Together PANGEA - Stomend feestje in café De Zwerver
Together PANGEA
café de Zwerver
Leffinge
Voorprogramma Mind Rays, een viertal uit Gent, zag ik vorig jaar al eens aan het werk en toen had ik nog ernstige twijfels. Maar in Leffinge mocht ik die meteen overboord kieperen. Wat is deze band gegroeid! Strak gehouden gore grotestads garagepunk met als ijkpunten een gitaar waarvan de viezigheid afdroop en een waanzinnige zanger. Soms lieten ze hun songs bewust ontsporen in zeeën van echo en gepiep. Misschien leuk voor hen, ik had er evenwel niets aan. Maar die gebalde nummers die zo op je gezicht uiteen spatten, daarvoor ging het vuistje graag de lucht in. Mind Rays waren niet alleen een gesmaakte opwarmer, ze zorgden er ook nog eens voor dat het feestje bij Together PANGEA meteen losbarstte!
Together PANGEA uit Los Angeles kaapte vorig jaar maar liefst drie prijzen weg in de jaarlijkse poll van de Vera in Groningen, toch nog steeds één van de meest toonaangevende zalen in Europa : beste optreden in de Vera, beste band en beste album! Ruimschoots voldoende om mij benieuwd naar Leffinge te laten trekken hoewel ik die laatste plaat, ‘Badillac’, niet echt een hoogvlieger vind.
Dan moesten ze het live maar waarmaken en dat lukte hen zeker niet onaardig. Hun messcherpe gitaarrock met een punkrandje nodigde meteen uit tot een stomend en botsend feestje vooraan. Terwijl de tweede gitarist en de drummer ook puik werk leverden waren het de geschifte bassist, Danny Bengston, en vooral zanger-gitarist, William Keegan (bijzonder mooie stem overigens),die met de meeste aandacht aan de haal gingen. Ik meende raakpunten te horen met Mikal Cronin en duidelijk ook een paar keer met Nirvana. Maar net als bij de plaat bleef ook hier ik een beetje op mijn honger zitten. Songs als “Badillac”, “Sick shit” en het van een schitterende tempowisseling voorziene “Offer” bleken live echte mokerslagen maar lang niet alles was van een dergelijke kwaliteit. Dat terwijl een parel als “Where the night ends” gewoon in de kast bleef liggen.
Soms werd er te opzichtig naar de radio gelonkt en klonk het te gepolijst om mijn superlatieven boven te halen.
Maar dat Together PANGEA er ‘stond’, laat daar geen twijfel over bestaan. In die mate zelfs dat ik vermoed dat de groep een kans heeft om door te breken. Of zijn ze daar dan toch 25 jaar te laat voor geboren?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
15 jaar en 7 studio albums. Zolang heeft het geduurd vooraleer het uit Portland, Oregon afkomstige alt.countryfolk gezelschap The Decemberists eindelijk de podiumplanken van de AB heeft mogen kussen. Op zich al een kleine schande als je ziet hoe het jonge grut tegenwoordig aan amper een halve hapklare radiohit genoeg heeft om die zaal in een oogwenk te doen vollopen, maar nog groter was onze verwondering toen bleek dat frontman Colin Meloy en zijn gezellen in Brussel voor een halfvolle arena moesten aantreden.
Misschien heeft één en ander wel te maken met het wat ingewikkelde muzikale recept dat The Decemberists door de jaren heen hebben ontwikkeld en verfijnd, en waarin zowel ingrediënten uit pastorale folk, rootsy americana, lichtvoetige country en melodieuze indiepop verwerkt zitten. Hun jongste worp ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’ is wat dat betreft niet enkel hun meest veelzijdige werkstuk, het is ook de eerste plaat van de groep waar cynisme zo duidelijk de boventoon voert.
In de epische opener “The Singer Addresses His Audience” kroop Meloy in de huid van de denkbeeldige popster die artistieke credibiliteit heeft ingeruild voor publieke adoratie, een scenario dat heel even niet eens ondenkbeeldig leek voor The Decemberists toen ze op de Grammy Awards in 2012 met “Down By The Water” nipt de duimen moesten leggen voor Foo Fighters als ‘best rock performance’. Deze potige countryrocker waar een groep als The Jayhawks een moord zou voor begaan en die op momenten zelfs naar early R.E.M. rook tekende ook in Brussel voor één van de vele hoogtepunten van de avond.
Aan de oppervlakte lijken The Decemberists een wat duf imago van foute country groep in foute donkere maatpakken te cultiveren, maar in werkelijkheid heeft de band met Colin Meloy een praatgrage entertainer in de rangen die lustig dolde met het Belgische publiek, en met de kleine schare Amerikaanse fans in het bijzonder. De man heeft klaarblijkelijk nooit kunnen kiezen tussen zijn drie grote liefdes: muziek, geschiedenis en literatuur.
Niet toevallig zijn verschillende van zijn songs dan ook geïnspireerd door historische gebeurtenissen of fictieve personages, en dat leverde in Brussel een paar tot de verbeelding sprekende songtitels op als “Grace Cathedral Hill”, “The Legionnaire’s Lament” of “16 Military Wives”.
Meloy is dan wel het gezicht én de spreekbuis van de band, toch etaleerden The Decemberists zich in de AB vooral als een hecht en vlekkeloos musicerend collectief. Toegegeven, de twee voor de gelegenheid meegetroonde achtergrondzangeressen lieten sommige nummers soms gevaarlijk dicht richting kleverige doo-wop afglijden en boden amper meerwaarde. Wel essentieel voor het theatrale geluid van de groep bleek de verbluffende virtuositeit van Meloy’s sidekick Jenny Conlee, die met sprekend gemak zowel keyboards, accordeon, melodica als xylofoon hanteerde. Aan zijn linkerzijde werd Meloy dan weer geflankeerd door gitarist Chris Funk die opgejaagd door de strakke ritmesectie voor de nodige rock’n’roll punch zorgde, maar even goed overweg kon met steel pedal of banjo.
Nogmaals, hoogtepunten legio in de AB, maar de strafste stoot die de zeven Amerikanen als collectief uit hun hoed toverden moet toch ‘The Island: Come and See/The Landlord's Daughter/You'll Not Feel The Drowning” zijn. Met dit ruim 10 minuten durende epos uit het concept album ‘The Crane Wife’ (‘06) voerde de groep een ware tour de force op waarin pastorale folk en prog een al even onwaarschijnlijke als avontuurlijke flirt aangingen.
Tot twee keer toe stuurde Meloy zijn makkers richting backstage, wat telkens een beklijvend solo moment opleverde. Midden in de set stak het verstilde “Carolina Low”, een van onze persoonlijke favorieten uit de nieuwe plaat waar de uitdrukkelijke knipoog naar alt.country godfather Townes Van Zandt meer dan waarschijnlijk voor iets tussen zit. In de encores stond de frontman opnieuw alleen op de planken, dit keer om met “Wonder” het schuldgevoel wat te temperen omdat hij de verjaardag van zijn negenjarig zoontje vandaag moest missen. “A Beginning Song” sloot de avond af zoals ie begonnen was: episch en groots.
En de moraal van het verhaal hoor ik U vragen? Wel, op basis van hun zonder meer meeslepende prestatie in een schromelijk onderbemande AB zat die reeds fijntjes verborgen in de titel van het jongste Decemberists album: ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/serafina-steer-24-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-decemberists-24-02-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Acid is een gezelschapscombo van drie gasten uit drie verschillende landen , twee producers/techneuten van Engeland/Verenigde Staten , samen met de indiefolkzanger Ry Cuming (die we kennen van Ry x) . ‘Liminal’ zit in de sferen van James Blake, Jamie Woon en Sohn .
Binnen die UK trippop/postdubstep hebben we hier te maken met een afwisselend plaatje van aangename groovende trips tot sfeervolle , dromerige , ingenomen; minimalistische spookachtige soundcapes , die gaan van een toegankelijke “Fame” , Tumbling lights”, “Basic instinct” , Clean” tot de slow trips van “Animal” , “Veda” of “Creeper”, gedragen door de fragiele stem op z’n Bon Ivers . Arty pop met lichte grooves dus.
De plaat blaast warm en koud, biedt donkerte en licht en gaat van dance tot een schemerzone. Een mooi subt!iel klanken- en kleurenpalet dus , dat speelt met sounds en slowe beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek en een bijzonder sfeertje weet in te steken.
De sing/songwriter Luke Sital-Singh is een opkomend talent en heeft al meteen met “The greatest lovers” een goede hit op zak . We horen gevoeligheid en intensiteit terug in de sobere, sfeervolle en broeierige nummers . Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ en kreeg hij ook nog een nominatie voor de BBC’s Sound of 2014 . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Een afwisselend plaatje in het genre dus, waarbij enkele nummers gedragen worden door akoestische/elektrische gitaar en piano en zijn helder indringende stem (“Bottled up tight”, “Nearly morning” , “Fail for you”, “Cornerstone” en “Benediction”) ; die leiden in naar de emotionaliteit en weemoed. De andere zijn boeiend en intrigeren door de opbouw, “Nothing stays the same” , “Lilywhite” en “I have been a fire” of ze mogen lekker catchy klinken (“We don’t belong” en zijn doorbraaksingle) .
Kijk we hebben hier te maken met een doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem album …
De Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen maken er een vrolijke , leuke, ontspannende en aangename boel van . Vijf jaar terug kwamen ze in de belangstelling met “Golden age” , een kleine reclamehit.
Net als de vorige platen brengt de derde cd een rits toegankelijke songs met een smiley als “Navigator” , “My club” , “Choke it” en “Hurricane”. Meer ‘galaxy’ sounds ervaren we op een “Zombies”. Toeters en bellen , deze Asteroids Galaxys bieden een uiterst gezellig geluid.
Brns – Brains, om het u wat makkelijker te maken, is na het korte debuut ‘Wounded’ toe aan hun tweede plaat . De heren uit het Brusselse nemen een voornaam plaatsje in binnen de Belgische indiescene … Hun frisse, broeierige zelfs opwindende songs werden gekenmerkt door een strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums , wat voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze sound zorgde, die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen. Ze zaten ergens tussen Battles , Tortoise en CYHSY in .
Op die tweede plaat ervaren we een even broeierige spanning , zijn er melodieuze als aparte afwijkende ritmes , en klinkt het in zijn totaliteit meer zweverig , o.a. meebepaald door de knap uitgewerkte vocale harmonieën, die dan naar Alt-J neigen. Openers “Void” en “Slow heart” zijn al meteen twee fijne openers.
De multi-instrumentalisten gaan opnieuw gretig te werk, klinken alternatief en hebben dus een boeiend staaltje afgeleverd met deze plaat, die zich per beluistering laat ontdekken!
Een aparte , eigenzinnige figuur die Tricky aka Adrian Thaws , die trouwens zijn laatste plaat naar zichzelf vernoemde…. Samen met Portishead en Massive Attack stond hij aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister, rauw én toch toegankelijk.
Al twintig jaar is hij bezig … een ondoorgrondelijk muzikaal karakter hebben we op die eerste platen ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit, maar OK onze ‘Tricky kid’ kan live nog altijd z’n duivels ontbinden …
… En vanavond was ‘t van dat … De songs werden pittig gekruid en klonken beduidend extravert . Sommige nummers kregen stevige rockinjecties door de hoekige gitaar en de felle drums en werden ondergedompeld in intrigerende , opbouwende, hitsende jams , die soms explodeerden , wat ferm gesmaakt werd door het publiek.
De op voorhand geprogrammeerde elektronicasounds met die duistere, lome, relaxte vibes vulden aan .
Tricky zelf brabbelt , murmelt met z’n slepende zware stem de nummers aan elkaar, en heeft nu met K Bleax een vaste zangeres . Toegegeven , zij kan niet tippen aan de vorige zangeressen , haar stem is minder indringend, sensueel en dromerig.
Een clubconcert van Tricky is evenwichtiger dan op een festival , waar hij de mogelijkheid en de ruimte heeft zich volledig te laten gaan; ook zijn muzikanten krijgen de kans zich volledig te ontplooien . Hierdoor kwamen songs als “You don’t wanna”, “Really real , “Nicotine live” en “Breeders” sterk uit de verf en brachten ze ons in dat unieke sfeertje . Tricky trekkebekt , maakt allerhande rare armbewegingen en trekt aan zijn shirt en pull , tussenin nipt hij aan een drankje en rookt hij z’n jointje of sigaretje op , terwijl Bleax vocaal zweeft over de nummers . Op “Why don’t you” neemt zij een prominente rol in. De paar overbekende oudjes “Overcome” en “Black steel” waren mooi verdeeld in de set en werden dan ook sterk onthaald.
Op deze nummers probeert het kwartet er wel een feestje van te maken . Af en toe zakte het wat , maar op het eind kreeg de Tricky sound nog meer een eigen smoel . Hij zelf trad meer op het voorplan en trekt fel , krachtig, verbeten van leer . Meer emotie en impact! “I wanna be your dog” was een heuse rocker , maar ook “Vent” en “By meself” waren strak , hard , overtuigden en werden net als de paar andere bisnummers in een jam ondergebracht .
Hier was Tricky onder stoom , zat iedereen op dezelfde golflengte en kon hij na bijna twee uur nog doorgaan . Met een pompende reprise van Stooges’ “I wanna be your dog” werd de lekkere, chaotische, gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besloten.
Tja live altijd wel iets apart … een grillige persoonlijkheid , die zijn muzikale triphopwereld in een rockconcept duwde , scherp en weerbarstig.
Organisatie: Agauchedelalune + Aéronef, Lille
Nijdrop , Opwijk concerten
- Nieuw
27-03-15 – The Baboons - kroegentocht
09-04-15 – Tiny Legs Tim
30-04-15 – Opwijk Ontploft! – een podium voor alle Opwijkse creatievelingen – infos zie site
07-05-15 – The Posies
04-06-15 – The Leisure Society
06-06-15 – Fifty Foot Combo
- Concerten
20-02-15 – Wallace Vanborn, Horses On Fire
04-03-15 – Pond, Polaroid Fiction
07-03-15 – AC/DC tribute – let there be rock (Bon Scotch – Lazy Bitch)
12-03-15 – Het Zesde Metaal
19-03-15 – Briqueville, Musth
02-04-15 – Nordmann, Mauro sings Houben
10-04-15 - Raketkanon
17-04-15 – Raymond Van Het Groenewoud
22-04-15 – De Mens
21-05-15 – Spinvis solo
INFO + andere events http://www.nijdrop.be
Alt-J premiere provocative new video for “Pusher”
Alt-J premiere provocative new video for Pusher - two nominations at BRIT Awards 2015
Today, alt-J premiere the video for Pusher – the latest track to be lifted from their critically acclaimed album This Is All Yours. Created by renowned collective Division Paris and directed by Thomas Rhazi, the video focuses on a man trying to speak louder to an uninformed society, addressing both freedom of choice, and love and hate.
The concept was imagined by frontman Joe Newman and director Thomas Rhazi. Thomas says: “The original idea was Joe's one. It was about a guy breaking his neck in a very poetic way. We spoke about the British Speaker’s Corners – all those men and women in the late 70’s preaching for their own reasons and beliefs. I wanted this film to be very humanist and as deep and simple as it could be.”
The message that alt-J and Thomas have created is both penetrating and thought provoking: “The hero does the most excessive act because he can’t do anything else – shaking up people’s minds in those dark and sad times”, says Thomas.
Watch the video for 'Pusher’ here: http://youtu.be/ZmnZHudtzXg
alt-J are nominated for two awards at the BRITs 2015: British Group and British Album for their second number one selling LP This Is All Yours, which was also nominated for Best Alternative Music Album at the 2015 Grammy Awards. The nominations follow the three they received at the BRIT Awards 2013: British Breakthrough Act, British Group of the Year and British Album for their debut, An Awesome Wave, which also won the 2012 Mercury Music Prize and received the 2013 Ivor Novello Album Award.
This Is All Yours debuted at number one in the official UK album charts and number four on the US Billboard 200 upon release in September, and has sold in excess of half a million copies. The album contains the singles Every Other Freckle, Left Hand Free and Hunger Of The Pine, and is available to stream and buy in CD, digital and double-vinyl editions.
Listen to This Is All Yours via Spotify: http://spoti.fi/altJ
Praise for This Is All Yours
“None of it is easy. But all of it is stunning” - Album of the Week, Sunday Times Culture
"One of the albums of the year" 5* Evening Standard
“This sumptuous riddle of a record is a celebration of everything but normality” - 4*, Q
magazine
“An outlandish delight” - 4* The Times
“sublime hook and textures… a beautifully challenging labyrinth of sound” - 4*, The
Guardian
“An assured and strange album from a highly intriguing and inventive outfit” - 4*, MOJO
“A lovely album - inventive, seductive and dazzling" - 4* Daily Telegraph
“Behind every batshit idea is a wealth of beauty. They’ve struck gold second time
around” - 4*, DIY
“Complements their ingenious genre infusions with a new swagger” - 4* Mail on Sunday
“It engulfs you like a deep forest; alt-J mk.II is an impressive expansion” - 8/10, NME
www.altjband.com
Openen doen we met een man alleen, 6SISS. Hij produceert soundscapes/drones. Hij draait hierbij toepasselijk een t-shirt van OM. Want daar neigt het naartoe. Zware, diepe, hevig in de oren slaande bassen die de trommelvliezen doen dansen. Het was ook wel het enigste dat danste. Want party-muziek is het gelukkig niet. Trancendale muziek die de middelmatigheid ver overstijgt. Hij schepte perfect de sfeer ter voorbereiding van Briqueville. Met mokerslagen die de zaal doen trillen en de vloer doet daveren. Vibraties die uit de aarde zelf lijken te komen …
Zonder pauze of waarschuwing worden we dan overgeleverd aan de lusten en geneugten van Briqueville . Voor de ene een overdreven hype, voor de andere nobele onbekenden. Maar voor mij zijn ze de toekomst van de Belgische muziek. Wie de bandleden zijn is het best bewaarde geheim in muziekgeschiedenis. Vast staat dat het geen groentjes zijn. Hun eerste , titelloze plaat is uit sinds november 2014. Deze werd met de nodige originaliteit gepromoot. Enkele exemplaren werden overal in het land begraven en konden door de fans opgegraven worden. De plaat is ook nog steeds gewoon te koop en wordt vergezeld van een prachtige jutte zak.
Maar dan nu de muziek. Briqueville brengt post-metal, sludge, een beetje prog. Een gevaarlijke mix voor oren en gevoel. Want dit wordt zwaar blazen! Gehuld in gouden Venetiaanse maskers en zwarte capes betreden ze het strijdtoneel. Klaar om de zaal in de vernieling te spelen.
En dat lukt hen opnieuw moeiteloos. 5 man stern die samenspannen om de zaal minitieus aan flarden te scheuren. Maat per maat wordt de spanning opgebouwd, wordt het klanktapijt gespreid over een publiek dat smacht om te mogen ontvangen. Een spektakel voor de oren en een aanslag op de trommelvliezen.
Een band die de volledige show weten te boeien. Een concert om nog lang te onthouden. Een groep die nu al op u lijstje moet staan. Want deze jongens (wie ze ook zijn) zullen heel ver raken. Ze touren nog het hele land door. Kijk gerust eens op hun website om de lijst te bekijken en om eens de sfeer te snuiven die deze band wil en weet te creëren.
Info http://www.briqueville.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-20-02-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .
Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .
En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …
Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Aanvankelijk was Team Me een solo-project van Marius Hagen. Dit werd snel opgedoekt, nu is Team Me een zestal. De Noren hielden gisteren halt in de Rotonde van Botanique. Hun recentste worp ‘Blind As Night’ kreeg eind januari een wereldwijde release. Dit album kwamen ze dan ook voorstellen gepaard met enkele oude nummers. Dit nieuwe album geeft hun sound een meer elektronisch kantje. Hierdoor is hun geluid te omschrijven als een mix tussen Efterklang, MGMT in de beginperiode en I’m From Barcelona. Deze opgetogen bende in een nagenoeg volle Rotonde kan niet missen.
Team Me begon met de opener van hun nieuw album “Riding My Bicycle (from Feddersensgate to Mollerveien)”. Dit nummer is de perfecte opener van een set, beginnen met rustige gitaar intro’s en geleidelijk opbouwen met meerdere instrumenten. Uiteindelijk volgt dan de apotheose en iedereen is meteen mee met het verhaal. Om dit begin wat extra sterkte bij te zetten wordt meteen single “F Is For Faker” gespeeld. Stilstaan is onmogelijk bij deze uptempo muziek. Live krijgt hun muziek wat extra gitaar wat een speciale touch geeft aan hun muziek. De solo’s zijn opwindender en klinken zwaarder door. Hun eigen enthousiasme zorgen ervoor dat de muziek nog beter klinkt dan op cd.
Na enkele nieuwe nummers te spelen gaat Team Me terug naar de basis. Nummers van de debuutplaat en zelfs debuut-EP worden gespeeld. “Me And The Mountain” toont de simpelheid van de band en hun folky achtergrond. Het is precies alsof de haard aanligt, je knus in de zetel ligt onder een deken en het buiten aan het sneeuwen is. Dit gevoel wordt versterkt tijdens de rustige intermezzo’s. Zoals bij “Steven” waar de enige vrouw in de groep een solo-momentje krijgt. Het gevoel van voldoening en gelukzaligheid is nooit ver weg. Bij “Blind As Night” wordt een leuk effectje toegepast door gloeilampen te laten schijnen op de toon van de muziek. Team Me is dus werkelijk het licht in de duisternis.
Dit licht schijnt het felst op het einde van de set. “Patrick Wolf & Daniel Johns” wordt ingezet waarna de zaal gezellig balanceert op te tonen van de muziek. De eerste single van de band “Show Me” is meteen het einde van de set. Hierbij schreeuwt de volledige zaal nog eens mee met de band. Ze blijven schreeuwen tot ze uiteindelijk terugkomen om nog twee nummers te spelen. “With My Hands Covering Both Of My Eyes I Am Too Scared To Have A Look At You Now” is het hoogtepunt van de set en meteen ook het einde. De zanger staat op de rand van het podium, je voelt zijn speeksel op je lichaam wanneer hij zingt. De gitarist verdwijnt wel degelijk het publiek in waar iedereen gek wordt. De band stond nog nooit zo dicht bij het publiek. Hierdoor verdwijnt de barrière tussen band en publiek en lijkt het op een groep vrienden die samenkomen.
Iedereen springt nog een laatste keer samen in de lucht waarna de band het podium verlaat. Een gevoel van gezamenlijk geluk weergalmt door de zaal. T
eam Me heeft iedereen opgebeurd op de laatste dag van de week. De band is maar met zes, maar op het podium zijn ze met honderden. De samenhorigheid, de simpelheid en vooral de bescheidenheid van de jonge band maken van dit concert een unieke ervaring.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/two-kids-on-holiday-20-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/team-me-20-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Afkomstig uit Beringen was support-act 30.000 Monkies die als een totale verrassing op ons af kwam. Een keihard optredentje, nog veel heviger dan de hoofdact. Deze vier knapen wisten een stevig potje noiserock voor te schotelen in een mengeling van doom-, sludge- en postmetal.
Als we één ding zeker weten is het dat we trots mogen zijn op onze Vlaamse muziekindustrie. Het Gentse Wallace Vanborn heeft dit in Hasselt nog maar eens bewezen. Ze hebben al 2 dijken van Albums op hun naam staan en ook hun laatste nieuwe ‘The Orb We Absorb’ sloeg in als een bom.
Enkele dagen voor dit optreden werden we door hen al volledig van ons sokken geblazen op ‘We Are Open’ in Trix, Antwerpen. We keken dus vol ongeduld uit om Wallace een tweede keer te zien los gaan.
Het minste wat we over hun showke kunnen zeggen is dat er een aantal ongeremde gitaren en een echte rock ‘n’ roll attitude aan te pas komt . Ze scoorden met “Beez in a Buzz”, “Supply and the Damned” en “Wizzard Cast Blizzard”, drie van de vele parels die te beluisteren zijn op ‘The Orb We Absorb’.
Ook enkele nummers van hun vorige platen ‘Free Blank Shots’ en ‘Lion’s Liars Guns and God’ werden met veel trots nog eens bovengehaald Nadat de boxen bijna opgeblazen waren en onze oordoppen al lang geen nut meer hadden, begonnen ze aan hun laatste nummer “Cowboy Panda’s Revenge”, de grootste parel van allemaal! We kregen smerige stonerrock op ons bord en het heeft zeker gesmaakt!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De Britse zangeres Paloma Faith is al zo’n vijf jaar bezig en laat een 50/60s gloed sijpelen in haar groovy , broeierige en sfeervolle retrosoulpop . Ze beschikt over een sterk indringende stem , en is gelinkt aan Joss Stone , Lana Del Rey, Jessie Ware en Carmel ( hoe zou het nog met deze zangeres zijn?) . En op het podium showt ze haar acteertalent , wat het publiek doet opzwepen en het spontane contact bevordert. Het levert een ‘shakey’ dansfeestje op , zeker in het eerste deel en in het laatste luik van de set .
Inderdaad , samen met haar full band , die gretig te werk ging, en haar backing vocaliste, die een prachtrol op zich nam, vliegt de Britse diva er huppelend en giechelend tegenaan met dampende songs als “Mouth to mouth” , “Take me” en “Stone cold sober” , wat een extraverte tint biedt aan deze songs.
Een rits goede muzikanten in avondkledij begeleiden haar. Zijzelf heeft een kort retroglitterkleedje aan met een bloemenkransje op haar lange blonde haren; wat glamour en glitter in een Kate Perry style, zo te zien .
Met alle respect voor haar nieuwe Franse boyvriendje, probeert ze af en toe wat in het Frans te brabbelen . Een woordje Nederlands was hier toch graag meegenomen . Leuk allemaal in z’n geheel; wat de zangeres naar een hoger niveau brengt op het podium.
De sfeervolle songs raken iets minder , maar dat zal dan eerder aan mij gelegen zijn , want ook de love nummers “The bigger you love”, “It’s the not knowing” als “Leave while I’m not looking” en “Love only leaves you lonely” - waar zelfs de twee gitaristen letterlijk hun solo spelen rond onze diva -, gingen erin als zoetenkoek en werden met een big smile ontvangen. Daarna werd het tempo terug aangescherpt met “Ready for the good life” ; hier zet Faith samen met haar backing vocaliste een danspasje in, en die dame schreeuwt letterlijk de soul van zich af. “Picking up the pieces” en “Changing” , die wereldhit met Sigma, kregen de meeste respons . Goed allemaal , maar die “Changing” kon beter … haar soulfulle vocals lieten het wat afweten en de drum’n’bassloops , die de dansspieren nog meer konden aanspreken , bleven achterwege .
Een opwindende ritmiek naar het eind hadden we , ze gooide er met “Trouble with my baby” en “Only love can hurt like this” nog twee bubblegum ‘60s rock’n’rollers op z’n Pipettes/ Lulu’s tegenaan . Ze zong tot op de keyboard toe , wat de twee songs een nog meer Hollywood vintage gaf . Het publiek droeg de artieste letterlijk op handen .
In de bis speelden ze nog twee partykillers , twee uitsmijters “River deep , mountain high” van oma Tina en het bekende “Can’t rely on you”.
Haar uitgestelde concert van ‘t najaar werd dubbel en dik teruggegeven met een uiterst aangenaam concert van een enthousiasmerende dame en haar professionele band . We zien haar graag terug op een festival deze zomer, die het optreden nog meer smachtend en heter kan maken. …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Canada boven in De Kreun, want met Viet Cong en Absolutely Free stonden er twee Canadese bands op de planken. Hoewel niet uitverkocht was De Kreun toch aardig volgelopen …
Absolutely Free uit Toronto mocht openen. Dit drietal is ontstaan uit de as van de band DD/MM/YYYY (Day Month Year) die er in 2011 mee ophield. Die band had als een van zijn laatste wapenfeiten een split EP uitgebracht met Beak>, de band van Geoff Barrow van Portishead, die twee jaar geleden Sonic City cureerde. Absolutely Free had perfect op de affiche van Sonic City kunnen staan, met zijn mix van electronica en krautrock. Absolutely Free begonnen instrumentaal, met door Kraftwerk geïnspireerde elektronicalijntjes. De zanger had een ijle stem, ergens tussen Perry Farrell en Ben Gibbard in en dit in combinatie met de Stereolab sound van de keyboards gaf het geheel een psychedelisch tintje.
Het geluid van de band was voornamelijk opgebouwd rond de twee synthesizers en de elektronische drums, maar een twanggitaar mocht in een aantal nummers een mooie vintage klank aan het geheel toevoegen. Niet slecht dit Absolutely Free.
Viet Cong komt uit Calgary, net als Chad Vangaalen, bij wie ze gitarist Scott Munro recruteerden. De kern van Viet Cong bestaat uit de bassist en de drummer van de band Women, die er in 2010 de brui aangaven na een gevecht op het podium. In 2013 bracht Viet Cong de EP ‘Cassette’ uit, terwijl we begin dit jaar hun 7 nummers tellende debuutalbum kregen, waarvan de single “Silhouettes” veel airplay kreeg. Op basis van die single verwacht je postpunk à la Interpol, maar Viet Cong is voor geen gat te vangen, dat bleek al uit de eerste twee nummers, die ze uit de EP ‘Cassette’ puurden. Rauwe garagerock, beetje Velvet Underground, en de schuurpapieren stem van zanger bassist Matt Flegel was al even ongepolijst en voortvarend als de brulboei die Patrick Stickles is bij Titus Andronicus.
In In “Silhouettes” veranderde Viet Cong volledig van koers, dit was pure post punk, die aanzette als vroege Bloc Party, een heerlijke brok donkere pop, met jengelende gitaren, een stuwende bas ende huiveringwekkende stem van Flegel, Paul Banks waardig.
Na dit nummer was de band opgewarmd, want de blonde drummer deed zijn t-shirt uit. Anders dan Interpol of Savages, die een eenkennig postpunkgeluid neerzetten, is Viet Cong complexer en minder retro new wave: Scott Munro durft zijn gitaar al eens door een keyboard sturen. De timide ster van de band was ongetwijfeld tweede gitarist Daniel Christiansen, die de nummers opsmukte met zijn gitaarmotiefjes in dezelfde stijl als Gemma Thompson bij Savages.
“March of Progress” ving aan met synths en monotone drums, waarna het nummer nog drie keer van richting veranderde, zo passeerde Johny Marr’s gitaargeluid en culmineerde het nummer met de zinsnede “What is the difference between love and hate”. Als u het weet, stuur een gele briefkaart naar Calgary, Alberta ter attentie van de Viet Cong. “Bunker buster”, een brutale aanval de Russische separatisten waardig, teerde op het uitgebeende geluid van Big Black en toen moest het hoogtepunt nog komen dat er aan kwam met “Continental Shelf”, een wanhopige, maar verbeten hymne met een machtige break en een refreinaanzet die ze bij “How soon is now” waren gaan stelen. Goed gestolen is altijd beter dan slecht geschreven, vind ik.
Tweede hoogtepunt was de afsluiter “Death” dat ook weer alle kanten uitschoot, in meer dan 10 minuten ging het van pure pop naar drones Swans waardig en terug. Een bis was echt overbodig, de Viet Cong had ons overrompeld en verslagen, hoog tijd om onze wonden aan de toog te likken.
Pics homepag Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Ry Cuming duikelde op zijn zestiende de muziekwereld in na het horen van Jeff Buckley’s ‘Grace’. Sindsdien is de tragische held naar eigen zeggen een grote invloed gebleven. En dat hoor je. Zijn muzikale carrière is pril, maar daarom niet minder veelbelovend. In 2010 speelde hij nog het voorprogramma van Maroon 5, in 2013 werd zijn eerste EP ‘Berlin’ gereleased. Sindsdien tekende de Australiër bij het jonge Zweedse label Dumont Dumont, wat de Scandinavisch aandoende sound deels verklaard.
Enkele ongelijke witte kaarsen en een monochroom lichtspel. Meer setting had Ry X dinsdag in de Orangerie niet nodig om het publiek een uur lang mee te laten deinen op zijn breekbare sound. Bij de eerste noten van opener “Shortline” stuwde Ry een portie zilte melancholie door zaal. Dat hij zijn inspiratie haalt uit de open vlaktes van zijn thuisland kon je proeven. Telkens opnieuw.
Wanneer “Sweat” a capella werd ingezet , onderdrukten zowel de giechelende bakvissen –‘wat een lekker dier’- vooraan, als de excentrieke eenzaat achteraan een rilling. Bij “Berlin” gaat een zweem van herkenning door de zaal. “Howling” en “Vampires” krijgen iets meer animo mee dan de gemiddelde song uit de set waardoor ergens in de uithoeken een enkele voet verschuift.
Nieuw en ‘onafgewerkt’ werk werd muisstil opgenomen en gesmaakt. Net zoals de bandleden op, had het publiek, voor het podium genoeg aan zijn eigen wereld om alles voorzichtig in zich op te nemen. Toegankelijk is de muziek van RY X niet. Dat hoeft ook niet. Dit concert moest het niet hebben van uitschieters of tierlantijntjes, maar van een voortkabbelende poëzie die Ry de zaal influisterde. Van mantra’s die je meenemen op roadtrip langs een desolate vlakte of de oranje gloed van een zonsondergang.
Net zoals een goede song, hoeft een goede set niet lang te duren om indruk na te laten. Of in een megazaal plaatsvinden om verpletterend te zijn. Dat alles zou afdoen aan de huiskamersfeer en het idee, als je die ogen dan sluit, dat hij zijn verhaal enkel en alleen voor jou vertelt.
“Spectaculair in zijn ingetogenheid”, hoorde ik achteraf zeggen. Ik had het niet beter gezegd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sierra-17-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ry-x-17-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het derde album The Soft Moon, 'Deeper', komt op 30 maart uit . Dit Amerikaans project van de Californische muzikant Luis Vasquez is een bron voor een nieuwe generatie van alternatieve groepen. Meer nog : The Soft Moon krijgt nu zelfs toegang tot booking-programma's op een hoger niveau, resultaat daarvan kunnen we zien en horen op 17 mei in Brussel tijdens «Les Nuits Bota». We ontmoetten Luis Vasquez in Brussel ter gelegenheid van zijn promotie- en media-tour.
Net als het gelijknamig debuutalbum van The Soft Moon, werd 'Deeper' door Luis Vasquez in bijna totaal isolement samengesteld; en heeft op die manier een zeer introspectieve dimensie . Hij bevestigde: "Het album weerspiegelt mijn ontwikkeling als componist. Ik wilde mijn innerlijke fors verder verkennen, daarom de titel 'Deeper'. Ik wilde ook experimenteren met meer gestructureerde composities en de vocale melodieën. »
Hiertoe besloot hij naar Italië te gaan . "Ik wilde op onbekend terrein zijn, alleen. Ik vestigde mij voor een aantal maanden op het plattelad in de omgeving van Venetië, op 10 minuten van het eiland. Ik wilde zo puur en eerlijk mogelijk mij kunnen geven , expressie, zonder invloeden van buitenaf ..." Zoals in de meeste compo's van The Soft Moon gaan de lyrics over de pijn van het leven, de 'Weltschmerz'. In « Feel » b.v. roept Vasquez: « Why Am I Alive, Why Are We Alive'. In « Being », fluistert hij: « I Can't See My Face. I Don't Know Who I Am ». Volgens hem zijn er « maar een paar thema's die ik elke keer hanteer ». »
Over zijn invloeden
In sommige songs van 'Deeper', vinden we een gelijkenis met Nine Inch Nails. "Dat is niet bewust", zegt hij. "In feit ken ik NIN niet echt goed. Ik heb slechts twee albums, 'Downward Spiral' en 'The Fragile'. Maar ik denk dat Trent Reznor en ik 'soul mates' zijn. Wij hebben eenzelfde gevoel van woede, van 'Fuck You'. We zingen op het scherpst van de snede, op basis van onze kwetsbaarheden. We vechten tegen de depressie, om te overleven en om gelukkig zijn.»
Kent hij Belgische groepen? Het antwoord verbaast me niet: "Natuurlijk! Front 242, The Klinik ... Snowy Red is ook Belgisch, geloof ik?" Natuurlijk, natuurlijk! "Onlangs kocht ik een van zijn platen, een reprise. Er is ook Neon Judgement: Ik heb een vriend bij Dark Entries, die hun eerste nummers heeft heruitgebracht"(Nota : het gaat om het album 'Early Tapes', gepubliceerd in 2010).
Op het vlak van invloeden vermelden we ook John Foxx, de legendarische new-wave pionier, met wie Vasquez 'Evidence' realiseerde. "We hebben elkaar in Londen ontmoet," zegt hij. "Dit is een heel aardige vent, een genie, maar hij is erg bescheiden, een echte gentleman. Hij wil hem 'Sir' noemen", concludeert hij met een glimlach.
Maar de belangrijkste ontmoeting voor hem was die met Depeche Mode. The Soft Moon is inderdaad zeer gelukkig geweest om als support een deel van de 'Delta Machine'-toer mee te kunnen maken. "Een ongelooflijke ervaring, zeer emotioneel en erg grappig! In 2009 was ik in mijn kamer bezig te componeren en plotseling, vier jaar later, zie ik mij spelen voor 20 000 mensen per avond, het was gewoon te gek. Ik blijf erg dankbaar en nederig tav deze unieke kans. Elke avond moest ik mezelf in de kaak knijpen om het te geloven. »
De samenghorigheid tussen Luis en Martin Gore was duidelijk. "Martin heeft veel humor! Een avond, toen we een beetje dronken waren, vertelde ik hem dat ik heel gemakkelijk huil als ik droevige films bekijk. Vanaf dat moment, wanneer ik iets aan het vertellen was, antwoordde hij lachend: 'Oh, en huilde je daarna ?' »
De oorsprong
De originele muzikale ervaringen van onze gesprekspartner gaan terug naar zijn kindertijd en behoren tot de wereld van heavy metal en punk. « De eerste cassette die ik kocht was 'Seventh Son of a Seventh Son' van Iron Maiden (1988). Dan was er Slayer en later, Bad Religion. » Het was pas later dat hij muziek ontdekte, met The Cure.
In 2010, toen hij zijn eerste opus uitbracht, droeg hij bij aan het ontstaan van een nieuwe muzikale stijl ergens tussen post-punk, shoegaze, darkwave, electro en psychedelica. Maar het is niet duidelijk of The Soft Moon (California), of liever The KVB (Engeland) de beweging lanceerde. Volgen Luis Vasquez, « is het een product van het collectief onbewuste. Evenementen kunnen gelijktijdig duizenden kilometers van elkaar plaatsvinden. Uiteraard hou ik ervan om het alter-ego van deze beweging te zijn; maar ik denk liever dat het een synchronisme was. Ik herinner me dat er in die tijd een donkere golf op alternatieve muziek was en deze golf is vandaag nog steeds actief. »
Berlijn
Na zijn Italiaans avontuur, verhuisde Vasquez naar Berlijn. Een zeer grote verandering alvast ten opzichte van San Francisco! "Berlin inspireert me. Daar voel ik mij zeer creatief. De stad brengt een gevoel van verdriet en tegelijkertijd proberen de mensen zich te amuseren." Toen hij in San Francisco leefde , voelde hij de behoefte zich te verzetten tegen zijn omgeving door zwarte en obscure muziek te componeren. "Ja, ik ben een 'antiloquist' (= iemand die de geest van tegenstrijdigheid heeft). Ik wil altijd het tegenovergestelde doen of zeggen van wat iemand anders doet of zegt. Als ik op het strand zou leven, zou ik als een gothic verkleed zijn, bijvoorbeeld." (Lacht)
« Nu dat je in Berlijn woont, zal je dan 'surf music' componeren ? », vraag ik lachend. "Ha Ha Ha! Heel grappig!", antwoordt Luis...
Daarna leer ik (of the record) , dat Luis aan een nieuw project samen met John Foxx werkt en dat hij van plan is een solo 'side project' te creëren, meer 'noise' georiënteerd. Wordt vervolgd !!
The Soft Moon concerteert op 17 mei op Les Nuits Bota in Brussel. Voor meer informatie : http://botanique.be/en/activity/soft-moon-170515
Met dank aan Geert Mets (Konkurrent) voor het interview.
Website : www.thesoftmoon.com
Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.
Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .
TW Classic 2015 4 juli 2015 – Ook Faithless op TW Classic!
OOK FAITHLESS OP TW CLASSIC 2015!
Van een verrassing gesproken: Faithless is terug. De Britse groep viert dit jaar haar 20ste verjaardag en vindt dat een mooie aanleiding om weer tot leven te komen. Faithless 2.0 heeft de voorbije week reeds een aantal concerten aangekondigd. Sister Bliss en Maxi Jazz komen komende zomer ook naar ons land. Op zaterdag 4 juli zal Faithless -na headliner Robbie Williams- TW Classic 2015 afsluiten. Er zal gedanst worden. Er zal gezongen worden. Er zal gefeest worden. Faithless + Werchter = party time.
TW Classic 2015 telt nu 3 toppers op de affiche: Anouk, Robbie Williams en Faithless. De onthulling van de volledige line-up volgt snel.
Over TW Classic:
TW Classic is een festival naar een klassiek en beproefd recept. Het grijpt terug naar de formule die in Werchter gangbaar was tot 1994: een mooie, zomerse dag, een festivalterrein met 1 podium, een fijn en uitbundig publiek en een selecte groep van Grote Namen met een zeer hitgevoelig palmares. TW Classic is ondertussen zelf een klassieker geworden. Welluidende namen zoals The Rolling Stones, The Police, Bryan Adams, Lenny Kravitz, Sting, Phil Collins, Elton John, Texas, Depeche Mode, Black Eyed Peas en Bruce Springsteen & The E Street Band sierden reeds de affiche van het festival. TW Classic 2015 vindt op zaterdag 4 juli plaats in het Festivalpark in Werchter.
TICKETINFO
Tickets voor TW Classic 2015 zijn te koop via
www.proximusgoformusic.be
www.ticketmaster.be
Een regular ticket voor TW Classic kost 81 euro (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage) in voorverkoop. Er is ook een limited edition Golden Circle ticket, dat toegang geeft tot het vak net voor het podium, te koop aan 141 euro (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage) per ticket.
Alle ticketinfo via www.twclassic.be
Ieperfest (wintereditie) 2015 – Ieper Hardcore/Metal Fest
Ieperfest (wintereditie) 2015
JOC Perron
Ieper
2015-02-14
Yentl Stée
Op Valentijn was Ieper weer eens op z’n grondvesten aan het daveren, nee ‘Den Duits’ was niet opnieuw afgekomen voor een vers rondje oorlog maar het was natuurlijk weer tijd voor Ieperfest Winter.
Dankzij onze goeie vrienden van de NMBS was ik te laat om Sundays nog mee te pikken, spijtig want wat ik tot nu toe van deze band hoorde klonk zeer beloftevol.
Voor Mark My Way kwam ik net op tijd want deze jonge band ging er net aan beginnen, dit was tevens ook hun cd-release. Online zag ik ze zichzelf beschrijven als Melodic Hardcore/Rapcore en was ook niet echt onder de indruk van wat ik te horen kreeg. Live was het niet oortergend slecht zoals ik eerst verwacht had maar om te zeggen dat het nu echt goed was durf ik ook niet zeggen. Ik hoorde voornamelijk een jonge band aan het werk die nog niet echt hun richting gevonden had. Muzikaal werd er op veilig gespeeld waardoor het een beetje saai was en alhoewel er vocaal wel wat afwisseling in zat voornamelijk als frontman Lennart Breine zijn raps er in gooide maar het had bijlange niet genoeg overtuigingskracht. Dat er wel talent verscholen zit in die band heb ik gemerkt, jammergenoeg komt het voor mij niet echt duidelijk voor in hun muziek.
Nu was de tijd aangebroken voor de eerste sludge van de avond met de vrij nieuwe band Iron Walrus die voor mij nog nobele onbekenden waren. Live lopen ze getooid met bivakmutsen met, je raad het nooit, walrustanden er op geschilderd. Gelukkig moeten ze het niet enkel van deze gimmick hebben maar is er muzikaal wel het een en ander te beleven. De show kwam pas echt op gang wanneer frontman Aufi aanmaande dat iedereen een stapje dichter kwam (er was een gigantische leegte tussen de P.A. en het podium). De meeste boeiende band van de avond waren ze zeker niet maar leuk was het wel.
Ook Renounced was voor mij nog een nobele onbekende maar blijkbaar niet voor het publiek aangezien er al wat fans aanwezig waren die er dan ook onmiddellijk in vlogen. Muzikaal was er sprake van eerder melodische Metallic Hardcore met de nodige dosis melancholie er in gesmeten en dat ging ze bijzonder goed af. Alhoewel ik eerst niet echt overtuigd was wist de band mij tegen het einde van de set te doen inzien dat ze zeker wel iets in hun mars hadden.
Next in line was de beloftevolle Belgische stonerband Your Highness. Alhoewel deze heren ondertussen een duchtige live-reputatie hebben opgedaan in België was dit de eerste keer dat ik ze live zag dus ik was benieuwd. Laten we zeggen dat ik niet teleurgesteld werd, allesbehalve. Deze band bevindt zich in het in snellere gedeelte van het stonerspectrum en dat merkte je ook op het podium, de zanger stond rond te springen alsof hij stiekem Powerviolence aan het spelen was. Ook het nu toch wel al talrijke publiek was niet teleurgesteld, heel wat hoofden knikten goedkeurend mee en ik vermoed dat ze wel weer wat extra zieltjes hebben gewonnen vandaag.
Tijd voor de bikkelharde Duitse Hardcoreformatie Wolf x Down. Vandaag hadden ze de kans om hun nieuwe frontman voor te stellen. Die stelde jammer genoeg wat teleur. Niet dat hij geen talent had, integendeel, maar het is nogal moeilijk om frontvrouw Larissa te vervangen die een toch wel unieker stemgeluid had en een boze blik had die je ruggengraat liet versplinteren. Hiernaast brachten ze een best wel verdienstelijke set waarin ze hun antifasctische, antisexistische en veganistische boodschap niet onder stoelen of banken staken maar ze deden dit wel zonder prekerig over te komen. Al bij al een leuke show maar ik heb ze al beter gezien.
Hang the Bastard mocht nu eens tonen of ze hun loodzware sludge die ze brachten op ‘Sex in the Seventh Circle’ ook live konden brengen, de vraag was ook of ze het wel enkel bij sludge zouden houden want dit was eigenlijk oorspronkelijk een deathcore band. En ja hoor dat deden, je was nog niet hersteld van de vorige riff wanneer de volgende je nog 10 keer harder op je muil sloeg en de atmosfeer was verpletterend. Op het podium zelf leek er niet veel te beleven maar dat was ook niet nodig want de muziek sprak voor zich.
Naast Wolf x Down mocht ook Strife hun cancel van deze zomer komen goed maken. Met hun 21 jaar dienst mogen ze zichzelf gerust een legende binnen de Hardcore noemen maar in tegenstelling tot sommige ‘legendes’ binnen andere genres zijn de heren overduidelijk nog niet aan hun pensioen toe, integendeel, de gemiddelde beginnende band kan wel wat leren van de tomeloze energie dat hier getoond werd. Muzikaal spelen ze echte Old-School Hardcore maar dit zonder gedateerd te klinken. Hun boodschap van broederschap en plezier werd ten harte ontvangen door het publiek en die gingen dan ook helemaal los. Zelfs het bloedende voorhoofd van Rick Rodney kon hier geen verandering in brengen.
Last but not least verscheen Crowbar op de bühne, nog een legende maar dit keer binnen de Sludge. Ook deze band slaagt er in om na 24 jaar jong en fris te klinken (tot zo ver je Sludge fris kan noemen natuurlijk). Het jaar ervoor nog op de zomereditie en nu op de wintereditie. De show die ze brachten daar was al best goed dus was het de vraag of ze die gingen overtreffen. Het antwoord was ja. Al vanaf de eerste riff zat het er boenk op en alhoewel je op Sludge nu niet direct een pit verwacht was dit hier wel het geval en die ging er de gehele show stevig tegenaan.
Alhoewel de heren van Crowbar zichzelf terecht als legenden mogen zien gedragen ze zich er absoluut niet naar. Kirk Windstein sloeg graag een praatje op het podium en ook hij was bezig over broederschap tussen Metal, Punk en Hardcore maar ook over ‘rotten fish.net’ (het autonoom jeugdhuis Vort’n Vis die een legendarische status heeft in Ieper) had hij het één en ander te zeggen, namelijk dat ze gesteund moeten worden vanwege hun verbouwingen. Althans ik denk toch dat hij dat zei want ik heb nog maar zelden een frontman gehoord die er in slaagt om onduidelijker te spreken dan hij zingt. Na wat 5 minuten leek maar waarschijnlijk wel wat langer duurde verdwenen ze van het podium tot het ongenoegen van de fans. Natuurlijk waren ze toen weer terug. Alhoewel een toegift doorgaans in sets staat ingepland en vaak gebruikt wordt om het ego van de band te strelen leek dit echter een oprechte toegift. Er werd wat onderhandeld op het podium met mensen die precies niet in de band zaten en ook het geluid moest weer geregeld worden zodat ze nog één nummertje konden spelen. Dat geluid zat jammergenoeg niet echt bijster goed tijdens het laatste nummer maar dat kon de pret niet meer bederven. Wie niet aanwezig was had ongelijk.
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)
De beste platen zijn die platen die de tijdsgeest weten te vatten. Zo staat het debuut van Arctic Monkeys gelijk aan 16 zijn in het Sheffield van 2006, de eerste van Oasis geldt als de ideale soundtrack voor een jonge knaap in het uitzichtloze mid-90’s-post-Thatcher Manchester en de eerste worp van The Clash is het relaas van jong zijn in het grijze Londen aan het eind van het zevende decennium van de vorige eeuw.
‘Panic Prevention’, de eerste van Jamie T, was er ook zo eentje. Acht jaar oud ondertussen beschreef het album het (nacht)leven in dezelfde stad die ook de grote inspiratiebron was voor het eerdergenoemde The Clash: Good Old London Town. Thema’s als Bingedrinking, pub crawls, spiked drinks kwamen allemaal aan bod via een frisse mix van indie, postpunk, UK garage en rap. Hij werd al snel God in eigen land, zo speelde hij op zijn recente tour in dezelfde zalen als The Libertines, op het continent bleef hij eerder Klein Pierke. Dat daar verandering in lijkt te komen bleek uit het feit dat toen hij in de Botanique bijna dag op dag 5 jaar na zijn vorige passage zijn nieuw album, ‘Carry On The Grugde’, kwam voorstellen, het concert hopeloos uitverkocht was. De eerlijkheid gebiedt ons wel te zeggen dat de zaal zodanig vol zat met Britten dat we vaak een “moh, er zijn hier nog Belgen!”-gevoel hadden als we iemand Nederlands of Frans hoorden praten. Engels als voertaal dus. Dat bleek ook uit het geharrewar op de voorste rijen. Op 14 februari hadden wij een Valentijnsdate met een hoop zatte Britten en, liefde maakt gelukkig blind, Jamie Treays himself. En u?
Dat onze date een geslaagde date was, zeg dat wij het gezegd hebben. Met “Limits Lie” en het magistrale “Don’t You Find”, twee nummers van de nieuwe plaat, begon het voorzichtig, maar wel al direct met de juiste vibe. Toen ze hierna een tandje hoger schakelden met “Operation” en “Peter” werd het voor het eerst duidelijk dat een nieuwe backingband optrommelen voor De Moeilijke Derde een goede zet was. Zijn vorige band The Pacemakers mochten na de vier jaar lange sabbat opkrassen en werden, al dan niet met een even riante ontslagpremie als die van Steven Martens bij de voetbalbond, vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Live liep het met The Pacemakers vaak stroef, waardoor ze niet altijd de hoge verwachtingen konden inlossen. Die problemen lijken met de nieuwe begeleidingsband die zowel de hardere als tragere nummers aankan, voorgoed van de baan.
Misschien waren die tragere nummers wel het beste. Eventjes werd het met het wonderschone “Turn on the Light” zelfs bijna té romantisch en dus vroeg ie voor “Salvador” wie er met zijn partner gekomen was om hen vervolgens een ‘fuck off’ toe te sneren. Heerlijk. Knap ook hoe hij in “The Prophet”, ook eentje uit zijn ‘zachter’ repertoire, dat piekerende gevoel op emotionele katerdagen wist te vertalen in een nummer, het was wellicht het mooiste moment. Of was dat “Emily’s Heart”? Voor dat nummer nam hij plaats op een stoel, iets waar wij doorgaans een hekel aan hebben, maar zoals al eerder gezegd, liefde maakt blind.
Ach, een beste moment kiezen is al bij al ook maar een momentopname tijdens het intypen, een product van onze gemoedstoestand. Voor hetzelfde geld kiezen we morgen voor de wat meer uptempo nummers. Kiest u gerust zelf. Want “Sheila”, “Rabbit Hole”, “The Man’s Machine”, “British Intelligence” en “If You Got The Money” waren ook gewoon echt uitermate straf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de knallende apotheose van een bisronde die bestond uit de anthems “Zombie” en het verschroeiende “Sticks ‘n Stones”, ‘when there’s no one left to fight/boys like us don’t shine so bright’. Wat een toetje. Het muzikale equivalent van seks op de eerste date.
Uit de manier waarop Jamie Treays genoot kon je niks anders dan afleiden dat hij blij was terug op een podium te staan na de 4 jaar lange stilte. De liefde kwam duidelijk van twee kanten en ook dat maakte het een optreden om in te kaderen. Het moet van onze kalverliefdeperiode geleden zijn dat we nog zo’n mooie Valentijn hadden.
Organisatie: Botanique, Brussel
De nieuwe van Danko Jones is volledig wat we er van mochten verwachten, ongecompliceerde feelgood spierballenrock met ettelijke powerriffs, hoog fungehalte (“Do You Wanna Rock”), een knipoog naar punk (“Gonna Be A Fight Tonight”) en bij momenten een speed-attitude van ‘probeer ons nu maar eens in te halen’ (“Body Bags”, “Watch You Slide”).
Het soort muziek die het altijd goed doet in spreidstand, luchtgitaar in de aanslag en liters bier binnen handbereik. Daar zal het alleszins niet aan mankeren op Graspop Metal Meeting, waar Danko Jones tussen de zware jongens geprogrammeerd staat. Diens flitsende live reputatie indachtig, zou ik daar toch maar eens langsgaan, mocht ik van u zijn.
Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen, “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!
Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !
Motorama, vanuit het riante Rusland afgezakt naar ons pittoreske België, nam een overvolle Rotonde mee in een dromerige, melancholische ervaring. De zaal was warm, het bier koud, en het beard ’n beanie gehalte hoog.
Een Russisch exportproduct om in de gaten te houden, de mannen van Motorama. Bassiste Airin Marchenko was bij deze samenkomst helaas afwezig. Echtgenoot van voorgenoemde, Vladislav Parshin, nam dusdanig de taak op zich de band te dragen door zowel de nodige basslijnen te voorzien als zijn gebruikelijke taak als zanger te beoefenen. Waarbij hij direct deed denken aan Matt Berninger, het genie van the National, zowel op vlak van kledingstijl, uitstraling als diens bariton stem. Daarom is het vreselijk jammer dat het volume van zijn microfoon zo laag stond. Alexander Norets stond op een weinig enthousiaste manier aan de keys, het contrast met drummer Oleg Chernov kon niet groter zijn. Als dit een voetbalwedstrijd was, was hij ongetwijfeld man van de match. Maxim Polivanov voorzag de Botanique van de bands’ kenmerkende warme, melancholische en kristalheldere gitaarriffs.
De sound van Motorama doet denken aan de post-punk uit de jaren ’80. De samenstelling met synthesizers en het eerder genoemde gitaargeluid typeren de band. Hiermee doet Motorama zeker niets nieuws, maar de band ‘een uit een dozijn’ noemen zou een brug te ver zijn.
Openen werd er gedaan met “Practical Advice” van hun nieuwste album ‘Poverty’. Heb ik trouwens al gezegd dat het merendeel van het vroegere materiaal gratis te downloaden is op hun site? Neen? Motorama staat sinds kort onder contract bij het Franse Talitres Records. Toen ze nog een indieband waren – in de zin van independent, niet het muziekgenre dat uit deze term is voortgevloeid – werd hun muziek gratis via het net verspreid, en dit is nog steeds zo.
Doorheen de rest van het optreden nam de band ons mee op reis in het gezelschap van songs geplukt vanuit al hun albums. Op verschillende momenten ontwaakten de artiesten plots vanuit een trance om al springend en swingend de iets stevigere delen van hun muziek te begeleiden. Enkele keren wisselden bassist en gitarist van instrument, de reden waarom blijft giswerk, feit is dat beiden bewezen dat ze goed overweg konden met menig instrument. Wanneer Vladislav Parshin tijdens een van deze wissels het nummer “Dispersed Energy” inleidde op de nieuwverworven Telecaster van zijn Russische kameraad, ontplofte de zaal.
Interactie met het publiek was er nauwelijks. Maar dit was geen slecht feit, aangezien het de trance waarin het publiek verkeerde niet doorbrak. Wegdromen in de ritmische reflectie van het drumstel in het gezelschap van fijne mensen en fijne muziek, zeker voor herhaling vatbaar.
Setlist: Impractival Advice, Corona, To the South, Dispersed Energy, She Is There, Red Drop, Heavy Wave, Lottery, Rose in the Vase, Old, Similar Way, Special Day, Empty Bed, One Moment, Ghost, Alps, During the Years, Write To Me, Encore, Eyes, There’s No Hunters Here
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/motorama-12-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Britten van Diagrams doen slechts vier concerten op het Europese vasteland om hun laatste worp ‘Chromatics’ voorstellen. Sam Genders, zanger van de groep was voorheen lid van de indie folk band Tunng. Deze invloeden zijn nog steeds hoorbaar op zowel het debuut ‘Black Light’ als op hun nieuw album. Door dit bij te spijkeren met enkele elektronische invloeden mixt de band verschillende genres door elkaar. Sommige nummers klinken zoals Elbow, andere dan weer als Alt-J. Zeker is dat dit live een zeer aparte beleving geeft.
Doordat La Péniche zich in een boot bevindt zijn de plaatsen beperkt in de zaal. Hierdoor was de zaal aardig vol. Het podium leek wat te klein voor de vijfkoppige band waardoor de bassist en drummer wat weggestoken werden achteraan het podium. Hoewel de leden van de band eind de twintig zijn is de zanger iets ouder dan de rest van de band. Ondanks dit leeftijdsverschil leek Sam toch de meeste zenuwen te hebben. “Night All Night” werd ingezet met een zware feedback waardoor de intro van het nummer volledig verpest wordt. Het publiek leek hier niet veel last van te hebben want ze bleven voortdurend enthousiast klappen. Dit publiek was verrassend oud voor een band die indiepop speelt die voornamelijk populair is bij de jongeren.
Wanneer “Gentle Morning Song” werd ingezet waren alle technische mankementen van de baan. Het was zelfs zo dat er een zeer opvallende overgang gebeurde naar “Desolation”. Op het einde werden nogal wat ‘oehs’ gezongen en dat was in het begin van het volgende nummer ook zo. Een leuke overgang van twee nummers die iets weg hebben van Two Door Cinema Club. Daarna werd “The Light And The Noise” gespeeld. Een nummer dat dan weer sterk aanleunde bij Real Estate. Met “Hill” werden zelfs even enkele gitaarsolo’s bovengehaald. Het concert ging dus echt alle richtingen uit.
Toen we in het midden van de set waren beland probeerde Sam enkele akoestische nummers te spelen. De wissel van gitaar verliep wat minder vlot waardoor de schwung uit het concert werd gehaald. Toen hij met “You Can Talk To Me” probeerde om een prachtig akoestisch nummer te spelen werd dit verpest doordat hij, tot twee keer toe, zijn tekst vergat. Ook hier werd weer duidelijk hoe zenuwachtig de zanger was. Door het vergeten van de tekst verloor het nummer alle charme en werd het rommelig.
Wanneer we met “Antelope” bijna op het einde van de set komen, haalt Sam ballonnen boven. Deze worden daarna uitgedeeld in het publiek en die moeten ze dan op een later moment opblazen. Dit allemaal omdat Diagrams een echte lasershow wilde met veel spektakel. Na “Phantom Power” is het zover, de ballonnen worden opgeblazen. Tijdens “Tall Buildings” zorgt dit voor een ballonnenspektakel waarbij de oudere mensen in het publiek zich kunnen uitleven, het lijkt alsof ze hun jeugd hebben teruggevonden.
Diagrams komen nog eens terug voor twee nummers, eindigen doen ze met de titeltrack van hun eerste album.
“Black light” is de perfecte afsluiter van deze set die alle richtingen uitging. In het begin verliep het moeizaam wegens technische problemen maar uiteindelijk ging het steeds beter. Iedereen werd opgevrolijkt door de aanstekelijke indie-electronica van Diagrams waardoor het publiek voldaan de boot verliet.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Zou het heiligschennis zijn om Jessie Ware een soul diva te noemen? Zou het? Misschien wel, maar we gaan het toch doen. Want je kan er niet omheen, ze heeft er alle trekken van. Gepaste 'attitude' op het podium? Check. Sensuele moves? Check. Volle, krachtige stem? Check, check en nog eens check. Om maar te zeggen: Jessie Ware, we waren er weg van.
Jessie Ware kwam in 2012 op met de schitterende (en ondertussen vermoedelijk alom bekende) single “Wildest Moments”. Het was een beetje een prelude, maar ook een beetje niet. Want de tekst ("we could be the greatest, we could be the greatest") beloofde grootse dingen en de fantastische stem die zo fonkelde in dat nummer beloofde nog meer dan dat. Ze was dan ook goed op weg om ‘the greatest’ te worden, met een prestigieuze Mercury Prize nominatie op zak en lovende fans en recensenten overal ter wereld.
En toen werd het een beetje stil. Niet ongewoon, uiteraard, want Jessie was druk bezig met het touren en de festivals afschuimen in zowel 2012 als 2013. Maar toch bleef het rustig. Al te meer tijd om een nieuw album te schrijven? Wat de reden ook was, het heeft gewerkt want de Jessie die donderdag avond in de AB op podium verscheen blaakte van zelfvertrouwen en had er duidelijk plezier in. Twee dingen die keer op keer voor een uitstekend concert zorgen, en dat was deze keer ook niet anders.
Het voorprogramma werd verzorgd door Tout Va Bien, een kind van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel in 2013. Met de rustige piano en bedaarde vocals was het een goede keuze, al leek de AB er jammer genoeg weinig in geïnteresseerd.
De set van Jessie Ware ging rustig van start met “Running”, overigens haar eerste single, en treinde daarna vol overtuiging verder op een ritme dat verassend veel overeenkomsten had met soul! Goede beats, teksten die je bijblijven maar vooral een loepzuivere, krachtige stem. Er zijn vele soorten stemmen in de muziekwereld; ze verschillen in timbre, ze verschillen in toon, ze verschillen in intensiteit. Jessie Ware's stem steekt er bovenuit. Het is verbazingwekkend hoe ze foutloos van zacht naar helder springt. Het ene moment in falsetto en het andere moment zo fel dat het bijna ondenkbaar is dat ze haar niet tot buiten kunnen horen.
Ook het contact met her publiek was goed. Jessie was zich duidelijk aan het amuseren, dat merkte je in hoe ze zong en hoe ze over het podium danste, maar ze sloeg ook regelmatig een praatje met het publiek en verontschuldigde zich zelfs op een gegeven moment aan een fan op de eerste rij na een misverstand met een smartphone cover. Ze bedankte België ook een paar keer voor de steun door de jaren heen. Dat hoor je natuurlijk wel vaker tijdens concerten maar toch, kunnen we zeggen dat het deze keer oprecht gemeend was? Ik vermoed van wel.
En laten we niet vergeten: de muziek uiteraard. Ook die was er vol op, al leek het publiek naar het einde een beetje slomer, wat rustiger en minder enthousiast. Misschien ligt het aan de songkeuze, want die bracht toch een klein dipje in tempo. Wie weet, en al bij al viel het toch wel mee want toen het slotmoment eraan kwam met “Wildest Moment” en het schitterende “Say You Love Me”, was alle sloomheid vergeten.
Geen encores bij een Jessie Ware concert, maar laat het niet gezegd dat dit het concert slechter maakt. Dat we ze maar snel nog eens kunnen zien. Deze zomer misschien?
Setlist: Running - Champagne Kisses – Cruel - 110% - Tough Love - Keep On Lying - You & I (Forever) - Sweet Talk - Kind Of... Sometimes... Maybe - The Way We Are – Pieces - No to Love / I Want You (Marvin Gaye cover) - Sweetest Song - Taking in Water - Want Your Feeling - Wildest Moments - Say You Love Me
Organisatie: Live Nation
Vanavond, in een uitverkochte AB, kunnen we rekenen op het raggae-electro duo Milky Chance. Een band bestaande uit Clement Rehbein als zanger-gitarist en Philipp Dausch achter de draaitafel. Beiden zijn ze afkomstig uit Kassel een stad in Duitsland. De twee kennen elkaar vanuit de les ‘Advanced Music Course’ waar ze elkaar direct herkende als ‘cool guys’. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk gaan musiceren met als resultaat het album ‘Sadnecessary’ dat in 2013 verscheen. Nog geen jaar later wordt hun hit “Stolen Dance” één van de velen oorwormen op de radio. Vooral in Duitsland scheren ze de toppen in de hitlijsten terwijl ze in België, Nederland en Oostenrijk een goeie klim maken. Ik ben benieuwd hoe deze twee ‘cool guys’ hun muziek live serveren!
Het voorprogramma wordt verzorgd door de Britse groep Kafka Tamura. Deze opkomende indieband weet aanstekelijke pianobegeleidingen met strakke gitaarriffs te combineren met elektronische beats. Dat in combinatie met de charismatische stem van Emma Dawkins zorgt voor droomachtige muziek. Zij krijgt dan ook gedurende het hele optreden de spotlight op haar snuit, maar weet nog niet goed hoe ze hiermee moet omgaan. Een verlegen jonge band met veel potentieel!
Op een podium versierd met totempalen en drie grote dromenvangers verschijnen plots drie mannen uit de coulisse. Het derde wiel aan de fiets is Antonio Greger die de band aanvult met zijn gitaar en mondharmonica. Met een serene intro en onverwachte lichtflitsen creëren ze een mysterieuze sfeer die het ongeduld van het publiek alleen maar opwekt. Luid gejuich en getier als oproep voor de eerste beat weet al de aanwezigen in de AB uit de bol te laten gaan. De sfeer zit er in, en dat nog voor het eerste echte nummer is gespeeld!
Na de fameuze intro volgen de leuke beats en catchy songs zoals we deze kennen op de plaat. Het klinkt allemaal perfect! ‘What you hear is what you get’, en dat blijkt een succesformule! Een overenthousiast publiek springt en schreeuwt zodra de beat uit de zak komt. Een waar dansfeest. Maar toch! Milky Chance verrast! Hieruit blijkt dat ze meer willen zijn dan een live dj-performance. Zo haalt Clement twee keer uit met een gesmeerde gitaarsolo die opmerkelijk goed past binnen de strakke beats. Ook blijkt Antonio geen derde wiel aan de fiets te zijn, maar het broodnodige wiel van een driewieler. Hij verstomt het publiek door verrassend uit de hoek te komen tijdens de laatste nummers. Hier blaast hij eindeloze solo’s op de mondharmonica waar heel het AB-publiek nog wilder van wordt.
Dit geeft ten eerste ‘een dikke sfeer’, ten tweede ‘muzikaal genot’ en ten derde ‘eigenheid aan de band’. Wat eerst een feestje op basis van live dj-performance lijkt te zijn, wordt uiteindelijk een band die echt live muziek brengt en meer uit zijn nummers haalt.
Een leuk intermezzo in de set is het nummer “Loveland” dat akoestisch wordt gebracht. De mondharmonica begeleiding van Antonio maakte het nummer veel intenser. Een perfecte uitblazer tussen al die up-beat nummers.
Met “Stolen Dance” als afsluiter van de set is dit duidelijk het hoogtepunt waar de band naartoe streefde. En of! Het publiek tiert het nummer zo hard mee dat Clement spontaan stopt met zingen en het publiek zijn werk laat doen. Je ziet Milky Chance genieten van deze euforie en wanneer het nummer eindigt en ze ‘Thank you!’ roepen laten ze de beat gewoon nog eens los op het publiek! Stilstaan is hier geen optie!
Tijdens de show begon ik me echter af te vragen wat die totems en dromenvangers daar op het podium doen. Na lang denken kom ik tot de conclusie dat het thema geen steek houdt met wat de band wil brengen. Podium vulling en présence lijken mij de enige verklaring.
Het overenthousiaste publiek weet de band te overtuigen om in de plaats van één bisnummer, er twee te spelen. Een nieuw nummer en “Down By The River”. Een mooie afsluiter van de hevige set.
Vanavond leek het tijdperk van de drummer voorbijgestreefd. Elektronische beats overheersen de AB. Ik zou zeggen: wil je Milky Chance gaan kijken, laat je dan niet leiden door hun oorworm “Stolen Dance”, maar eerder door je zin om te dansen.
Live is dit pure sfeer met vooral beats en een statische performance.
Setlist: intro, Stunner, Fairytale, Sadnecessary, Flashed Junk Mind, Given, Nevermind, Loveland, Sweet Sun, Indigo, Feathery, Running, Stolen Dance
Bis: ”a new song” + Down By The River
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
