De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele binnen de Belpop. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde.
Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Met ‘Samizdat’ uit 2012 tekenden ze voor een sterke comeback en dat ze er opnieuw ‘Zin’ in hadden . Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Het vuur brandt nog even heftig als vroeger.
‘Anger is an energy’ bewijst hoe strijdbaar Aroma Di Amore rond Elvis Peeters, gitarist Fred Angst en bassist Lo Meulen is . Een weerbarstige combinatie van gitaren en elektronica , tussen rock , punk en chanson . Een divers album met slepend materiaal en een donkere tune als “Kwaad bericht”, “Dansen op de korte golf” , “De nacht en zijn kwaad” en de titelsong. Puik werk!
Nog geen anderhalf jaar na hun debuut zijn deze uit Londen opererende Cheatahs al terug met een nieuwe , ‘Mythologies’ . Ze komen uit alle landstreken, en vinden elkaar onder de noemer van shoegazepop . Hun tweede gaat lekker verder op het debuut , met prikkelende , stuwende en zweverig, dromerige songs , die de 90s Ride/My Bloody Valentine/Swervedriver en Pale saints doet opborrelen .
De extraverte nummers zijn diegenen die het sterkst bijblijven als “Channel view”, “Colorado” en “Su-pra” met heel wat effects , maar ook de dromerige songs raken waaronder opener “Red lakes” en “Signs to Lorelei” .
Je hebt ook nog een rits broeierige spannende nummers (btw er staan er dertien op deze plaat), wat doet besluiten dat we hier met een gevarieerde, boeiende plaat te maken hebben. Ze werden als ‘veelbelovend’ onthaald vorig jaar , nu bevestigen ze.
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht, hadden nog maar een EP uit of ze werden al op handen gedragen door een jong (vouwvolk ) publiek . Muzikaal zitten ze ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waait over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid .
Vijftien songs in z’n totaliteit, kort en goed van aard , passeren op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze. Een handvol leuke , dromerige popelektronica songs met zalvende beats o.m. met “Livewire”, “Without you” en de single “Drive” voorop. “Technicolour beat” valt dan op met z’n diepe donkere , dansbare beats . Hoedanook , hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes koesteren we …
Net als zo een dikke 40 jaar jaren geleden heeft Iggy Pop een punt gezet achter The Stooges om zich aan een solo uitstap te wagen. Ook nu weer heeft dat een en ander te betekenen. De rauwe proto-punksound is weg, de vernietigingsdrang is ingetoomd, het beest in Iggy is vastgeketend. In de plaats krijgen we een sound die teruggrijpt naar de periode van ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’, een tijd waarin Iggy onder de creatieve vleugels van zijn leermeester en dierbare vriend David Bowie vertoefde. En dat is geen slecht nieuws, stel dat we hier moesten schrijven dat Iggy terugging naar de tijd van ‘Party’, ‘Blah Blah Blah’, ‘Avenue B’ , ‘Preleminaires’ of het ronduit verschrikkelijke ‘Après’, dan zaten we hier nu met een serieus misbaksel opgezadeld (met deze opsomming van bedenkelijke werkjes weet u ook meteen welke schijfjes u in de afprijsbakken moet laten zitten).
We lezen overal dat ‘Post Pop Depression’ wel eens zijn laatste plaat zou kunnen zijn, dus het mocht deze keer geen afgang worden, en dat is het ook niet.
Iggy wordt hier in goede banen geleid door stonerrock-wonderboy Josh Homme, ook niet bepaald de eerste de beste. Homme heeft meteen ook Dean Fertita meegebracht, zijn rechterhand bij Queens Of The Stone Age, en terloops is hij nog even gaan aankloppen bij Arctic Monkeys’ drummer Matt Helders. Schoon volk natuurlijk, maar wie durft er nu neen zeggen tegen een samenwerking met levende legende Iggy Pop?
Van een huwelijk tussen de grootvader van de punk en één van de grondleggers van de stonerrock zou je misschien een hondsbrutale scheurende rockplaat verwachten, maar niets is minder waar. Zonder zich uit te drukken met wilde gitaren is Homme’s invloed wel duidelijk aanwezig, hij zorgt voor groove, variatie en enkele geniale riffs. In het vermakelijke en dansbare “Sunday” komt er een sexy riffje opzetten die enkel maar van zijn hand kan zijn, en het onweerstaanbare basloopje op “American Valhalla” mogen we ongetwijfeld ook op zijn rekening zetten.
Iggy zelf begeeft zich geregeld in andere vocale watertjes dan wat we van The Stooges gewoon zijn. We krijgen veel meer de half croonende Iggy, niet de woeste en ontembare wolf. U mag dat misschien jammer vinden (volledig normaal, ’t is voor ons ook soms nog wennen) maar het opent wel andere deuren en leidt tot een handvol sterke songs die zo op ‘The Idiot’ hadden gekund, check “Break Into Your Heart” en “Into The Lobby”, fraaie tracks die ver buiten het geweld van The Stooges een nieuw en verrassend blik opentrekken .
De seventies referenties zijn zeer present en, we kunnen er niet van onderuit, songs als “Gardenia” en “Chocolate Drops” ademen zoveel Bowie uit dat het bijna geen toeval meer kan zijn. Sedert hij dood is, leeft Bowie meer dan ooit en nu dwarrelt zijn geest ook nog eens rond op de nieuwe plaat van Iggy Pop.
Overal wordt de loftrompet gezwaaid over wat Iggy Pop zijn zogenaamde zwanenzang moet heten, maar een meesterwerk zouden wij het nu ook weer niet durven noemen. Al die superlatieven zijn een tikkeltje overdreven en resulteren veeleer uit een alomtegenwoordig respect voor één van de grootste nog levende rockiconen. ‘Post Pop Depression’ is immers niet zijn beste solo-album, maar als het al zijn laatste plaat zou zijn dan is het toch een waardig slot van een bewogen carrière.
Dat Iggy nu maar niet te snel het pad van zijn goede vrienden Lou Reed en David Bowie volgt, want dan zouden ook wij met een knoert van ‘Post Pop Depression’ komen te zitten, en we zijn nog niet helemaal bekomen van onze ‘Post Lemmy Depression’.
Sam De Rijcke
Iggy Pop - Post Pop Depression - Een testament dat er geen is
Terwijl zijn partners in crime Reed en Bowie zich naar de eeuwige jachtvelden hebben begeven, gaat James Newel Osterberg met zijn alter ego nog even een schijf en annex tournee op ons loslaten. Het klinkt allemaal veelbelovend als je weet wie hij daarvoor onder zijn armen neemt.
Hij Die Er Intussen Uitziet Als Een Gegrilde Scampo sloeg voor dit album de handen in elkaar met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age. En ook Dean Fertitia van diezelfde band en Matt Helders, drummer van Arctic Monkeys hielpen aan de plaat mee. Ook samenhokken met Josh stond op het programma. Deze twee verse vrienden maakte de plaat puur voor zichzelf en twijfelden zelfs even om Pot Pop Depression uit te brengen.
Maar het resultaat mag er best wezen. We zijn van De Man Die Tegenwoordig De Aders Aan De Buitenkant Van Zijn Lichaam Draagt gewoon dat zijn studioplaten niet echt de middelmaat overstijgen. Enkele sterke nummers en wat vulling. Maar deze zeventiende benadert danig het geniale niveau van pakweg ‘Idiots’, ‘Lust For Life’ en het onderschatte ‘Kill City’. Iggy blijkt nog steeds in topvorm en kijkt zowel achteruit als vooruit. De plaat bruist van energie en alles draait wederom om dood en seks. Getuige hiervan “American Valhalla”. Hij flirt met zijn nakende dood in “I’ve nothing but my name” en blijkt er ook in te berusten. Josh is een blijft een fantastisch gitarist en drukt, zij het wat ingetogen, zijn stempel op onder meer “Break Into Your Heart” en “Vulture”. Noteer dat vooral Iggy en zijn stem op de voorgrond blijft. Even verwijst hij in “German Days” naar zijn lad Bowie. Osterberg blijkt ook een verborgen poëet te zijn. In afsluiter “Paraguay” wordt er weer typische ‘fuck you all ‘ lel van jewelste verkocht. Laat ons hopen dat dit niet zijn laatste wapenfeit wordt.
Lode Vanassche
Tracklisting Post Pop Depression
Break Into Your Heart
Gardenia
American Valhalla
In The Lobby
Sunday
Vulture
German days
Chocolate Drops
Paraguay
Hoe ze het blijven doen, weten we niet maar Consouling Sounds pakt opnieuw uit met een veelbelovende nieuwe naam die de alternatieve muzikale meerwaardezoeker zeker zal aanspreken. Ovtrenoir is een gezelschap uit Parijs dat bestaat uit de zingende fotograaf William Lacalmontie (werkte met diverse bands uit de Church Of Ra scene), gitarist Dehn Sora van Treha Sektori, drummer Julien Taubregas van de hardcore band The Great Divide en basisste Angeline Seguelas.
Het viertal brengt een donkere crossover van sludge metal, doom, postrock en postmetal. ‘Eroded’ is hun eerste werkstuk en telt vijf donkere, zware en monotone songs die bestaan uit lang uitgesponnen riffs . De acht minuten durende, stevige opener “Fires” valt meteen met de deur in huis en neemt de luisteraar meteen bij zijn nekvel. Ook de vier andere tracks blijven krachtig en slechts af en toe neemt het vijftal wat gas terug. Een absoluut pluspunt zijn de stevige, diepe uithalen van zanger Lacalmontie die refereren aan Nick Holmes van Paradise Lost en die als gegoten passen met de donkere sfeer van de nummers. Het geeft de sound van Ovtrenoir een extra dimensie en suggereert dat Ovtrenoir wel eens mooie toekomst kan tegemoet gaan.
Zelf ontdekken kan via https://ovtrenoir.bandcamp.com/releases . Het plaatje zelf kun je afschaffen voor slechts vijf euro.
‘Useless Generation’, de titel van de tweede plaat van Bazooka is allesbehalve lukraak gekozen. Het jonge vijftal komt namelijk uit het Griekse Athene en heeft bijgevolg weinig reden om de toekomst positief tegemoet te zien. Hun thuisland is door jaren wanbeleid en de financiële crisis een economische puinhoop en veel verbetering lijkt er niet meteen aan te komen. Dit triest gegeven vind je niet alleen terug in de titel van de plaat, je hoort het ook in de sound van Bazooka. De heren brengen een psychedelische, melancholische mix van garage rock en punk.
De elf tracks klinken authentiek en vrij ruig maar hebben toch een catchy en bijwijlen poppy toets waardoor alles genietbaar blijft. Heel bijzonder is dat zanger Xandros zijn teksten in het Grieks schreeuwt en dat er met Panos en John Vulgaris maar liefst twee drummers zijn.
Op sommige tracks zoals het chaotische “All Within You Fitts” passeren zelfs een Hammond –orgel en wat synths waardoor we toch met een vrije unieke band te maken hebben.
Verder hebben de nummers wel wat luisterbeurten nodig maar desondanks helt de balans van ‘Useless Generation’ positief door.
Niet alles is dus kommer en kwel in Griekenland, getuige dit originele schijfje van Bazooka.
Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!
De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".
Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside", "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.
De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.
Organisatie: Live Nation
De cast van de populaire Canvas-serie Bevergem met Master of Ceremony Freddy De Vadder komt voor enkele gigs naar buiten . Een benefietconcert was er onder de naam ‘Bevergem For Life’ voor StuBru’s MFL.
Gent is de thuishaven van de meeste West-Vlaamse acteurs – ‘wuk zeg je?!’ - en dus kon hier geen optreden ontbreken . De acteurs brachten songs uit de soundtrack en er waren korte sketches, fragmenten en prachtige beelden uit deze leuke, humoristische, ontroerende, absurdistische tv-reeks.
Freddy De Vadder aka Bart Vanneste loodst ons door de set heen , op zijn uniek manier, beetje fel , uitdagend , agerend, maar met evenzeer gevoeligheid en emotie . Krijg je de ene keer een lading vadsigheid naar je hoofd, de andere keer word je bedankt om de tv serie zoveel lof toe te smijten. Op het achterplan hadden we de begeleidingsband die de Bevergemnaars en z’n publiek verblijdde . Een uitverkocht Handelsbeurs btw! genoot van de animatie , de fragmenten, de fratsen en de liedjes die op ‘Bevergemnaarse’ wijze werden gezongen .
Die acteurs waren in groten getale aanwezig , net als in de tv serie o.m. De Gysel dames (De Prenten), andere maakten disco danspasjes op “Lover fort he weekend” van Earth & Fire en een Ann Tuts was in vol erotiserend ornaat op Grace Jones “Strange I’ve seen that face before”.
Na deze dolle gekte , was er evenzeer ruimte voor ontroering, een knipoog naar maatje Luc De Vos , “ne dikkenekke of ne leegaard”, whatever, hij was fijne maatjes met De Vadder, “Eisen van de romantiek” pakte , en verder intrigeerde de Italo versie van “Anja” van Lorenzo di Marco. Sterk!
Op het moment dat we dé info krijgen omtrent het stilaan memorabele woordje ‘nurfen’ van Gunter Lamoot, vliegt de ‘Bende van de Rosten’ erin met enkele stevige rockers , zoals we dat van Dufourmont’s Id!ots wel kennen . Een stomende , ro©kende “B.A.B.Y.” ( van Evil Superstars) in een rolstoelversie met hoelahoeps - Fraai en goed bevonden!
Een geweldig , intiem “True colours” werd nog neergezet en naar een closing finale gingen we ‘de Zeugenfeesten’ , die in het dorp plaatsvonden, dat hier ook muzikaal kleur kreeg . Een feestje kon door de acteurs op het podium worden ingezet: “Dreamer” (Supertramp) met Maaike Cafmeyer, Stevie Wonder ‘s “Master blaster” en een “Go your own way” (Fleetwood Mac) vormde een schitterend slot.
‘A concert down memory lane, soundtrack ... by Freddie and Friends; luchtig – kluchtig en emotioneel rakend , dat is waar ‘Bevergem Live’ voor staat . Een must-see zonder meer , een uniek concert met een even geschifte cast …
Nog te zien in enkele clubs en op festivals . Van welke provincie je nu ook bent , dat (plat) West-Vlaams in de serie en op ‘t podium is een “bijoutjen”.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Dream Theater - 'The Astonishing Live': een gemiste kans van een progressief meesterwerk!
Over het nieuwe album van Dream Theater is al heel wat geschreven. Onder het Dream Theater legioen is er echter grote verdeeldheid over de nieuwe schijf. Voor sommigen is: 'The Astonishing' (ontsproten uit het meesterbrein van John Petrucci) een absolute Valium plaat met een verhaal van de makers van Frozen. Voor anderen is de nieuwe conceptplaat een waanzinnige brok muziek....een puur meesterwerk en bovendien de meest toegankelijke plaat uit de uitgebreide Dream Theater discografie.
Persoonlijk leun ik na vele luisterbeurten duidelijk aan bij de laatste stelling en is 'The Astonishing' voor mij een onvoorstelbaar mooi dubbelalbum. Om die nieuwe plaat kracht bij te zetten , tekent de band uit New York een beetje buiten de lijntjes en spelen ze deze keer live in de meest prestigieuze zalen en theaters in Europa.
Zo waren er bij de start van de tournee 3 concerten in de mooiste theaterzaal van Amsterdam: Carré. Voor België beloofde Gracia Live ons Vorst Nationaal om te toveren tot Vorst Nationaal Theater. Dit om een zo intiem mogelijke sfeer te creëren. Ondergetekende was reuzenbenieuwd hoe 'The Astonshing' live zou opgevoerd worden, want dat was dan ook het enige werk dat de band die avond live zou brengen.
De Vorst Nationaal Theater setting bleek niets meer of minder te zijn dan wat we al eerder hadden gezien tijdens Vorst Nationaal Club concerten. Naast de onderste tribune ring was het middenvak gevuld met plastieken stoeltjes. Voor de rest geen drastische ingrepen om een theatersfeer te creëren. Absoluut geen droomtheater dus! Gelukkig lagen de prijzen een stuk lager dan in Amsterdam maar met een gemiddelde ticketprijs van 60 euro blijft het toch nog altijd een forse prijs voor een avondje uit. Misschien was dit ook wel de oorzaak dat Vorst Nationaal slechts heel matig gevuld werd voor dit Dream Theater concert.
Voor aanvang van het concert werden we herhaaldelijk 'vriendelijk' verzocht om geen foto's te nemen en kwam er zelfs het verzoek om je mobiele telefoon uit te schakelen gedurende het optreden. Toegegeven het is hinderlijk en het kan je concertavond helemaal verkloten als diegene die net in jouw gezichtsveld voortdurend zonder enige gêne foto's en video's aan het nemen is. Maar het is op z'n minst even storend als een bende security mensen (hier GLS Security) de ganse avond jacht maakt op de overtreders en al even storend te werk gaat als diegenen die hardleers zijn.
Trouwens het concert was nog niet begonnen en de jacht was al open. Het lijkt er wel op of er voor dit probleem geen gematigde oplossing voor handen is.
Naar de muziek dan...met zoals werd aangekondigd de integrale uitvoering van 'The Astonishing'. Enkelingen die mistevreden wegliepen omdat "Pull Me Under" niet op de setlist stond, hadden zich vooraf toch wat beter moeten informeren. De aankleding van het podium was leuk maar niets wereldschokkend. Naast enkele grote videoschermen vormden enkele DT banners en twee oude straatlampen het decor voor het verhaal van Ravenskill. Al van bij de openingsouverture was het duidelijk dat heel wat muziek op band stond. Strijkers, achtergrondkoren tot zelfs enkele leadvocalen leken allemaal te komen uit de gigantische keyboardcomputer van Jordan Rudess. Het pijnpunt van deze 'Astonishing live-experience' werd meteen blootgelegd. Wat instrumentale steun op band tilt een live optreden vaak op tot een hoger niveau maar wat Dream Theater nu bracht was toch wel balanceren op de dunne lijn tussen live en kitsch.
Dream Theater is tegenwoordig ook een vrij statische band. Buiten Jordan Rudess die vaak met zijn keyboard scheef hangt op het podium en de muzikanten die regelmatig op en af het podium gaan leek er weinig te gebeuren.
Gelukkig waren er de visuals die de verhaallijn en de opdracht van Gabriel in beeld brachten. De beelden leken wel wat op een 'tweederangs adventure game' (er is nu trouwens ook een echte Astonishing game!) en konden mij dan ook niet altijd bekoren maar verduidelijkten wel waar 'The Astonishing' over gaat.
Een glansrol op de nieuwe plaat is weggelegd voor zanger James LaBrie. Dus in tegenstelling tot andere optredens moest hij nu voluit aan de bak en kreeg hij bijzonder weinig ademruimte. Het werd een avond vol prachtige zangstukken. Buiten enkele stukken in de hoogste regionen konden we James op weinig foutjes betrappen. Ook keyboardwizard Jordan Rudess speelde zich meer dan ooit in de kijker...want aan keyboard en pianopartijen is er op de nieuweling geen gebrek.
Act 1 of CD1 voor de pauze was ongetwijfeld een stuk boeiender dan het tweede deel, wat minder sterke composities bevatte en niet echt tot een hoogtepunt uitgroeide. Beste moment van de avond was de gitaarsolo van Petrucci in "New Beginning", die in tegenstelling tot de albumversie wel een waardig slot mee kreeg (op de plaat wordt de solo genadeloos en onverklaarbaar uitgefaded). Het titelnummer en laatste song van de plaat had de band gehouden als enige encore maar was ook niet echt geschikt om nog eens een laatste keer genadeloos toe te slaan.
Ik begrijp dat Dream Theater hun nieuwe plaat ook live aan het publiek wil voorstellen maar volgens mij maakten ze toch enkele foute keuzes. Misschien was het beter geweest om van bij de start van dit gigantische project te werken met gastvocalisten. Dat had het live ook een stuk boeiender gemaakt. Ook had men misschien de live uitvoering van deze plaat moeten beperken tot enkele optredens bijv. in thuisstad New York en enkele in Europa. Om dan ervoor te kiezen om er een volledig live spektakel van te maken met orkest, koor, enz....
Nu hoorde ik vele fans ook na het concert twijfelen.....was dit nu echt zo Astonishing?
Fans die de nieuwe plaat helemaal niets vinden (als die er al waren in Vorst) werden door de live registratie hoogstwaarschijnlijk ook niet overtuigd.
Maar ondertussen blijft het fantastische studioalbum wel overuren kloppen in mijn 'music machine'!
Setlist:
*Descent Of The Nomacs *Dystopian Overture *The Gift of Music *The Answer *A Better Life *Lord Nafaryus *A Savior In The Square *When Your Time Has Come *Act Of Faythe *Three Days *The Hovering Sojourn *Brother, Can You Hear Me? *A Life Left Behind *Ravenskill *Chosen *A Tempting Offer *Digital Discord *The X Aspect *A New Beginning *The Road To Revolution
-------------
*2285 Entr'acte *Moment of Betrayal *Heaven's Cove *Begin Again *The Path That Divides *Machine Chatter *The Walking Shadow *My Last Farewell *Losing Faythe *Whispers on The Wind *Hymn Of A Thousand Voices *Our New World* Power Down
-------------
*Astonishing
Organisatie: Gracia Live
DC Rocks - La Muerte en Id!ots – Manische pletwals!
La Muerte
De Casino
Sint-Niklaas
2016-03-12
Johan Meurisse
op 12 maart 2016
De rock’n’roll valt niet idioter op zijn plaats dan bij de West-Vlaamse Id!ots , rond Luc Dufourmont . Zijn Ugly Papa’s herleven hier met die bruisende, broeierige, vettige , zompige sound . Ze hebben nu net hun tweede ‘II’ , die de oude Rolling Stones (hier zouden Jagger- Richards jaloers van worden - check “Pakistan” maar eens) , Jon Spencer, Captain Beefhart en Running Cow (remember het oude Daan) samenbrengt .
Live worden we in een kolkende rock’n’roll zee meegezogen door de snedige , venijnige gitaarpartijen –licks, de coole bass , de hitsige , opzwepende drums en het acteertalent op het podium van Dufourmont (voor niks trouwens in Bevergem de leider van ‘de Bende van de Roste’). “Run run run” , “Crossing borders” waren al meteen twee ferme kopstoten van nummers , het stomende “Backk” was kort, krachtig en sloeg je al halfweg de set KO. Songs als “Bricks to dusty”, “Mosquito” en “The bills” dweepten op door de hobbelige, stekelige ritmes , de intrigerende opbouw en hun explosies . De Casino Rocks! Sucks! met zo’n band! Op het einde daagde Dufourmont nog op met een megafoon .
Id!ots - Rock’n’ roll van z’n complexiteit ontrafelen , wat ons brengt tot eenvoud die diep raakt en snijdt!
La Muerte was één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en opnieuw die Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J verder nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door het mistgordijn , wierook en de bijhorende staafjes . Ook Satan met z’n heldenwoorden ‘love - fear - seks - death’ kwam hier aankloppen on zijn deel van de koek op te eisen.
Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen; niet voor niks zagen we een t-shirt van Swans‘ debuut ‘Filth’ mooi flikkeren. “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren al meteen sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep .
La Muerte - Een manische pletwals , die destructief aanvoelde . Don’t try this at home …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-muerte-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-swarm-12-03-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Macklemore & Ryan Lewis hebben de Europese tour afgetrapt van hun kersverse album ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Donderdagavond zagen 11.000 mensen hun liefde voor de bekendste blanke rapper na Eminem bevestigd.
Even leek het in het begin alsof we in een opera beland waren, maar dat was het dramatische begin van “Light Tunnels”. “Light Tunnels” is ook het eerste nummer van zijn nieuwe plaat ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Macklemore had strijkers en blazers meegebracht en beloofde meteen aan het uitzinnige publiek om er zijn beste show ooit van te maken. “We zijn hier als vreemden samengekomen, maar we gaan hier weg als familie”. Een goede brug naar “Brad Pitt’s Cousin”, leuk verpakte hiphop met een grappige noot. Bij “Buckshot” maakte hij een fan blij met een getekend mannetje op papier en met “The Shades” rondde hij de promo voor zijn nieuwe album even af. Voor de liefhebbers: die laatste staat overigens enkel op de deluxe versie van het album. Een mooi nummer, maar op het podium kwam het niet echt tot zijn recht. Het daaropvolgende “Arrows” bracht het publiek gelukkig weer in meezingmodus.
We kwamen te weten dat Macklemore al twee dagen in Antwerpen was. Naast wafels eten had hij ook een echte Thrift Shop bezocht. Bontmantel aan en “What what, what, what” dat begon te spelen; meer was er niet nodig om een bom te doen ontploffen in de zaal. Wat een longinhoud moet die man hebben, hij toonde er een sterk staaltje van zijn rapkunsten. Leuk weetje; Macklemore was ook écht in een tweedehandswinkel geweest. Hij en zijn entourage zijn een uur in de winkel geweest. Hij heeft er niks gekocht, maar handtekende er een paar schoenen en gaf de uitbater vier tickets voor zijn show!
Even terug naar adem happen dan, met het prachtige “Wings”. Een nummer over een jongen die droomt van een paar dure Nike Air-schoenen. Hoewel het nummer eindigt met “it’s just a pair of shoes”, zal Nike er niet rouwig om geweest zijn dat het logo zowat het hele nummer op het grote scherm te zien was. Marketing of net een aanklacht tegen marketing? Om over na te denken. Net zoals de nummers die daarna volgden: “Same Love”, “Growin’ Up”, ”White Privilege II”, “Kevin” en “St. Ides”. Van gelijke rechten voor holebi’s naar onzekerheid over opvoeding en racisme. Een grote brok na mekaar om te slikken, waardoor de sfeer in de zaal wat plat viel.
Tijd voor wat luchtigere onderwerpen, moet Macklemore gedacht hebben. Hij bestoefte nogmaals onze wafels met slagroom (wie zijn wij om hem daarin ongelijk te geven?). Leuke inleiding voor “Let’s Eat”, een nummer over zijn eetgewoonten. Om de honger te stillen deelde hij boterhammen uit aan het publiek, toch wel net iets minder sexy dan die lekkere wafels! Met “White Walls” gingen we in crescendo naar het absolute hoogtepunt van de avond: “Can’t Hold Us!” . Hij zweepte het publiek op en werd letterlijk door hen gedragen.
Even later haalde Macklemore zijn alter ego met de glittermantel boven. “And We Dance” was de opening voor het héérlijke “Dance Off”. Dat vroeg natuurlijk ook om een échte dancebattle. Hij haalde een meisje en een jongen op het podium om in 20 seconden het beste van zichzelf te tonen. Het meisje ondernam een goeie poging, maar de onbetwiste winnaar was toch de jongen.
Na een vals afscheid moest dé topper van het afgelopen jaar nog komen. De bontmantel en de glittermantel waren intussen ingeruild voor een ruige motorvest. Da’s natuurlijk waar het absurde “Downtown” om draait: cruisen met een bromfiets. De gastzanger die “Downtown” bracht was een leuke meerwaarde aan het concert. Meteen beseften we dat een live zangeres nog een meerwaarde had kunnen betekenen, bijvoorbeeld bij Same Love en White Walls.
De belofte van ‘de beste show ooit’ heeft hij daarmee misschien niet helemaal kunnen waar maken, maar de fans waren absoluut tevreden. Is een artiest die over bromfietsen en tweehandskledij rapt wel credible genoeg om maatschappelijke thema’s aan te snijden? Wat ons betreft wel. Terwijl Eminem met vuilgebekte songteksten de ouders nachtmerries bezorgden, brengt Macklemore nummers die aanzetten tot nadenken. Hij durft zichzelf in vraag te stellen met zowel relevante - als absolute nonteksten. Uitkijken naar Rock Werchter dus, maar dan liefst met wafels in plaats van boterhammen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/macklemore-and-ryan-lewis-10-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raury-10-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Het Britse Darkstar heeft al een ferme aanhang en is nu toe aan de derde plaat. Het nu tot een duo gereduceerde gezelschap verweeft synthpop , luisterelektronica , postdubstep (zoals we t kennen van James Woon en James Blake om er twee te noemen), psychedelica , r&b en Oosterse geluidjes in een dromerige , donkere , dansbare groove . Aidan Whalley en James Young (die nu de zangpartijen op een ietwat ijle manier brengt) vormen nu de spits van Darkstar . “Stoke in the fire” en “Go natural” zijn de meer uptempo nummers in de anders prettig wegluisterende muziek van fraai gestileerde melancholie en wrange melodielijnen , die slepend , verslavend kunnen zijn. Zalig grimmige elektronica …
John Grant heeft z’n derde solo album klaar en hij mag dan al afgerekend hebben met heel wat demonen in zijn hoofd , het is een onmiskenbaar talent als sing/songrwiter die naar het koele Noorden is verhuisd. Hij klinkt scherp , kritisch, eerlijk maar is ook geestig tegenover zichzelf en de wereld om zich heen . De elektronica voert hier de boventoon , maar hij graaft graag in softe ’70s psychepop . De vocals worden wel eens vervormd en hij geeft een aparte toon aan zijn sound . “You & Him” is de samenwerking met Amanda Palmer en ook Tracy Thorn (EBTG) is van de partij op “Disappointing” .
In wat we te horen krijgen op songs als “Down here” , “Black blizzard” , “No more tangles”, “Voodoo doll” en de titelsong toont de diversiteit van zijn songwriterschap aan die net dat bijtend sarcasme, ontroering en zaligheid samenbrengt .
Er schuilt een drama achter dit gortige metal-album. Tijdens de opnames is zanger/bassist Jonathan Athon omgekomen bij een verkeersongeluk. Even leek het alsof alles voorbij was maar de overige bandleden stonden erop dit werk af te maken. Gelukkig maar, het is een krachtig eerbetoon geworden.
Black Tusk is er voor wie zijn metal graag rauw en hardvochtig lust. Zoek het in de richting van uw favoriete doom- en sludgemetal-groepen en trek er nog een vette streep hardcore onder. Dit is harder dan Kylesa, brutaler dan Baroness en vuiler dan Mastodon. De herrie is verpakt in 11 songs die er in amper 35 minuten met een sloophamer worden doorgejaagd. Tonnen agressie gaan er uit van hardcore kopstoten als “Punkout” en “Desolation In Endless Times” en er heerst een brute kracht over “Bleed On Your Knees” en “Damned In The Ground”. Als er dan nog een tandje moet bijgestoken worden doet Black Tusk dat met “Born Of Strife”, een gemene brok trash-metal die naar Slayer neigt.
Dit is gure straight forward metal van het betere soort. Niet voor gevoelige oren, maar die van ons zijn wel wat gewoon.
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn de spil van Blackie & The Oohoos. Het nieuwe album, derde in de reeks, ‘Lacuna’ gaat verder dan ‘Song for two sisters’.
Een broeierige sound ervaren we nu in hun droompsychedelica door de keys en de sfeervolle, fluistervocals. Het grimmige decor , dat al vroeger doorsijpelde, is intenser dieper , en daar zal de drummer (Alfredo Bravo) en de gitarist (Milan Warmoeskerken) van Flying Horseman wel voor iets tussen zitten . Beetje meer Beach House van nu …
Al op de eerste nummers “In silence” en “Jewel” voel je de invloed van The Knife/Fever Ray. “Golden rain” intrigeert door de gitaareffects en de stuwende drumpartijen . Ademruimte krijg je dan met “The girl”, “Drive”, die eenvoudiger zijn in het huidig concept; maar dan komen we uit op “Hero” , door z’n donkere tunes en “Lost plane” die een uiterst hectische ritmiek heeft. Een knipoog nog naar Aphex Twin door de instrumentaal ambiente klankexperimenten van “Aphexy” .
Blackie & The Oohoos zorgden al voor een arty mistige, mysterieuze sfeerschepping en de onderkoelde dreiging heerst hier ook in het materiaal; maar dan meer hypnotiserend en krachtiger . Niet voor niks deden ze beroep op het multi-talent van Dijf Sanders. Puik werk!
Jeff The Brotherhood uit Nashville kunnen we op zijn minst een boeiende, avontuurlijke en veelzijdige band noemen. Daar waar ze op de vorige plaat nog het best te omschrijven waren als Weezer die zich aan stoner-rock waagt, zitten ze nu volledig in het land van de psychedelische rock en krautrock.
De plaat klokt ruim boven het uur af en is gevuld met lange jam-songs die zich in verschillende windrichtingen begeven. De albumtitel doet het al een beetje vermoeden, JTBHD gaat hier volledig loos en lapt de vaste songstructuren aan zijn laars ten gunste van lekker zwevende songs die de tijd nemen om een breder universum te exploreren. Een songtitel als “Deep Space Bound On The Edge Of Reality” is veelzeggend, hier wordt in de hogere lagen van de kosmische atmosfeer rondgedobberd. De titelsong is al meteen een groovy krautrock excursie die gaandeweg steeds spannender wordt en middels een ontspoorde sax, jungle drums en in LSD gemarineerde sixties-gitaren naar Oosterse oorden reist. Eén en ander vertaalt zich in Neu! die Hawkwind vertolkt, of omgekeerd als u wil. Die krautrock- invloeden worden nog eens dik rondgesmeerd op “Solstice Canyon”, een fijne instrumental die ook al lijkt te zijn weggelopen uit een plaat van Neu!
JTBHD toont zich van zijn meest wreedaardige en donkere kant in de hypnotiserende rock van het lange “Mary Of Silence”, een verslavende song voorzien van een stel snijdende gitaren die dwars de donkere wolken scheuren.
Elders is het dan weer chillen op een luie sax in “Chilled To Bones” en heerst er een relax hippiesfeertje in “Pillars Of Creation” en “Pringle Variations”, twee songs die van Thievery Corporation konden zijn mochten die wat meer paddenstoelen tot zich nemen.
Elektronica overheerst dan weer op het bevreemdende “Liquid Inox” waarin gretig wordt geëxperimenteerd met freaky synths.
JTBH lijkt er aanvankelijk rustig uit te gaan op afsluiter “Whatever I Want”. De song start als een rustig kabbelend hippie-beekje tot men met een logge doomhardrockriff de modder nog eens komt omwoelen.
Fascinerende plaat.
Dit is nog maar de tweede plaat van dit venijnig rockende gezelschap, maar het zijn hoegenaamd geen groentjes. De helft van Id!ots heeft er met Ugly Papas al een heus rock’n’roll verleden opzitten, ze weten hoe ze een portie vettige en zweterige rock op de wereld moeten loslaten. Dat er na al die jaren nog serieus wat snee op zit bewezen ze al met hun potige eersteling en ze komen het nu meteen al zonder weerga uit de doekjes doen met de felle opener “Backk”, een striemende kopstoot van amper anderhalf minuutje, een kogel met het Jon Spencer- kwaliteitslabel, dat is wat men noemt nog eens een frontale binnenkomer.
Id!ots gaan daarop lustig door met een stel vettige klompen buffelrock waarin de gitaren lekker onstuimig uit hun voegen mogen barsten en waarbij ouwe rot Luc Dufourmont danig wat animo in zijn vocals legt, in “Pakistan” zet hij zelfs een overtuigende Mick Jagger neer. Onze favoriet is de stormachtige rocker “Bricks To Dust” waarop het combo enkele keren drastisch ontploft, het is een song die ontworpen is om de daken van diverse concertzalen aan flarden te spelen.
Pas met slotsong “Never Look Backk” mag de voet van het gaspedaal, maar gewoon bruusk stoppen was naar ons gedacht beter geweest. Die afsluiter is eigenlijk maar een mak niemendalletje dat een beetje ongepast aan de staart van een ontembaar beest hangt. Doch laat dit de pret niet bederven want de tweede plaat van Id!ots is een heftig ding waar de onbesuisde rock’n’roll in dikke lagen van af druipt.
Human Incognito, het nieuwe album van Arno, borduurt verder op de weg die le plus beau ingeslagen was met 4French Bazaar’ in 2004. Net als op het vorige album, ‘Future Vintage’ uit 2012, zat John Parish (PJ Harvey, Thou) deze keer als producer mee achter de knoppen. Hij zet deze keer de rauwe en doorleefde stem van Arno centraal in de mix en laat de muzikanten daarrond schilderen in voorzichtige pasteltinten.
‘Human Incognito’ laat een Arno horen die zich bij het begin al lijkt te verontschuldigen dat deze plaat geen hoogvlieger zal worden, al is dat nergens voor nodig. Opener en eerste single “I’m Just An Old Motherfucker” zet meteen de toon: teksten die Frans en Engels door elkaar haspelen, een heel gezapig tempo dat schippert tussen blues en chanson en mijmeringen over vroeger, over drinken en over de (verloren) liefde. Enkele raak gezette melancholische blazers kleuren sommige songs in als Tom Waits of Elbow.
Met de meer uptempo nummers en hoekige ritmes als in “Please Exist” en “Never Trouble Trouble” komt Arno wel heel dicht in de buurt van zijn vroegere werk met TC Matic. Ook “Now She Likes Boys” (over impotentie) en “Une Chanson Absurde” (over zijn hond) houden het tempo relatief hoog en zorgen voor voldoende afwisseling op het album.
“Je veux vivre dans un monde sans cholestérol avec un overdose de rock’n’roll”, zingt Arno in “Je Veux Vivre”.
Een overdosis rock’n’roll is ‘Human Incognito’ niet, maar er zit wel voldoende kwaliteit in om Arno nog een paar jaar langer als godfather van de Belgische rock op de kaart te houden.
Fun Lovin’ Criminals – Crimineel sterk!
Fun Lovin’ Criminals
Vooruit
Gent
2016-03-04
Johan Meurisse
Die NYse Fun Lovin’ Criminals hebben iets te vieren . De drie Hugh ‘Huey’, Brian ‘Fast’ en Frank ‘The rhythm master’ brachten twintig jaar terug het prachtige ‘Come find yourself’ uit, dat uiterst origineel klonk. De combinatie van rock , mellow hiphop , rap , jazz, funk , soul , blues, aangevuld met samples en filmsountracks als van ‘Pulp Fiction’, werd een enorme doorbraak . En dit debuut werd nu integraal nog eens gespeeld …
De plaat belandde meteen in onze top, en hun liveset op Rock Torhout (bestond toen nog!) was in ons geheugen gegrift. Kortom je hoort ons komen, met deze tour konden oude herinneringen opgehaald worden tussen pot en pint . En inderdaad , de entourage en de muziek in de Vooruit was het ideale feestdecor , heupwiegend met een smiley ‘Friday night’ tegemoet , waarbij we op gemoedelijke wijze wat konden bijpraten.
Wat wil je … de drie hebben een ongelofelijk charisma en een vleugje humor is niet ver weg. Een zorgeloze avond door de ongedwongen speelsheid en de lounge die schuilt in de sound. Hun amicaliteit onderstrepen ze met een glaasje wijn of een cocktail ; disco flashy lights en een strandzetel ontbraken hier nog .
Een warme, onderkoelde sfeer heerste en iedereen had er zin in. De band loodste ons integraal door het debuut, de leuke interacties en vroegere ervaringen werden opgehaald. Tja dit leek wel een oude ‘school’ reünie.
De laatste jaren namen de drie de geneugtes des levens wel; de laatste tien jaar twee platen, wat niet getuigt van een hoge productiviteit , ook muzikaal en live was de scherpte er wat af , hoewel …die laatste ‘Classic fantastic’ van vijf jaar terug deed het oude gevoel al deels heropleven.
… Het oude gevoel , een ‘cool as fuck’ gevoel , jawel , hier waren we vanavond voor gekomen. Door de aanstekelijke grooves en de lounge roken we (letterlijk) de dampende, nachtelijke barsaloons , passeerden beeldrijke Tarentino gangsterfilms ons en droomden we van knappe vrouwen . “FLC” die de plaat en de set opende, “Passive /aggressive”, “The grave & the constant” en hun wereldhit “Scooby snacks” brachten ons meteen in die juiste stemming . De instrumentatie werd ten volle werd benut door de broeierige vette gitaarlicks , de sfeervolle , kleurrijke keys ,de beheerste en opzwepende drums, aangevuld met een verdwaalde blazer . Jawel , het klonk goed en alles viel op z’n plaats , “Bombin the L” rockte, “Smoke’em” met de dikke sigaar of een vette joint was extravert , “King of NY” bouwde op, we konden lekker wegzakken op een “All the time of the world” en tot slot was er de bossonava van “Methadonia” , die het debuut en dus ook de set besloot. Intussen werden we geknuffeld door de lichtvoetige ‘laidback’ van “Bear hug” en in de watten gelegd door “Crime & punishment”, die de aandacht trok door krachtige bluesrock .
Na een korte pauze van een onderkoelde cocktail of pint waren ze er opnieuw voor een zestal nummers . “Friday night” zette het weekend in en de drie klonken op de daaropvolgende “Loco” , “View belongs to everyone” en “Korean bodega” wat stekeliger , feller en staken wat meer oldskool en rock in hun sound. Het gaf de nummers meer diepte en intensiteit . “Love unlimited” en “Big night out” met hun onweerstaanbare smachtende, erotiserende zinsnedes “Barry White saved your life” en “Supermodels on my D” wuifden ons de nacht in. Ze zetten zelf de eerste danspasjes op de bonkende tunes van “The time of my live” (Bill Medley – Jennifer Warnes uit ‘Dirty Dancing’) en de reggae van Bob Marley.
Twintig jaar later zijn de FLC nog steeds aangename fuifbeesten die je een leuk avondje bezorgen … Deze ‘crazy motcha fxx’ hebben de makke optredens van de laatste jaren doorgespoeld . Ze hebben zichzelf overtroffen en zijn dus nu letterlijk ‘back in town’ . FLC - Crimineel sterk!
Organisatie: Democrazy, Gent
Wellicht klinkt het raar maar toen ik op vrijdag 4 maart de trein in Gent Sint-Pieters richting Brussel-Centraal nam voor het eerste van de twee uitverkochte concerten van The Libertines in de AB dacht ik bij mezelf: “Ik wil vanavond een aantal klassiekers niét horen”. Op die manier zou namelijk duidelijk worden dat hun comebackplaat, het in september verschenen ‘Anthems for Doomed Youth’, geen flauw excuus was om de reünietour waar ze al twee jaar aan bezig waren gewoon te kunnen verderzetten. Daar kwamen ze nog mee weg tijdens hun vorige passage in België, het optreden in Vorst Nationaal in oktober 2014, al moesten ze toen een handvol nummers van hun zijprojecten spelen om de setlist te kunnen vullen. Ook op Best Kept Secret in juni vorig jaar bleek dat ze toe waren aan vers bloed in de set; een mens kan immers niet blijven doen alsof het 2004 is.
De eerste act van de avond was meteen de persoon aan wie we heel het Libertines gebeuren te danken hebben: Amy-Jo Doherty, zus van, studeerde samen met Carl Barât in Londen en forceerde ergens eind jaren ’90 een ontmoeting tussen de twee. Van het optreden zelf zag ik echter enkel het laatste nummer, wat vooral kan omschreven worden met termen als ‘charmant’ en ‘sympathiek’.
Het tweede voorprogramma was Reverend and The Makers, een band uit Sheffield die gelijktijdig met Arctic Monkeys hun debuut uitbrachten. Ondanks een paar uitstekende singles was hen echter nooit hetzelfde lot beschoren als hun stadsgenoten: in eigen land boeren ze goed, op het Europese vasteland hebben ze nooit echt een groot publiek aangesproken.
In Brussel zaten ze met een probleem: hun bassist zat vast op de luchthaven van Manchester en dus zagen ze zich genoodzaakt hun set akoestisch spelen. Aangenaam, dat zeker, maar er zit zo veel meer in deze band dan wat we de eerste 4 nummers te zien kregen. Dat werd fijntjes bewezen toen ze op het einde nog een konijn uit hun hoed toverden. Niemand minder dan Charlotte Cooper, bassiste van The Subways(!) en vrouw van drummer Ryan Jenkinson, vervoegde hen voor “Heavyweight Champion of the World” en “Silence is Talking”, niet toevallig 2 rasechte anthems. Afgaande op de reactie van het publiek kan alleen maar geconcludeerd worden dat het bijzonder jammer was dat we geen volwaardige set kregen.
En toen, rond de klok van negenen, gebeurde ‘Het’. ‘Het’ als in: ‘een perfect rockconcert’. Vanaf opener “Barbarians” tot afsluiter “Don’t Look Back Into The Sun” at het dolenthousiast publiek uit hun handen. Ok, her en der waren er foutjes en valse noten, maar je stond wel naar The Libertines te kijken.
Voor een concert waarin écht alles exact klinkt als op de plaat ben je bij hen aan het verkeerde adres. Wat ook opviel was de minimale interactie met het publiek. Vergeleken met het optreden van Babyshambles in dezelfde zaal 2 jaar eerder was het deze keer veel minder ‘De Grote Pete Doherty-Show’, wat ook vooral komt door zijn andere rol in de band. Het is de dynamiek tussen Peter en Carl die centraal staat, die dynamiek en het bijhorende spelplezier dat ze uitstralen, zorgt er ook voor dat ze met die minimale interactie niet overkomen als een band op retour dat nog vlug eens poen komt pakken. Nee, The Libertines amuseren zich rot.
We kregen maar liefst 7 nummers uit comebackplaat ‘Anthems For Doomed Youth’. Vooral “Heart Of The Matter”, in een versmachtend begin met onder andere ook “Horror Show” en “Boys in The Band”, en een uitstekende versie van “Gunga Din” maakten indruk. De nieuwe nummers hezen zich probleemloos naast de oudere en pasten perfect in het geheel. Een mooie vaststelling, de comeback lijkt geslaagd en The Libertines nestelen zich op die manier terug waar ze thuishoren: bovenop de troon van de Britse indiemuziek.
Halverwege de set namen ze gas terug door “The Milkman’s Horse”,”What Katie Did”, “Anthem For Doomed Youth” én “You’re My Waterloo” (met Barât achter de piano) na elkaar te spelen. Was dit niet een beetje te veel van het goede? Ja en nee. Zulke nummers zijn ook gewoon eigen aan The Libertines en het lijkt een beter idee ze allemaal na elkaar te spelen, ideaal moment om even naar adem te happen, dan ze te verdelen en met als gevolg dat de vaart uit de set zou gehaald worden.
Na dit trager stuk besloten ze terug te knallen met onder andere “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “The Good Old Days”, de afsluiter van de reguliere set. Na afloop van dit nummer verdween Carl Barât in de coulissen, drummer Gary Powell kwam naar voren om een dansje te doen, bassist John Hassall bleef wat ongemakkelijk op het podium staan en de glunderende Doherty bleef gitaar spelen tot ie het in zijn hoofd kreeg het exemplaar in het publiek te katapulteren. Een frats van Pete! We begonnen ze godverdomme al te missen!
Het resulteerde in de voorste rijen in een minutenlang gevecht om een stukje gitaar. Meteen ook de reden waarom de pauze tussen reguliere set en bisronde zo lang duurde en we slechts 3 bisnummers kregen. Maar als dat “Music When The Lights Go Out”, “What a Waster” en “Don’t Look Back Into The Sun” zijn, dan heeft niemand eigenlijk reden tot klagen. De gitaar vloog nog eenmaal in de lucht, ditmaal netjes opgevangen door de roadie, de band boog voorover en de handen van het publiek gingen op elkaar.
… Een triomftocht. Anno 2016 lacht de toekomst The Libertines toe, wie had dat 12 jaar geleden durven voorspellen? …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-04-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Het Australische vijftal Boy & Bear kwamen hun derde album, ‘Limit of Love’ voorstellen in de Botanique. Deze Australiërs werden op basis van hun eerste album als folk-rockers weggezet en ondermeer vergeleken met Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat riepen ze natuurlijk over zich af toen ze “Fall at your feet” van Crowded House coverden in een banjo-arrangement. Met hun tweede plaat ‘Harlequin dream’ uit 2013 gingen ze een andere weg op, met veel jaren zeventig gitaarrock invloeden. Hun nieuwste werk mochten we nu ontdekken in de kleinere versie van de Orangerie.
De band heeft een speciale podiumopstelling, zo zit drummer Tim Hart vooraan, terwijl zijn broer Jonathan Hart op keyboards op de achtergrond speelt. De hoofdrol werd vanavond echter opgeëist door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin. De eerste heeft een stem als een klok, terwijl de tweede een parelende gitaarklank produceert met occasionele gitaarsolo’s die wel in toom gehouden worden. Een heel radiovriendelijk geluid dus, zonnig, maar ook melancholisch, in de lijn van de Nieuw-Zeelandse grootmeesters Crowded House. De songs van een Crowded House hebben ze nog niet, maar voor fans van David Gray of Starsailor was dit een vrijdagavond om van te snoepen. Veel melodische contrasten in hun set, en ook een aantal mooie gitaarsolo’s in de stijl van The War on Drugs en Neil Young, maar zonder minutenlange solo’s.
De band verraste de Botanique op een cover van Amy Winehouse: “Back to black” kreeg een up-tempo versie die er mocht wezen en waarmee zanger Dave Hosking zijn klasse bewees : je moet al van goeden huize zijn om Winehouse aan te kunnen. De singles zaten allemaal mooi op het einde, er werd dus een mooi orgelpunt aan het concert gezet, zonnig, met jaren zestig gitaarklanken met veel twang.
De band heeft het niet voor bissen, dus kondigden ze zelf aan dat ze geen bisnummers zouden spelen. Dat was geen probleem, want hun anderhalf uur durende set was af en verveelde geen moment.
Boy & Bear is een ideale festivalband, boek deze kangoeroes dus maar, festivalorganisatoren!
Organisatie: Botanique, Brussel
Grimes stond, sinds haar passage in de Rotonde van de Botanique, niet meer op een Belgisch podium. Reden te meer om nieuwsgierig te zijn naar wat de opvolger van ‘Visions’ ‘Art Angels’ ons live te bieden heeft.
HANA, de support act van de avond, maakt Amerikaanse pop die voor één keer echt goed klinkt. Niet enkel Grimes is fan, ook Lana Del Rey liet ooit in een interview vallen dat ze de catchy muziek die HANA maakt enorm apprecieert. De support act was zo waardevol, dat HANA nadien nog een plekje op het podium kreeg tijdens de show van Grimes zelf. En terecht!
Grimes - Een zeer specifiek publiek is wat je kon treffen in een overvolle AB. Hipsters met gekleurd haar en neuspiercings langs alle kanten. En meteen konden we de link leggen wanneer Claire Boucher het podium opwandelde. Een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Jazeker, 100% hipster.
Bij opener “Laughing and not being normal” kwamen er twee danseressen het podium opgewandeld. Meteen werd duidelijk dat het optreden niet per se draaide rond muzikale hoogtepunten, maar vooral rond show. Heel veel dansen en springen, minder synths en drumpads, en nog minder gitaar. Het geheel van lichtshow, spannende beats en tonnen energie spatte zo hard van het podium dat geen enkel ander gebrek ons stoorde.
Als we het dan toch even over de muzikale kant van het verhaal kunnen hebben, mogen we eerlijk zijn dat nummers als “Flesh Without Blood”, “Realiti” en “Scream” op Grimes’ laatste plaat al goede popsongs waren, en live verbazingwekkend meer tot uiting kwamen.
Grimes zette in het geheel een ongelofelijk straffe show neer, een optreden om ‘u’ tegen te zeggen. En vooral eentje om niet snel te vergeten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimes-03-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Savages – Topconcert!
Savages en Bo Ningen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-02
Johan Meurisse
We beleefden een topavondje in de Botanique … dit met de double bill van het Japanse Bo Ningen en Savages, het Londense all female postpunk kwartet (hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden). Meteen noteerden we al één van de concerten van 2016 dat in onze brains werd gestampt. De ultieme uppercut van de twee samen , was het bloedspannende , gedreven , extatische “Fuckers” , die de set van contrasten vanavond samenvat : gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend.
We werden hier anderhalf uur op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De vier dames zijn enorm op elkaar ingespeeld. De coolness van vroeger is zo goed als volledig weg . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend in een sober gehouden lichtdecor van witte spotlights en hun zwarte kledij.
… Wat een act , wat een présence. Met het nieuwe album ‘Adore life’ hebben ze opnieuw een krachtig antwoord klaar, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK hun lat hebben ze erg hoog gelegd en – geruststelling - de hooggespannen verwachtingen werden ingelost .
Ze wisselden af in hun twee cd’s . In die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound, was de opener “Sad person” al meteen een knaller. Letterlijk werden we verder meegevoerd, meegezogen zelfs in dat aparte , unieke geluid . Een stuwende “City’s full” en een intens broeierige “Slowing down ther world” volgden . Een schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echos en effects gaf nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning hadden we in songs als “Shut up”, “Surrender” , “Evil”. We werden in het Savages wereldje samen geperst. “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” hielden ons letterlijk vast. Kippenvelmomenten. Savages als loslopend wild . Enkele sfeervolle nummers tussenin boden ademruimte. Hun muzikale wervelwind stoomde naar een climax, “Fuckers”, je opgestoken middelvinger bleef stijf staan .
Savages diende kopstoten toe …Schitterende liveset .
Ook Bo Ningen vergeten we niet . Een kleine twee jaar terug brachten ze een (onbeluisterbare) avant-jazz noise plaat uit met Savages . We zagen hen eerder al eens in de AB met o.m. Goat, Moon Duo en White Hills voor een psychedelicafestival . Ze overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Op dreef gekomen na een tiental minuten hadden we een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren, een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, hyperkinetisch, geschift en gek!
Een goed half uur werden we in die muzikale wereld ondergedompeld . De paar nummers konden hierdoor nog niet tot op het bot worden uitgediept . We kregen wel door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
Hun sound kon de soundtrack vormen van de binnenkort te verschijnen science-fiction film ‘Independence Day 2’ …
Zoals reeds gezegd , dit was een topavond , waarbij Savages moeiteloos ook de AB kon uitverkopen …Mooi zo , Bota!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/savages-02-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bo-ningen-02-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Musiczine.net redactie - eindejaarslijsten 2015 – de Muzikale Hoogstandjes
Musiczine.net - TOP Platen – Concerten 2015 – lijsten
NDL – FR redactie
NDL redactie
Geert Huys - 2015 STRIKES BACK!
Modern classics
VIET CONG - Viet Cong
RYLEY WALKER - Primrose Green
BILL FAY - Who Is The Sender?
ALGIERS - Algiers
SUFJAN STEVENS - Carrie & Lowell
FATHER JOHN MISTY - I Love You, Honeybear
Essential stuff
BROMIDE - I Remember
THE DECEMBERISTS - What A Terrible World, What A Beautiful World
DESPERATE JOURNALIST - Desperate Journalist
THE WATERBOYS - Modern Blues
SCOTT MATTHEW - This Here Defeat
TOBIAS JESSO JR. - Goon
THE CHARLATANS - Modern Nature
LONELADY - Hinterland
CHANDOS - Rats In Your Bed
PRONG - Songs From The Black Hole
COURTNEY BARNETT - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit
TUBELIGHT - Heliosphere
STEVE WYNN - Solo Electric vol. 1
BLACK RIVERS - Black Rivers
YOUNG FATHERS - White Men Are Black Men Too
THE JON SPENCER BLUES EXPLOSION - Freedom Tower: No Wave Dance Party 2015
WIRE - Wire
IBEYI - Ibeyi
ALABAMA SHAKES - Sound & Colour
CALEXICO - Edge Of The Sun
PAUL WELLER - Saturn’s Pattern
MIKAL CRONIN - MCIII
RICHARD THOMPSON - Still/Variations EP
FFS - FFS
BUILT TO SPILL - Untethered Moon
JIM O’ROURKE - Simple Songs
BLUR - The Magic Whip
IRON MAIDEN - Book Of Souls
THEE OH SEES - Mutilator Defeated At Last
SONNY LANDRETH - Bound By The Blues
THE CHURCH - Further/Deeper
DANIEL NORGREN - Alabursy / The Green Stone
WILCO - Star Wars
KILLING JOKE - Pylon
DEZ MONA - Origin
OUGHT - Sun Coming Down
KURT VILE - B’lieve I’m Going Down
THE CHILLS - Silver Bullets
ROCKET FROM THE TOMBS - Black Record
LOW - Ones and Sixes
PROTOMARTYR - The Agent Intellect
THE SLOW SHOW - White Water
RICHARD HAWLEY - Hollow Meadows
JASON ISBELL - Something More Than Free
Close but no cigar
SLEATER-KINNEY - No Cities To Love
CRACKER - Berkeley To Bakersfield
JOHN CARPENTER - Lost Themes
TITLE FIGHT - Hyperview
PUNCH BROTHERS - The Phosphorescent Blues
THE DODOS - Individ
TWIN PEAKS - Wild Onion
BJORK - Vulnicura
CALIFORNIA X - Nights In The Dark
TORCHE - Restarter
GANG OF FOUR - What Happens Next
PUBLIC SERVICE BROADCASTING - The Race for Space
OTHER LIVES - Rituals
THE DISTRICTS - A Flourish And A Spoil
WILL BUTLER - Policy
SURF CITY - Jekyll Island
BEACH HOUSE - Depression Cherry
BC CAMPLIGHT - How To Die In The North
BED RUGS - Cycle
KEITH RICHARDS - Crosseyed Heart
LAURA MARLING - Short Movie
THE ARCS - Yours, Dreamily
PALMA VIOLETS - Danger In The Club
LONE WOLF - Lodge
MY MORNING JACKET - Waterfall
LOU BARLOW - Brace The Wave
VILLAGERS - Darling Arithmetic
ULTIMATE PAINTING - Green Lanes
RYAN ADAMS - 1989
GAZ COOMBES - Matador
NEW ORDER - Music Complete
THUNDERBITCH - Thunderbitch
C DUNCAN - Architect
MERCURY REV - The Light In You
DEATH AND VANILLA - To Where The Wild Things Are
EL VY - Return To The Moon
DAVE GAHAN & SOULSAVERS - Angels & Ghosts
DESAPARECIDOS - Payola
TOM JONES - Long Lost Suitcase
ROBERT FORSTER - Songs To Play
GUY GARVEY - Courting The Squall
EZRA FURMAN - Perpetual Motion People
Chills on stage
MARK LANEGAN BAND (AB, Brussel)
THE AFGHAN WHIGS (Koninklijk Circus, Brussel)
VIET CONG - ABSOLUTELY FREE (De Kreun, Kortrijk)
THE DECEMBERISTS (AB, Brussel)
STEVE WYNN (Het Depot, Leuven)
PRONG (De Kreun, Kortrijk)
DANIEL LANOIS (Passchendaele Memorial Museum 1917, Zonnebeke)
THE POSIES (Nijdrop, Opwijk)
ADRIAN CROWLEY - BENJAMIN CLEMENTINE (Les Nuits Botanique, Brussel)
KEVIN MORBY (De Charlatan, Gent)
THE UNDERTONES - BETTIE SERVEERT - THE STRANGLERS (ReoRock, Roeselare)
LEVELLERS (Kneistival, Heist)
HET ZESDE METAAL (Boomtown, Gent)
MARK LANEGAN BAND - THE JESUS & MARY CHAIN (Lokerse Feesten)
THE WAR ON DRUGS - FFS - VIET CONG - OUGHT - COURTNEY BARNETT - ALGIERS - RIDE - UNDERWORLD (Pukkelpop)
SUFJAN STEVENS (Bozar, Brussel)
THE NEON JUDGEMENT (AB, Brussel)
RICHARD THOMPSON TRIO (AB, Brussel)
FATHER JOHN MISTY (AB, Brussel)
ROCKET FROM THE TOMBS (4AD, Diksmuide)
Erwin Vanlaere - Muziekjaar 2015 – Dé 50 Albums
1. Sufjan Stevens – Carrie And Lowell
2. Bill Fay - Who Is The Sender?
3. Ghostpoet – Shedding Skin
4. The Chills – Silver Bullets
5. Twerps – Range Anxiety
6. The Slow Show - White Water
7. Robert Forster – Songs To Play
8. Richard Hawley – Hollow Meadows
9. Ed Kuepper – Lost Cities
10. Built To Spill – Unethered Moon
11. Wire - Wire
12. Lord Huron – Strange Trails
13. Algiers – Algiers
14. Glen Hansard – Didn’t He Ramble
15. Hugo Race & True Spirit – The Spirit
16. Kid Wave - Wonderlust
17. Tall Tales And The Silver Lining - Tightropes
18. Iron & Wine & Ben Bridwell – Sing Into My Mouth
19. Kurt Vile – B’lieve I’m Coming Down …
20. The Libertines – Anthems For Doomed Youth
21. C Duncan - Architect
22. Phil Cook – Southland Mission
23. Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit
24. Great Lake Swimmers – A Forest Of Arms
25. The Decemberists – What A Terrible World, What A Beautiful World
26. Patrick Watson – Lovesongs For Robots
27. Kelley Stoltz – In Triangle Time
28. Drenge - Undertow
29. Bewilder – Dear Island
30. JD McPherson – Let The Good Times Roll
31. Death And Vanilla – To Where The Wild Things Are
32. Ducktails – St. Catherine
33. Martin Courtney – Many Moons
34. Royal headache - High
35. Majical Cloudz – Are You Alone?
36. Sweet Billy Pilgrim – Motorcade Amnesiacs
37. The Cairo Gang – Goes Missing
38. Jeffrey Lewis & Les Bolts - Manhattan
39. Bop English – Constant Bop
40. Leon Bridges – Coming Home
41. AM & Shawn Lee – Outlines
42. Steven Wilson – Hand. Cannot. Erase.
43. Youth Lagoon – Savage Hills Ballroom
44. Mercury Rev – The Light In You
45. Róisín Murphy – Hairless Toys
46. Eaves – What Green Feels Like
47. Richard Thompson – Still / Variations (EP)
48. Balthazar – Thin Walls
49. Boz Scaggs – A Fool To Care
50. Unknown Mortal Orchestra – Multi-Love
Hoewel de volgende albums de bovenstaande lijst uiteindelijk niet haalden, zijn ze niettemin pure verwennerij voor de trommelvliezen: Ryan Adams – 1989 / The Apartments – No Song, No Spell, No Madrigal / Beach House – Cherry Tree & Thank Your Lucky Stars (2 Albums) / Blitzen Trapper – All Across This Land / Blur – The Magic Whip / Calexico – Edge Of The Sun / The Charlatans – Modern Nature / Dez Mona – Origin / Django Django – Born Under Saturn / Foals – What Went Down / Guy Garvey – Courting The Squall / José González – Vestiges & Claws / Graveyard – Innocene & Decadence / Buddy Guy – Born To Play Guitar / Dave Heumann – Here In The Deep / Idjut Boys – Versions / Iron Maiden – Book Of Souls / Kadavar – Berlin / Mark Knopfler – Tracker / Frankie Lee – American Dreamer / Low – Ones And Sixes / Moon Duo – Shadow Of The Sun / Israel Nash – Israel Nash’s Silver Season / Daniel Norgren – Alabursy & The Green Stone (2 Albums) / Oddisee – The Good Fight / The Orb – Moonbuilding 2703 AD / Palma Violets – Danger In The Club / The Phantom Band – Fears Trending / Pond – Man It Feels Like Space Again / Josh Rouse – The Embers Of Time / Sofar – Sofar / Static Daydream – Static Daydream / Tubelight – Heliosphere / Vetiver – Complete Strangers / Villagers – Darling Arithmethic / Waxahatchee – Ivy Tripp / Paul Weller – Saturns Pattern / Matthew E. White – Fresh Blood / Wilco – Star Wars / Jamie xx – In Colour / The Yawpers – American Man
Nick Nyffels - Mijn muzikaal 2015: vrouwen boven.
- Terugkijkend op mijn muzikaal 2015 is mijn grote conclusie dat de vrouwen het muziekjaar gemaakt hebben, met sterke platen en straffe optredens. De mannen lieten het ook gewoon afweten, met een Foo Fighters die van het podium donderden, een Lemmy die het aan de prostaat kreeg met de gekende gevolgen, zodat het verschrikkelijke Muse de enige mega-act was om mijn trommelvliezen te teisteren op de radio, want ik zorg er altijd voor om op ruime afstand van de platen en live-activiteiten van deze bombastische martelaars te blijven. Ik heb dus opvallend meer naar Radio Een en Klara geluisterd dit jaar, onder meer naar het voortreffelijke Late night shift op donderdagavond.
- De beste plaat en het beste optreden van het jaar was niettemin voor een man: Carrie & Lowell van Sufjan Stevens heeft heel dikwijls op repeat gestaan. De eenvoud en het louterend effect van deze plaat deed mij heel erg aan Elliott Smith denken. Veel minder uitgebreide orchestratie dan we van Stevens gewoon zijn, alhoewel de live-uitvoering in het Grand Theatre in Luxemburg dan weer veel meer versierd was dan de plaat. Perfect was het live niet, Stevens had soms moeite om alle noten te halen, maar dat maakte het dan net weer breekbaar. Ook de visuals van zijn show waren van het beste wat we dit jaar zagen.
- Maar goed, de vrouwen bepaalden dus dit jaar met volgende platen:
Waxahatchee -Ivy Trip : de nineties zijn terug (Liz Phair, Julianna Hatfield)
Nathalie Prass -Nathalie Prass: sprankelende productie van Matthew E. White voor deze mix van country & soul
Sharon Van Etten - I don't want to let you down EP: met Adam Granduciel
Courtney Barnett - Sometimes I sit and think, sometimes I just sit : de nineties zijn terug, ook in Australië
Joanna Newsom - Divers: Joanna houdt zich in, en dit levert haar sterkste plaat op
Julia Holter- Have you in my wilderness : Julia houdt zich in, en dit levert ook haar sterkste
plaat op (Kate Bush)
Sleater Kinney - No cities to love : Sleater Kinney houdt zich niet in, nu zijn de nineties wel letterlijk terug
Laura Marling - Short movie
Bjork - Vulnicura : deze relatiebreuk-plaat is allesbehalve vrolijk, maar heeft prachtige vioolpartijen
Beach House:-Depression cherryIbeyi : een beetje overgehypet deze tweelingzusjes, met een vleugje Bjork en Africana
Roisin Murphy - Hairless Toys: de bizarre verkleedpartijen trekken onterecht de aandacht weg van de onderkoelde electronische ballads.
- De mannen die nog enigszins tegen al dit oestrogeen konden opboksen waren voor mij:
Father John Misty - I love you honeybear : Josh Tillman vindt een nieuw genre uit: ironische Americana
Viet Cong - Viet Cong: de eighties zijn terug: Big Black/TheSmiths/ Joy Division in de betonmixer
Richard Hawley - Hollow Meadows : kwaliteit uit Sheffield: Heart of oak is voor mij de single van het jaar
My Morning Jacket -The Waterfall : de jaren zeventig zijn terug, maar met een twist, deze plaat mag gerust naast The War on Drugs gaan staan
The Chills -Silver bullets: Nieuw-Zeelandse poppareltjes
Alex G. - Beach Music: na het excellente DSU uit 2014 , terug een lo-fi knutselwerkje uit de stad van Ween, Baltimore
Metz - II : jawel de tweede worp van dit drietal dat de harde kant van Nirvana doet herleven
Kurt Vile & the Violators- B'lieve I'm goin down
Tobias Jesso Jr. -Goon - een, twee, drie, piano
- 2015 was ook het jaar van de transgenders, Caitlynn Jenner, en alles wat er tussen zat, dus daarom:
Benjamine Clementine -At least for now
Wereldmuziekjes en jazztoestanden die mij wel konden bekoren :
Taxiwars - Barman blijft bescheiden
Mbongwana Star- From Kinshasha- geboren uit de as van Staff Benda Bilili
Songhoy Blues- Music in Exile - woestijnblues voor en door vluchtelingen
- De electronicaschijven van 2015:
Floating Points- Elaenia- Jazzy electronica in de lijn van Cinematic Orchestra
Howling - Sacred ground - vocale minimal op Monkeytown
- Concerten en Festivals.
2015 was nog pril toen we het concertjaar inzetten met Viet Cong in de Kreun. We zagen deze Canadezen nadien nog twee keer (Pukkelpop en Sonic City), maar zoals bij groeten en fruit waren ze op hun best vers geplukt. Steve Gunn was ook heel goed in de Rotonde, een groeier was de garagerock van Hanni El Khattib in DOK. Einsturzende Neubauten zijn een genre op zich geworden, weg van de industrial, dat zagen we in de AB.
Het festivalseizoen begon vroeg, in het Nederlandse Tilburg met Best Kept Secret, dat voor mij toch wel het hoogtepunt was van het festivalseizoen: prachtige locatie, uitstekende catering, Jupiler, maar toch vooral de groepen die top waren: Strand of Oaks, The Jesus & Mary Chain, The Popgroup, die zo goed waren dat we terecht bleven plakken ipv naar The Libertines te gaan, Pissed Jeans, het Spaanse sixties meidengroepje Hinds in avant-premiere, St Paul and the broken bones voor een portie bleekscheten-soul, Of Monsters and Men en Death Cab for Cutie voor de pop, Chileense hypnotizerende kraut-rock met Follakzoid, een vleugje nieuw klassiek met de strijkers van Jonny Greenwood van Radiohead, vrouwelijk geweld met Waxahatchee en Wolf Alice, keelgorgelen met Future Islands en zappa freakyness met Ariel Pink, om te eindigen met het Jazz-fusion trip van het Belgische Stuff.
Werchter lieten we wijselijk aan ons voorbijgaan, de volgende afspraak was Cactus, met een arrogante Benjamin Clementine die zoals dikwijls op Cactus volledig miscast was in de vroege namiddag. Memorabel was natuurlijk Thurston Moore, die toen al een paar nieuwe nummers van het nieuwe album voor 2016 liet horen, waarvan we er nog meer kregen een half jaar later op Sonic City. Ook Deus was een sterke afsluiter voor Cactus 2015.
Op Gent Jazz heb ik erg genoten van Gary Clark Jr. Rodrigo & Gabriela mikten vooral op de publieksbeleving met akoestische covers van onder meer Rage Against the Machine.
De Gentse Feesten laten de pluimen een beetje hangen op het gebied van muziekprogrammatie de laatste jaren, de budgetten laten het vermoedelijk niet meer toe om echt goeie groepen te programmeren. Niettemin pikten we de volgende parels uit de bagger:
De Japanse soul van Osaka Monaurail was angstwekkend gelijkend op wat the Godfather of soul ooit neerzette.
Eefje De Visser die op Sint-Jacobs toch veel last had van omgevingslawaai.
Roland en zijn gasten die de groove te pakken hadden bij Sint-Jacobs
De imposante Sun Kill Moon op Boomtown
De psychedelische pop van Unknown Mortal Orchestra kwam live op de Kouter (Boomtown) beter tot zijn recht dan op plaat.
Op de Lokerse Feesten was Leftfield pakkend goed.
Op Pukkelpop hoorden we veel goede soul: Curtis Harding, Michael Kiwanuka, Paolo Nutini. Ook goed waren The Districts, Ought, Viet Cong, Interpol, het laatste optreden van The Gaslight Anthem, Baroness, Fat White Family, Evil Superstars, Allah-Las, Courtney Barnett. Er viel weinig te beleven op het hoofdpodium, wat een traditie geworden is de laatste jaren, al waren Christine & The Queens en The War on Drugs natuurlijk top. De ontgoocheling voor mij was Goat, het was goed, maar ik had toch meer verwacht. De twee absolute hoogtepunten van PP15 waren voor mij Todd Terje & the Olsens, space disco die de hele tent deed ontploffen, wat even goed waar was voor afsluiter Underworld.
We waren toch in Marseille, en daar was toch wel een dansfestival zeker? Wij dus naar Acontraluz, waar we nog eens De La Soul aan het werk zagen, en ook 2 Bears, het nevenproject van Hot Chip, die mij vooral bijbleef door de travestiet op het podium die het mooie weer maakte, en verder een aantal Franse Dj's, waaronder de bekendste Superdiscount was, die de French House weer deden heropleven: Zimmer, Darius, The Avener. Ontdekking op dit festival was het Australische Flight Facilities, die iets deden in de stijl van Sophie Ellis Bextor.
Op het teruggeschaalde LeffingeLeuren trokken de vrouwen de trend van het jaar door: sterke optredens van Meg Baird in het café en van Torres in de grote zaal (beetje PJ Harvey).
Het najaar was minder gevuld dan normaal, door de terroristen zagen we geen Cinematic Orchestra in de AB. Het nummer van het najaar was voor mij "Atlas" van Battles in de Grand Mix. Ook Death Cab for Cutie had een karrevracht aan klassiekers in de AB. Jim James stem was kapotgezongen op het concert van My Morning Jacket in het Rivierenhof, een positieve verrassing was Albert Hammond Jr. in de Grand Mix. Op Sonic City waren er goede optredens van The Pop Group, Follakzoid, Protomartyr, Chelsea Wolfe, Suuns + Jerusalem in my heart, de rappers van Ho99o9, Metz en Thurston Moore. De geluidsterreur van Lightning Bolt was dan weer niet om aan te horen.
De ontgoochelingen van het concertjaar waren beide in de AB: Beirut was duidelijk nog niet ingespeeld op de eerste dag van hun tournee, en Kurt Vile was nog niet klaar voor de grote zaal in de AB.
Slechtste concerten in 2015: Wire was echt slecht op het Absolutely Free Festival in Winterslag, nog een geluk dat het festival gratis was. En natuurlijk Lightning Bolt op Sonic City, de CIA martelt daar zeker gevangenen mee in Guantanamo Bay.
En nu maar hopen dat Tool in 2016 een nieuwe plaat kakt en er mee naar België komt. Wij zullen voor de Rode Duivels supporteren als Adele het Sportpaleis entertaint. U toch ook?
Sam De Rijcke - Rock 2015
Het belangrijkste wapenfeit van gans het rockjaar 2015 doet zich helemaal op het einde voor. De legendarische Lemmy legt op 29/12 het loodje en zet daarmee quasi alles wat er in dat jaar aan is voorafgegaan volledig in de schaduw. De overstap “om gezondheidsredenen” van whisky naar vodka heeft niet mogen baten, de onsterfelijke rocker is dan toch geveld. “Victory Or Die” schreeuwde Lemmy het nog uit als eerste woorden op ‘Bad Magic’. Het is jammerlijk het tweede geworden, en dat amper een maand nadat zijn originele drummer en halve gek Phil “Philty Animal” Taylor ook al het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld.
Wij hadden voor het stomende en brutale ‘Bad Magic’ toch al een plaatsje in onze top 20 gereserveerd (omdat ie bijna zo sterk is als de drieling ‘Overkill’, ‘Bomber’ en ‘Ace Of Spades’), uit eerbetoon aan The Baddest Motherfucker In Rock’n’Roll pleuren we hem nu meteen op nummer 1.
Aan de rotzooi die ze dezer dagen op de radio draaien, Stubru incluis, maken we geen woorden meer vuil. Wij blijven al onze jetons inzetten op die bands die nog de gitaren durven inpluggen, ook al blijkt dat helemaal niet meer in de mode te zijn.
In ons apenland komt de beste muziek uit de underground, van bands die kennelijk staatsgevaarlijk zijn en van de radio verbannen worden, gloeiende bands als The Germans, Statue, Raketkanon, The Black Heart Rebellion en Steak Number Eight. Laat ze bij Stu Bru maar verder die aanstellers van Oscar & The Wolf opgeilen, wij weten wel welke muziek we ondertussen door onze koptelefoon jagen.
Ontgoochelingen van het jaar : Tame Impala met ‘Currents’, iedereen is er vol lof over maar wij snappen er geen rosse vijg van, wat ooit een rockgroep was lijkt nu Daft Punk in goedkope plasticfolie te zijn. Ook The Strypes zijn op de dool, op hun okselfrisse debuut bruisten ze nog van de ontembare rock’n’roll, nu zijn ze met ‘Little Victories’ gewoon tussen de ontelbare en compleet overbodige Arctic Monkeys-klonen verzeild geraakt, en ’t is nog maar hun tweede plaat, de inspiratie is wel heel vroeg uitgeput. Het meest ontgoocheld zijn we nog met ‘The Story Of Sonny Boy Slim’, de nieuwe van Gary Clark Jr, terwijl we gehoopt hadden dat hij nog meer in de modderachtige blues zou stappen lijkt hij eerder te zijn ingelijfd bij IKEA, alwaar hij moet zorgen voor de gepaste soundtrack bij de nepdesign meubelen.*
Wij krijgen ook ’t vliegend schijt van de zogenaamde wederopleving van de hip hop. Artiesten als Kendrick Lamar zouden zogezegd de rapmuziek terug alternatief gemaakt hebben. Kust ons ballen, voor ons blijft het saaie hip hop die, middels kilo’s vuilbekkerij en platte video’s met daarin halfnaakte mulatten met opgespoten konten, zo snel en zo rijkelijk mogelijk aan de straatstenen moet versleten worden. In Amerika trappen ze daar al jaren in, in Europa lijkt men nu ook een hersenloze dip te hebben. Alternatief, mijn botten.
Opmerkelijke vaststelling : Eagles Of Death Metal, het hobbyclubje van Jesse Hughes en Josh Homme, is na de vreselijke gebeurtenissen in Le Bataclan plots een wereldgroep geworden. De heren hebben met ‘Zipper Down’ wel een nieuwe plaat uit, maar die is vooral omwille van de hoes gedenkwaardig, de tieten zijn steviger dan de songs.
Concerten
De meeste bands losten live onze verwachtingen in, met uitzondering van The Libertines dan, die op Best Kep Secret de vlam niet langer in de pan kregen, ook al klonken ze nog steeds sympathiek rommelig.
Motörhead hebben we helaas niet gezien dit jaar, anders zouden we die ook wel op één gezet hebben. Lemmy indachtig geven we u toch nog een niet te missen tip voor het komende jaar : ga Black Sabbath zien op Graspop, want Ozzy zal het ook zo lang niet meer trekken. En Sabbath niet gezien hebben, dat is een serieus gat in uw cultuur.
Voor de rest is er niet zoveel om naar uit te kijken, de voorlopige programmatie van ‘Rock’ Werchter ziet er alweer schrikwekkend uit. De betere rockmuziek lijkt daar even ver te zoeken als blauwe vinvissen in de sahara.
So long, Sam
Ollie Nollet
2015 Live :
1 The Bloodhounds – De Nodige Deugd
2 Reigning Sound – DOK
3 Daniel Romano – De Zwerver, café
4 OBN III’s – The Pit’s
5 The Gories – 4AD
6 James Leg – Magasin 4
7 Meg Baird – Leffingeleuren
8 Black Mambas – Sjock Festival
9 Roy & The Devil’s Motorcycle – 4AD
10 The Shivas – Leffingeleuren
11 Left Lane Cruiser – 4AD
12 The Lame – Binic Folks Blues Festival
13 Banned From Utopia – 4AD
14 Hollis Brown – De Zwerver, café
15 Hex Dispensers – The Pit’s
16 Thee Marvin Gays – Rock Zerkegem
17 The Sonics – Binic Folks Blues Festival
18 Rocket From The Tombs – 4AD
19 Isaac Rothers & The Phantoms – The Pit’s
20 Sinister Sister Plays Zappa – De Werf
2015 LP’s/cd’s
1 Dead Farmers : Wasteland
2 Uh Bones : Honey coma
3 Ryley Walker : Primrose green
4 Aldous Harding : Aldous Harding
5 Daniel Romano : If I’ve only one time askin’
6 Pow Wows : Broken curses
6 Tess Parks & Anton Newcombe : I declare nothing
7 Left Lane Cruiser : Dirty spliff blues
8 Joan Shelley : Over and even
9 Meg Baird : Don’t weigh down the light
10 Courtney Barnett : Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit
11 Thee Oh Sees : Mutilator defeated at last
12 Dommengang : Everbody’s boogie
13 Leo Welch : I don’t prefer no blues
14 Royal Headache : High
15 Föllakzoid : III
16 Eilen Jewell : Sundown over ghost town
17 Ecstatic Vision : Sonic praise
18 Gretchen Peters : Blackbirds
19 Sleaford Mods : Key markets
20 Shilpa Ray : Last year’s savage
Bavo Nys - Top 10 optredens
Damien Rice @rock werchter
Of monsters and men @vorst nationaal
Imagine Dragons @Vorst nationaal
Tourist LEMC @Speelplaatsrock
Twenty Ony pilots @Trix
Isbells @depot
Alt-J @Rock Werchter
Raymond vann het groenewoud @Wild in ’t Park
All time Low @Pukkelpop
Arsenal @rivierenhof
Dominiek Cnudde – album top 30 2015
1 Wilson, Steven / Hand. Cannot. Erase. (Progressive
Rock/Pop/Metal)
2 Toto / XIV (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
3 Lifehouse / Out Of The Wasteland (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
4 Mystery / Delusion Rain (Progressive Rock/Pop/Metal)
5 Degreed / Dead But Not Forgotten (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
6 Karnataka / Secrets Of Angels (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
7 Def Leppard / Def Leppard (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
8 Care Of Night / Connected (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
9 Find Me / Dark Angel (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
10 C.O.P. / State Of Rock (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
11 Morse, Neal / The Grand Experiment (Progressive
Rock/Pop/Metal)
12 Poodles, The / Devil In The Details (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
13 Peterik & Scherer / Risk Everything (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
14 Scorpions / Return To Forever (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
15 Collective Soul / See What You Started By Continuing
(Pop/Rock)
16 Art Nation / Revolution (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
17 FM / Heroes And Villains (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
18 Europe / War Of Kings (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
18 Mister And Mississippi / We Only Part To Meet Again
(Pop/Rock)
19 Lonely Robot / Please Come Home (Progressive Rock/Pop/Metal)
20 Eclipse / Armageddonize (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
21 Glier, Seth / If I Could Change One Thing (Pop/Rock)
22 Khymera / The Grand Design (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
23 Thunder / Wonder Days (Melodic Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
24 Riverside / Love, Fear and the Time Machine (Progressive
Rock/Pop/Metal)
25 A-ha / Cast In Steel (Pop/Rock)
27 The Me In You / The Me In You (Pop/Rock)
28 Common Linnets, The / II (Pop/Rock)
29 Subsignal / The Beacons Of Somewhere Sometime (Progressive
Rock/Pop/Metal)
30 Iron Maiden / The Book Of Souls (Melodic
Rock/A.O.R./Hardrock/Metal)
Johan Meurisse CD TOP 2015 - Interessante weetjes 2015
* Quote: ‘Het muzikaal verleden wordt toegepast en aangepast in het heden door er iets moois, eigenzinnig, gewaagd van te maken’
* Nieuwsfeiten
- 13.11 dramatisch: Terreuraanslag Le Bataclan, Parijs: Eagles of death metal
- Geen Foo Fighters op Rock Werchter
- Daft Punk verhoopt , maar bergt alles op …
* Overtuigende debuten 2015: Vietcong – Wolf alice – Jamie XX – James Bay – Hookworms – Institute , maar vooral Courtney Barnett – U.S. Girls – Girls Band en Sleaford mods
* Breed gerespecteerd : Deerhunter – Beirut – Beach House – Kurt Vile – Bear’s den – Patrick Watson – Dead Weather – Other Lives – Wilco – Battles
* Overtuigende rammelende indie: Ultimate painting – Twerps – Parquet Courts (Parkay Quarts) –– Joanna Gruesome – Ought – Fidlar – Metz – Pins – Cheatahs - Fuzz - Soft Moon – Desparecidos – Built to Spill – 11th dream day
* Sing/songwriting: Sufjan Stevens – Father John Misty – Villagers
* alternatief groots geworden: Tame Impala – Alabama Shakes – Royal Blood – Alt- J – Foals – Ryan Adams – War On Drugs (eigenlijk al van 2014!); in het dansgenre: Rudimental – Sigma – Disclosure
* Gevestigde waarden : Adele – Muse – Coldplay – AC DC – U2 – Bjork – Neil Young – New Order – Bob Dylan – Golden Earring – Florence & The Machine
* Returns van Libertines – Blur – Faith no more – Mercury rev – New Order – St. Germain -Jesus & Mary Chain – Ride – Swervedriver – My Morning Jacket – Mumford & Sons
Belgisch: Arbeid Adelt! – Evil Superstars
de 90s dance van Chemical Brothers – Prodigy – Leftfield – Underworld
* Ladies first dames 2015: Adele – Florence Welch – Bonnie Riatt - Trixie Whitley – Chelsea Wolfe – Ellie Goulding – Joanna Newson
debuterende vrouwen: Soak – Torres - Ibeyi – Flo Morrissey – Courtney Barnett – U.S. Girls – Christine & the queens
* Indrukwekkende gigs van Nick Cave – System of a down – Thurston Moore en The Waterboys
* Belgisch sterk: STUFF. – Team William – Bony King – Zita Swoon Group – Bony King – Douglas Firs – Tout va bien – Steak Number Eight – K’s Choice – Balthazar - Hickey Underworld – Oscar & The Wolf – Selah Sue – Great mountain fire – Stadt – Protection Patrol Pinkerton - Rhinos are people too – The Black Heart Rebellion - Black Box Revelation
* Singles : Bear’s den: Agape; Beirut: No no no; Dead Weather: I feel love; DJ Fresh/Ella Eyre: Gravity; Kendrick Lamar: King Kunta; Eagles of death metal: Save a prayer
* Tips 2016 – Foals – Savages – David Bowie (intussen overleden begin 2016) – Adele - Courtney Barnett – Joanna Newson – PJ Harvey – Underworld - The Black Heart Rebellion Black Box Revelation - Steak Number Eight
FR redactie
Philippe Blackmarquis
Top 20 albums/Eps
1. Wand : "Golem"
2. Chelsea Wolfe : "Abyss"
3. Agent Side Grinder : "Alkimia"
4. Marie Davidson : "Un Autre Voyage"
5. IAMX : "Metanoia"
6. Steven Wilson : "Hand. Cannot. Erase."
7. Pure Ground : "Standard of Living"
8. The Soft Moon : "Deeper"
9. Soko - "My Dreams Dictate My Reality"
10. Tempers : "Services"
11. Boan : "Mentiras"
12. Factice Factory : "!Nada! "
13. Princess Century : "Progress"
14. Oil Thief : "Obsolescence and Monality"
15. November Növelet : "The World In Devotion"
16. Drift : "Black Devotion"
17. Qual : "Sable"
18. Weird Candle : "Regeneration"
19. Katatonia : "Sanctitude"
20. Shad Shadows : "Minor Blues"
Top 10 Belgique - Albums/Eps
1. Luminance : "Sans Visage"
2. Organic : "Empty Century"
3. Charnier : "Charnier"
4. Kreng : "The Summoner"
5. Simi Nah : "Bootleg"
6. Kinex Kinex : "Polytheistic Christmas"
7. Cellule 34 : "Cellule 34"
8. Thot : "#XVNM"
9. Metroland : "Zeppelin"
10. Unidentified Man : "Dissociative Identity"
Béber
Top 20 albums
1. Kurt Vile : "b'lieve i'm goin down..."
2. Destroyer : "Poison Season"
3. Deerhunter : "Fading Frontier"
4. Deafheaven : "New Bermuda"
5. Chelsea Wolfe : "Abyss"
6. Father John Misty : "I Love You, Honeybear"
7. Sufjan Stevens : "Carry & Jowell"
8. Disappears : "Irreal"
9. Courtney Barnett : "Sometimes, I Sit and Think, and Sometimes I just Sit"
10. BC Camplight : "How to die in the North"
11. Marriages : "Salome"
12. Other Lives : "Rituals"
13. Protomartyr : " The Agent Intellect"
14. Ought : "Sun Coming Down"
15. Viet Cong : "Viet Cong"
16. Dan Mangan : "Club Meds"
17. Villagers : "Darling Arithmetic"
18. Beach House "Depression Cherry"
20 The Decemberists : "What a terrible world, what a beautiful world"
Tops 3 albums ‘Made in Belgium’
1. Benoît Lizen : "Naomka"
2. Taïfun : "of Coyotes and Men"
3. Balthazar : "Thin Walls"
Top 10 concerts
1. Sufjan Stevens (Bozar, Bruxelles)
2. John Grant (Botanique, Bruxelles)
3. The End of the road (War on Drugs, Futur Islands, Ought, ...)
4. Battles (Botanique, Bruxelles)
5. Caspian (Minard, Gand)
6. Calexico (Festival des Libertés, Bruxlles)
7. And so I watch you from affar (VK, Bruxelles)
8. St Paul and the Broken Bones (Botanique, Bruxelles)
10. The Decemberists (Ancienne Belgique, Bruxelles)
Révélations
1. Petite Noir : "La vie est belle/life is beautiful"
2. Quadrupède : "TOGOBAN"
3. Benjamin Clementine : "At least for now"
Jowell
Top 20 albums
1. Wand : « Golem » + « 1000 Days »
2. Battles : « La Di Da Di »
3. Pandan Bear : « Meet The Grim Reaper »
4. Sweat Lodge : « Talismana »
5. Fuzz : « II »
6. Metz : « II »
7. Romare : « Projections »
8. Jacco Gardner : « Hypnophobia »
9. La Luz : « Weirdo Shrine »
10. The Libertines : « Anthems For Doomed Youth »
11. Ty Segall : “Ty Rex”
12. Утро : “Солнце”
13. Girls Names : « Arms Around a Vision »
14. Unknow Mortal Orchestra : “Multi-Love”
15. U.S. Girls : « Half Free »
16. Gryflet : « Left To Unknow »
17. Gold Class : « It’s You »
18. Deradoorian : « The Expanding Flower Planet »
19. Dommengang : « Everybody’s Boogie »
20. Soft Cough : « Soft Cough »
Top 10 concerts
1. Fuzz (Muziekodroom, Hasselt)
2. Wand (Nuits Botanique, Bruxelles)
3. Panda Bear (Botanique, Bruxelles)
4. Yussuf Jerusalem (Madame Moustache, Bruxelles)
5. Unknow Mortel Orchestra (AB Box, Bruxelles)
6. Fyfe – (Botanique, Bruxelles)
7. Klub des Loosers (Botanique, Bruxelles)
8. US Girls (Botanique, Bruxelles)
9. King Khan and the BBQ Show (Madame Moustache, Bruxelles)
10. Metz (Botanique, Bruxelles)
Didier Deroissart
Top 20 albums
1. Armand Mélies : « Vertigone »
2. Muse : « Drones »£
3. Petite Noire : « La Vie est belle »
4. Heather Nova : « The Way It Feels »
5. Tom McRae : « Did I Sleep And Miss The Border? »
6. Les Innocents : « Mandarine »
7. Metz : « II »
8. Skip And Die : « Cosmic Serpents »
9. Citizen : « European Soul »
10. Boulevard des Airs : « Bruxelles »
11. Björk : « Vulnicura »
12. Tame Impala : « Currents »
13. Deerhunter : « Fading Frontier »
14. Viet Cong : « Viet Cong »
15. Garadh : « Need A Chance »
16. Charlie Winston : « Curio City »
17. Benjamin Clementine : « At Least For Now »
18. Papa Roach : « F.E.A.R. »
19. Ty Segall : « Ty Rex »
20. Soulfly : « Archangel »
Top 10 albums 'Made In Belgium'
1. Black Mirrors : « Black Mirrors »
2. Balthazar : « Thin Walls »
3. Feel : « Fell »
4. Marka : « Days Of Wine And Roses »
5. Ozark Henry : « Paramount »
6. Selah Sue : « Reasons »
7. Roscoe : « Mont Royal »
8. Sirius Plan : « Dod river Sessions »
9. Nicola Testa : « No More Rainbow »
10. Great Mountain Fire : « Sundogs »
Top 20 Concerts
1. Texas (Lotto Arena, Anvers)
2. Ozark Henry (Lotto Arena, Anvers)
3. Bianca Casady and the CIA (Botanique, Bruxelles)
4. Coeur de Pirate (Ancienne Belgique, Bruxelles)
5. Metz (Aéronef, Lille)
6. Imagine Dragons (Forest National, Bruxelles)
7. Beautiful Badness (Botanique, Bruxelles)
8. Ibeyi (Ancienne Belgique, Bruxelles)
9. TomMcRae (Ancienne Belgique, Bruxelles)
10. Tout Va Bien (AB Club, Bruxelles)
11. Christine And The Queen (Zénith, Lille)
12. Souchon et Voulzy (Forest National, Bruxelles)
13. Roxette (Lotto Arena, Anvers)
14. Arsenal (Ancienne Belgique, Bruxelles)
15. Charlie Winston (Ancienne Belgique, Bruxelles)
16. Two Kids On Holiday (Botanique, Bruxelles)
17. Roger Hodgson (Cirque Royal, Bruxelles)
18. Klo Pelgag (Botanique, Bruxelles)
19. Karavan (AB Club, Bruxelles)
20. Omar Souleyman (Ancienne Belgique, Bruxelles)
Flop 5 Concerts
1. Josef Salvat (Botanique, Bruxelles)
2. Groundation (Ancienne Belgique, Bruxelles)
3. Chapelier Fou (Botanique, Bruxelles)
4. The Kooks (Cirque Royal, Bruxelles)
5. Lambchop (Ancienne Belgique, Bruxelles)
Sebastien Leclercq
Top 20 albums
1. Viet Cong : « Viet Cong »
2. FFS : « FFS »
3. The Real McKenzies : « Rats in the Builap»
4. Thee Oh Sees : « Mutilator Defeated At Last »
5. Protomartyr : « The Agent Intellect »
6. Metz : « II »
7. Beach House : « Depression Cherry »
8. Cheatahs : « Mythologies »
9. Autobahn : « Dissemble »
10. Ought : « Sun coming down »
11. Sufjan Stevens : « Carrie & Lowell »
12. Courtney Barnett : « Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit »
13. Deerhunter : « Fading Frontier »
14. Everything Everything : « Get to heaven »
15. ChVrches : « Every open eye »
16. Dan Deacon : « Gliss Riffer »
17. Chelsea Wolfe : « Abyss »
18. Low : « Ones and Sixes »
19. Richard Hawley : « Hollow Meadows »
20. Ty Segall : « Mr.Face »
Top 5 concerts
1. Ought (Primavera, Porto)
2. IAMX (Ancienne Belgique, Bruxelles)
3. Editors (Olympia Theatre, Dublin)
4. Thurston Moore (Open’er, Gdynia)
5. Belle & Sebastian (Lollapalooza, Berlin)
Jean-Claude Mondo
Top 3 blues ‘Made in Belgium’
1. Bluesbones "Saved y the blues"
2. Boogie Beasts "Come and get me"
3. Blues Karloff "Light and shade"
Top 20 Blues
1. Buddy Guy : "Born to play guitar"
2. Henri Gray & Bob Corritore : "Blues won't let me take my best"
3. Dave Weld & the Imperial Flames : "Slip into a dream"
4. Zora Young & Little Mike and the Tornadoes : "Friday night"
5. Mike Henderson Band : "If you think it's hot here"
6. Anthony Geraci & the Boston Blues All Stars" : Fifty shades of blue"
7. Brandon Santini : "Live & Extended"
8. Knickerbocker All Stars : "Go back home to the blues"
9. Balkun Brothers : "Balkun Brothers"
10. Troy Redfern Band : "Backdoor hoodoo"
11. Jeff Jensen : "Morose elephant"
12. Andy Santana & the West Coast Playboys : "Watch your step"
13. Scott Ellison : "Elevator man"
14. Royal Southern Brotherhood : "Don't look back"
15. Kentucky Headhunters : "Meet me in Bluesland"
16. Sugar Brown : "Poor Lazarius"
17. Dalannah & Owen : "Been around a while"
18. Toots Lorraine : "Make it easy"
19. Andy Poxon : "Must be crazy!"
20. Lucky Losers : "A winnning hand"
Adrien Mouchet
Tops 10 albums
1. Girls Names : “Arms Around A Vision”
2. Lower Dens : “Escape From Evil”
3. Aline : “La Vie Electrique”
4. Viet Cong : “Viet Cong”
5. Beach House : “Thank Your Lucky Stars”
6. Deerhunter : “Fading Frontier”
7. Kagoule : “Urth”
8. Foals : “What Went Down”
9. Royal Headache : “High”
10. A Place To Bury Strangers : “Transfixiation”
10 Morceaux choisis
1. “Death” : Viet Cong
2. “All Your Yeahs” : Beach House
3. “To Die In L.A.” : Lower Dens
4. “Une Vie” : Aline
5. “Chrome Rose” : Girls Names
6. “40oz On Repeat” : Fidlar
7. “Multi-Love” : Unknown Mortal Orchestra
8. “Centralwing” : Kagoule
9. “My Own Fantasy” : Royal Headache
10. “Beaming White” : East India Youth
Top 15 concerts
1. FIDLAR (Aéronef, Lille)
2. Viet Cong (Ancienne Belgique, Bruxelles)
3. Girls Names (Botanique, Bruxelles)
4. A Place To Bury Strangers (Dour Festival)
5. Deerhunter (Grand Mix, Tourcoing)
6. Foals (L’Atelier, Luxembourg)
7. The Polyphonic Spree (Manchester Academy)
8. Metronomy (Ardentes, Liège)9. Eagulls (Dour Festival)
10. Songhoy Blues (Dour Festival)
11. Kagoule (Botanique, Bruxelles)
12. Dinner (Grand Mix, Tourcoing)
13. BRNS (Ronquières Festival)
14. Mac DeMarco (Grand Mix, Tourcoing)
15. Mountain Bike (Ardentes, Liège)
Taï
Top 20 albums
1. BC Camplight : "How To Die in the North"
2. Unknown Mortal Orchestra : "Multi-Love"
3. The Mountain Goats : "Beat the Champ"
4. Kurt Vile : "Believe I'm Going Down…"
5. Big Flo & Oli : "La Cour des Grands"
6. Barnett Courtney : "Sometimes I Sit and Think, Sometimes I Just Sit"
7. Grant John : "Grey Tickels, Black Pressure"
8. Faith No More : "Sol Invictus"
9. Calexico : "Edge of Sun"
10. Beach House : "Depression Cherry"
11. FFS : "FFS"
12. Action Bronson : "Sincerely, Mr. Wonderful"
13. White Matthew E. : "Fresh Blood"
14. Happyness : "Weird Little Birthday"
15. Django Django : "Born Under Saturn"
16. Blur : "The Magic Whip"
17. Electric)Noise(Machine : "Pardon"
18. Titus Andronicus : "The Most Lamentable Tragedy"
19. Petite Noir : "La Vie est Belle/Life is Beautiful"
20. Odezenne : "Dolziger Str. 2"
Top 5 concerts
1. Sean Rowe (AB, Bruxelles)
2. Future Islands (End of the Road, Larmer Tree Gardens, UK)
3. … and so We Watch You From Afar (VK, Bruxelles)
4. Kevin Morby (End of the Road, Larmer Tree Gardens, UK)
5. John Grant (Botanique, Bruxelles)
Bernard Dagnies
Top 20 albums
1. Modest Mouse : “Strangers to ourselves”
2. Thurston Moore : “The best day”
3. The Dead Weather : “Dodge and burn”
4. Blank Realms : “Illegals in heaven”
5. Viet Cong : “Viet Cong”
6. Best Friends : “Hot reckless, totally insane”
7. The Apartments : “No song, no spell, no madrigal”
8. Ty Segall : “Manipulator”
9. Django Django : “Born under Saturn”
10. Noel Gallagher’s High Flying Birds : “Chasing yesterday”
11. Twin Peaks : “Wild onions”
12. Fool’s Gold : “Flying lessons”
13. Swervedriver : « I wasn’t born to lose you”
14. Weezer : “Everything will be alright in the end”
15. White Manna : “Pan”
16. Cage The Elephant : “Tell me I’m pretty”
17. Neil Young : “The Monsanto Years”
18. The Chills : “Silver Bullets”
19. Girl Band : “Holding hands with Jamie”
20. The Delta Saints : “Bones”
Albums oubliés en 2014
- David Kilgour & Heavy Eights : “End times undone”
- Lola Colt : “Away from the water”
Top 5 concerts
1. Lola Colt (Botanique, Bruxelles)
2. Thurston Moore (Cactus, Bruges)
3. Calexico (AB, Bruxelles)
4. Allah-Las (Aéronef, Lille)
5. Gabriel Rios (Cactus, Bruges)
Thomas Hubin
Top 10 albums rap/hip hop FR
1. Requiem : “Lino”
2. Négritude : “Youssoupha”
3. Feu : “Nekfeu”
4. Rap Machine : “Disiz”
5. Nero Nemesis : “Booba”
6. La Voix Lactée : “Oxmo Puccino”
7. Dieu Est Grand : “Sam’s”
8. Comment c’est Loin (BO) : “Casseurs Flowteurs”
9. La Cour des Grands : “Big Flo & Oli”
10. Professeur Punchline : “Seth Gueko”
Top 10 albums rap/hip hop US
1. To Pimp A Butterfly : “Kendrick Lamar”
2. Compton : “Dr Dre”
3. Black Market : “Rick Ross”
4. B4.Da.$$ - “Joey Bada$$”
5. The Documentary 2 : “The Game”
6. Dreams Worth More Than Money : “Meek Mill”
7. If Uou’re Reading This Is Too Late : “Drake”
8. Bang 3 : “Chief Keef”
9. Summertime ’06 : “Vince Staples”
10. The Album About Nothing : “Wale”
Pierre Vangilbergen
Top 20 albums Metal
1. Iron Maiden : “The Book of Souls”
2. Slayer : “Repentless”
3. Motörhead : “Bad Magic”
4. Deluge : “Aethers”
5. Clutch : “Psychic Warfare”
6. Lamb of God - VII : “Sturm Und Drang”
7. Marilyn Manson : “The Pale Emperor”
8. Mass Hysteria : “Matière Noire”
9. Swallow the Sun : “Songs From the North I, II, III”
10. Saxon : “Battering Ram”
11. Enforcer : “From Beyond”
12. Sylosis : “Dormant Heart”
13. Paradise Lost : “The Plague Within”
14. Marduk : “Frontschwein”
15. Moonspell : “Extinct”
16. Satyricon : “Live at the Opera”
17. Powerwolf : “Blessed and Possessed”
18. Trivium : “Silence in the Snow”
19. Komah : Flashing Nightmare
20. Terror : “The 25th Hour”
Top 10 concerts Metal
1. AC/DC (Plaine du Graspop, Mol)
2. System of a Down (Forest National, Bruxelles)
3. EyeHateGod (Magasin4, Bruxelles)
4. Opeth (Ancienne Belgique, Bruxelles)
5. Black Label Society (Ancienne Belgique, Bruxelles)
6. Snot (De Kreun, Kortrijk)
7. Mass Hysteria (Reflektor, Liège)
8. Black Bomb A (Durbuy Festival, Durbuy)
9. Sick of it All (Brielpoort, Deinze)
10. Lordi (De Kreun, Kortrijk)
Ludovic Vandenweghe ( Photographe )
Top 10 Albums/Eps :
01. Tame Impala : « Currents »
02. Modest Mouse : « Strangers to ourselves »
03. Dominique A : « Eléor »
04. Aaron : « We Cut the Night »
05. Calexico : « Edge of the Sun »
06. Viet Cong : « Viet Cong »
07. Blur : « The Magic Whip »
08. Noel Gallagher’s High Flying Birds : « Chasing Yesterday »
09. Ty Segall : « Mr.Face »
10. Girl Band : « Holding hands with Jamie »
Top 5 Concerts :
1. Dominique A : Concert Mons2015 - Festival le Carré Mons Belgique
2. Aaron : Concert Le Grand Mix Tourcoing France
3. Noel Gallagher’s High flying birds : Concert Club69 Bruxelles Belgique
4. Calexico : Concert Ancienne Belgique
5. TriggerFinger : Concert Aéronef Lille France
Eenvoud siert bij de Ierse rockers Raglans . Ze hebben een leuke sfeervolle, vrolijke , opgewekte plaat uit , met het nodige (spel)plezier gemaakt en die een zeker samenhorigheidsgevoel uitstraalt . “Diggin holes” en “Lady roll back the years” brengen je meteen in de juiste stemming . Fris , sprankelende uptempo songs. Daarna komt het popgevoel sterk naar voor en klinkt het wat gewoontjes , maar nog wel steeds goed . De meer sfeervolle “Not now”, “High road” en “Born in storms” tonen dat het kwartet breder kan gaan. Tussenin nog eens wat meer knallen met “The man from Glasgow”, die onderstreept dat het rockend concept het sterkst is.
Een gretig bandje alvast , die al een behoorlijke livestatus hebben opgebouwd en geknipt zijn voor de zomerfestivals!
Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.
Kennismaken met St Germain deden we vijftien jaar terug … Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds.
St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .
Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen komen of heupwiegend gedropt zijn in de Sahara of in de jungle.
Live opnieuw een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , die broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je wordt meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound. De zomerse single “Real blues” opent, is warm, knus , energiek, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeren en de ritmische percussie prikkelt, dweept op en klinkt aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje hebben we!
St Germain loodst ons doorheen de plaat met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) wordt prachtig ingeleid door het gitaarspel en maakt de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelen over ons heen.
We zijn duidelijk te vinden voor de aangenaam voortkabbelende grooves van die afroblues/jazzlounge. Puike return.
Met ‘Last of our kind’ gaat The Darkness van de broers Dan en Justin Hawkins verder op het pad van voorganger ‘Hot Cakes’: stevige, harde rock met weinig verrassingen. Zeggen dat ze nog steeds lijken op een Queen-cover-band die enkel de afleggertjes en vullertjes van Freddie Mercury brengt, is er misschien wat over. De band werkt duidelijk aan een eigen geluid en een eigen gezicht, maar voor deze ‘Last of our kind’ had de strenge hand van een externe producer misschien wonderen kunnen doen.
De eerste helft van het album is nog best spannend. De openers “Barbarian” en “Open Fire” schieten tegen een hoog tempo uit de startblokken en laten zo het beste verwachten, maar met die twee songs is het meeste buskruit al verschoten. Het derde nummer, titeltrack “Last our kind” kan al veel minder boeien. Daarna komt nog de knappe intro van “Roaring Waters”, maar de rest van het nummer heeft maar weinig vlees aan het been. De rest van de CD is meer van hetzelfde, maar dan met minder inspiratie, zowel muzikaal als tekstueel.
Mochten we nog in de vorige eeuw leven, dan had de ballad “Sarah O’ Sarah” een mooie single geweest voor de StuBru’s en Radio Donna’s van die tijd en zeker voer geweest voor een Knuffelrock-CD, maar in 2016 lijkt het er eerder op dat de band een ballad zocht als rustpunt voor tijdens de live shows. Op het afsluitende “Conquerors” mag bassist Frankie Poullain als zanger fungeren, maar dat maakt dan weer eigenlijk enkel duidelijk dat de sterkte van The Darkness ligt bij zanger Justin Hawkins.
The Darkness krijgt met ‘Last of our kind’ punten voor volharding en goede bedoelingen, maar veel nieuwe fans zullen ze er niet mee winnen.
Met ‘What Went Down’, zette Foals in 2015 een grote stap naar een breder (en iets bombastischer) geluid, en hopelijk ook zo naar een breder publiek. Prima plaat, goeie reviews, een jaarvoorraad wijn die bij de opnames soldaat werden gemaakt, en een instap naar grotere venues lonkte.
Een week na de gesmaakte passage in Vorst Nationaal (dat toch iets té groot bleek en Vorst Club werd) ging vanavond ook de Zénith in Lille massaal voor de bijl in een verschroeiend optreden dat het UK & Europese gedeelte van hun tournee in schoonheid mocht afsluiten.
Alle ingrediënten om er een kolkend feestje van te maken waren alvast aanwezig. Een gretige band met veel goesting en speelplezier - altijd mooi om te zien - , een uitzinnig publiek dat tekstflarden bleef zingen én natuurlijk een mooie back catalog waarin gretig gegrasduind werd. Van de 16 nummers die de revue passeerden kwamen slechts 7 van ‘What Went Down’, dus de fans werden ook getrakteerd op een mooie doorsnede uit hun gevarieerde repertoire en stijlen.
Van de funky disco-dansbaarheid van “My Number”, over de Afrikaanse gitaartjes op “Olympic Airways” en “Balloons”. Maar ook van de ingetogen pracht van “Spanish Sahara” en het aan Fleet Foxes schatplichtige “London Thunder” tot de bombarie en explosieve rock waarin Foals de laatste twijfelaars heden ten dage live absoluut mee over de streep trekt. Knallen was het met gloeiende sintels die steeds opnieuw werden opgestookt tot exorbitante vreugdevuren. Vooraan in de set met het giftig denderende “Snake Oil” en op het eind met de aanrollende geluidsgolven van “A Knife In The Ocean” en het snoeiharde gebrachte “Inhaler”.
In de bissen troffen we naast “London Thunder” met het zo heerlijk uitbarstende “What Went Down” en het dodelijk efficiënte “Two Steps, Twice” nog 2 orgelpunten van formaat waarin de energieke veulens uit Oxford de Zénith nog eens finaal deden steigeren en naar een collectief delirium voerden.
Zanger Yannis Philipakkis vuurde zijn band en het publiek het hele optreden aan als een wandelende splinterbom. Meermaals hitste hij alles en iedereen op om volledig los te gehen om dan zelf de daad bij het woord te voegen en zelf het publiek in te duiken! Kortom, de mening over dit concert kan het best uit zijn eigen mond komen en we treden die met veel plezier bij: “Fucking badass! Best monday ever!”
Op basis van wat Foals anno 2016 te horen brengt, lijdt het geen twijfel dat deze zomer The Barn in Rock Werchter zonder probleem in lichterlaaie zal gezet worden en er vele nieuwe zieltjes zullen worden bijgewonnen!
Setlist: Snake Oil / Olympic Airways / My Number / Birch Tree / Give It All / Mountain At My Gates / Balloons / Providence / Spanish Sahara / Red Socks Pugie / Late Night / A Knife In The Ocean / Inhaler
Bis - London Thunder / What Went Down / Two Steps Twice
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-foals-29-02-2016/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Hinds kunnen eigen toekomst glorieuzer maken
Hinds
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-02-28
Johan Meurisse
Het jonge vierkoppige vrouwelijk gezelschap Hinds was op het Eurosonic-Noorderslag 2015 al een bescheiden sensatie . Van een duo Deers zijn ze uitgegroeid tot een kwartet, Hinds, die heerlijke lofi garagepop speelt . Hun rommelige , rammelende , rauwe, ongepolijste pop klinkt charmant als speels ongedwongen . Hun debuut ‘Leave me alone ‘ van twaalf songs , met het nieuwe jaar verschenen, werd zo goed als allemaal gespeeld met een tweetal covers; ze passeerden de revue in een kleine 50 tal minuten.
De jonge dames hadden er duidelijk zin in , de discostamper “You sexy thing” van Hot Chocolate leidde het concert in . Een verleidelijk danspasje naar en op het podium … en inpluggen maar . De eerste twee “Warning with their curling” en “Trippy gum” van de vier Madrileense dames klonken al aanstekelijk. Een beker bier van een oververhitte fan of hoe je ‘t ook wenst te interpreteren , gooide wat roet in het eten, maar dat belette niet dat ze door een even jong publiek warm werden onthaald en dat een glimlach al snel terug verscheen .
In die onschuldige sound , die een beetje kan gelinkt worden aan Parquet Courts , Ultimate Painting en het oude Guided by Voices , Pavement, horen we onderhuids ook 60s dampende rock’n’roll Tarentino . Niet voor niks knalde na de set een ‘Kill Bill’ fragment van de Japanse The 5.6.7.8’s (“Woo hoo”) door de boxen …
Af en toe klonken ze wat soberder , ingenomener , was er een liefdesliedje of kon je wat wegdromen, maar met de groovy uptempo’s van “Warts”, “Chili town” , “Garden” en de single “Bamboo” trokken ze het geheel wat meer open , extraverter en lekker in het gehoor . Hier dreunde de bas goed door , waren de gitaren waren scherper gespannen en de drums wat feller, geruggensteund door de leuke samenzang , wat net een aangenaam frisse, leuke set opleverde .
Hinds kan nog niet aan Pins of Nots en staat nog ver van de intellectual pop van Savages, maar de jonge dames hebben een mooie toekomst om hun onstuimige , aanstekelijke sound glorieuzer te maken …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
