Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.
Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.
Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.
Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
John Ghost - Explosions in the sky
De Casino
Sint-Niklaas
Eén van de ontdekkingen van 2019 … Het album 'Airships are Organism' eindigde in ondertekende zijn eindejaarslijst in de top tien.
In 2020 tekende John Ghost voor een 10/10 notering bij het optreden in N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) . Om maar te zeggen, John Ghost (*****) heeft ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Op een vrij frisse donderdagavond zorgde John Ghost in een goed gevulde Concertzaal De Casino, Sint-Niklaas weer voor een hartverwarmende set van een klein uur en half, waardoor de temperatuur naar een kookpunt steeg. Binnen een intieme setting en voor een zittend publiek werd er niet echt gedanst deze keer, maar het intense gevoel dat ons toen in N9 overviel bleef stevig overeind.
De meesterlijke kruisbestuiving tussen drummer Elias Devoldere en vibrafoon, marimba en percussie grootmeester Wim Segers zijn een streling voor het oog en oor. De heren stralen even veel spelplezier uit als Lieven van Pee die zo spontaan en doorleeft op zijn basgitaar staat te tokkelen dat de haren op je armen recht komen. Aangevuld door de gitaarlijnen van frontman Jo De Geest, en verdovende piano en synthesizer klanken van Karel Ceulenaere ontstaat iets dat we enkel kunnen omschrijven als 'explosions in the sky'. Explosies die trouwens op een uitgekiende wijze aan de aanhoorder worden aangereikt, binnen een gevarieerde omkadering. Echter. John Ghost mag dan bestaan uit één voor één virtuozen in hun vak. Het is het totaalplaatje dat er uiteindelijk voor zorgt dat we compleet worden weggeblazen.
Variatie is binnen deze context de rode draad. Geen enkele song lijkt op de vorige, enkel als de instrumenten op het einde uitbarsten in een tsunami van percussie en gitaar/bas/piano klanken ontstaat een climax waardoor muren van de Casino op zijn grondvesten staat te daveren. Tijdens de set zelf worden puzzelstukken op een zeer verfijnde wijze in elkaar gepast, telkens met een grote zin voor improviseren. De heren amuseren zich kostelijk. Het lijkt vaak alsof ze ter plaatse iets nieuw toevoegen aan het geheel. De aanhoorder wordt daardoor heel bewust op het verkeerde been gezet, en bij sommige zal dat zorgen voor gefronste wenkbrauwen omdat John Ghost buiten elk lijntje kleurt. Zijn comfortzone verlaat, en op avontuur trekt doorheen het bos dat improviserende muziek tot het oneindige heet. Want inderdaad kun je op de muziekstijl van deze band totaal geen label kleven.
We krijgen streepjes jazz, overgoten met een fikse dosis rock muziek. Gekruid met de nodige elementen post-rock - zeker bij die climax op het einde van elke song. En een deftige knipoog naar zoveel muziekstijlen, die de band - zoals we aangaven - dus ter plaatse uitvinden.
John Ghost bespeeld zijn publiek over de hele lijn op een zodanig ingenieuze wijze dat je als aanhoorder niet alleen ogen en oren tekort komt maar bovendien ademloos zit te genieten bij intieme momenten, en door die enorme explosies aan klanken wordt omver geblazen tot je murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Dat is de grote sterkte van een band als John Ghost. Eén voor één topmuzikanten in hun vak samenbrengen, en die gewoon lekker hun ding laten doen op en naast het podium. Als een kind in een speelgoedwinkel, zo staan de heren te soleren, zich amuserend met een klankentapijt uitspreiden en daarbij elkaar perfect aanvullen zonder die kinderlijke spontaniteit uit het oog te verliezen. Waardoor een magie ontstaat, die we zelden tegen komen in de jazz en improvisaties.
Conclusie: John Ghost bevestigt gewoon wat we over hen al wisten, dat ze wat de nieuwe generatie jazz en aanverwante stijlen tot de absolute top behoren. Dat stelden we eerder vast in Eeklo, N9, dat wordt in Concertzaal De Casino weer eens in de verf gezet.
De warme gloed die over ons heen viel, deed ons de koude nacht bij het terugkeren naar huis dan ook prompt vergeten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.
Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.
Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.
Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.
Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.
Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.
Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.
“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”
Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.
Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!
Setlist: Intro - Paperbacks - Cola - George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) - Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song - Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Ondertussen is het al sedert 2011 geleden dat ik nog eens de eer kreeg om Dallas Green (zanger/singer-songwriter) aan het werk te zien met zijn camaraderie: City and Colour. Ik herinner mij deze avond nog levendig in de Trix (Antwerpen). Ik was toen al een hele poos fan van zijn punk-/hardcoreband Alexisonfire en wist niet wat te verwachten. Van zodra hij toen het podium opkwam, blies hij mij omver met zijn loepzuivere stem en uiterst unieke charisma. Ik zie zo nog die ene gouden spot op hem branden, toen hij compleet solo “Coming Home” bracht. Je leest het juist… Mijn verwachtingen voor vanavond waren echt hoog gespannen.
Eerst was het de beurt aan de Britse jongedame, Bess Hildick-Smith, om ons op te warmen met haar solo-project Bess Atwell***1/2. Haar stijl kenmerkt zich door een combinatie van folk met rustige pop die doet mij ook wel doet denken aan Agnes Obel en Sharon van Etten. Ze speelde warme songs, ondersteund door haar akoestisch gitaarspel en een tweede gitarist. Haar stem heeft een breekbaar timbre, maar klinkt toch ook vol op datzelfde moment. Hierdoor boeide ze mij spontaan en ik was al vrij snel ‘mee’ in haar muziek. Ook het grotere publiek luisterde aandachtig, stil en gaf de indruk al te genieten. Haar eerste EP ‘Chemicals’ dateert al van 2011, ze heeft al een full op haar palmares onder de naam ‘Bessie’ en onlangs bracht ze de nieuwe EP ‘Big Blue’ uit. Bessie wordt ondertussen alom geprezen en kreeg zeer positieve recensies door The Guardian en The Independent. Het is misschien nog maar een jonge vrouw, maar op talent staat duidelijk geen leeftijd. We hebben nog lang niet alles gehoord van haar en volgens mij staat ze binnenkort ook zelf op de planken als headliner in de Stadsschouwburg van Gent!
Na het fantastisch mooie voorprogramma dimden alle lichten. De zaal is volledig donker. Iets later werd het podium bescheiden belicht en kwam Dallas Green het podium op. Hij kreeg een akoestische gitaar van z’n roadie en begon te zingen:
“I’d rather walk alone
Than stand in a row
I’d line up everything I Own
Decide what should stay and should go.”
De eerste zinnen van zijn nieuwe song “Living in the Lightning” kwamen bij mij meteen emotioneel binnen en ik werd opgeslokt IN zijn manier van spelen, het fragiele timbre van zijn stem, de oprechtheid waarmee hij zijn muziek zingt, brengt,… en de levenservaring die hij uitstraalt.
Jammer genoeg moet ik notie maken van het feit dat deze tour geen klassieke promotietour van zijn laatste plaat ‘A Pill for Loneliness’ werd. Één week voor het verschijnen van deze plaat, overleed echter Dallas’ zijn kameraad Karl ‘Horse’ Bareham. Karl was langdurig producer, engineer en vooral ‘all-round’ beste vriend van City and Colour (Bron: thestar.com). Dit maakte het echter voor Dallas onmogelijk om een grootse tour met veel triomfantie te spelen. Na grondig overleg met zijn bandleden, besliste hij om een intieme tour te doen, samen met zijn goede vriend en multi-instrumentalist Matt Kelly. Dit gegeven wetende, maakte het geheel voor mij net nog die grote tikkel intenser.
De eerste songs speelde Dallas volledig solo. En meteen bewees hij voor mij dat hij nog een uitmuntend muzikant is, om niet te zeggen minstens even goed als toen in 2011. Vanaf het nummer “Against the Grain” kwam Matt Kelly er dan ook bij. Ik hoopte vooral op een subtiele begeleiding, en dit deed Matt ook. Muzikaal zat alles perfect en beide muzikanten waren perfect op elkaar ingespeeld. Zowel veel oudere -soms nooit eerder gespeelde songs-, als nieuwe songs werden gebracht als intieme versie. Alle stukken van de puzzel vielen perfect in elkaar, het werd een optreden waar ik met open mond naar keek en mij alle besef van tijd en zorgen deden vergeten.
De absolute hoogtepunten waren voor mij de songs “What Makes A Man?”, “We Found Each Other in the Dark” en “Day Old Hate”. Dit laatste nummer kan je hier live opnieuw bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=1RnqXYQK_fU
Zo verliep de avond op briljante wijze, en eindigde die veel te snel.
Dallas Green is één van de beste, meest charismatische muzikanten die ik ken en ik ben gelukkig dat ik deel kon uitmaken van dit unieke concert in intiemere setting.
Kortom, City and Colour was Briljant … Uitermate b-r-i-l-j-a-n-t!
Setlist: Living in Lightning - Northern Wind - Against the Grain - What Makes A Man? - Difficult Love - Waiting… - We Found Each Other in the Dark - Body in a Box - Friends - Young Lovers - The Girl - Day Old Hate - Hello, I’m In Delaware - Coming Home - Blood - Sleeping Sickness - Lay Me Down
Organisatie: Democrazy, Gent
Sam Fender is op wereldveroveringstocht. Na gekroond te worden tot laureaat van de begeerde BRIT’s Critics Choise Award (tot spijt van Lewis Capaldi) staat zijn carrière in een stroomversnelling. Debuutalbum ‘Hypersonic Missiles’ werd lovend ontvangen en de zalen blijven alsmaar groeien. Zo ook in ons Belgenland. Een dik jaar geleden was hij nog aan het werk te zien in de piepkleine Witloof Bar, amper vier maanden geleden passeerde hij La Madeleine en gisteren moest de Ancienne Belgique eraan geloven. Aaneensluitend uitverkochte zalen.
Met een 'Good evening, how is it going' , kwamen de bescheiden gasten van indierockgroep The Pale White het podium op. Ze warmden ons ook al op bij Fenders show in de Botanique, een half jaar geleden. Vanaf het eerste nummer zag de drummer het al volledig zitten. De gekke smoelen die hij trok , konden ons vermaken, alsook het feit dat een ventilator zijn lange lokken uit zijn gezicht waaide. De propere zang in combinatie met de ruigere gitaren konden smaken, net als de leuke breaks in de nummers; maar toch werd hun set vooral gedragen door de rollende drums. Wat later vroegen ze het ietwat stijve publiek om mee te klappen. Dat draaide goed uit want vanaf toen ging het energiegehalte sterk omhoog. De meeklapmomenten bleven maar komen en gejoel kon niet worden onderdrukt. The Pale White heeft zeker nieuwe fans verworven.
Maar uiteindelijk zagen we The Pale White maar al te graag vertrekken om plaats te maken voor de geliefde Sam Fender. De Brit werd met enorm veel getier ontvangen op de eerste tonen van zijn radiohitje “Will We Talk?”. Fender en kompanen brachten het met volle overtuiging en wisten zo het publiek vanaf het eerste nummer mee te trekken in hun avontuur. Al snel kwam nieuwe single “Hold Out” aan bod en deze werd al meegezongen door de eerste rijen. De weemoedige sax-outro van Johnny ‘Bluehat’ was net dat extraatje.
De nummers werden live versierd met melodieuze intro’s maar voor de rest bleef de band (iets te) flink trouw aan de plaat. Fender kampte de afgelopen maanden met ernstige stemproblemen , maar hij bleek er weer helemaal bovenop te zijn. Zijn prachtstem kon opnieuw bekoren. Daarnaast mag zijn deftig gitaarspel niet worden vergeten maar toch berust de focus op de melodie en tekst.
De setlist verschilde opnieuw niet veel van de vorige passage aan ons land. Wel bevatte het een gevarieerd energieniveau. Naast enkele pieken bij “Hypersonic Missiles” en “The Borders”, die luidkeels werden meegezongen, waren er ook genoeg rustpunten ingepland. Alvorens “Poundshop Kardashians” in te zetten, draagde hij het op aan Caroline Flack; de recent overleden celebrity aan zelfmoord. Bij “White Privilege” werd het eventjes erg emotioneel toen iedereen herhalend het cynische zinnetje ‘Their evil is still not gone’ meezong. Sam onderbrak het nummer - dat bol staat van maatschappijkritiek - om zijn bevindingen over de Brexit te delen. ‘I’m sorry. I didn’t want to leave you.’ klonk het.
Ondanks de roem die hij heeft te danken aan zijn indrukwekkend parcours, bleef de jongeman erg symphatiek in omgang met het publiek. Zijn bindteksten waren zeer ludiek en hebben sommige harten doen smelten.
Fender was verrast door het timide Belgisch publiek; naar eigen zeggen is hij wat uitbundiger gewoon. Toch barstte er na elk nummer een immens applaus los, alsook nagenoeg elk woord dat de Brit uitsprak. Het liet hem allerminst gecharmeerd achter. Al lachend vroeg hij zich af waar de applausmeester verscholen zat. Er was veel interactie met het publiek. Drumstokken en een geplastificeerde Lewis Capaldi werden uitgewisseld, maar voor een selfie paste de Engelsman beleefd.
Afsluiten werd gedaan met een cover van Fenders grote held, Bruce Springsteens "Dancing In The Dark". Ondanks dat deze goed werd ontvangen, hadden wij de Brit liever zien eindigen met een eigen nummer.
Vastberaden overwon Sam Fender ieders hart in de Ancienne Belgique. Hij kon jong én oud bekoren maar ook doen losgaan op zijn muziek. Het alsmaar opstijgend getier kon enkel worden gestopt door een nieuw nummer te beginnen.
Ondanks dat het een gewonnen slag was in zijn tournee, hadden we graag iets minder gelijkenissen met zijn vorige passages gezien. Desalniettemin zijn we benieuwd of ‘the skies zijn limits’ gaat hebben voor deze knappe jongeman.
Setlist: Will We Talk?-Millennial - Greasy Spoon - Hold Out - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys-Spice - Play God - Hypersonic Missiles - White Privilege - Poundshop Kardashians - Saturday - That Sound - Dancing In The Dark (cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/sam-fender-25-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
“Moeie gieder morgen nie werken Sint Niklaas?” - Met deze heerlijke woorden trappen de vijf van Het Zesde Metaal af …Eigenlijk bestond de eerste bezetting van de groep uit vijf kerels uit het zesde Latijn en waren zo ‘de saaien van de school’, daarom hebben ze de groep maar Zesde Metaal genoemd dat klonk cooler, dixit frontman Wannes Cappelle.
Vandaag staan we hier om vooral hun nieuwste album te ontdekken, ‘Skepsels’ van november 2019.
De prachtige zaal van de Casino doet dienst als mooi kader voor een (West-)Vlaamse topgroep die inzet met “A je mie mist” en “Houd mie dichte”, de klank staat een beetje bizar waardoor de gitaren luider klinken dan de leuke stem van Wannes, maar daar komt gelukkig verandering in … De bindteksten zijn altijd iets om naar uit te kijken, die Wannes is een schitterende enthousiaste kerel die zomaar om de hoek kan wonen. Ik zie toch steeds politieagent Wantje uit Bevergem als ik Wannes zie en hoor, de politieman die de ‘verkeerde stiel gekozen had’… Geschiedenis en politiek, natuur en weetjes worden tussen de nummers afgewisseld.
Wannes geeft ons mee dat 1830 ‘ééndracht maakt macht’ bracht en dat Vlaanderen ondertussen alles voor mij is en niets voor een ander ! Ook nog horen we dat we ‘allemaal’ in het prachtige Casino door één deur zijn binnengekomen en ‘allemaal’ weer door één deur naar buiten zullen gaan, we kunnen dus ‘allemaal’ door 1 deur ! Hij voelt zich ondertussen een Pastoor en zegt dat normaal gezien dan de vredeswens komt in de kerk, dan moet je elkaar de hand geven, maar gezien het Coronavirus , is ‘t beter een ‘vusje’ (een vuistje) nu. “Ander mens” komt voor “Tid van Ton”, met gepast applaus want deze kennen we, hoor ik hier en daar !
We beleven de première in Sint Niklaas van hun Vlaamse toer, in Nederland waren ze beetje gaan oefenen zegt Wannes, ze werden aangekondigd als Vlaamse Dialectrockgroep met verhalen, sagen en verwondering, ‘misère’, ach misère bestaat niet, slecht gekleed zijn bestaat niet, slecht weer bestaat niet …. enkel slechte lucht !
Wannes geeft ons nog mee dat ze dus in Nederland geoefend hebben om hier perfect te zijn, … Ik vind dat ze beter wat meer hadden geoefend en straks bij het buitenwandelen zal ik dit nog een paar keer horen van verschillende Sint-Niklazenaars… een beetje warrig hoorde ik, we hebben liever Wannes aan de micro met zijn gitaar alleen, het was soms echt wel luid … “Jèn”, “Slaven van het leven”, “Calais” en “Levensgevaarlijk gewond”… en dan “Stempel”, ’Tis niet alles wat et likt”, “We zien alfwege en spelen nu voor Katleen en Griet die zonder het te weten van elkaar voor hetzelfde vechten” , dat zijn momenten dat we kippenvel krijgen, prachtig ! Niets doen is geen optie volgt.
De nummers “Kom bie mie”, “De onvolledigen”, “Gie, den otto en ik” volgen elkaar schoon op. Eindelijk kunnen we weer lachen want alles is nog niet “Naar de wuppe”, zoals mijn gemengde gevoelens bij het concert, “Benauwd” erna , en dan 3 heel goeie ‘encores’… Een andere, nieuwere geslaagde versie van “Ploegsteert” komt op ons af, niet voor niets één van de beste nummers van de Nederlanden, “Ier bie oes” en “Ouder komen” want in West Vlaanderen 'kommen' we ouder, we worden het niet … Op “Dag zonder schoenen” blijf ik wachten tot de lichten van de zaal al lang aan zijn, ach een groep als Zesde Metaal kan na vijf albums natuurlijk niet meer alle nummers spelen.
Dankuwel, respect en tot de volgende keer Filip Wauters, Robin Aerts, Tim Van Oosten, Tom Pintens en Wannes Capelle.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/het-zesde-metaal-24-02-2020.html
Pics optreden, Kreun, Kortrijk op 28 februari 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/het-zesde-metaal-28-2-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wie Jack Black en zijn bro Kyle Gass kent , weet al bij voorbaat dat het een special concert gaat worden en de heren onder Tenacious D stelden duidelijk niet teleur.
De show gaat van start met een afwisseling tussen slecht getekende strip-film en absurde nummers bij wijze van referentie naar hun youtube reeks ‘Post Apocalypto’. Voor de generatie die opgegroeid is met absurde humor van youtube, ‘vines en tiktoks’ is het een heerlijke steek naar opgeblazen filmmusicals. Met tekeningen die uit de hand van een zevenjarige zouden kunnen komen, maakten de heren een verhaal rond een queeste gevuld met ruimtetuigen, seks en Donald Trump.
Ondanks de tekenstijl was het een leuk concept waarbij Jack en Kyle achter een semi-doorschijnend doek stonden waar dan op geprojecteerd kon worden. Ondanks dat het een leuke vorm was van projection mapping en humor , duurde het net iets te lang voor het publiek.
Die hadden na een halfuur duidelijk nood aan stevige metal op akoestische gitaren, een plastic saxofon en blokfluit. Het werd een feestje zonder enige vorm van pretentie waarbij er twee mannen op het podium stonden die gewoon plezier hadden en toevallig veel geld in een show kunnen steken o.m. zoals bij de tussentijdse blokfluitsolo’s. Dat de rockster-allures niet aan hen besteed waren , werd duidelijk wanneer zej de roadies en techniekers individueel bij naam bedankten, iets wat andere sterren niet eens zouden kunnen.
Tegelijk bleef de kwaliteit van het concert wel wisselend hoog. “Master Exploder” bijvoorbeeld was een nummer waar de fans duidelijk op hadden gewacht waarna de hele zaal voor het eerst meebrult. Ook andere meezingers als “Kickapoo” werken duidelijk nog na , na al die jaren, waarop een paar moshpits ontstaan.
Jack Black en Kyle Gass hebben het unieke talent om obscene liedjes, waarvoor anderen als ‘#metoo’ zouden aangeklaagd worden, te laten klinken als mierzoete liefdesliedjes met pit. Ook voor satires met een cover van ‘Frozen’ kan je enkel hier horen. Gelukkig is er ook ruimte voor hun ondertussen legendarisch liedje “Best Song In The World” en kunnen ze ook niveau halen door tweestemmig metal te zingen.
Conclusie: Tenacious D - twee mannen met geld die nooit echt zijn opgegroeid , een hekel hebben aan pretetie en doen wat ze willen. Twee shows in één boxen met hoogtes en laagtes kunnen ze.
Voor een topconcert op het hoogste niveau moet je hier niet zijn, om te lachen, mee te brullen en u te amuseren des te meer.
Organisatie: Live Nation
Tales is het gevarieerde blues rock project rond Roeland Smeyers. De man is al sinds zijn 15de met muziek bezig. Door een samenloop van omstandigheden bracht hij pas nu zijn debuut uit 'Light Trip'.
We vroegen het hem zelf: Ondanks het debuut ben je toch al veel jaren bezig in de muziek. Waarom heeft het zolang geduurd eer dit debuut er kwam? "Ik ben eigenlijk al sinds mijn15 jaar met muziek bezig. Door een baan waarin ik enorm veel tijd in stak en ook omdat ik financieel niet echt kon verdienen met muziek, heb ik zeven jaar niets meer gedaan met muziek. Ondertussen heb ik een andere baan waarbij ik plots wel meer tijd daarvoor heb, dus vond ik het de ideale moment om een solo plaat te maken."
We schreven over 'Light Trip 'het volgende: ‘Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die een knipoog uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.’
Roeland zegt daar het volgende over: ''Klopt ook. Het moet niet altijd zwaarmoedige zijn. In de toekomst wil ik wel wat richting stevigere rock uitgaan. Maar mijn bedoeling is met mijn muziek vooral mensen te entertainen, en daarom mag het gerust wat luchtiger zijn”.
De volledige recensie van 'Light Trip' kunt u trouwens hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76881-light-trip.html
We polsten ook bij Roeland zelf naar de reacties: "Opvallend positief eigenlijk. Niet alleen op de cd maar ook live krijgen we enorm veel positieve reacties. En dat doet deugd. We spelen trouwens nu in een uitverkochte zaal terwijl Hooverphonic hiernaast speelt dat is toch iets."
Na enkele try outs kwam Tales dit debuut inderdaad voorstellen in een volgelopen CC Zwaneberg. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch voor de zeer relax solerende Roeland, zo blijkt, die ons op voorhand al liet weten er zeer gerust in te zijn. " Niet echt, ik ben zeer kalm daarin en zie het zeker zitten. Het loopt allemaal wel los." zegt hij hierover.
We vonden ook dat er duchtig werd geïmproviseerd met meerdere muziekstijlen? Wat is uw mening hierover? Ondanks het feit dat die 'blues' zeker naar voor komt binnen jullie muziek is het niet volledig Blues. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
“Het is niet mijn bedoeling om een label te kleven op mijn muziek, dat is voor mij belangrijk. Het blijft echter blues rock, maar er zit ook wat jazz in. We hebben hier op het podium een saxofoon, dan gaat het een heel andere kant uit. Dire Straits is wat mijn muziek betreft een eventuele referentie. Maar het gaat dus veel verder.”
Je hebt ook een song gecoverd van Dire Straits “Six Blade Knive”. Hoe ging dit in zijn werk? En heb je hierop al reactie gekregen van Mark Knopfler? “Ik had eigenlijk nooit echt gezongen, ik speelde in het verleden bas. Toen ik een stukje inzong werd me erop gewezen dat mijn stem zeer veel gelijkt op deze van Mark Knopfler; Bij het beluisteren van die song “Six Blade Knive” viel me dat ook op. Van het één kwam het andere. Men is die versie gaan afgeven aan Knopfler zelf en die heeft via mail laten weten dat hij het een goede versie vond en was akkoord er iets mee te doen. Zo is de bal aan het rollen gegaan.”
Het concert verslag: Schipperend tussen gezapige blues, lekker aanstekelijke rock en een stevige knipoog naar jazz krijgen we - net als op plaat - ook live een gevarieerde set voorgeschoteld die vele kanten uitgaat. Hoewel de sfeer al goed zat van in het begin, was het pas toen de twee bevallige danseressen hun kunsten kwamen vertonen dat het concert echt in gang werd getrokken. Deze professionele danseressen hebben bij 'The Voice' en 'So You Think You Can Dance' hun kunnen ruimschoots bewezen en bleken dus een enorme meerwaarde binnen het geheel te zijn.
Uiteraard trekt Roeland door zijn al even veelzijdig stembereik, die inderdaad bij momenten deze van Mark Knopfler zeer dicht benadert. En bijzonder warme uitstraling zowel op als naast het podium, die de aandacht over heel de avond naar zich toe trekt. Maar toch kun je niet voorbij aan de puike prestatie van de muzikanten waarmee hij zich laat omringen. Hoewel sommige eerder statisch hun ding staan te doen, stralen ze één voor één professionaliteit en virtuositeit uit van een uitzonderlijk kaliber. De betoverende drumpartijen, de aanstekelijke baslijnen en de magische gitaarklanken die de gitaristen uit hun instrument toveren , bleken van een even grote meerwaarde te zijn. Het meest onder de indruk waren we echter van die groovy klinkende saxofoon, die door middel van sublieme solo's meermaals de haren op onze armen deed recht komen. Was dit in de gehele set het geval, dan bleek dat nog het meest bij de bisnummers toen hij samen met Roeland “Picture in a Frame” bracht en beide ons vol bewondering ademloos achter liet in de hoek van de kamer.
Het publiek bleef er, ondanks het feit dat Roeland en de danseressen hen wat aansporen, opvallend kalm bij. Echter zagen we veel mensen in stilte genieten, knikkebollen en zelfs meeklappen. Wat toch aangeeft dat het publiek even veel genoot als wij van deze bijzonder gevarieerde cd voorstelling.
We herhalen dat even …Enerzijds weet Tales de gevoelige snaar te raken, zonder je in een tranendal te doen vertoeven, anderzijds worden teugels gevierd en registers open getrokken wat zorgt voor een lekker Blues en puur rock-'n-roll gevoel met daarbovenop vele adrenalinestoten van jewelste. Over de hele lijn gaat de muziek zoveel kanten uit dat je bovendien het gevoel krijgt dat er nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, en dat trok ons gisteren nog het meest over de streep.
Besluit: Tales liet een sterke indruk achter, en zou in die Blues rock en aanverwante stijlen, waar bewust buiten de lijntjes daarvan wordt gekleurd, wel eens meerder potten kunnen breken. Wij waren dus alvast onder de indruk, ook al was dat niet over de hele lijn het geval, geven we ruiterlijk toe. Vaak dreigde alles wat de al te gezapige kant uit te gaan, waardoor de aandacht verslapte. Tot je weer zo een lekkere adrenalinestoot voorgeschoteld krijgt, doordat de muzikanten een indrukwekkende solo boven halen of Roeland met zijn warme stem je ontroert of een stevig mokerslag uitdeelt en je net lekker met het hoofd doet schudden. Of wanneer de danseressen zorgen voor het visueel oogstrelend spektakel dat perfect aansluit bij de gebrachte song. Allemaal superlatieven waardoor we dat kleine minpuntje gauw zijn vergeten en vergeven.
Setlist: The Seeds - There's that sound - Blueberry pancakes - Movin' up the Cattle - We found our love-the core of Emotion - Six Blade Knife - Little man stan – Believe - Scarlet Flowers - It’s Ok -You Can Bring me flowers - In A Trance - Low Rider - The Rope between us - The Rythm of time - Celebrate
ENCORE: Picture in a Frame - Behind the moon
Over de muzikanten zegt Roeland trouwens het volgende: “In de eerste plaats heb ik met studio muzikanten gewerkt, later ben ik op zoek gegaan naar muzikanten om die muziek ook op het podium te brengen. Hoewel Tales een band is, is het mijn persoonlijke project maar de muzikanten die ik heb verzameld zijn daarin wel belangrijk uiteraard.”
De toekomst: Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Zijn er tourplannen voor het buitenland?
"Voorlopig nog niet zoveel. Er zijn links en rechts wel enkele optredens. Het is beetje afwachten hoe de reacties zijn op de plaat en zo. Maar we werken eraan."
Misschien eens in het voorprogramma van Mark Knopfler. Over Knofler gesproken is Dire Straits uw inspiratiebron?
"Niet direct, er zijn nog vele andere. Ik houd wel van gevarieerde rock en blues en aanverwante stijlen. "
En wat de verdere toekomst betreft, is er iets als een einddoel (om het zo uit te drukken)?
"Het is mooi een doel voor ogen te hebben maar we moeten ook realistisch zijn, het is niet gemakkelijk om op de juiste plaatsen te kunnen spelen. Het aanbod van goede bands is redelijk groot in België. Maar als ik even mag dromen , zou ik heel graag gaan toeren en de cd gaan voorstellen in binnen- en buitenland, om dan later weer aan nieuwe nummers te gaan werken en een volgende cd uit te brengen"
Voor meer informatie over Tales verwijzen we jullie graag door naar de website van de band: https://www.tales-band.com/
Organisatie Tales ism Starman records + CC Zwaneberg, Heist-Op-Den-Berg
We keren even terug in de tijd. Namelijk naar de zomer van 2018. Rock Herk. Eén van de absolute hoogtepunten van dit tweedaagse festival was de Gentse formatie Raketkanon . We schreven daarover: 'Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat , breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.'
Ook in het verdere verleden zagen we de band meermaals festivals als Pukkelpop in vuur en vlam zetten. In 2020 trekt Raketkanon er de stekker uit, maar niet zonder nog één keer de clubs, concertzalen en dergelijke plat te spelen. De band hield ook halt in Brussel. AB Box was voor deze gelegenheid compleet uitverkocht. Zo verwonderlijk is dit niet, want Raketkanon stopt op zijn hoogtepunt. Of dit een goede of slechte beslissing is laten we in het midden, maar is het niet beter te stoppen als je nog steeds scherp staat? Vooraleer een parodie van jezelf te worden?
In AB Box bewees Raketkanon in elk geval nog steeds te kunnen knallen als voorheen, zodat de gensters er langs alle hoeken en kanten letterlijk af vliegen. Van enige metaalmoeheid is dus totaal geen sprake. Meer nog. Ondanks de fijne platen die de band heeft uitgebracht, is Raketkanon nog steeds een band die live nog het best tot zijn recht komt, en ook dat werd in AB Box nog maar eens in de verf gezet.
De potentiële opvolging is trouwens verzekerd, zo bleek gisterenavond. WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die sinds 2017 aan de deur staat te bonken. Toen we de band live aan het werk zagen op Sonic City Festival 2018, in hun thuishaven Kortrijk, viel ons dat reeds op. Vooral een soort intimiteit combineren, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal, met het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen die als een uppercut van jewelste in je gezicht tot ontploffing worden gebracht, is de grote sterkte van deze jonge band. WHORSES gaat in AB Box razend tekeer en weet in een half uur tijd ook op de fans van Raketkanon een goede indruk na te laten. Daar waar andere voorprogramma's eerder door de mand vallen kreeg WHORSES de handen dan ook moeiteloos op elkaar. Deze band bestaat dan ook uit één voor één top muzikanten die duivels ontbinden eens ze hun instrumenten laten spreken. Dit allemaal aangevoerd door een zeer beweeglijke frontman Harry Descamps. De man beschikt niet alleen over een uiteenlopend stembereik, zijn charismatische uitstraling op dat podium werkt enorm aanstekelijk.
Besluit: We zagen met WHORSES vooral een band met enorm veel potentieel om nu en in de toekomst menig potten te gaan breken. Uiteraard zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden, maar als er een band is die in de voetsporen kan treden van Raketkanon dan is het WHORSES wel.
Raketkanon (*****) trekt vanaf de eerste noot de registers wagenwijd open, alsof het hun eerste en niet één van hun laatste concerten is. Daarvoor krijgen ze van ons alvast een extra pluim op hun hoed. We hadden echter ook niets anders verwacht, want de band is nog niet over zijn hoogtepunt heen. Integendeel. Ook Raketkanon is zo een band die graag flirt met geluidsmuren afbreken en zeer intiem je hart raken. Dat is de reden waarom ook wij zoveel jaren vallen voor deze band.
Elk van de bandleden beweegt zich op dat podium nog steeds voort als een op hol geslagen meute olifanten in een porselein winkel, opgeladen met Duracell batterijen. En dus niet te stoppen.
Pieter-Paul Devos is niet alleen een begenadigde zanger, ook hij stormt waanzinnig over het podium, en duikt meermaals in het publiek. De band heeft het aanvankelijk een beetje moeilijk om iedereen in beweging te brengen, maar door een niet afhoudend geraas duurt het niet lang of ook de aanwezigen gaan volledig uit de bol.
Op het einde van de set doet de band iedereen gehurkt neerzitten, en maant hen aan recht te springen. Een cliché weliswaar, maar eentje dat altijd werkt. Want in de finale gaat het dak er voor een laatste keer compleet af en pinken we een traantje weg, want ze zullen worden gemist
Besluit: Raketkanon neemt in AB Box op een knallende wijze afscheid langs de grote poort, zoveel is zeker. Raketkanon heeft veel aanstekelijke songs waarop stilstaan onmogelijk is. Je moet ze natuurlijk ook brengen met die nodige dosis energie, om ervoor te zorgen dat een zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Laat dit nu het sterke punt zijn van een band als Raketkanon. Geen enkele zaal, festivalweide of dergelijke meer is veilig als de Gentse tornado door de kamer raast. Ook anno 2020, na circa tien jaar ononderbroken als een raket kanon heilig huisjes omver blazen, blijft de band slagen in zijn opzet.
Op woensdag 26 en donderdag 27 februari speelt Raketkanon in eigen huis. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch? Die moet nog altijd worden gespeeld uiteraard, maar op basis van wat we hier te zien en horen kregen in Ancienne Belgique is deze opdracht voor Raketkanon gewoon een peulschil…
Neem gerust een kijkje naar de pics - set op Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/raketkanon-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het NoordIerse Ash is 25 jaar bezig. Een muzikale terugblik van een carrière met ups en downs . Muzikaal prikken ze tijdens de tour op de platen ‘1977’ en ‘Free all angels’, trouwens de twee sterkste platen . We kregen fris, snedig en aanstekelijk materiaal, dat kan gieren, ontploffen, en in ‘de fond’ een ontspannende , tropische, melodieuze touch hebben .
De amicale Tim Wheeler en z’n hyperkinetische kompaan Mark Hamilton prikkelden het rockminnende publiek , die hoofdzakelijk uit veertigplussers bestond . Een klein anderhalf uur lang hadden we een ‘Rewind’, en enkele licht-/raakpunten aan de laatste vijf jaar .
In de eerste tien jaar hadden we vier platen, een geweldige tien jaar van de band, daarna werd het beduidend stiller en werd Ash even een duo rond Wheeler-Hamilton. De dame in de band, Charlotte Heatherley, legde zich toe op een solocarrière , achterna viel deze magertjes uit. In 2005 herrees de band , en intussen zijn er nu een paar platen uit , en raar, ze geraken niet buiten het Verenigd Koninkrijk. Nieuw werk verschijnt , liet Wheeler weten , eentje “Darkest hour of the night” klonk fel, verbeten en liet horen dat het rockende vuur nog niet is uitgedoofd. Inderdaad Ash rockt , ‘Brit-rockt’ zelfs en zat vroeger op dezelfde lijn van Supergrass (ook aan een reünietoer begonnen!) en Manic Street Preachers. De songs hebben kracht en intensiteit en refereren aan de periode van Buzzcocks , Undertones in een Beatlesque melodie.
Er werd meteen raak geschoten met “Buzzkill”, een van hun betere van de laatste vijf jaar. Een overtuigende opener , opwarmer die nauw aansloot op hun vroeger materiaal; een broeierige opbouw, puike melodie, gekenmerkt van smaakvolle variaties en tempowissels. Al snel dreef de ‘oldkool Britrock’ boven met het gedreven “Angel interceptor” uit het succesvolle debuut ‘1977’, “A life less ordinary”, uit de gelijknamige soundtrack met Cameron Diaz en Ewan McGregor , en het fijne, geraffineerde, dromerige “Shining light”.
Ash heeft eigenlijk een resem verborgen rockende parels van hitjes uit van die twee cd’s … “Goldfinger” , “Kung fu” , “Girl from Mars” , “Sometimes” en in de bis de apotheose met het bruisende , dynamische “Walking barefoot” en “Burn baby burn”, die mooi uitgesponnen werden, durfden te gieren en te ontploffen . Mooi! Ze werden sterk onthaald , deden ons heupwiegen, huppelen of luchtgitaar spelen. Met een knipoog naar de scene van Weezer en Nada Surf.
De zomerse touch kwam er door het dromerige, sprankelende ‘Oh yeah’ , een weergaloze kraker, 25 jaar terug , die me deed mijmeren van m’n vakantie in hun thuisland toen; de song was niet af te slaan van de UK radio; het leuke refreintje werd dan ook luidkeels meegezongen . Sjiek en aangenaam dus.
Wheeler , mooi gecoiffeerd , hield de snaren strak gespannen en genoot van de respons , de bassist was een showbeest , had Duracell tabletten in z’n biertje en werd zelfs gedragen in de zaal door één van de fans; tot slot de drummer was er eentje uit de gelijknamige 90s stonerperiode en mepte er gretig, ontspannen op los .
Ash heeft niet die 90s bekendheid meer; koffiedik kijken wordt het naar de toekomst toe of het nieuwe werk hen kan doen aansluiten bij de huidige Britrockscene; in dit klein anderhalf uur speelden ze verdomd een rits verborgen pareltjes. Het trio stond op scherp in hun nostalgische trip en selecteerde de juiste vroegere nummers , gelinkt aan het betere, recentere werk.
Een van de support acts was Social Animals , die hun eerste overzeese kennismaking hadden. Het combo klonk uiterst gezwind , smaakvol , overtuigend en kreeg de verdiende respons op hun broeierige , intense , aanstekelijke Britrock , die een melancholisch kantje had, en de indiescene een warm hart toebedeelde. Deze band kunnen we maar even in het oog houden, na vanavond …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/ash-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/social-animals-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/esplanades-21-02-2020.html
Organisatie Aéronef, Lille
Mikal Cronin is eén van die artiesten van de Californische psych/fuzz-rock-scene met bands als Ty Segall, The Oh Sees, Wand en White Fence. Naast zijn solo-werk duikt hij net als die andere artiesten op , op de platen van die andere bands, of in de live bezettingen van die bands. Zo maakte hij dikwijls deel uit van Ty Segall’s live band, of die nu The Muggers, The Freedom Band of the Ty Segall Band heette.
Cronin is van alle markten thuis, en speelt zowel bas, gitaar, keyboards, saxofoon en drums. In de Botanique kwam hij zijn vorig jaar verschenen plaat ‘Seeker’ voorstellen, en dit in een driemansbezetting. Die plaat is rijkelijk georkestreerde powerpop, met psychedelische strijkers en zoemende keyboards.
In de Rotonde was dit tot de naakte versie teruggebracht, met bas, drums en gitaar. In die triobezetting, kwam de heldere stem van Cronin heel erg naar voren, zodat opener “Shelter” zijn psychedelische jasje afgeworpen had en klonk alsof Death Cab for Cutie hier op het podium stond. Dit eerste nummer zette ons echter op het verkeerde been, want na die opener werd het gaspedaal serieus ingedrukt en vlogen de gitaarsolo’s ons rond de oren. Ook de drummer gaf stevig van jetje, met een aan gort geslagen drumstok als gevolg.
Zo smerig en overstuurd als bij Ty Segall werd het echter niet, en dat was op zich niet slecht: Ty Segall zoekt dikwijls de uitersten op en ontspoort soms in doodlopende straatjes. Cronin bleef melodieus, dit was echte powerpop in de traditie van Big Star en The Posies, gelardeerd met gitaarsolo’s en distortie. Heel genietbaar dus, als we dan toch enig puntje van kritiek mogen opwerpen is dit het volgende: echte oorwormen heeft Cronin vooralsnog niet in de aanbieding.
Voorprogramma Shannon Lay mocht even komen meezingen op “Sold”, er passeerde ook een powerballade, en voorts volgden de stijlrichtingen zich in een verschroeiend tempo op: countryrock, jengelende gitaren, sixtiespop en oosterse gitaarstemmingen die transformeerden in metalklanken. Na een klein uur was het afgelopen, bissen dit Cronin nog met “Change”.
Set: Shelter-Show me-Apathy-Get along-Say-Sold(met Shannon Lay)-Fire-I’ve got reason-Caravan-Guardian well-Weight-ii) Gold
Bis: Change
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
