Nick Cave - Conversations with Nick Cave - Een surrealistische, emotionele avond
Drie maanden vóór zijn gepland en al volgeboekt bezoek in het Sportpaleis met de Bad Seeds gaf Nick Cave ons ‘zijn Conversations’ twee intieme avonden in de Bozar. Een concept dat de Australiër eind mei 2019 al in ons land in de Roma had gepresenteerd. Een soloconcert, afgewisseld met vraag- en antwoordsessies (soms excentriek), evenals een signeersessie, dat in totaal meer dan drie uur duurde. We verdiepen ons in deze surrealistische, emotionele avond.
Het was belangrijk om op tijd te komen en je een weg te banen door de gangen van de Bozar. Een zaal met een capaciteit van 2.000 zitplaatsen , verdeeld over de verschillende balkons, twee bloembedden (enigszins bovenop) en een groot podium waarop tafels werden opgesteld (waar honderd bevoorrechte mensen konden zitten).
Na een opgenomen intro komt Nick Cave sober het podium op en gaat naar z’n piano om "Papa Won't Leave You, Henry" te spelen, uiterst origineel en in z’n meest pure vorm.
Als een ceremonieleider zal de ‘grootmeester’ de regels van de avond uitleggen. Hij geeft aan dat dit de allerlaatste avond zal zijn van de ‘Conversations’, die gelanceerd werden na de tragische gebeurtenis, het ongeval van zijn 15-jarige zoon met de dood als gevolg; deze avonden zijn een katharsis , een therapie. En zijn de mogelijkheid voor de fans om hun medeleven, hun support te uiten en te tonen op de blog ‘The red hand files’.
Vanavond werden de vragen doorgegeven via een handvol stewards verspreid over de zaal, uitgerust met lichte stokjes. De steward wees in de richting en Nick Cave kon dan de toeschouwer (incluis de vraag) kiezen.
Hij houdt een bepaalde afstand met de groupies, door te specificeren dat hij aanvragen voor foto's zal weigeren, maar aan het einde van z’n Conversations tijd reserveert voor z’n publiek en handtekeningen zal uitdelen.
Een eerste vraag van een toeschouwer , die direct vroeg om met hem op het podium te gaan, werd nuchter op een ‘Nee’ beantwoord. Of een uitnodiging van een dame , die hem wou vergezellen naar de piano, werd geweigerd. Kort daarna stond een andere toeschouwer erop hem bloemen te brengen, die hij accepteerde , maar de bijbehorende kus weigerde. Even later vraagt nog een andere toeschouwer een handtekening. Nick accepteert, maar geeft aan dat het ‘de laatste’ zal zijn.
Na de doorsnee eenvoudige, kwamen de diepere vragen met inhoud, o.m. een fan die duidt dat hij tijdens zijn ziekteperiode naar zijn muziek luisterde en vraagt of het ook een manier is voor de auteur om zijn verdriet te vullen . “Mijn muziek brengt me naar een hoger level. Ik geef vaak een plaats aan mijn gevoelens. En ik werk elke ochtend veel om het beste uit mijn gevoelens te halen” antwoordt Cave.
Een onvoorzien intermezzo komt dan, met een huwelijksaanzoek op het podium, goedgekeurd door de grootmeester hemzelf. Hij geeft aan dat de toekomstige bruidegom zijn bruid in zijn armen moet brengen, wat onder een fors applaus werd uitgevoerd.
Er is nauwelijks tijd om je te vervelen; de composities zijn gekoppeld aan het gesprek o.a. "Into my arms" en het nogal zeldzame "Where's the Playground Susie? ".
Een toeschouwer verrast vervolgens het publiek (die niet direct weet te reageren) door te beweren Jezus te hebben gezien en zich in een andere dimensie te hebben gevoeld. Ze vraagt of Nick dit soort getuigenis ooit heeft ontvangen. In het begin maakt onze man er grapjes over en geniet het publiek ervan. Maar deze toeschouwer blijft serieus en beweert dat hij het echt gezien heeft en nu … een beetje verkouden is. Nick wordt dan flegmatiek en verwijst naar het belang van overtuigingen; het publiek is en blijft beleefd.
Een ander uniek moment is de getuigenis van een weduwe die haar echtgenoot begeleidde in z’n laatste momenten (met de song "The ship song"). Waarna de zanger veel medeleven en support toont door te praten over de afwezigheid van een geliefde. En hij gaat direct verder met "The Ship Song", ondersteund van een enthousiast publiek.
Andere meer klassieke vragen maken de avond als inspiratie van zijn nieuwste album, een logische verderzetting in "Waiting for you" als tijdens een religieuze ceremonie.
Een persoon met een beperking in het publiek, die moeilijk kan spreken, roept naar hem. Hij vertelt dat hij op dezelfde dag is geboren als Nick, en biedt hem aan om iets te drinken na het concert. Weer een ontroerend moment van de avond vanwege de spontaniteit van de twee speakers.
Tijdens de avond komen duidelijk verlieservaringen en zich gedeprimeerd kunnen voelen aan bod ; er wordt ook veel gepraat van liedjes die voor huwelijken zijn gebruikt. En in deze context: “Are you the one I’ve been waiting for ?” wordt logisch naar boven gehaald.
Cave brengt ook hulde aan de Griekse schilder Stefanos Rokos, die 17 jaar geleden niet minder dan 14 schilderijen maakte die gekoppeld waren aan het album "Nooit meer afscheid nemen". Een tentoonstelling over dit onderwerp is nog open in Antwerpen (Bernaerts Gallery) tot 9 februari. Terloops opgemerkt dat deze composities kunnen groeien; elke luisteraar interpreteert het op zijn eigen manier.
De timing van de Conversations lijkt te worden bepaald door de manager (bodyguard) aan de zijkant van het podium. De laatste aarzelt niet om de leider mee te geven aan zijn songs te beginnen of de encores te beginnen. Soms jammer toch, ervaarde ik, want zonder dat , had onze grootmeester de hersenspinsels en de nummers wat meer vrije loop kunnen laten gaan.
De encores bevat enkele prachtige improvisaties, als "Palaces of Montezuma" (Grinderman) en zelfs "Shivers" (van zijn jonge jaren met Boys next door).
Met bijna 3 uren hebben de toeschouwers waar voor hun geld gekregen. De tickets waren soms erg duur , afhankelijk waar je zat. Een onderwerp dat Cave zelf aan het begin van de set aansneed. Hij zei dat hij hier geschokt van was.
Een signeersessie volgde, een goed kwartier lang, na het einde van de show.
Setlist : « Papa Won't Leave You, Henry », « God Is in the House», «The Mercy Seat », « Avalanche », « Into My Arms », «Where's the Playground Susie? », « The Ship Song », « Waiting for You »,« Jubilee Street », « (Are You) The One That I've Been Waiting For? », « Sad Waters », «Love Letter ».
Encore: « Fifteen Feet of Pure White Snow», « Palaces of Montezuma », « Shivers », « Stranger Than Kindness », « Skeleton Tree ».
Vertaling Sébastien Leclercq - Johan Meurisse
Organisatie : Bozar, Brussel
Herman van Veen - Een oude schuur brandt het best
75 … Dat kun je wel zien dat is hij … En je zal het geweten hebben, want van Veen viert zijn 75ste op geheel eigen wijze met een tournee doorheen de lage landen. Nog tot eind dit jaar kan je hem samen met zijn virtuoos genootschap bijna elke avond ergens op een podium bewonderen en geloof ons als we u zeggen dat u dit voor geen geld ter wereld mag missen!
Voor alle duidelijkheid: dit is geen afscheidstournee, maar een jubileumtournee. Na 55 jaar op de planken, heeft van Veen heel wat om op terug te blikken. De rode draad is het ouder worden, waarvan hij zegt: “dat gaat vanzelf … en dat gaat vanzelf weer over”. In een soort van dagboekformule laat hij je meanderen doorheen zijn leven en dat begint bij zijn vader en moeder die de 6de juni 1944 “op zijn idee kwamen en de spons eruit mocht”. Op zulke toon vertelt hij over zijn liedjes, waar ze vandaan komen en wat ze vandaag voor hem betekenen. Hij is een meester verteller die de zelfspot niet schuwt en bij momenten verrassend intiem wordt, met zoveel overtuiging dat hij je lach in luttele seconden weet om te toveren tot een traan.
Verwacht je niet aan de frivole greatest hits, die heeft van Veen trouwens amper. We kregen veel onbekend werk, maar toch ook enkele klassiekers zoals “Anne”, “Anders”, “Suzanne” dat hij ooit zong toen hij verliefd wilde worden op de oma van zijn kleinkinderen en dan nog dat nummer dat vroeger “Later” heette. Daarnaast passeerde ook Willem Vermandere de revue met “De vaders” en meermaals Jacques Brel met “Ik hou van jou” (Les vieux amants) en “Moenie weggaan nie” (Ne me quitte pas). Van Veen had zich duidelijk aangepast aan zijn Belgisch publiek.
Tussendoor dreef hij de spot met het Eurosongfestival en veel te theatrale operazangers en concertpianisten: een persiflist pur sang. Dit alles, vernuftig aan elkaar verweven door ontroerende anekdotes en surreële beschouwingen. Zo kwamen we te weten dat een politicus iemand is die het tegendeel bedoelt van wat hij/zij ten onrechte heeft willen ontkennen en dan toch maar bevestigt, weliswaar onder voorbehoud. En dat als je jezelf wil voortplanten, je iemand moet zoeken die over het aan jou ontbrekende geslachtsdeel beschikt en dat best ook even aan je wil uitlenen. De harlekijn in hem was nooit ver weg.
Wat misschien nog het meest verbaasde, is dat de tand des tijds zijn muzikaliteit onbevlekt heeft gelaten. Hij klinkt nog altijd even warm van stem en swingt op piano, viool en mondharmonica. Een brok energie, werkelijk indrukwekkend, waar de levensvreugde van af spat. Samen met zijn vaste muzikanten, ook stuk voor stuk multi-getalenteerd, geeft dat vuurwerk. Ieder kreeg even de spotlight en ze zongen en speelden met hun solo’s werkelijk de pannen van het dak.
Het was 2,5 uur een en al beleving. Onvoorstelbaar hoe al die generaties in het publiek gekluisterd aan de lippen hingen van een zeventiger met peper in zijn gat. Wie die avond maar als een half mens de AB betrad, ging na het zien van zoveel moois en liefs, als een compleet mens weer naar buiten.
Muzikanten:
Herman van Veen: zanger/violist/pianist
Jannemien Cnossen: violiste/zangeres
Wieke Garcia: harpiste/percussioniste/zangeres
Edith Leerkes: componist/gitariste/zangeres
Kees Dijkstra: bassist/toetsenist
Pics homepag @Markus van Offern
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tindersticks heeft niets met de oppervlakkige datingapp Tinder te maken, maar zoekt daarentegen diepgang in delicate songs die je humeur van de dag in een vingerknip kunnen bepalen. De Britten draaien al mee sinds begin jaren negentig, maar aan relevantie hebben ze duidelijk nog niet ingeboet. Naar aanleiding van hun nieuwste studioalbum ‘No Treasure But Hope’ werd NTGent in - waar anders - Gent deze week tweemaal aangedaan. Ook wij zakten weg in de fluweelzachte, rode stoeltjes van de mooie concertzaal om de ervaren softies aan het werk te zien. Dat hun tijdloze hartenbrekerij zalen weet uit te verkopen, sprak meteen voor zich, al hadden we hen met iets meer schwung verwacht.
Zonder voorprogramma, allures of echte begroeting kwam Tindersticks het podium op dat al bezaaid lag met instrumenten. De klaarblijkelijke Voxaanbidders waren goed voorzien van materiaal en met minstens drie multi-instrumentalisten konden ze in elke song dat exacte toetsje en klankje voorzien - als er zo nu en dan aangeduid werd hoe dat pianogeluid veranderd moest worden dan toch. Het was bijna aandoenlijk hoe elk bandlid daar stond om zijn rol binnen het nummer te vervullen. De focus lag op finesse en een wonderlijke timing om het geheel tot z’n etherische statuut te tillen en het beheer over onze traanklieren over te nemen. Als kameleons speelden de bandleden telkens niets meer en niets minder dan wat van hen verwacht werd. Nederig, en vooral de houding van muzikanten met een passie voor het vak.
Door die focus op het creëren van een lieflijke sfeer vol subtiliteiten duurde het welgeteld een uur en veertig minuten vooraleer we meer dan een korte, geroutineerde ‘thank you’ te horen kregen tussen de nummers door. Tindersticks gaf de voorkeur aan het onderhouden van de dynamiek van de set; elke zet leek dan ook nauwgezet gewikt en gewogen. Alles vloeide voort uit elkaar en maakte het ganse concert een geslaagde balansoefening. Tegelijk vormde dat duidelijk overpeinsde aspect onze grootste bezorgdheid. Er resteerde weinig tot geen ruimte voor spontaniteit, en ook al zijn de stukken an sich simpelweg schoon, toch voelde het af en toe allemaal als een mechanische, wak geworden versie van iets wat vele jaren terug had kunnen inslaan als een bom.
Het feit dat zanger Stuart Staples daarentegen de pathetiek zelve leek en zich zonder onderbreking in zijn emotionele toestand wentelde, hielp niet om ons mee te krijgen. Integendeel, het maakte het contrast tussen opgeblonken routine en gevoelsmatig subtiliteiten-Stratego enkel zichtbaarder. Daarenboven viel de artistieke vrijheid om er soms zomaar wat op los te zingen niet altijd in goede aarde. Het is onbetwistbaar dat dit rauwe stemgeluid deel uitmaakt van Tindersticks’ algehele sfeerbad en bijzondere troeven uitspeelt, maar dat nam niet weg dat gefronste wenkbrauwen een keer of vier onafwendbaar waren.
Nu eens te slordig en dan weer te afgelikt; misschien zijn we te streng voor deze oude rotten.
Want hoe dan ook, Tindersticks’ set was verschrikkelijk genietbaar en dat was tenslotte waar iedereen voor gekomen was. De band benutte hun jarenlange ervaring in het vinden van onze gevoelige snaar en als je je gewoon liet meeslepen, smolten alle zorgen, mogelijkheden tot kritiek en efficiëntie voor de rest van de avond als sneeuw voor de zon.
We glimlachten onszelf murw met de heerlijke muziek die alle aanwezigen zonder uitzondering de stempel van softie opdrukte. Het was allemaal zo zacht, zelfs wanneer er tempo of een kleine stijlbreuk bij kwamen kijken. De lieflijke toon, de vele instrumentenwissels ten voordele van de telkens lichtjes andere sfeer van iedere song, het leukste gebruik van een triangel sinds lang en de totale afwezigheid van pretentie of sterallures zorgden er samen voor dat Tindersticks de NTGent terecht voor zich won.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Sunn O))) - bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal
Sunn O))) & Kaspar Brötzmann
Kreun
Kortrijk
Eenmaal toegekomen in de Kreun wordt mij meteen duidelijk dat vanavond geen ‘lachtertje’ wordt. De zaal, bar en de terras lopen al over van het volk en de merch tent wordt nu al niet meer gespaard. De ‘achtergrond’-muziek (lees tussen haakjes), wordt gedraaid door niemand minder dan Levy Seynaeve (Amenra, Wiegedood, Oathbreaker, etc.). De bijzondere sfeer die er hangt zorgt ervoor dat mijn avond nu al geslaagd is. Zoals in oudere punk-termen wordt uitgedrukt voel ik mij enorm ‘siked’ worden (ofwel gewoon het synoniem van uiterst extreem enthousiast).
Iets later gaan de grote lichten uit. De Duitser Caspar Brötzmann**** stapt alleen het podium op, neemt zijn enige instrument van de set in handen: zijn basgitaar en veel rook omhult het podium. Inzetten doet Caspar met het titel- en intronummer van de plaat ‘Mute Massaker’, uit 1999. Je leest het goed, Caspar gaat al een hele poos mee in het alternatieve, experimentelere metalciruit. Het geluid is nagenoeg perfect geregeld. Caspar gebruikt misschien maar één bas amp, maar hoeveel noise en dreun hieruit komt voelen we allemaal aan onze borstkas. De verdere set typeert zich door veel experimenteel gitaarspel, zware drones, het harde trekken aan zijn bassnaren en een daverend geluid.
Ik ben volledig mee en laart mij meevoeren binnen de explosiviteit en obstructiviteit van zijn muziek. Hoe lang zijn set duurde kan ik mij niet meer herinneren, ik was compleet in extase en ben dankbaar voor deze fantastische show. Dit was niet zomaar een voorprogramma, maar wel een volwaardig concert.
Na een pauze waarin tientallen liters bier door de tap gingen en vele sigaretten (ook aanverwanten…) werden gerookt stond de concertzaal plots goed vol. De grote lichten zijn nog aan. Toch staat iedereen al op elkaar geperst. De backline op het podium is goed zichtbaar en getuigt van complete audiofiele krankzinnigheid: tientallen amps staan per gitarist/bassist op elkaar gestapeld, in verschillende kolommen. Ik ben nu al blij dat ik de zwaarste filters in mijn oordoppen heb zitten en toch kan het mij geen ruk schelen, moest ik vanavond met oorpijn naar huis gaan. Sunn O)))***** is niet zomaar een band, maar een fenomeen.
En toen ook nu de lichten doofden, bewees het gehele concert de voorgaand aangegeven statement.
Sunn))) speelde misschien ‘slechts’ drie nummers, maar die allen samen wel goed waren voor een totaal aan 50 à 60 minuten van oorverdovende, psychedelische, verpletterende drones. Ik kon m’n ogen sluiten, en voelde gewoon de geluidsgolven op mijn lijf duwen. Een buitenaardse ervaring. De riffs klonken loodzwaar, heel somber en mijn favoriet van de avond “Candle Goat” klonkt zo ongelooflijk destructief. Het geluid was ook nu opnieuw piekfijn geregeld en Sunn O))) stond er gewoon als een huis, de perfectie nabij.
Wat de setlist betreft valt mij wel op dat er geen nieuw nummer vanop hun laatste plaat ‘Pyroclasts’ gespeeld werd. Maar wat mij betrof, hoe hard ik ook fan ben van hun laatste schijf, vond ik dit allesbehalve jammer.
Sunn O))) bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal.
Setlist: Novae / Troubled Air / Candle Goat
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ride, een van dé nineties shoegazebands, verdween na het afleveren van enkele - onder liefhebbers van het genre - klassiek geworden albums ruim twintig jaar van de radar. Zanger-gitarist Andy Bell had in tussentijd de handen vol als bassist bij een ‘klein zijprojectje’ genaamd Oasis. Omstreeks 2015 kwam het Britse viertal terug boven water. Eerst met een reünietour en dan met ‘Weather Diaries’, hun eerste nieuwe album sinds 1996. Eind vorig jaar voegden ze daar ‘This Is Not a Safe Place’ aan toe. Die nieuwe plaat kwam de band gisteravond voorstellen in Trix. En hoe!
De onder een flinke laag uitwaaierende gitaareffecten bedolven weemoed van weleer, ruimde op de twee recentste albums plaats voor een iets compacter geluid dat op sommige nummers een beetje aan Klaxons of LCD Soundsystem doet denken. Dat beide platen zijn geproducet door elektrogrootheid Erol Alkan zal daar zeker voor iets tussen zitten. De nieuwe wind liet zich ook live horen. Al van bij opener “Jump Jet” werd duidelijk dat de band niet enkel op onze eeuwige tienerziel, maar ook op onze springbenen zou mikken. De ritmesectie demonstreerde meteen dat ze tegenwoordig strak staat als een sixpack. De heren hadden er duidelijk zin in, want wat volgde, was een even lange als spannende set waarin vooral werd geplukt uit zowel het laatste als het allereerste album (‘Nowhere’ uit 1990).
Ride deed daarbij de term shoegaze vergeten. Moet het nog gezegd dat het muziekgenre door een NME-journalist werd vernoemd naar gitaristen als Kevin Shields van My Bloody Valentine die op het podium meer naar hun effectpedaaltjes dan in de zaal keken? Niks van dat gisteravond. Frontmannen Andy Bell en Mark Gardener bleken in hun sas en interageerden voor hun doen uitgebreid met het publiek. Zelfs een woordje Vlaams kon ervanaf: ‘Lieve mensen’, sprak Gardener de zaal toe.
Leuk, maar de band was op zijn best wanneer de gitaren spraken. Een eerste hoogtepunt in de set kwam er met een heerlijk lang uitgesponnen versie van “Leave Them All Behind”, uit hun tweede plaat ‘Going Blank Again’. Wat gitaarklank betreft, liet de band inderdaad velen achter zich: de overweldigende, maar niettemin met ragfijne details behangen wall of sound was werkelijk om duimen en vingers bij af te likken. Om die machtig mooie muur neer te zetten , had de band een halve gitaarwinkel meegebracht: genoeg Rickenbackers en Gretschen om vijf bands mee uit te rusten. Na zowat elk nummer wisselden Bell en Gardener van instrument. Zouden hun roadies op Strava zitten?
Wanneer Bell een Jazzmaster liet aanrukken, was het tijd om “Fifteen Minutes” in te zetten, een nieuwe song die klinkt alsof hij geschreven werd door Thurston Moore ten tijde van ‘Goo’. Een lekker rammelend Sonic Youth-gitaartje en een heerlijk monotoon gezongen ‘This was your fifteen minutes / Hope you had fun now / Have a nice life yeah / You’re basically done now’. Geen bijster originele lyrics misschien, maar voor ons kon de pret niet op.
Met het nogal kleffe “Shadows Behind the Sun” laste de band een akoestisch rustpuntje in. Dat had voor ons niet gehoeven: deze cheesy ballad vormde het enige minpuntje in de set. Gelukkig vergaten we dat meteen dankzij het heel dansbare “Repetition”. ‘They just want you to repeat and stay the same / Even though repetition is a form of change’, klonk het. Die ene strofe van deze nagelnieuwe single vat veel samen. Hun vorige plaat werd door de Britse pers maar lauw onthaald, maar daar trekken de heren zich weinig van aan. Ride mag dan een geweldige gitaarband gebleven zijn, ze zijn duidelijk niet van plan hun oude formule nog eens klakkeloos te herhalen. Met nieuwe nummers als “Repetition” en “Kill Switch” (waarvan we geweldig opzwepende versies hoorden) blijft de band inzetten op verandering, en dat sijpelt ook door in de manier waarop ze hun oude nummers live spelen.
Zo kregen we gisteravond the best of both worlds: een flinke greep uit nieuw en oud materiaal, allemaal gebracht met een vernieuwde dynamiek, maar nog steeds overgoten met de afwisselend scheurende en sprankelende gitaar van Bell. Als je ziet wat die man allemaal uit zes snaren tovert, vraag je je af waarom de broertjes Gallagher hem destijds inlijfden om slechts vier snaren te beroeren. Hoe ongelooflijk vurig klonk het dertig jaar oude “Dreams Burn Down”, met erupties van distortion en fuzz die niet zozeer onze dromen, maar wel de hele zaal in lichterlaaie zetten. En hoe verkwikkend fris klonk dan weer “Vapour Trail”. De magische melancholie katapulteerde ons helemaal terug naar onze puisterige jeugd.
De band besloot onder luid applaus met een nieuw en een oud toemaatje: respectievelijk het The Cure-achtige “In This Room” en de oerclassic “Seagull”.
Met die laatste dosis melodieuze nineties noise stuurde Ride ons de nacht in, nagenietend van een concert dat we niet gauw zullen vergeten.
Het doet ons al uitkijken naar The Jesus and Mary Chain, die op 30 maart het kanaal oversteken richting de AB. Die mannen komen uit Glasgow. Dat ligt ruim 500 kilometer noordelijker dan Oxford, de thuisbasis van Ride. Het zal nodig zijn, want om het optreden van Ride te evenaren, gaan ze van ver moeten komen.
Setlist: Jump Jet - Future Love - Leave Them All Behind - Charm Assault - Chrome Waves - Fifteen Minutes - Shadows Behind the Sun - Repetition - Lannoy Point - End Game - All I Want - OX4 - Taste - Kill Switch - Dreams Burn Down - In a Different Place - Vapour Trail - In This Room - Seagull
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/ride-29-01-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/crushed-beaks-29-01-2020.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
De AB kreeg dinsdag de Venezolaanse Amerikaan - of is het een Amerikaanse Venozolaan? - Devendra Banhart over haar roodgekleurde vloer. Volgestouwd met elkaar liefkozende paartjes - inclusief smekkend gemuil -, een aantal trossen Spaanstaligen en een significant aanbod aan doorwinterde meerwaardezoekers, wisten we meteen hier geen wall of death of Zwangere Guyiaanse gekkigheden te moeten verwachten.
Als we daar überhaupt na opwarmers Vetiver de energie voor konden opdelven. De warme stem waarmee Andy Cabic, even kordaat als een grijzende studiemeester, de volledige ruimte aanvankelijk muisstil kreeg, ging na enkele gelijkaardige nummers vervelen. Wat resulteerde in een stijgende appreciatie voor de watering van de comfortabele rode zetels achterin de zaal, maar evenzeer in een toename aan decibels afkomstig van de foute kant van het podium. You win some, you lose some.
Tweeduizend man/vrouw imponeren is er niet van gekomen, maar een ideale toevoeging voor de betere candlelit dinnerplaylist is de band wel gebleken.
Devendra Banhart vervolgens, die staat erom bekend zich vaak nogal nonchalant op te stellen op podium, en ook wij voelen ons moreel verplicht die groep te vergezellen. Halvelings langs de microfoon zingen, te weinig kracht in zijn stem stoppen,... De eerste paar nummers vroegen we ons net niet luidop af hoe deze man 2000 tickets wist te verzetten. Was er sprake van je m’en foutisme of nalatigheid? Gaandeweg kreeg Banhart ons met zijn charmes wel mondjesmaat in zijn greep. Op "Mi negrita” bijvoorbeeld, ontpopte ie zich namelijk al gauw tot een Spaanstalige achterneef van Father John Misty. Lees gerust hier tussen de regels door; een overtuigend individu die als een Jezusfiguur zijn band dirigeert. Geen idee hoe de stem van de Bijbelse variant klonk, maar ons vermoeden is dat die niet half zo hartstochtelijk mannelijk klonk als die van Devendra. Het nummer vormde een hoogtepunt binnen de set. Eén met de vocale kleur van een zekere Lou Reed en de geekiness van een zekere Beck.
Dat hij ‘de serieux’ van zijn professie maar zelden aan zijn hart laat komen, bewees hij door “Fancy Man” met Flight Of The Conchords-ogende overacting een satire-nasmaakje te geven. Overbodig? Mogelijks, maar binnen een singer-songwriter optreden een welgekomen dynamische troef. Door zich op zoveel verschillende facetten op te stellen, trok hij onze aandacht keer op keer naar zich net wanneer het dreigde te verslappen. Zo was er ook plek voor intieme, magische momenten (het wondermooie “Carolina”), meer dan voldoende tijd en ruimte voor een ietwat minder geslaagd humoristisch rondje verzoeknummers (Hallo Mac DeMarco) maar zeker ook voor een dosis - door flanger doordrongen gitaren - funk - (“Seahorse”).
Een discografie die zich idealiter onder een vinylnaald laat consumeren, weten de man en zijn omringende bandleden op een geschikte manier te vertalen naar een dynamische liveset. Ondanks de routineuze nummerkeuzes deze tournee, werd nummer voor nummer met een erg naturel ogende flair uit de muzikale mouw geschud.
De setlist viel klaarblijkelijk iets ruimer uit dan de geplande 80 minuten, waardoor de laatste nummers (te) gehaast moesten worden afgehaspeld. Zonde, want een geplande klapper als “Carmensita”, werd zo iets te slordig uitgepakt en ingeleid.
Devendra Banhart wist op eigenzinnige wijze een interessante set neer te zetten. Niet altijd op optimale kracht, niet altijd even doordacht of afgelijnd, maar als singer-songwriter een publiek bij de pinken houden, is nu eenmaal ook geen sinecure. Dat had de nonchalant ogende Banhart goed in de smiezen.
Pics homepag @Michelle Geerardyn (AB)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na Noord-Amerika en Groot Brittannië afgelopen najaar was het de beurt aan Europa om nog eens stevig door elkaar geschud te worden door de heren van Two Door Cinema Club. Acht shows met als kers op de taart gisterenavond de AB in Brussel. Als special guest brachten ze op deze tour niemand minder dan Circa Waves mee. Er moeten slechtere manieren zijn geweest om de laatste week van dat eeuwig durende januari te beginnen.
Circa Waves mocht de avond op gang trekken. Veel was er niet nodig om het publiek op te warmen. Ze vulden de AB vanaf het begin van hun set voor ongeveer drie vierde. De mensen die op dat moment nog rustig van hun pintje stonden te genieten in de foyer hebben wat gemist. Circa Waves bracht een heel dynamische set; we hebben ons geen seconde verveeld. Kieran Shudall en co wisten perfect hoe ze het publiek moesten bespelen om hen voor een eerste keer tot een kookpunt te brengen. Met “Tshirt Weather” en een dijk van een nieuw album als “Happy” lukte dat met sprekend gemak. Goed begonnen, is half gewonnen.
Dan was het maar aan Two Door Cinema Club om de bal binnen te koppen. Zelfzeker bestegen ze het podium. Die zelfverzekerdheid krijg je door de jarenlange ervaring die ze opbouwden, en mogelijks ook door de grote bokaal wijn waarmee frontman Alex Trimble het podium op flaneerde. Ze begonnen de set met “Talk”, een van de populairdere nummers van het meest recente album ‘False Alarm’. Toffe binnenkomer die het publiek wel kon smaken. Als je een redelijk grote waslijst aan hitjes hebt, kan je daarmee aan het begin van de set ook al eens uitpakken. “Undercover Martyn” maakte duidelijk dat het publiek vooral daarvoor gekomen was: oude nummers van op ‘Tourist History’, waar gewoon geen slecht nummer op te vinden is .
Uiteindelijk speelden ze acht nummers van op ‘Tourist History’, vooral in het begin van hun set. Best wel veel als je weet dat ze veel nieuwer materiaal hebben. Maar als het publiek erom vraagt, moet je het geven, dachten ze bij Two Door Cinema Club. Tussendoor speelden ze nog “Dirty Air” en “Next Year” van de nieuwere albums, maar wederom ging het bij “Do You Want It All” met pew pew lasergeluidjes een pak lekkerder.
Alles klonk heel gestroomlijnd. Two Door Cinema Club mocht hier en daar, zeker met hun status, gewoon wat meer buiten de lijntjes kleuren. Het bleef allemaal redelijk braafjes. Zot doen ligt duidelijk niet in de aard van Trimble en co. Wanneer bassist Kevin Baird op een gegeven moment op de basdrum van de drummer ging staan, dachten we niet alleen: ‘Amai, die heeft veel balans,’ maar ook: ‘Meer van dit, alstublieft.’ Naar het einde van de set toe begreep ook zanger Alex Trimble dat. Misschien was het de bokaal wijn die hem de ingeving gaf, maar toen hij besloot zijn microfoonstatief achteraan in het decor te gooien, ging de energie ook bij het publiek de hoogte in.
“What You Know” was als een bal die een centimeter voor een open doel lag. Die kon je niet missen, en dat deden ze ook niet. Het publiek, van voor tot vanachter, raakte eindelijk helemaal mee. “Something Good Can Work” deed daar vervolgens nog een schepje bovenop. Toch was het de afsluiter “Sun” die voor het grootste OMG-moment zorgde bij de vele eind-twintigers die de goede oude tijd van tien jaar geleden nog eens wilden herbeleven gisterenavond.
Al bij al was het een goede show. De energie bij het publiek zat goed en Two Door Cinema Club bracht de fans wat ze wilden. Toch vonden we dat het allemaal wat ondeugender mocht, zeker van zo’n grote gevestigde waarde als Two Door Cinema Club. Die kunnen zich vast wel wat permitteren, of is het vet na al die jaren toch wat van de soep?
Setlist: Talk - Undercover Martyn - I Can Talk - Are We Ready? (Wreck) - This Is the Life - Cigarettes in the Theatre - Dirty Air - Next Year - Do You Want It All? - Bad Decisions - Changing of the Seasons - Satisfaction Guaranteed - What You Know - Lavender - Satellite - Eat That Up, It’s Good for You - Sleep Alone - Something Good Can Work - Sun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @AB
Organisatie: Live Nation
Jayke Orvis and The Bullshit Brothers - Stringband houdt de erfenis van de country pioniers levend
Jayke Orvis And The Bullshit Brothers
Cowboy Up
Waardamme
Een afgeladen Cowboy Up voor deze underground country held, Jayke Orvis, en daar zal zijn doortocht op Muddy Roots Europe vorig jaar niet vreemd aan zijn.
Dit matinee-concert begon nogal verwarrend toen er een breed glimlachende kerel het podium opstapte, een tamboerijn rond zijn voet gespte en er op zijn eentje aan begon. Menige wenkbrauwen werden gefronst want nergens was er een voorprogramma aangekondigd en de man liet op geen enkel moment weten wie hij was. Toen ik het hem achteraf vroeg, antwoordde hij doodleuk ‘Allisson’ (Santos) waarmee ik geen stap verder was , want dat was enkel zijn geboortenaam. Uiteindelijk bleek dat we Big Bull & His Selfish Band, een dark billy one-man-band uit Brazilië, gezien hadden. Uitermate sympathieke gast die ons jammer genoeg de beperkingen van een one-man-band niet kon laten vergeten. Zijn gitaarspel kon me nog enigszins bekoren maar zijn nochtans behoorlijk rauwe maar tevens expressieloze strot begon al snel te vervelen.
Jayke Orvis (Milwaukee, Wisconsin) heeft als stichtend lid van .357 String Band en als huidig lid van The Goddamn Gallows een degelijke staat van dienst terwijl hij met ‘It’s all been said’ (2010) en ‘Bless this mess’ (2017), twee uitstekende platen onder eigen naam uitbracht. Orvis heeft intussen ook zijn eigen groep, The Broken Band, waarin klinkende namen als James Hunnicutt en Liz Sloan (Bob Wayne), maar dat illustere gezelschap was er niet bij in Waardamme. In plaats daarvan The Bullshit Brothers, een internationaal stel met de Braziliaan Ronaldo Nicolaico op staande bas, de Fin Markus Lervik op akoestische gitaar en Steve Kilcrease aka Clyde Mcgee uit Colorado op banjo.
Een volgetatoeëerde (mag je waarschijnlijk letterlijk nemen want toen hij na het optreden even zijn muts afzette bleek ook zijn schedel niet gespaard van de inkt) Jayke Orvis (op mandoline) zag er met zijn lip piercings misschien wat vervaarlijk uit. Toch bleek dit een innemende, warme mens met een onmiskenbaar groot charisma die de Cowboy Up zonder moeite meteen inpalmde.
De vier uitstekende muzikanten brachten heerlijke roots country waarvan de inspiratie terugging tot in de jaren ‘40. We hoorden een drietal covers: “Bound to ride” van The Stanley Brothers, “Kaw-liga” van de onvermijdelijke Hank Williams en het wat recentere “Pick up the steam” van The Weary Boys. Het eigen werk sloot qua stijl nagenoeg naadloos aan bij die drie nummers. Mooi uitgewerkte mid-tempo country songs werden afgewisseld met vlammende instrumentals waarin het tempo telkens, tot grote vreugde van de meute, ferm opgedreven werd. Jayke Orvis voelde zich hier duidelijk in zijn sas en maakte er op het eind nog een feestje van door eerst zijn tourmanager en daarna vriend Allisson Santos mee op het podium te vragen. Zong die eerste nog gewoon wat mee dan mocht Santos twee nummers lang de staande bas overnemen waarbij hij iedereen onverhoeds verraste met een verbluffende solo.
Het enige wat men Jayke Orvis zou kunnen aanwrijven is dat hij nogal braaf klonk. Van zo’n figuur zou je kunnen verwachten dat hij zijn muziek infecteert met een dosis punk maar dat gebeurde hier niet. In plaats daarvan probeerde hij de erfenis van de country pioniers levend te houden door hun sound zo dicht mogelijk te benaderen en daar kon ik allerminst rouwig om zijn.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.
De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.
En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.
Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.
John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be
Organisatie: N9, Eeklo
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
