar wel binnen.
Pics homepag @Musika
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie op de voet volgen
Altin Gün - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin na die lange coronapandemie
Altin Gün is een van die bands die ons door die corona pandemie hebben geloodst met die overtuigende fijne groovende derde plaat ‘Yol’ en nu met het recent verschenen ‘Alem’ (enkel op bandcamp te beluisteren; staat in voor ‘Earth today’, het milieuvriendelijk goed doel).
Het is aangenaam genieten van die sound van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt.
Eerder zagen we hen op Pukkelpop 2019 en in april was er nog een livestream , die ons nu met de eerste optredens ‘plein public’ naar Lille bracht om hen terug live aan het werk te zien. En het deed meer dan deugd om hartverwarmend , ontspannend zo’n collectief ‘li(jf)ve-lijk’ te ondergaan.
Een goed gevuld Aéronef begroette het combo, die natuurlijk blij was dat ze terug on tour konden en konden spelen . Ze kregen een enorme bijval en positiviteit . Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren .
Het past allemaal goed in elkaar , de elektronica, de dubbele percussie, de intrigerende baslijntjes, de (desert)gitaar en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die naast en recht tegenover elkaar stonden op het podium) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze .
In de ruim anderhalf uur durende set kregen we een mooie afwisseling van hun materiaal van de voorbije vier jaar . ‘Yol’ is natuurlijk de plaat van de doorbraak met enkele kleppers, “Yuce dag basinda” , “Macka yoliari” en “Ordunun dereleri” , die mooi verdeeld zaten in de set; ze zijn boeiend, sensueel, groovy, meeslepend; ze verrassen , klinken gevarieerd en werken in op de dansspieren, gerelateerd aan het genre!
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Het doet denken aan een mishmash Goat, Tinariwen , Hawkwind en world bands.
Meteen worden ze warm onthaald , de aandacht wordt getrokken door oudjes van hun debuut ‘On’ , met “Seker Oglan” , “Tatli Dile Guler Yuse” en “Kaymakamin kisiari” , die net dat extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare onderstrepen . Een mooie aanzet.
Maar Altin Gün biedt meer, want daarna is het meer bezwerend van aard met de nieuwtjes “Hey nari” en “Sevda olmasaydi” . Continu worden we heen en weer geslingerd in vaart, droom , weemoed en beeldrijke landschappen.
De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen. Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk .
Hun muzikale kleppers zitten dus mooi verdeeld in de set , en de band balanceert in popmelodie en avontuur; het is leuk verder, tussen energie, opwinding en een sfeervolle, dromerige melancholie; de psychedelica krijgt wat meer de overhand, wat ons drijft naar een MGMT en Tame Impala met een “Anlatmam Derdimi” en “Kisasa kisas” van die plaat ‘Alem’ . “Kolbasti”, van die tweede ‘Geci’, is als een Turkse hoogmis. Of ze klinken als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte biedt ten nadele van de groovy world beats, zoals op “Leyla”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” is de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers worden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven, maar we krijgen er nog een fijne bis bovenop met prikkelende “Yali yali” (ook uit ‘Alem’) en het bezwerende oudje “Halkali seker”. Oud en nieuw die samen even overtuigend zijn!
Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona mee heeft helpen onderdrukken , eerst in ons eentje , dan in gezelschap , daarna in groep en tot slot ‘en masse’.
Hou die band in het oog, want hun muzikale creativiteit en concertbeleving is hoog!
Organisatie: Aéronef, Lille
Tim Showalter is terug met een nieuw album voor Strand Of Oaks, het achtste alweer en het eerste sinds zijn verhuis naar Texas. Hij kreeg in de studio opnieuw mooi gezelschap: de vaste waarde Kevin Ratterman op drums en ook opnieuw Carl Broemel en Bo Koster (beide van My Morning Jacket) op respectievelijk gitaar en keyboard. Voorts is er Cedric LeMoyne (Alanis Morrissette) op bas en misschien de meest verrassende naam: James Iha van The Smashing Pumpkins zingt en speelt gitaar op het verdienstelijke “Easter”.
Showalter heeft weinig veranderd aan de succesformule van Strand Of Oaks. De poprocksongs baden nog steeds in een sfeer van atmosferische melancholie, warme intimiteit en (wisselend) positivisme en treurnis.
Dezelfde sfeer die je kent van bv. Isbells, Songs: Ohio, Marble Sounds, Elbow of The War On Drugs.
Op dit album klinkt die melancholische sound wel heel smooth, upbeat en opgepoetst. Om mee te zijn met de verhalen van Showalter moet je misschien toch het tekstvel erbij nemen en dan vind je een album over verdriet en verlies. De dood is heel aanwezig en het lijkt alsof Showalter zelf een psychologische knauw gekregen heeft tijdens de voorbije pandemie. Die diepgang zit niet enkel in de lyrics maar soms ook in een parallelle ‘laag’ in de melodie.
De positieve uitschieters zijn de singles “Galacticana”, “Somewhere in Chicago” en “Jimi & Stan”.
https://www.youtube.com/watch?v=Ghd08ex2bzo
‘Til The Oceans Overflow’ is het nieuwe album van Fischer-Z. Het is van ongeveer hetzelfde kaliber als de vorige twee: ‘Swimming In Thunderstorms’ en ‘Building Bridges’, maar misschien nog net ietsje beter of straffer. Het nieuwe album wil een antwoord zijn op ‘Red Skies Over Paradise’, het album uit 1981 dat de hits “Berlin” en “Marliese” opleverde en dat zie je ook in het artwork, waarop dezelfde hoofdfiguur kijkt naar een Berlijn dat nu plots aan de kust lijkt te liggen (een verwijzing naar de albumtitel).
Berlijn was de stad waar ‘Red Skies’ werd opgenomen en is ook de stad waar het begin van ‘Til The Oceans Overflow’ opgenomen werd. Vanwege de viruspandemie werden die opnames afgebroken en mocht John Watts thuis achter de laptop de draad oppikken met de band. Die band is in grote lijnen dezelfde band als op ‘Swimming In Thunderstorms’, met oudgediende Dave Purdye op bas. Purdye en Watts werkten al samen in 1981, maar niet voor ‘Red Skies’ wel voor zijn John Watts’ solo-track ‘Speaking In A Different Language’. Een jaar later, in 1982, maakte Purdye dan wel deel uit van Fischer-Z voor de later als album uitgebrachte TV-opnames bij het Duitse Rockpalast. Dat maakt dat er toch ongeveer een link meer is naar ‘Red Skies’ dan enkel de bijdrage van frontman Watts.
De in Berlijn gestarte opnames zouden zowel een Fischer-Z-album als een solo-album moeten hebben opgeleverd, maar die twee zijn samengesmolten tot ‘Til The Oceans Overflow’. Met een wel heel grove korrel zout zou je kunnen stellen dat het nieuwe album begint bij Fischer-Z en eindigt als solo-album. De eerste drie, vier tracks zijn dynamischer, makkelijker mee te zingen en met meer melodie en de drie tot voor afsluiter “A.I.Owns.U.” zijn intimistischer en meer op de boodschap in de lyrics gefocust. In grote lijnen dus. Die “A.I.Owns.U.” is een wel heel upbeat, vrolijk-satirisch niemendalletje dat bij mij herinneringen oproept aan Fischer-Z’s “Limbo”. Maar die laatste stond niet op ‘Red Skies’.
‘Til The Oceans Overflow’ start met “Choose”, geleend van de Record Store Day-release van 2020 met de lekkerste, maar niet-eerder-uitgebrachte songs van de ‘Swimming In Thunderstorms’-opnames. Een heel goede zet om deze ijzersterke track hier een herkansing voor een ruimer publiek te geven. “Brian” is meer dan vermoedelijk een vervolg of een duiding op “You’ll Never Find Brian Here” van ‘Red Skies’, zoals “Romance Can Last Forever” een vervolg is op “Berlin” en zoals “Oh Compassion” een vervolg zou kunnen zijn op “Marliese”. Voorts veel zelfbeschouwing van John Watts die zijn leven en liefde(s) overkijkt, zoals op “Narcissus”, “Selfish Mirror”, “Waterside” en “Cuban Rain Falling”, al kan één ervan misschien ook over de tot inkeer gekomen stalker van “Marliese” gaan of een repliek zijn op het 40 jaar oude “The Writer”. De kernbomdreiging van “Cruise Missiles” op ‘Red Skies’ werd ingeruild voor de klimaatdreiging op “Choose” en titeltrack “Til The Oceans Overflow”, zoals “Dystopia’s Here” en “A.I.Owns.U.” de nieuwe 2021-versies zijn van “Multinationals Bite”.
Veel linken met ‘Red Skies Over Paradise’ dus, maar onthou misschien vooral dat het nieuwe album perfect op zichzelf staat, met een John Watts op de toppen van zijn kunnen. Als Watts straks opnieuw de Vlaamse podia aandoet, wacht dan niet enkel op de greatest hits van Fischer-Z, maar geniet vooral van deze nieuwe oogst aan potentiële hits op ‘Til The Oceans Overflow”.
Het land ging in lockdown. Dat wist u al. De deuren naar het podium gingen op slot en zangers moesten thuisblijven. Daar hebt u samen met ons over zitten klagen op social media. Guido Belcanto trok zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in ballingschap. Dat leverde een fantastisch album op met pareltjes van eigen teksten en vertalingen en de beste Belgicana die je ooit te horen zal krijgen.
Belcanto’s nieuwe album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ begint met een vertaling van een song van Fabrizio De André, een inmiddels overleden Italiaan die zelf al eens werk van Bob Dylan of Leonard Cohen vertaalde, maar die vooral zelf meer dan 300 nummers schreef. Die gaan – net als bij onze Belcanto – over mensen in de marge, hoeren en hoerenlopers.
Een titel als “Het Doodlopend Straatje” is op het lijf van Belcanto geschreven en gitarist Geert Hellings geeft een tranerige country-twang aan deze op zich al prachtige folksong.
Ook een songtitel als “Een Luchtige Liefde Met Een Meisje In Volle Fleur” kan enkel uit de pen van Belcanto vloeien. Deze pure folksong is opnieuw veel te autobiografisch voor sommige luisteraars, die van plaatsvervangende schaamte een blos op de wangen zullen krijgen. Toch is het meer dan dat. De zanger vat zijn leven samen aan de hand van wat er echt toe doet in het leven: de liefde en hoe ze beleefd wordt. Vertaal dit naar het Engels, laat het zingen door Mumford And Sons en de monden vallen open.
“De Wonde Die Nooit Heelt” is een vertaling van Bob Dylan en “Antoine” is geleend van Townes Van Zandt, maar Guido Belcanto zet de teksten wonderwel naar zijn hand en naar zijn hart. Bij Stan Jones’ “Ghost Riders In The Sky” verzon hij dan weer een compleet nieuwe tekst in het Nederlands op het bekende deuntje. Het werd het typische drama en tranendal dat hij wel vaker op ons netvlies schildert, maar het is een perfecte match. Radio 1 haalt zijn neus op voor deze single. Wel, Radio 1 heeft ongelijk.
Een klein meesterwerkje met opnieuw country en viool-arrangementen is “Voor Een Man Is Het Geluk Van Korte Duur” en dat gaat uiteraard over seksueel genot. Muzikaal lijkt dit gebaseerd op minstens een klassieke hit, maar tekst en muziek zijn vorig jaar in de Franse Pyreneeën bedacht. Hetzelfde kan je zeggen over “Denk Toch Niet Dat Ik Niet Aan Je Denk”. Ook dit klinkt zo vertrouwd (met die klagerige mondharmonica) dat je als muziekliefhebber ervan overtuigd bent dat het een bestaande en bekende song is. Het ‘origineel’ had zo op ‘Windsong’ van John Denver kunnen staan, of anders op ‘Jonathan Livingston Seagull’ van Neil Diamond.
Met “Meisje Van Het Meetjesland” gooit Belcanto zijn knuppel in het hoenderhok van de woke-gemeenschap, terwijl zijn bewerking van de traditional “Plastic Jesus” gewoon leuk is. Titelsong “In De Kronkels Van Mijn Geest” start als een jaren ’70-kleinkunstriedel van Dimitri Van Toren of Zjef Vanuytsel en het lijkt ook op die periode dat Belcanto terugkijkt in dit lied.
Zelfreflectie is Guido Belcanto niet vreemd, maar hoe hij zichzelf en zijn leven fileert op (Ik Kweek) “Rozen Op De Mesthoop Van Het Leven” is ongezien. Stef Kamil Carlens cijfert zichzelf hier volledig weg als backing-zanger in deze country-achtige tranentrekker. Belcanto is gelukkig niet van plan om met pensioen te gaan: “niemand zal mij ooit kunnen dwingen om mijn stem te laten zwijgen”. Dat is ook nergens voor nodig. De wereld heeft Guido Belcanto nodig, vandaag misschien meer dan ooit. Mocht Guido Belcanto niet bestaan, dan zouden ze hem moeten uitvinden. Maar hij bestaat al en hij zit op dit album op het topje van zijn kunnen.
De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven. De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.
Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
Dit elfde studio-album is er eentje waarop MONO in al zijn kleuren en dimensies te bewonderen is. Instrumentale pracht, gelaagde elektronica, bijtende noise, neo-klassieke composities en een bij momenten filmische sound om bij weg te dromen.
Wij hebben deze Japanse keizers van de postrock trouwens nog nooit op een minder album kunnen betrappen, en ook nu zijn we terug onder de indruk van hoe fris en inventief ze weten om te springen met een genre dat ondertussen te veel werd platgetreden.
MONO is samen met Godspeed You Black Emperor één van de ongenaakbare toppers van de postrock en met dit nieuwe album houden ze glansrijk alle copycats op een ruime achterstand. Bij Mono gaat het steeds om sfeerschepping, maar niet van het kleffe soort, wel een sfeer die richting universum soms met abrupte stoorzenders te maken krijgt. Er kan zich al eens een plotse ontploffing voordoen in de dampkring.
In de epische opener “Riptide” is dat al meteen het geval. Elders komt Mono dan weer in een ijle bijna geruisloze atmosfeer terecht, “Heaven In A Wild Flower” is zo een stil stukje minimalistische pracht, net als de fijngevoelige afsluiter “And Eternity in an Hour” waarin een eenzame piano als laatste de kamer verlaat. In het 12 minuten lange “Hold Infinity In The Palm Off Your Hand” is het pas na 8 heerlijk golvende minuten dat een vulkaan uitbarst en de hete lava vervolgens gul naar beneden vloeit.
En of dat het allemaal herkenbaar en vertrouwd in de oren klinkt, maar er zit geenszins sleet op, ‘The Pilgrimage Of The Soul’ is met name het zoveelste indrukwekkende hoogstandje in het oeuvre van Mono.
Na de geweldige kopstoot ‘Amyl And The Sniffers’ uit 2019 is dit alweer een stomend potje Australische punkrock. De stormachtige frontdame Amy Taylor steelt hier grotendeels de show, een stel energieke wildebrassen zorgt in haar rug voor een gloeiende sound met de meest puntige riffs. Dit is punkrock zoals punkrock hoort te klinken, simpel, snel, heetgebakerd en voorzien van een paar gure kloten.
Amyl And The Sniffers brengen hun felle songs ook nog eens met een knipoog naar de Australische nationale helden van AC/DC, er mag met name al eens een vettige hardrock gitaarsolo door de punkmuur scheuren, het maakt er de sound alleen maar vuriger op.
‘Comfort To Me’ is een album dat hunkert naar een dolgedraaide moshpit. Moge dat niet te lang meer duren.
Leffingeleuren 2021 - zondag 26 september 2021 - Goose - Elektronisch hoogtepunt van de zomer
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-26
Tijs Delacroix
De laatste avond van Leffingeleuren 2021 hadden we met stip aangeduid als er eentje met het potentieel om te escaleren tot een waar dansfeest. De affiche bestond namelijk uit Bolis Popul, die het eens zonder Charlotte Adigéry aan zijn zijde deed, het duo Aili + Transistorcake en het Kortrijkse Goose.
Boris Zeebroek, de man achter Bolis Popul (****½), kennen we al van bands als The Germans en Hong Kong Dong. Bands met een eigen publiek, maar niet de grootste kanonnen. Recente publiceerde Charlotte Adigéry dat ze heeft besloten om haar bandmaatje Boris ook in de naam van hun gemeenschappelijke project op te nemen. Een mooi teken van waardering, maar we vermoeden dat die dankbaarheid wederzijds is. Het is namelijk in samenwerking met Adigéry dat Zeebroek zelf dus ook steeds grotere, internationale festivals krijgt voorgeschoteld. Binnenkort staat het duo zo ook op de Londense en Parijse edities van Pitchfork Music Festival, waar de über-meerwaardezoekers zich steeds komen verlekkeren.
Op Leffingeleuren moest Zeebroek het dus zonder podiumgenoot stellen, maar van een mindere set of show was er helemaal geen sprake. Bolis Popul heeft duidelijk veel ervaring en wijsheden geabsorbeerd uit de DEEWEE-nest. Zijn set was uiterst goed opgebouwd en Popul schuwde het niet om de uitdaging tussen repetitiviteit en dynamiek op te zoeken. Ondanks dat de tent maar matig was gevuld, kreeg Popul het aanwezige publiek al aardig aan het dansen. Een prestatie, zo op zondagavond, terwijl er buiten een stralende zon op de huid brandde. Bolis Popul lijkt ons ook solo de kwaliteiten te hebben om snel België te kunnen ontgroeien.
Na de verrassend aangename kennismaking met Bolis Popul werd de elektronische lijn mooi doorgetrokken met Aili (****). Het is ons nog steeds niet duidelijk of deze artiestennaam inclusief of exclusief Orson Wouters (Transistorcake) geldt, maar wat wel duidelijk is, is dat dit tweetal zich aardig in de Vlaamse scene aan het nestellen is. Ze sloten zich, net zoals Meskerem Mees, recent aan bij agency Rockoco en afgelopen zomer moest je ook al goed je best doen, om ze op de talrijke concertlocaties te ontlopen.
Op een van die eerdere keren, moest Aili nog een zittend publiek (Brugge) aan het bewegen krijgen, niet ideaal dus, dit overcompenseerde ze toen met een hoop bindteksten.
Op Leffingeleuren hield het tweetal het wel kort en doelgericht. De set werd aangevat met “Parri Parri”, wat een goeie binnenkomer bleek. Helaas had het aanwezige publiek aanvankelijk vooral oor voor elkaar, in plaats van de act. Onterecht wat ons betreft, want zowel Orson als Maruyama haalden het onderste uit de kan en ook aan de visueel interessante performance kan of mag het niet gelegen hebben. Gaandeweg, kreeg de set een vettige, elektronische vibe dat piekte op het moment dat “Dansu” door de luidsprekers knalde. Daarna liep de intensiteit ietwat terug, maar Aili zette zeker en vast een mooie set neer.
Headliner van de avond was Goose (****½) die zelf héél erg blij waren dat er een festival hen die slot toevertrouwde. De Kortrijkzanen brachten eerder dit jaar een nieuwe langspeler ‘Something New’ uit. Een release die - door de gekende omstandigheden - niet geheel de aandacht kreeg die het verdiende. De heren trapten hun set af met “Lucifer” en het nieuwe “Heaven”, dat op de meest recente plaat te vinden is.
“Heaven” bleek ook niet te misstaan naast topschijf “Control” die meteen erna ertegenaan werd gegooid. Het publiek stond voor het eerst die dag eindelijk en masse in de tent, waardoor we voor het eerst sinds lang terug de ‘oude’ festivalsfeer voelden. Nu, dit is niet geheel waar. Zelfs bij “Control” reageerde het publiek nogal lauw, om niet te zeggen koud, op de show waar op het eerste gehoor niets mis mee was. We checkten het even door onze oordoppen uit te nemen, maar muzikaal was er niets op de set aan te merken. Het zorgde voor een bevreemdende sfeer. Het publiek spaarde, zo merkten we, al hun energie op om later in één trek te lossen. “Bring It On” sloeg in als een bom en vervolgens was de trein vertrokken. “Can’t Stop Me Now” toverde de tent in een op-en-neer springende zweetbarak. Eindelijk, zo dachten we. Ook de band genoot met verve van het schouwtoneel, zo veel dat frontman Mickael Karkousse het niet kon laten van zich in het publiek te nestellen en een sit-down in gang te zetten. De trein, die denderde voort. Een slotsalvo van “British Mode”, “Words” en bisnummers “What You Need” en “Synrise” - dat minutenlang na de set bleef gebruld worden - liet de volledige tent met een heerlijk gevoel naar huis vertrekken.
Goose speelde een verschrikkelijke periode van zich en van honderden andere mensen af, de ‘oude normaal’ is terug, en hoe.
Pics homepag @Nathan Dobbelaere
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2021 - Emptiness, Neptunian Maximalism - Een experiment van duistere machten
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-26
Erik Vandamme
Laten we even terugkeren in de tijd, 2015 Rocktoberfest in Lier … Toen we Emptiness aan het werk zagen schreven we het volgende: ''Zonder een woord uit te wisselen met het publiek liet Emptiness de gitzwarte muziek voor zich spreken, en de grafstem van zanger Phorgath deed ons staren naar een ongedefinieerde plaats buiten de realiteit. Na de show moesten we onszelf even weer tot de orde roepen, zo niet zouden wij achtergebleven zijn in een leegte.''.
De band stond in een volgelopen Orangerie op de laatste avond van Les Nuits Botanique. Ze kwamen hun nieuwste album 'Vide' voorstellen.
Vóór die duistere trip, kregen we nog Neptunian Maximalism, een collectief in een wisselende bezetting, dat drone-metal met spirituele free jazz en psychedelische muziek brengt.
Neptunian Maximalism (*****) is niet vies van experimenteren in deze mengelmoes. De band staat met een ruime bezetting op het podium, o.m. twee drummers, een saxofonist, enkele gitaristen en twee man die knopjes bedienen voor de geluidseffecten. De frontman, ook een beetje multi-instrumentalist, heeft een bezwerende, hypnotiserende stem .
Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Ingetogen momenten worden afgewisseld met een opengetrokken register in een breed, gevarieerd kader. Het is een spannend muzikaal verhaal door die donkere paadjes en angstaanjagende beelden. Toch is er sprake van gemoedsrust . Mooi . Ondanks die duistere walmen, speelt Neptunian Maximalism echter een bijzonder kleurrijke set.
Grimmiger van aard in die duisternis is Emptiness (*****). Een intense , verrassende set in de krochten van de hel , omgeven van een gitzwart muzikaal kader, zonder woorden opnieuw. Emptiness flirt met de griezelige kant van de duisternis, alsof in een donkere straat voetstappen en akelige geluiden steeds dichter op je afkomen.
De scherpe gitaarriffs knijpen je strot dicht. Je hart bonst in je keel, het angstzweet staat op je lippen en je kunt geen kant meer uit … Brr! Emptiness drijft het tempo op. Gruwelijk klinkt het . Horrorbeelden borrelen op . Wat een intensiteit van dit combo.
Donkere trips kregen we van deze twee bands. Een experiment van duistere machten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Emptiness
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emptiness-26-09-2021.html
Neptunian Maximalism
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/neptunian-maximalism-26-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Devils Rock for An Angel 2021 - Een gevarieerd aanbod aan metalen
Devils Rock For An Angel 2021
Zaal ’t Riet
Zillebeke (Ieper)
2021-09-25
Erik Vandamme
Sinds 2015 heeft in Zillebeke (Ieper) een initiatief plaats voor een goed doel, o.m. onder de naam 'Devils Rock For An Angel'. In 2020 kon het gezellige evenement door de corona niet doorgaan. We kregen nu een zeer gevarieerd programma in de metal-stijl. De zaal was heel goed vol gelopen, zonder dat het te druk werd . Er heerste van de vroege namiddag tot het late uur een gezellig sfeertje in een intiem, vriendelijk kader; de bands als het publiek konden schitteren. Met dank aan een puike organisatie, want alles was tot in de puntjes uitgewerkt om iedereen een top dag te bezorgen.
Hunter (*****) - Openingsact Hunter moest twee keer optreden, eerst op Devils Rock For An Angel en later in de avond in Ninove. Wie had gedacht dat de band om die reden op de rem zou gaan staan, kent Hunter niet. Ze halen altijd alles uit de kast, om je murw te slaan. Ook hier op Devils Rock For An Angel. Terwijl de ene gitarist van de ene naar de andere kant van het podium zweeft, en soms door de knieën gaat, speelt de ander statisch op zijn instrument.
Dat is het interessante aan Hunter, de combinatie tussen jonge wolven en oude rotten met een dosis ervaring. Samen krijg je een band die als hongerige wolven het podium bestormen en de solo's tot een hoogtepunt brengen; vocaal ligt de lat erg hoog.
Ze zorgen voor adrenalinestoten, waarop stil staan onmogelijk is. In het interview lieten ze het al horen.
Op Devils Rock For An Angel speelden ze een wervelende set.
Shuulak (***1/2) - Een donkere walm drijft over de hoofden heen als Shuulak het podium betreedt. Ze tekenen voor een woeste duisternis en een intense beleving, Echter blijft alles wat op diezelfde strakke lijn, waardoor de aandacht verslapt naarmate de set vordert.
De Nederlandse band bracht reeds enkele knappe EP's uit, hypnotiserend sterk donker materiaal. Op klaarlichte dag de donkerte van de nacht voelen , concluderen we.
Liquid therapy (****) - Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Hun recente release 'Breathe' (2020), net voor de eerste lockdown, overtuigt.
De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Na een moeizame start, drijven de gitaristen het tempo een beetje op. Ze worden aangespoord door een charismatische en heel beweeglijke frontman, die een stem als een klok heeft. Het zijn energieboosts. Naarmate de set vordert, krijgt de band meer en meer greep op het publiek, waarna ze de lat nog hoger leggen; in een wervelende finale slaan ze ons compleet murw. Een heen en weer van strakheid en variatie .
Een geslaagd optreden van een band , die buiten de comfortzone van de doorsnee metalfreak durft te treden.
Objector (****1/2) - Speed en thrash metal van eigen bodem die meer respons verdient.
Een band met een sterke live reputatie. Het debuut 'Social Intolerance' uit 2018 klonk overtuigend. Beukende drums, scheurende gitaar-, bas lijnen en rauwe vocals zijn de rode draad. Ondanks de wervelend set , bleef het publiek wat statisch, maar genoot zichtbaar van de set. Ze halen ongemeend verschroeiend uit. Ze zijn uit het goede hout gesneden. Puik werk van deze gasten.
Carrion (****) - is ook een band die verdomd meer erkenning mag krijgen in het death metal genre. In de instrumentatie als in de vocals valt er geen speld tussen te krijgen.
Ze zijn muzikaal te situeren binnen een strak keurslijf. Wat een adrenalinestoten. Het publiek reageert enthousiast. Wat een sterke live band. Nu nog even wachten op een nieuwe plaat , die volgend jaar zou uitkomen …
Sin Savage (*****) - Sin Savage, is een Belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in verschillende projecten en wilden hogerop geraken, 'they wanted to make Belgium great again!'. En zo werd Sin Savage geboren.
Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single "Lost In The Dark". Later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, 'Lost In The Dark'.
Hier zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel dragen. Sin Savage kruidt het genre, waardoor een wervelend heavy metal feestje ontstaat.
De band blies ons omver. We waren laaiend enthousiast over de ruwe hedendaagse sound die mag vergeleken worden met een versie van Motorhead of Judas Priest. Sin Savage knalde!
Signs of algorithm (****) - De organisatie bood een gevarieerde affiche. Signs of Algorithm zit in de metalcore. Snel, hard, meedogenloos en blijven bonken. Signs of Algorithm zijn al enkele jaren bezig, stonden in 2018 op Alcatraz en speelden als support van topbands in het genre. Ze speelden een daverende set, alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!
Cathubodua (****) - Cathubodua brengt een sound van metal met een folky tune. De inbreng van vioolpartijen en het brede scala aan vocals zijn tekenend. Symfonische metal dus, denk aan bands als Nightwish of Epica. De band brengt je in een soort occulte totaalbeleving, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De viool klanken, de epische riffs, de beklijvende refreinen en de fraaie zang van Sara Vanderheyden (rauw en opera-getint) zijn duidelijk een meerwaarde. Een sterk houvast aan de sound. 'Continuum' uit 2019 overtuigde al sterk , live klinken ze donker, mystiek, intens en gedreven
Reject the sickness (*****) - Gretig wilden ze er tegenaan gaan . Ze hebben dan ook een nieuwe plaat uit, 'While our world Dissolves' . Energiek, spannend klonk het.
Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen . De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen. Mooi.
In 2018 schreven we nog over hun passage op Frietrock :''De band laat er geen gras over groeien, en trekt alle registers van begin tot einde compleet open. Als een razende wervelstorm gaat Reject The Sickness tekeer, tot niemand meer stil staat in die kleine tent. Zonder meer worden we dan ook compleet omver geblazen."
Ook nu weer liet Reject the Sickeness geen spaander geheel. Wat een tsunami.
Back to back (***1/2) - Voor wie er nog niet genoeg van had, was er nog Back to Back, die covers brengen van bekende en minder bekende metal songs, en voegen er gelukkig iets extra’s aan toe of steken die songs zelfs in een nieuw kleedje .
We bleven nog even hangen, om lekker te headbangen en uit de bol te gaan op hun klassiekers , die op een frisse, energieke stoot kregen .
Back to Back sloot het festival dan ook overtuigend , knallend af . De kers op de taart dus!
Organisatie: Devils Rock For An Angel, Zillebeke
Fleur De Feu - Omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn
We zakten af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een heel fijn gesprek met Dominique Van Cappellen, over dit bijzonder project en het ontstaan daarvan. Maar ook haar project ‘Baby Fire’ en het managementbureau ‘Une Fois’, dat zich inzet voor de ondersteuning van vrouwen in de muziek wereld.
Hoe is het idee rond het project Fleur De Feu ontstaan?
In april 2020 stierf een vriendin van mij alleen in het ziekenhuis. Wegens covid veiligheidsmaatregelen mocht niemand op bezoek. Niemand mocht bij haar begrafenis. Dit vond ik overweldigend. Zoals de Franstalige schrijver Françoise Bloch zei: « On a pu réfléchir à comment ouvrir un fastfood, pas comment honorer les morts » (« we were capable of devising how to reopen a fastfood joint but not how to honour the dead »)
Het was op Les Nuits Botanique een bijzonder occulte totaalbeleving, maar niet enkel als eerbetoon aan mensen die gestorven zijn aan corona had ik de indruk? Het gaat toch verder dan dat?
Het ging echt om de mogelijkheid te bieden aan het publiek om hun tijdens de corona periode gestorven vrienden en familieleden te kunnen eren . Ik heb wel gebruik gemaakt van elementen die belangrijk zijn in de sjamanistische tradities, zoals vuur en sjamanistische beats. Deze laatste kunnen helpen om uit de lineaire tijd te stappen. Het inleidende stuk van onze set was een uitnodiging om uit de lineaire tijd te stappen en de heilige tijd binnen te gaan. In de heilige tijd bestaat de dood niet. Wat het gebruik van vuur betreft, dit symboliseert eeuwigheid, niet alleen in de sjamanistische tradities maar ook in vele andere religies. De ceremonie was dan ook spiritueel, voor iedereen. Men kon ook onze set zoals een gewone optreden beleven.
Het meest pakkende was toen op het einde van de set blaadjes ceremonieel werden verbrand; had je die impact verwacht dat er toch heel wat mensen zouden in meegaan?
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen een laurier blaadje zouden willen branden. Ik was heel ontroerd. Mensen hebben echt nood om te kunnen rouwen. Tijdens de lockdown was dit mogelijkheid er vaak niet en dat is tragisch en angst inducerend.
Hoe waren de algemene reacties naderhand?
Vrienden hebben heel mooie teksten in het Fleur de Feu gastboek geschreven. Na de ceremonie zei een vriend mij dat ook hij graag zijn angsten had verbrand. Ik had nog een blaadje bij. Die heb ik hem gegeven en aanbevolen om er zijn angsten op te schrijven en het blaadje te verbranden als hij thuiskwam. De ceremonie was trouwens gefilmd. De film heb ik schrijver en filosoof Penny Rimbaud (one of the founding members of Crass, the anarcho-punk collective) gestuurd. Penny liet me weten dat hij had tranen in zijn ogen had, van vreugde en liefde . Hij bedankte me ook om mezelf te zijn. Ik heb heel veel van Penny Rimbaud geleerd qua DIY en artistieke ethos, en ook qua levenswijze. Dat ik iets kon teruggeven vind ik nog steeds ongelooflijk.
Zijn er nog verdere plannen met het project Fleur De Feu in de richting van platenwerk of zo?
Er komt een digitale release op 15 oktober, in eigen beheer, alleen op Bandcamp en helemaal gratis.
Of nog andere live optredens? Waar kunnen we je nog live zien?
Toen ik in mei en juni e-mails stuurde naar culturele centra en zalen kreeg ik vaak te horen dat ze al volgeboekt waren. Voorlopig is maar één ceremonie gepland en dat is in La Zone in Luik op 10 december. Deze keer met Déjà (Wolvennest…) op gitaar en Cécile Gonay (Seesayle, Baby Fire…) op viool.
Hoe heb je persoonlijk deze corona periode eigenlijk beleefd en overleefd als muzikant maar ook als mens?
In maart en april 2020 was het helemaal frustrerend , ik had optredens met Baby Fire in België en Frankrijk. ‘Searching for Grace’, de vierde Baby Fire release, kwam uit op 6 maart 2020. Perfect timing, niet waar? (lacht)
Hoe groot was de honger om terug op te treden?
Met het ouder worden leer ik om niets te forceren. In 2020 heeft Baby Fire 3 keer mogen optreden en ik was al blij omdat onze laatste optreden het beste concert ooit was. Dit jaar was het moeilijker omdat we maar één keer hebben kunnen repeteren. Er is maar één optreden gepland dit jaar, op 5 november in de Rockerill in Charleroi.
Je gaf het al een beetje aan. Ik had het dus ook graag over je andere projecten gehad. Je bent ook frontvrouw van ‘Baby Fire’ , hoe is het met deze band en wat zijn de plannen voor de toekomst?
‘Grace’, de vijfde plaat van Baby Fire, zal in maart 2022 gereleaset worden. Het is een project van lange adem. De plaat moest in oktober 2019 verschijnen. De release show en een tentoonstelling (over de thema van de genade) waren in culturele centrum BRASS in Brussel gepland sinds oktober 2018. Maar in november 2018 heb ik mijn schouder gebroken en alles was afgelast.
Hoe heeft de band deze crisis doorstaan? Zijn jullie er sterker uit gekomen?
We zijn dankbaar geweest voor die drie optredens die we mochten geven in 2020. De lente van 2021 was moeilijker voor mij omdat het onmogelijk was om elkaar te zien en te repeteren. Toen we eindelijk elkaar konden weerzien eind mei praatte ik daarover en ik kreeg onmiddellijk steun van de andere bandleden. Het was hartverwarmend.
En jij persoonlijk, ben jij er sterker uit gekomen uit deze crisis? Sommige artiesten wisten me te vertellen dat ze tot rust en bezinning zijn kunnen komen, anderen hebben de stekker eruit getrokken. En jij?
In het begin van de lockdown, toen alle optredens afgelast werden, voelde ik me in zekere zin opgelucht dat ik niet meer aan het boeken van optredens moest werken. Ik boek zelf de optredens voor Baby Fire, Stroheim, Veda en Fleur de Feu. Het is geen keuze van mij maar een noodzaak. DIY boeking is veeleisend ook omdat je vaak geen antwoord hebt. In het verleden heeft dit me soms bijna gek gemaakt omdat ik me daardoor onzichtbaar voelde als artiest.
Verleden mei was ik weer een beetje zenuwachtig omdat het tijd was om weer boeking e-mails te sturen. Sinds maart 2020 voel ik dat ik sterker en wijzer geworden ben. Spiritueel ben ik gegroeid, deels dankzij meditatie, deels dankzij een online cursus in wicca en een paganisme gegeven door Phyllis Curott. Ik heb daardoor nu een grotere band met de natuur. Ik leer ook steeds meer om los te laten en te vertrouwen op het levensproces. Dat Baby Fire na zoveel albums nog steeds underground is, maakt me niet meer zo van streek als vroeger. Wat ik leuk vind aan het Fleur de Feu project is dat het meer over andere mensen gaat. Artiesten kunnen vaak egocentrisch zijn. Er is nauwelijks sprake van ego bij Fleur de Feu, alleen de minimale wil en drive om de vuurceremonies te laten gebeuren.
Je bent ook mede- oprichtster van managementbureau Une Fois, waar je vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Is de muziekwereld nog steeds een mannen bastion? Of is er wat verbetering?
De muziekwereld blijft helaas een mannen bastion. Er is wat verbetering maar er is nog steeds een grote meerderheid van mannen in « key posts » bij labels, boeking agency, journalisten en op de radio. In sommige muziekgenres zoals Metal, Doom, Black Metal zijn vrouwelijke muzikanten weinig te zien in ons land. Soms, als zangeres bij Von Stroheim, ben ik de enige vrouw op de affiche van de hele avond. Er is dus nog heel veel werk aan de winkel.
Wat is het voornaamste doel van Une Fois?
Samen netwerken, elkaar steunen, adressen uitwisselen, elkaar om advies vragen. We zijn van plan om af en toe optredens zelf te organiseren en andere vrouwelijke muzikanten uit te nodigen. Sisterhood is essentieel voor ons.
Je zit eigenlijk niet stil ? vallen al die projecten nog met elkaar te combineren en met je privé leven? Hoe doe je dat toch allemaal?
Ik heb het geluk het kunstenaarsstatuut te hebben. Ik kan dus veel tijd aan muziek besteden. Ik heb geen kinderen - mijn platen zijn mijn baby’s - en ik krijg steun van mijn partner.
Wat zijn je grote ambities en doelstellingen na al die jaren? Iets dat je absoluut zou willen bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Na bijna 30 jaar muziek weet ik dat ik nooit een rockster zal worden en ik ben OK daarmee (lacht). Het zou prachtig zijn als met het aankomende ‘Grace’ album Baby Fire meer bekendheid zou krijgen. Maar omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn. Wat er gebeurt met Fleur de Feu is een zegen op zich.
Heeft u nog belangrijke mededelingen of ‘links’ waar mensen eventueel merchandiser of zo kunnen kopen?
Via http://www.babyfire.net/ is het mogelijk om mij te contacteren of in te schrijven voor een ‘newsletter. En we zijn op Bandcamp: https://babyfire.bandcamp.com/
Von Stroheim heeft ook en Bandcamp: https://vonstroheim.bandcamp.com/
Veda : https://veda-doom.bandcamp.com/releases
En last but not least, Fleur de Feu: https://fleurdefeu.bandcamp.com/
Pics homepag @Cécile Gonay
Enorm veel succes in alles wat je doet, ik was diep onder de indruk van je performance in de Botanique en hoop je spoedig in een van je projecten live te zien
Hartelijk dank, Erik
Le Villejuif Underground - Nathan Roche - My career is a joke, I get by on a hobby, a hobby horse, it’s a hobby that gets you from A to B but only because I have low-standards of living
Last week we”ve been to Les Nuits Botanique Brussels, and saw some wonderful bands on a underground evening with Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears You can read the review of this evening here .
Le Villejuif Underground, for its part, offers more variety and puts more zest into its set. The band around Nathan Roche has a kind of punk attitude, which is regulation. The gentlemen play impressively, and Nathan has vocals that will thrill you. We had a nice conversation with Nathan about the band, his future plans, and so on. It was an interview full of humor and entertainment, with the same charisma that he has on and off the stage...
Nathan, you're a jack of many trades, tell us a little more about yourself and your projects?
My plan was to attempt to be a literary character out of something like a Blaise Cendrars novel, boy-turned-jewl-thief-turned-butcher-lawyer-conman-gambler-prisoner-murder-sporting-hero-chef-shepard-comedian and so on, to squeeze the juice out of the grapes of life as much as possible. Get something out of every corner and aspect..
But you know, for now I got stuck somewhere between musician-homeless-author-cyclist-actor-living-in-a-hotel-in-the-forests-of-ardeche ..
The solo music is simple, it says whatever is in front of me, it is constructed with the same simple chords I’ve used and never advanced from since I was fifteen, and I don’t think about it for more than 15 minutes…Le Villejuif Underground is slightly more, wordy? Almost like rapping but not in a embarrassing slam poetry way (at least i hope not)..
the others in Villejuif provide their individual personality and chaos and let me run riot.. on the other hand, experimental duo with painter Paul Bonnet, CIA Debutante, is pure body horror, paranoia and current or permanent obsessions lurking through cracks, and gas leaks of noise and confusion…most of my mind is dedicated to that project, physical energy to villejuif.
I’ve read you’re being from Sydney, however you grew up in Townsville. What was it like growing up in North Queensland as an artistically minded kid and what took you to Sydney?
It was an incredible place to grow up, and I learnt more from there than anywhere else about character. CHARACTER! There are so many characters, and not wanting to miss out, I tried to adapt to all of them,,, the footballers, the I.T geeks, the drama students, the artists, the handymen and women, ship workers, port people, junkies, scholars, miners, bakers, and whatever else…my life might seem exciting to someone in Townsville now, but maybe my life wasn’t as versatile as it was back then, hanging out with graffiti gangs, and then going to the horse-races..
These days I seem to be stuck with the same crowd, which isn’t a bad thing. But I miss going to rugby matches, and following friends to go gambling at the casino on the weekends.. waking up on the beach in a three-piece suit and overlooking Magnetic Island before a military man walks past and calls me a faggot.
Of course when you are younger, you want to go to where the art is, or more of it and that was Sydney. I loved this city, living on the harbor, riding my bike everywhere. It was a very exciting place to live and somedays I am sad that I left it all behind, all that harbor beauty.
But, after 2 weeks going back to Australia I suddenly feel the same way about France/Europe so you can never win…and must be forever stuck in limbo… the dangling man..
You also have write a book or books? Is that correct? Tell us more about this please?
Ah, I’ve written some poetry collections and about 15 novels.. none of them are incredible except the last three,
“What Without Character” a metaphysical detective novel, the final in a trilogy about a detective in St Kilda who has a homeless bum for a sidekick, and a psychiatrist giving him pills to cancel out the first person narrative. Its a satire take on cancel-culture. Thank god the internet never read it or i’d never get a gig on this planet again.
Before that, “The Shallow End Of Enceladus” , a women obsessed with swimming pools, set in the near future where the sea has been polluted and the only solution lays underneath the layers of ice of Enceladus (a moon of Saturn)
No one read it except my dad and the musician King Khan, and he wrote a song about it and I saw him perform it with The Shrines to 1500 people in Lyon.
The other book, “Behind The Curtain of Death”, is a political satire set in Czech Republic where a absinthe-obsessed magician makes a death with death to make people disappear for the sake of his magic show, he later sobers up on spring water in Karlovy Vary.
You also are a traveler , is that correct? You lived everywhere?
Well, not everywhere. .I think that would be impossible… I’ve definitely travelled to a lot of places, but most Australians have,,
Australians are obsessed with travelling, they work for a bar for six months then disappear off the face of the earth in the jungles of Thailand or the beaches of Mexico for six months.
It’s actually considered normal.
I can’t travel alone anymore, I’ve become so used to touring as a musician in Europe these past 7 years, that the idea of going to an Auberge de Jeaunesse or not having free alcohol, food and a guide makes me scared…Honestly, it’s a shame. .I’ve become reliant on a system of luxury and decadence.
You moved to Paris. How is Paris ?
So good that I went insane and had to leave. I think Hemmingway said to live there in your twenties was the best thing you could possibly do, but that was probably if everyone knew you were a great author, artist and drunkard..
I lived in Paris from 24 until 28 years old,
and the horrors of poverty and the help of strangers really opened my brain up to a whirlwind of experiences that occurred literally every night of the week for four years…
I love going back there all the time, but I can’t live there even if it seems romantic…
I have been exhausted by this place, but it was my own fault for wanting it all.. Parisians know how to live, and I didn’t know how to live as a Parisian, just a young man who wanted to see everything and go eventually go mad.
How does the French audiencs go with your extremely Australian sense of humor?
It doesn’t really work, because self-deprecation is a very big part of Australian humor.
But, in saying that.. Anglo-Saxon types, have grown up around television more so than French, and if I’m in Australia, USA or UK I feel like I’m in a TV show when I talk to people, sometimes I just talk to Australians like it’s an episode of Seinfeld or Arrested Development and I love it, it’s hilarious…but I can’t do that here.. no one knows what those shows are.. anyway, “taking the piss” doesn’t really work here, people just think you are arrogant if you try to do it.. in English you can just invent metaphors, just invent them, on the spot.. you can do whatever you want with the language.. in France you can’t bend it, you can’t be as spontaneous or ridiculous…because there is a system to the language.. I find it beautiful, but somewhat restricting, especially when humor should be limitless.
How did you get in touch with Born Bad Records and what impact did it have on your career?
My career is a joke, I get by on a hobby.. a hobby horse ..it’s a hobby that gets you from A to B
but only because I have low-standards of living. I sent JB an email at like 2h in the morning five years ago seeing if he’d like to put out a 7” and I think he replied at 8h saying yes…
we reached a bigger audience after years of small bars, and it was a wonderful experience, but as with all things villejuif..every good experience we were given we completely fucked up.
Like Kevin Ayers, we blew lots of great opportunities and might never bounce back from them. Oh well, this isn’t a big priority. We don’t have band meetings if that’s what you’re thinking, not even band rehearsals really…
I saw you live with 'Le Villejuif Underground' and was particularly impressed by the punk attitude spiced with post punk elements, dashes of absurdity but also bitter seriousness ; is that the right description of your music?
I am used to playing more guitar in bands, but since Villejuif that gave me the freedom to dance around. In Sydney I saw bands like Royal Headache, and Eddy Current Suppression Ring, Straightjacket Nation, Whitehorse or whatever hundreds of times,,,, so it just seemed normal to be a psychopath and do whatever like the front men of those bands… I am definitely influenced by punk like everyone, but also the absurdity of Ivor Cutler or life in general..
What was the general reaction and how did you like Brussels?
I’ve been to Brussels about 40 times I think, starting from when I was 17 backpacking around Europe and there was an old man sitting next to me jacking off in the botanic gardens on the park bench.. this traumatized me as a teenager, and I don’t think I ever recovered… I’m more of a Gent person, because Brussels makes me stressed.. but Jeu de Balle is great, and of course all the people and music is amazing.. but the city itself never really made me want to live there, I don’t know why.. It doesn’t matter..
I agree with you, I prefer Gent myself to, I have a kind a of hate/love thing with Brussels, but that’s a chat for when we meet again in real.
Tell us a bit more about the further plans with this project?
With Le Villejuif? That is anyone’s guess! No one ever knows…I’m sure I could say that is part of its charm, but I’d be lying.. that is it’s curse! its treacherous curse that will never be lifted. We are doomed! No matter what large French festival calls us up after another band has cancelled…
It would be much more efficient if we functioned like the other cogs of the music industry.
The latest plan is we will try and AirBNB a Chateau in November to record our third album called “En Daxi” … but we will probably just end up riding horses and drinking a hundred bottles of wine in the country side, or the Tuscan 388 will explode and kill us all instantly.
You also have a record out 'Drink up, rainforest Sinatra' fan of Frank Sinatra? it's also a very different path that you're going out on there? Tell us a little more about this release?
Well, it’s my fourth solo album under my own name since 2013 so its the same path but I just took a break on the walk..
to be honest its more of the same from the first three solo albums, or even the Marf Loth albums which came out as far back as 2008… its that sorta 70s avant-rock arty stuff, Brian eno solo pop records, John Cale,,,bloody Fear is a man’s best Alex chilton, blablabla all the same chords, hundred overdubs.. girls singing, saxophones howling, honkytonk piano etc sure, I love Frank Sinatra, but just as much as Frank Zappa, Frank Herbert, Frankenheimer, or any other Frank .. but none nearly as much as Belgiums finest..Frankie Traandruppel!!!!!
Frankie Traandruppel ? I’m fan. But ok. I always ask some questions about corona … How did you experienced these times as a musician and a human being?
I drank a lot of them, with squeezed lime inside.
Hahaha , I’m not much into that beer honesty, I prefer Duvel. anyway.. Did you come out stronger as a musician?
Alcohol has always fueled my life.
It always does. Something else. What are the further plans with this and other projects?
To buy another case of corona, and get back on the road … CIA Debutante have two records coming out in the next few months, the next full length LP is called “Dust” and it could very well be the thing I am most proud of in my musical attempts.. it finally seems like something original, which is what I hoped to achieve with the last books I did.. I can’t describe it,,, but I’ll probably hate it in two months.
What are you future ambitions, are there any ‘end goals?’ or are you not busy with that?
I don’t know, I toured Italy last month. .I’d like to learn Italian and move there, maybe to Sicily or Roma, or Naples, or Bologna or something..
like that old Woody Allen joke, a shark dies when it stops moving.
I have given up writing books, chosen to live life instead.. there is no point being alone in a room for ten hours a day anymore..
I wouldn’t mind some more acting jobs, because I was in two short films this year and I loved the experience…it was wild, like being on tour! But everyone was so focused and productive, it gave me an electric energy..
I would also like to write for theatre, and then be on Saturday night live, and then die peacefully in my sleep next to my wife and cat.
Thanks for this nice interview, we sure need to chat face to face and drink some more ‘corona’, even I prefer Duvel... Good luck in everything you’re doing. See you soon
Les Nuits Botanique 2021 - It It Anita - Een Luikse energiebom!
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-23
Erik Vandamme
Een optreden van It It Anita ontaardt telkens in een alles vernietigende wervelstorm, waarvan je even moet bekomen. Steeds word je omver geblazen. Wat een Luikse energiebom !
Brorlab (***) wordt omschreven als de Vlaamse versie van Cocaine Piss. Dit klopt enigszins, maar het trio beschikt toch over een eigen smoel. Kort en krachtig klinkt het zeerzeker !
Na een vreemde start van een minutenlang dreunende drummachine, speelt, vliegt het combo er meteen in. De beweeglijke frontvrouw schreeuwt haar teksten op furieuze wijze door de microfoon, De muzikanten trekken alle registers open.
Korte songs werden afgevuurd, en de set duurde maar een kleine twintigtal minuten. Wat een tsunami kregen we over ons heen. Tegen dat we konden bekomen , was de set al gedaan. Band met potentieel , in de voetsporen van Cocaine Piss. Een punkattitude in het geheugen gegrift.
‘Popmelodieën met noisy gitaren en post-punk voor kids’, lezen we in de bio van Milk TV (****). Recht door zee, aanstekelijk, en met een punk attitude klinkt het. Milk TV is ook toegankelijk, melodieus in hun sound. En in die grooves komt Talking Heads opborrelen. Een mooi terechte verwijzing. Een opwindende , dynamische set van het trio, die het publiek weet aan te porren. Stilstaan is onmogelijk ! Band om in het oog te houden.
De Orangerie was intussen goed volgelopen voor It It Anita (*****) . Ze plaatsten hun derde album 'Sauvé' in de spotlights . Aan de sound is niet echt zo veel veranderd.
It It Anita is een liveband bij uitstek, die energieboosts veroorzaakt in de songstructuur. Ze trekken meteen ook alle registers open . Ze staan mooi opgesteld in een kring om die sound nog voller te doen klinken door verschroeiende riffs en drum salvo's . Humor en bittere ernst hebben we.
It It Anita bouwt op naar een climax, het publiek deint en danst mee op die krachtige tunes.
Het ontaardt in een alles vernietigende wervelstorm. De drummer duikt het publiek in met zijn drumstel, de andere bandleden zoeken hun fans letterlijk op. Schitterend wat we hier zien en horen.
Kortom, een Luikse energiebom, zonder meer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
It It Anita
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/it-it-anita-23-09-2021.html
Milk Tv
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/milk-tv-23-09-2021.html
Brorlab
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/brorlab-23-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid
Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Moli
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-22
Jerome Bertrem
Op deze double bill stonden de superpop van Moli en het neo-soul van Emy geprogrammeerd. Een Belgische concertavond van twee beloftevolle artiesten, dus.
Als eerste kwam de Brits-Belgische Moli aan beurt. Ook al is ze nog maar sinds 2018 bezig, toch heeft ze met haar twee EPs ‘Résumé’ en ‘Préface’ plus een handvol singles genoeg songs om een dik halfuur te vullen.
“Comfortable” legde meteen haar muzikaal palet bloot: krachtige gevarieerde vocals, dansbare tracks met nostalgische 80s disco hooks en licht compromisloze lyrics. Met “On the Weekend” bracht ze een ode aan Berlijn dat nu haar thuisbasis is. Uniek is ook haar mix van Engels en Frans in haar teksten. Deze speelse, maar toch doeltreffende keuze klonk goed in onder andere “Cloud No 9”, “Shapeshifting”, “Disconnected” en “Something What I’ve Said”. Achter de opwekkende glossy pop schuilen er soms ernstige thema’s als eindeloze zelfreflectie en piekergedachten.
Moli bracht al bij al dus mooi uitgebalanceerde pop. Ze leek af en toe wat overweldigd te zijn door het feit dat ze voor het eerst optrad voor een Belgisch publiek, inclusief haar vrienden en familie, maar we wilden toch nog meer horen. Zo gevraagd zo gekregen, want als bisnummer schudde ze opnieuw “Shapeshifting” uit haar mouwen dat trouwens nog net beter klonk dan de eerste keer.
De in Parijs-geboren en nu Gentse Emy Kaboré is een rijzende ster van wie haar singer-songwriter act tijdens haar deelname aan Humo’s Rock Rally in 2018 ontbolsterd is tot de neo-soul/funk met full band. Dat ze ernstig met haar muziek bezig is, viel ook meteen op aan de live setting. Begeleid door vier stuk-voor-stuk sterke muzikanten, maakte ze in een huiselijke setting (tv, plant, tapijtje) het zeer gezellig .
Al vanaf de eerste tonen en zanglijnen liet ze een ontspannen en zelfverzekerde indruk na. Moeiteloos brak Emy uit haar schelp in “Comfort Zone” waarna het publiek - op haar vraag - dichter ging staan. Deze intimiteit werd beloond met een breekbare en pakkende “Down the Lonely Street”.
Halfweg de set was het moment gekomen voor het op radio-vaak-gespeelde “Inconvenient” dat live met volle overgave een terechte kippenvelmoment bezorgde.
Authentiek is ook een woord op de juiste plaats: na het intieme “Does it matter” is Emy zelf duidelijk ontroerd. Als publiek konden we alleen maar dankbaar zijn voor het mogen aanschouwen van deze oprechte emoties, die ze via dit nummer (over een emotionele periode in haar leven) met ons wil delen.
Nog een heerlijke glimp van haar talent (en van haar muzikanten) was “Freestyle” waar ze op funky wijze komaf maakt met hokjesdenken en onterechte verwachtingen.
Emy vergelijken met andere artiesten zou haar talent onrecht aan doen. Wat ze vanavond bracht, belooft voor wat ze nog zal uitbrengen. We kijken er dan ook halsreikend naar uit wanneer het eerste album het daglicht zal zien.
We zijn Emy dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emy-22-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/moli-22-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2021 - Chantal Acda - Gepolijste pareltjes enig mooi gebracht
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Rotonde)
Brussel
2021-09-21
Jerome Bertrem
In de Rotonde wachtte er ons die avond een innemend en toch dreunend concert van Chantal Acda. De Nederlandse woonachtend in Antwerpen heeft haar strepen al lang verdiend met allerlei samenwerkingen (o.a. Isbells, Sleepingdogs, Bill Frisell, Nils Frahm en nog zo veel meer) en uiteraard haar solowerk (5 albums en 3 live albums).
Na de release van het laatste album ‘Saturday Moon’ was Chantal Acda ongeduldig om het nieuwe materiaal te delen. Ook al probeerde ze tijdens de lockdown de songwriting op haar eentje (enkel met gitaar en micro), uiteindelijk nodigde ze een hele reeks muzikanten uit om haar muzikale ideeën vorm te geven.
Met “Fight Back” viel ze meteen met de deur in huis, dan wel in de meest huiselijke zaal van de Botanique, de Rotonde en meteen werd de toon gezet. Hier en daar moest de begeleidende band (onder andere haar partner Eric Thielemans, Niels van Heertum, Alan Gevaert en Gaetan Vandewoude) zich nog wat opwarmen, maar het zittend publiek was toch al mee.
Al snel volgde “Saturday Moon”, single track van haar laatste album. Het zeemzoete nummer over vervlogen tijden was als een aangename gloed op de eerste herfstdag van het jaar. In “Disappear” zette Acda haar zachte vibrerende stem (denk aan Janis Joplin of Mimi Parker van Low) goed in de verf terwijl de berg van aluminiumfolie als achtergrond prachtig werd verlicht. Hoewel het nummer gaat over twijfel om menselijke connectie te maken, lukt het haar moeiteloos om elke toeschouwer te raken.
Omringd door zeer ervaren muzikanten, is het wel duidelijk dat Acda het geheel dirigeert. Toch gaat het er ontspannen aan toe en laat ze regelmatig haar bandleden hun ding doen. In “Times Frames” en “Still we Guess” was deze chemie een streling voor de oren en ogen.
Tussendoor kwamen ook nog het enig mooie en ontroerende “Wolfmother” en het opzwepende “Conflict of Minds” aan bod waardoor ze meer pareltjes uit haar laatste werk te delen.
De toeschouwers - inclusief Italiaanse fans (!) - waren Acda overduidelijk dankbaar om sinds lang haar live te mogen aanschouwen.
Des te dankbaarder waren we toen ze ons de nacht instuurde met het afsluitertje “The Lifer” (cover van Chris Eckman). Kortom, dit waren gepolijste pareltjes enig mooi gebracht!
Setlist: Fight back - Saturday Moon - Disappear - Back against the wall - My night - Conflict of Minds - Times Frames - Wolfmother - These terms - Still we guess - The lifer (cover Chris Eckman)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Sinds de jaren '90 werd F.G. verliefd op lo-fi muziek en experimentjes nadat hij de tapes van Daniel Johnston en de eerste releases van Beck ontdekte. Onder zijn eerste alter ego The Ordinary Seaman, bracht hij meer dan een decennium door met het opnemen van primitieve geluidsexperimenten en teksten over het leven en jeugdige liefde. Jaren later besloot hij zijn naam te veranderen in Philippe Guislain en begon hij in het Nederlands, zijn moedertaal, te schrijven om bracht zijn poëtische kant volledig tot uiting. Op zijn debuutrelease 'The Only River' uit 2020 bekijkt hij zijn songwriterscarrière opnieuw, door de ogen van een 40-jarige man. Vasthoudend aan een oer karakter, herschikt hij zijn oude songs op een meer volwassen manier.
Het nieuwe album 'Ochtenddirectie' is een selectie van Philippe Guislain’s Nederlandstalige gedichten die bol staan van liefde en humor, met een korreltje zout genomen.
“Nooit meer Geld Nodig”, “De Dag vol Aandacht” en “Nergens Heen” laten een veelzijdig componist en verhalenverteller horen. Hij beweegt zich in chanson en kleinkunst, maar houdt evenzeer van eigenzinnigheid. We leerden Philippe Guislain kennen met 'The Only River'; hij zet die muzikale lijn met 'Ochtenddirectie' verder. Een eigen mening , visie en humor klinken door, als een echte troubadour en kleinkunst grootmeester. Het maakt de plaat zo bijzonder. “Naaktheid” en “Vandaag zondag” zijn twee mooie afsluiters .
Overtuigd klinkt ook de versie van “Ik voel me zo verdomd alleen” , een song waarop het bordje 'afblijven' kleeft, maar Philippe geeft er zijn eigen draai aan, waardoor de song opnieuw tot leven wordt gewekt. Prachtig!
'Ochtenddirectie' onderstreept het talent en de veelzijdigheid van de man als componist en verhalenverteller in het genre.
Tracklist: Nooit Meer Geld Nodig 02:35 De Dag Vol Aandacht 02:46 Het Lachen Zal Vergaan 03:02 Nergens Heen 04:39 Een Man Van De Wereld 02:26 De Naaktslak En Ik 04:48 Ik Ben Een Voorstander 01:42 Voor Elkaar Toen We Er Niet Waren 04:26 Groepsgevoel 02:35 Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen 03:31 Stella 04:53 Lindy Jones 01:47 Afgeleid Door Eigen Hoofd 02:57 Naaktheid 02:56 Vandaag Zondag 05:30
Nederlandstalig/Lo fi/Kleinkunst
Ochtenddirectie
Philippe Guislain
Nederlands 
Français 
