Twee jaar na 'Little Beams Of Light' ligt het nieuwe album van Tom
Vanstiphout in de rekken. We kennen Tom vooral van zijn werk met o.a.
Clouseau, Leyers & Milow maar daarnaast bouwt deze Belgische gitarist ook aan een solocarrière. 'Playing Guitar Helps' verscheen net voor het jaareinde en is Tom's vierde
soloplaat.
De titel laat vermoeden dat het een gitaarplaat is geworden maar
zo drastisch is de sound op de nieuwe plaat niet gewijzigd. Net zoals zijn
voorganger moet ook dit album het hebben van zachte, fragiele popsongs
waarin, nog meer dan de gitaar, vooral de stem van Tom primeert in het
totaalgeluid.
En toch staan er voor mij enkele verrassingen op dit album. Zo
is de opener: "Sorry (A Letter To Abdullah Kurdi)" een gedurfde ballade en
een statement t.o.v. de huidige vluchtelingencrisis. Knap vakmanschap, recht
uit het hart. Ook het funky & groovy "Admiral Freebee, Why Did You Lie To
Me" (waarop ook de Admiraal himself meezingt) is naast een aanstekelijke
song ook nog eens bijzonder grappig.
Voor de rest staat het album vol relaxte, vooral akoestische gitaarpopsongs die wel geschreven zijn voor romantische gevoelige zielen. Eens te meer doet de nieuwe Tom Vanstiphout mij meer dan een nieuwe Milow plaat.
Knap feel good album, dat ook troost brengt in deze donkere dagen.
Het fantastische Dunk is meer dan alleen maar het beste (post-rock)festival van Europa. Met de regelmaat van de klok brengen ze ook platen/cd's uit op hun label. Hierbij gaat het niet alleen over Belgische muzikanten. De hoge kwaliteit van hun festival trekken ze zonder moeite door naar hun releases. Een uitstekend voorbeeld hiervan is het in december verschenen album ‘Ascuns’ van Environments. Deze Roemeense band verrast op dit album. En dat is altijd een goed teken. Voor mij waren ze nobele onbekenden. Maar dat is na het beluisteren van dit album niet meer het geval. We zweven een eind mee met de heren. Met nummers die meer tijd in beslag nemen dan 6 minuten bouwen ze traag maar zeker landschappen op. Geen feeërieke en zomers beelden. Maar vreemde, bezwerende en donkere einders. Een ondergaande zon die niet de hemel zoet oranje kleuren, maar helrood. Een voorbode van de duisternis die komt. Die vele minuten in een nummer worden niet met nietszeggende geluiden opgevuld. Ze worden gebruikt om het verhaal perfect te vertellen en om je geest warm te maken om mee op stap te gaan in deze wondere wereld. Neem de tijd. Je zal het je niet beklagen
Jean-Michel Delpech (Courbevoie, 26 januari 1946 – Puteaux, 2 januari 2016) was een Franse chansonnier, romanschrijver en acteur. Als artiest noemde hij zich eenvoudigweg Michel Delpech. Hij scoorde in 71 een grootse hit “Pour un flirt” . Delpech vocht 3 jaar tegen keelkanker waaraan hij op 2 januari 2016 overleed op 69-jarige leeftijd.
Jozef Guillaume (Zjef) Vanuytsel (Mol, 6 juli 1945 – Leuven, 30 december 2015) was een Vlaams architect, kleinkunstzanger en gitarist, bekend vanwege zijn nummers "De Zotte Morgen" en "Houten kop". Hij overleed aan kanker in het UZ Leuven.
Het Vlaamse kwintet STUFF. (hoofdletters plus punt) speelde zich al in de kijker als ‘ AB artist in residence’ vorig jaar . Ze spelen een unieke , opwindende fusion van freejazz, soul , funk, hippop, elektronica , sequencers , spacy sounds en dub. Een mishmash aan stijlen die live hitsend , opwindend, geweldig klinkt , extravert door de vette beats, drums , de diepe bas en scratches, die hun muzikale improvisaties nog meer sieren .
Op plaat word je meegevoerd , live word je meegesleurd in hun maffe jams en fusion, dat spannend , groovy, aanstekelijk, gewaagd , waanzinnig kan zijn . Een bezwerende trip, verrassend, creatief, avontuurlijk, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Ergens tussen Battles , BadBadNotGood, Dans Dans en Taxiwars in.
De rauwe , ruwe , hitsende deltabluesrock van The Black Keys is van een vorig tijdperk en de melodieuze , doorleefde retrorock, die het duo de laatste jaren liet uitschijnen , zet zich verder; minder muzikale weerhaken ,wat betekent een reeks intens broeierige , dampende nummers , die soul , funk en blues integreren .
Een gevarieerd plaatje alvast dat groovy, relaxt als vettig klinkt en met nummers “Stay in my corner”, “Outta my mind” en “The arc” drie sterkhouders uitheeft . De bandleden hebben dan ook een verleden uit funk/soulbands , wat je duidelijk hoort aan die lekkere, speelse melodielijnen . De dames van Mariachi Flor De Toloache geven de ‘volle’ instrumentatie de sound zowaar een nog ‘voller’ geluid ( “Nature’s child” – “Chains of love”) .
Toegegeven, niet alle nummers overtuigen , een paar kabbelen rustig voort , maar we horen oud en nieuw op spontane wijze samengebracht .
Die mannen van Battles uit NY nemen de tijd - ze zijn nu toe aan hun derde plaat in 8 jaar. Toegegeven , na het prachtige debuut ‘Mirrored’ (08) (met die bepalende prachtsingle “Atlas”) waren ze nog met drie , en werd Battles een strikt instrumentale aangelegenheid (‘Gloss drop’ (11)) van John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (oud Don Caballero gitarist) en Dave Konopka.
De sound is niet alledaags , complex en verweeft postrock , mathrock, avantgarde en aanverwanten met elkaar ; een aparte , unieke klankkleur , vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, maar die evenzeer ruimte laat voor improvisatie . Een hoop elektronica wordt vermengd met frisse gitaren; gedragen door die kenmerkende gortdroge, bezwerende , opzwepende als pompende drums .
Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten die nonchalant als vanzelfsprekend zijn , verwarrend , dwarrelend , ontregeld als speels , ingenieus , aanstekelijk. Een vat vol ingewikkelde ritmiek als melodische frutsels . Maar dat maakt die muziek en die plaat nu net boeiend , en keert de zwaarte om in een heerlijke prikkeling als op “Non-violence”, “Dot com”, “Tyne wear” en “Megatouch” , middenin de plaat de meest groovy nummers. Het avontuur en de wissels hoor je dan op een “The yabba” en “Summer simmer” .
Straf spul opnieuw!
De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico bracht verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop. De eerste twee waren alvast om in te lijsten ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07).
Heimwee , melancholie sijpelde nog meer door in de songteksten , de pop kreeg de bovenhand en dat horen we zeerzeker op dit kort plaatje , die ‘The rip tide’ opvolgt van een drie jaar terug .
Beirut kan eigenlijk nu wel een breed publiek bereiken en heeft dus een uiterst aangenaam, sfeervol , lichtvoetig album uit, dat slingert tussen weemoed en luchtigheid . Blazers en keys geven nog steeds die unieke kleur en nestelen zich in een heerlijk voelend popgeluid . “Gibraltar”, “Perth” en de titelsong zijn de sterkste van de negen, de rest kabbelt rustig sfeervol voort. Goed album, maar ook niet meer dan dat …
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure hebben de opvolger klaar op ‘Settle’ . De Londens elektrotechneuten maakten de brug kleiner tussen de clubdance en de popsound met interessante insteeks van soul , r&b , disco , dubstep dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is. Die clubdance kwam alvast dichter bij de popscene .
‘Caracal’ of de woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië , overdag houdt het dier zich afzijdig , ’s nachts jaagt het dier met sierlijke sprongen achter zijn prooi aan . Het nachtgedrag zou bij de sound van de twee moeten passen . Dat was het op de eerste , maar is maar ten dele op de tweede … Opnieuw komen hier een pak gastzangers voor de dag , op twee songs na . We hebben een kleurrijke sound , maar het tempo van het popproducersduo is nu beduidend lager. Meer pop met uitlopers . “Omen” (met Sam Smith) en “Magnets” (met Lorde) zijn alvast sterke singles en verder zijn “Nocturnal” (met The Weeknd) en “Holding on” (Gregory Porter) meer dan moeite . De rest klinkt allemaal wat lomer. Ideaal voor een after work party lounge .
Vijftien jaar heeft het geduurd om nieuw werk van de hiphopmaster himselve , Dr. Dré, te horen . ‘Detox’ ging eigenlijk de reeks ‘The chronic’ en ‘2001’ afmaken , maar ‘Detox’ kwam niet … En werd nu omgezet tot ‘Compton’.
Muzikaal klinkt het album niet echt verrassend , zeker niet als je terugkijkt op het ouder materiaal . Maar in die tijd was zijn invloed onmiskenbaar op nu …
De ‘motchafxx’ , ‘fxx’ en ‘dicks’ vliegen om de oren in een reeks snedige , broeierige en sfeervolle hiphopnummers als “iIt’s all on me”, “Deep water” (met Kendrick Lamar btw!) , “One shot one kill” , “Just another day” , “Animals” en “Talking to my diary”. Het zijn de sterkhouders op de plaat .
Tja we hoorden het genoeg aan artiesten als 50 cent, The Game, Snoop Dogg, die alles wel te danken hebben aan deze Dr. Dré. Opkomend talent wordt bij hem hier gescout (King Mez, Justus, Cold 187um en Anderson.Paak), als oudgedienden konden aankloppen bij hem (Ice Cube, Xzibit, DJ Premier en Eminem).
Hij omschrijft het als zijn dagboek en een terugblik op zijn verleden in de wijk . Muzikaal is het algemeen een goed hiphopalbum , maar nieuwe paden als vroeger worden niet meer bewandeld …
In de voetsporen van Fugees, Faithless , Basement Jaxx en recent ook wel Major Lazer hebben we Sigma en Rudimental , die met een heuse band en een rits MC’s , zangers/zangeressen garant staan voor catchy, aanstekelijke en sfeervolle danspop .
Het Britse Rudimental overtuigde twee jaar terug al sterk met het ‘Home’ album , waarvan de singles “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ kleppers waren.
Rudimental heeft nieuw werk uit en brengt een mishmash aan stijlen, soul, jazz, pop, hiphop, deephouse , drum’n’bass in hun groovy danspop . Ze hebben zich intussen opgewerkt tot een grootse band .
Een uiterst genietbaar , aangenaam album dat swingend , opwindend kan klinken op nummers als “I will for love” & “Go far” (met Will Heard) , “Never let you go” (Foy Vance) , “Love ain’t just a word” (Anne-Marie en Dizzee Rascal) en “Lay it all on me” (Ed Sheeran) . Songs die je in optimale stemming brengen en een samenhorigheidsgevoel aanscherpen.
Naast deze overtuigen voldoende andere nummers , met een lichtere groove , mooi uitgekiend. Toegegeven, soms een dipje en iets te veel van ‘t zelfde , maar Rudimental brengt kleur, ambiance en bubbels in hun materiaal . Fijn plaatje dus!
Een relatief nieuwe naam binnen het Vlaamse industrial metalfirmament is Doganov. Het betreft een drietal uit Limburg dat in 2013 met ‘Something Dark To Dance’ een eerste mini-album op de wereld losliet. ‘Conducting Chaos’ is het eerste full album en tevens onze eerste kennismaking met deze uiterst krachtige band. Wie de 12 songs beluistert, hoort dat Doganov absoluut niet voor één gat te vangen is en een meester is in het combineren van snedige metalriffs met pompende beats. Niet alleen verschillen de nummers onderling, ook binnen eenzelfde song is afwisseling troef. De sound van Doganov refeert duidelijk naar de jaren tachtig maar de band weet daar een eigentijdse, frisse draai aan te geven. Wie referenties wil, zal die vinden bij mooie namen als Nine Inch Nails, Sisters Of Mercy, Paradise Lost, Rammstein en vooral Front 242. Met “Headhunter” staat op dit album trouwens een mooie cover van deze Belgische electro-grootheid. Meer info vind je op www.doganov.be .
Samen met Yo La Tengo is dit Amerikaans bandje al van in de beginjaren 80 actief . De hoogdagen midden de jaren 90 zijn misschien voorbij , met ‘Lived to tell’ en ‘El moodio’ als absolute sterkhouders . Maar verdomd , wat klinkt deze nieuwe ‘Works for tomorrow’, 22 jaar later goed , steengoed zelfs . De sound valt op door die intens , broeierige opbouw en die stekelige, dromerige , repeterende ritmes , die een verslavende werking hebben , de ene keer steviger , directer , de andere keer zalvender, slepender van aard .
Rick Rizzo (zang/gtaar) en Janet Beveridge Bean (zang/drums) zijn het centrale duo . Ze hebben nu een tweede gitarist bij , James Elkington , die we kennen van bij Jeff Tweedy en Richard Thompson . Als een stel vitale veteranen brengen zij knap gitaarpsychedelische rock . Met “Vanishing point”, “Cheap gasoline”, “Snowblind” , “Go tell it” en “The unknowing” hebben zij een handvol songs om in te lijsten , uiterst genietbaar, boeiend , intrigerend en bedreven . De meerstemmige en afwisselende zang en de gitaarpartijen geven het materiaal een extra taste of rock’n’roll . Erg overtuigend album!
Hooton Tennis Club is een jong Brits bandje die zich nestelt ergens tussen Pavement , Parquet Courts en Ultimate Painting in . Dan weet je ‘t al : hier hebben we heerlijk speelse, rammelende indierock , rauw, stekelig , gevoelig in een ‘slackertempo. Net als de songs zijn hun songtitels om van te snoepen, o.m. “Something much quicker than anyone but Jennifer could ever imagine”, “Kathleen sat on the arm of her favourite chair” en “P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E.”, lekker in het gehoor liggend materiaal , die het tempo kunnen opdrijven of slepender van aard zijn .
Mooi debuut van de hand van Bill Ryder – Jones (ex The Coral als producer) … en die konden toen ook heel wat friste in hun materiaal steken …
Al meer dan twintig jaar weet het Amerikaanse slowcoregezelschap Low te intrigeren . Magie met een ‘less is more’ princiep, creëren ze een adembenemende schoonheid met hun traag , slepende songs , in een beheerst muzikaal decor, sober , elegant , dromerig , gevoelig als extravert, rauw, stevig. De twee warme stemmen van het echtpaar Sparhawk – Parker zijn mooi ingebed . De elektronica en ritmebox sijpelt in het songmateriaal door en doet niks af aan de sterkte en de knappe melodielijnen .
Er valt voldoende afwisseling in het genre te noteren ; je komt dan uit op de donkerte van “Gentle” , “The innocents” en het bijna tien minuten durende “Landslide” , die zo kon gehaald worden uit de Michael Gira stal . Je houdt van de sobere, zalvende tinten van “Congregation”, “No end” en “Into you”. Sfeervolle Pop ontbreekt niet, “What part of me” – “Kids in the corner”) .
Kijk , die Low formule is en werkt nog even aanstekelijk … Intimiteit met een (licht) dreigende onheilzwangere aanpak . Sterk!
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indie/retroroots. Net als de War On drugs wist hij , dan als sing/songwriter , definitief door te breken met z’n vierde eigen plaat ‘Waking on a pretty dazy shade’ (2013), en heeft hij met The Violators een prima begeleidingsband . Was die plaat beduidend extravert, dan is deze hier intiem, gevoelig, zonder het voormalig lofi geluid uit het oog te verliezen . Een goeddeels semi-akoestisch album , gedragen door z’n gitaarspel en z’n indringende , ijzige zang . Songs als “That’s life, tho almost hate to say” , “Wheelhouse” en “All in a daze work” intrigeren door de repetitieve ritmes en weten hier te ontroeren . En toch borrelen dromerige tunes door , check “Lost in my head there” (op piano!) , en spannende , broeierige retro als op “Pretty pimpin” - eentje om te lijsten - , alsook “I’m an outlaw“ ( mooi banjo gitaargetokkel) en “Dust bunnies” .
Een afwisselend plaatje is het , de melodie als basis en waar emotie van de plaat druipt. Sterk dus.
New Order - De eigenzinnige , invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Ook op de nieuw ‘Music complete’ is dit het basisrecept , tien jaar na de laatste worp ‘Waiting for the siren’s call’ (2005), die de reünie , weliswaar sinds 2007 zonder baslegende Peter Hook , definitief maakte . Er volgden enkele optredens en festivals . Na een stilte was er in 2011 opnieuw teken van leven van de band rond Bernard Sumner , en nu met toetseniste Gillan Gilbert, een benefiet voor één van de vrienden van het eerste uur , videomaker Michael Shamberg , om de ZH kosten te betalen . Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over met diepe, hoekige , strakke, dreunende bastunes .
En nu hebben we een mooi album , met sprankelende , sfeervolle, melancholische gitaarlijntjes , lichte grooves en stuwende , swingende ritmes in een intens, broeierig 80s wave gewaad en die herkenbare, onvaste , dromerige stem van Sumner .
Een afwissend onderhouden , smaakvol , hypnotiserend album dus met “Nothing but a fool” en “Superheated” als absolute sterkhouders, verder overtuigend met sfeervolle trippers “Restless” en “Academie”. We houden van hun concept; de electro synths, die de ‘Technique’ plaat oproepen hebben we met “Singularity”, “Plastic” en “People on the high line”.
Het is er eentje die fonkelt van schoonheid door die tunes, vibes, beats en de gitaarlicks … eigenlijk een beleven op zich … New Order brengt herkenbaarheid en creativiteit samen!
De vorige cd ‘Holy fire’ leidde het al wat in … De Britse band Foals was op zoek naar het meest complete, afgewerkte album en combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Yannis Philippakis en C° hebben met de nieuwe ‘What went down’ een swingend, sfeervol album uit , dat opnieuw bekoort . Indie , postpunk en punkfunk worden tot een mooi homogeen geheel gebracht .
De titeltrack , opener van de cd , refereert nog het meest aan vroeger , door een intrigerende spanning en een avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek . De dansspieren worden aangesproken op tracks “Birch tree” en “Night swimmers” door die kenmerkende gitaar – baslijntjes en bezwerende , opzwepende percussie en keys .
Meer rust sijpelt door in “Give it all” , “Mountain at my gates” en “A knife in the ocean”.
Een catchy klinkend album dus in z’n totaliteit , die swing en intimiteit laat horen, met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten .
Foals houdt het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.
Uit LA Californië komt een creatief bandje aan met hun tweede plaat op 1 jaar tijd . Nu met ‘1000 days’ , we hadden al ‘Golem’ in het voorjaar en hun debuut ‘Ganglion reef’ van vorig jaar. Dit viertal , gehaald uit de Ty Segall stal , komt aandraven met een reeks broeierige, opwindende en sfeervolle songs binnen de hap indiepsychedelica/shoegaze/garagerock’n’roll. De zanger Corey Hanson heeft dan ook nog Meatbodies en Together PANGEA onder zich . Van veel stilzitten is er dus weinig of geen sprake en dat horen we ook duidelijk hier. Heel wat retro zit vervat in hun spannende sound , die heel wat overtuigends toont in de songstructuur , gaande van een akoestische inslag naar slepende riffs , krachtige pedaaleffects, lofi elektronica en experimentjes .
Twaalf songs in een goede dertig minuten , dan weet je wel wat een vaart in sommige nummers kunnen gaan . Met “Painting are dead” ; “Grave robber” , “Lower order” en “Sleepy dog” als sterkhouders!
Het Britse Bohicas brengt op hun debuut een elftal songs in nog geen veertig minuten . Er wordt stevig gerockt met enkele broeierige frisse uptempo garagerockers als “To die for”, “XXX” , “Swarm” , meteen het single aanbod van de band , naast de overtuigende “I do it for your love” opener en de intrigerende afsluiter “Somehow you know what I mean” , met lekkere energieke hooks , repetitieve ritmes die ook het sfeervolle karakter van de groep laten horen . Die gevoeligheid ervaren we in meer gepolijst , zeemzoeterig werk als “Only you”, “Girlfriend” en “Red raw” die een Stooges-riff verraadt.
Maar in zijn totaliteit zitten er voldoende krakers in en kan je lekker loos gaan op die strakkere nummers …
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . Dit project is intussen een echte band geworden . Hier wordt nog intenser omgegaan met elektronica , naast die heerlijk fijne, sfeervolle gitaarriedels . Het oude Pale Saints en Teenage Fanclub zijn alvast sterke barometers om de indietronica/droompop van Ducktails te situeren.
Een uiterst genietbare , aangename sound , evenwichtig en beheerst , die een kleurrijk geheel biedt, en ideaal is bij valavond na een mooie nazomerse dag. De songs hebben een lichte aanstekelijke groove, zijn zalvend , of kabbelen rustig voort . Een paar instrumentals ondersteunen dit en staan naast sterkhouders “Into the sky”, “Church” en de titelsong . Mooi!
De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots debuteerde een kleine drie jaar sterk met lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; we hoorden twee kanten, groovy materiaal , breder omlijst en een broze, integere kant , door het semi-akoestische gitaarspel . Haar warme, gloedvolle stem is innemend , indringend en ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Lauryn Hill, Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
De bredere aanpak en de integratie van verschillende stijlen maakt dat deze tweede grootser en kleurrijker klinkt. Forsere electrodrums en triphopbeats sijpelen door op “Unstoppable“, “Never get enough” en het overtuigende “Grow” . De intiemere aanpak hebben we dan op “Ghost” en “Good goodbye” . Voor de rest voelen we een sfeervolle groove , wat het geheel veelzijdig mooi maakt .
Een gedroomde tweede plaat dus.
Die twee van Ultimate Painting houden we maar best in het oog . Die twee, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500, Teenage Fanclub en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement . Ze brengen nog op geen jaar tijd een tweede plaat uit , begonnen als een bescheiden project , maar nu toch wel uitgegroeid tot een prioriteit.
Net als de vorige Ultimate Painting hebben we hier lekker rammelende pop die een dromerige tune heeft, soms slepend , traag of die kan rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .
Terug sterk en overtuigend, die verslavend werkende sferische, los uit de pols, rockende indie, iets tussen sixties California, seventies New-York en geworteld in de Britse oerpsychedelica . De twaalf songs , twee korte instrumentals incluis, sluit je maar best en snel in de armen ; om te koesteren dus!
Beach House van Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally viel op door hun geluidskunst van sfeervolle , onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde stem van Legrand. Een bedwelmende trip van broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende, donkere onderlaag , die het sprookjesdecor durft te doorkruisen .
Op die nieuwe cd houdt het duo het op een minimalistische aanpak , waarbij de bombast geweerd wordt . We worden meegevoerd in hun slepend materiaal die een trage , repeterende of lichte groove hebben , en dus voortkabbelen op die keys , gitaarloops en een beperkte drumbeat, die een dromerige, broze soms grillige inhoud hebben . “Levitation” , “Sparks” en “Space song” zijn al meteen drie overtuigende nummers; op het tweede deel gaat het duo sfeervoller , lichtvoetiger te werk. Op de vorige cd’s staken enkele singles uit, hier geldt het albumconcept .
… Een happy family , dit kwartet uit California . Al van in hun begin dagen, een goede vier jaar terug , brengen zij een mate van samenhorigheid door hun ‘feelgood’ poprock , die een folky tune heeft . We ervaren een onthaastingsgevoel van hun aangename , sfeervolle, frisse pop en die meerstemmige zangpartijen man – vrouw.
De songs zitten goed in elkaar , liggen lekker in het gehoor en brengen het zonnetje in huis . “Make you mine” , “Carry me” en “We need love” zijn onze ideale sparring partner . Op die manier laveren we op relaxte wijze door het materiaal die soms wat zeemzoeterig , sappig kan zijn met “Give a little”, “Dead poets” of wat directer , steviger kunnen zijn ( “Facepaint”, “May I miss you” en “Blue jean girl”) .
Lichtvoetige, hapklare , aanstekelijke emotievolle (neofolky) pop , daar staan ze al jaren garant voor!
De band durft dwars en met een zekere experimenteerdrift te klinken (check die instrumentale opener maar eens “EKG”) , over naar een rauwe, directe aanpak als op “More …”, “Random name generator” en “Pickled ginger” naar de gelaagde, toegankelijke pop en rootsamericana. “You satellite” is een real Wilco old classic .
Het is me duidelijk dat Wilco na 20 jaar nog steeds bruist van dynamiek , vitaliteit en creativiteit .
Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft op de livegigs niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs, een soort ‘no future’ van veertig jaar terug ….
Tot nu toe heeft het duo twee platen uit , No divide and exit’ en ‘Key markets , die de doorbraak betekent. We krijgen een rollercoaster van korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, “In quiet streets” en “The blob” heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Toegegeven, de andere zitten allemaal in dezelfde trend, maar het zijn er net waar je een opgeheven vuist en middelvinger van opsteekt. Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor .
Heel interessant plaatje!
Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic, een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop, folk en doowop, tussen dans en weemoed , uit vervlogen tijden van stoffige zwart archieffoto’s , waar er nog geen sprake was van ‘modern times’. Een ‘sun blessed riverboat style’ uit St. Louis Missouri, Usa’, die aanstekelijk werkt op songs als “Acting a fool” , “All night long” en de titelsong; hij mijmert verder op de sobere, sfeervolle aanpak van een “When did you leave heaven” en “Goodbye , Barcelona” .
We worden lekker ontspannen meegevoerd op een aangename , traditionele nostalgische trip door zijn bigband.
Of Monsters and Men uit IJsland kwam een goede drie jaar terug sterk voor de dag met de aanstekelijke frisse , zomerse single “Little talks”, een vrolijk liedje dat zich in je hoofd nestelde . Samen met “Mountain sound” waren dit de nummers die hun popfolkend debuut bepaalden , ergens te situeren tussen The Lumineers en het oude Mumford & Sons. Net als hun debuut hebben we hier terug een lichtvoetig, sfeervol , broeierig , fris album, met heel wat instrumentatie , waarbij de songs met finesse zijn uitgewerkt , zonder echt overdadig te klinken . “Crystal”, “Hunger”, “Wolves without teeth” en “Empire” onderscheiden zich het sterkst. De kaart van de zangeres (Nana Bryndis Hilmarsdottir) wordt meer getrokken tav deze van Ragnar Porhallsson.
Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch, prettig in het gehoor liggende songs, die een melancholische, dromerige ondertoon hebben en sfeervol , onderhouden zijn , maar minder speels, zwierig.
Een sound waar je op je gemak bij voelt en die een zekere ‘feelgood’ uitstraalt … Goede plaat, op safe, zonder echte verrassingen en niks nieuws onder de zon .
Het Britse Muse liet pathos en bombast met de jaren sterk doorklinken en ontgroeide het clubcircuit . Muse werd een stadion/festivalband , die zich zelfs een plaatsje in het universum toe eigende .
Op de nieuwe cd, de zevende nu , kiest men terug de weg als driemansformatie, wat wil zeggen een directer geluid, dat een rockjasje krijgt aangemeten, met virtuoze en vlijmscherpe gitaarpartijen, stuiterende bassen , dreunende drums en ijzingwekkende en soms scherpe vocals.
Een splijtende rockband ‘pur sang’ , groots, hard en veelzijdig, die af en toe wat stroop aan de nummers doet kleven . ‘Back to basics’ dus , songs die een intense, broeierige spanning hebben en durven exploderen , met af en toe schepje er bovenop door orkestraties , filmische tunes en gezangen . “Dead inside”, “Psycho”, “Mercy” en “Revolt” zijn hier mooie voorbeelden.
De kaart van het clubcircuit wordt getrokken . Soberder dan voorheen, waar de eeuwige experimenteerdrang nooit veraf is . 4 uitverkochte concerten noteren we in maart 2016, die als slotsom een festivalweide hebben …
De Britse dames gaven nogal wat tempo en vaart op hun debuut ‘Girls like us’ . Een rauw rammelend plaatje binnen de indie garagerock’n’roll, punk, surf , dat bruist van friste en spe (e) lplezier . De link met een Savages is dan ook niet vreemd. Van een zogezegd tweede moeilijke cd is er geen sprake , want de nieuwe behoudt dezelfde muzikale identiteit en klinkt wat strakker, puntig en meeslepend melodieus . “Oh lord”, “Go it bad” , “Too little too late” , “Everyone says” en “If only” vormen zo ’n beetje het uitgangsbord van een rits zwierige , frisse , aangename en zweverig, integere, dromerige songs, die verrassende , spannende wendingen ondergaan .
De dames hebben opnieuw een overtuigend aanstekelijk plaatje uit . Te koesteren dus!
Nederlands 
Français 
