Jake Bugg, een  jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys . Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur  ondergedompeld en noemde de cd  naar de studio’s  van Rubin, ‘Shangri La’. Geen wonder dat Johnny Cash door de boxen te horen was en hij ‘My my hey hey’ covert van Neil Young.  ‘Rock’n’roll zal zeer zeker niet sterven !

En die rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen . We hebben de  muzikale boodschap van Jake Bugg goed begrepen … twintig songs weliswaar, en hij begon er goed aan met een paar korte , kernachtige nummers, waarbij al gauw een paar singles passeerden , “Seen it all”  en “2 fingers”, die door de handclaps van het publiek een toegevoegde waarde kregen  . Als we de set van in de l’Aéronef er op nahouden , dan  kon hij hier rekenen op een warm onthaal en respons en dat deed hem deugd . Hij was minder onwennig, zocht toenadering en er kon af en toe een woordje en een glimlach vanaf . Na die aanstekelijke songs , die ergens een ‘Grease Lightning’ deden ervaren , kwam er al één van die weerbarstige rockers , “Messed up kids” .
Dat hij het songschrijven in zich heeft hoorden we in de intieme , aangrijpende, indringende “Country song” , “Pine trees” en een “Love song” , waarbij stem en gitaar versmolten en de gevoeligheidsfactor aandikten .
Een volgend luik waren de meer rauwe , ruwere rocksongs  als “Green man”, “Kingpin” en de sterkhouders “Taste it” , “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” . We kregen er nog drie bovenop  , met de cover van Neil Young en het levenslustige “Lightning bolt” .

Dat hij een revelatie was, bewees hij al op de vorige concerten. Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap dropen er van af. Nu nog beetje schaven aan de présence en dan hebben we hier met een briljant artiest te maken.

We zagen nog een paar nummers van de support HoneyHoney , Suzanne Santo & Ben Jaffe ,
die sobere , kleurrijke folky/americana speelden . De switches van gitaar , banjo en viool  en haar heldere vocals zorgden voor een uiterst emotievolle sound .

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de l’Aéronef, Lille op 22 november 2013

http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337

Organisatie: Live Nation

Youth Lagoon stond eerder dit jaar op Rock Werchter. De meningen over  dit concert waren verdeeld. Zo stond op de site van Humo: “Youth Lagoon Wondrous Bughouse is één van de ontroerendste, verrassendste en allround beste platen van het lopende jaar. Het concert dat wij vandaag gezien hebben, heeft daar geen moment aan kunnen tippen.” In tegenstelling tot Knack Focus: “Net als de plaat, was het concert van Youth Lagoon een rollercoaster van ambient-achtige, psychedelische pop,…”.
En Musiczine zelf : “Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag ”.

Vanavond zijn ze te zien in de Orangerie van de Botanique. Ik ben benieuwd …

Absolutely Free, een band uit Canada, had vanavond zijn 20ste en ook laatste show als voorprogramma van Youth Lagoon. Deze vierkoppige band wist het publiek goed op te warmen met elektronische effecten, twee drumtoestellen, verrassende wendingen en soms ook gestructureerde chaos. Zo brachten ze abstracte psychedelische nummers waarin je op één of andere manier toch je weg vond. Vooral het nummer “UFO” was het hoogtepunt uit hun set en ook hun laatste nummer waardoor het publiek warm was voor meer!

Trevor Powers, het brein achter Youth Lagoon, is een jonge twintiger die ervoor koos om zijn studie in de Engelse literatuur op te geven voor een carrière als ‘Indie-Rock-Ster’. Na een zomervakantie experimenteren bleek al snel dat er ook te weinig tijd overbleef voor zijn job in de Urban Outfitters, want zijn eerste singles leidden direct naar de eerste plaat ‘The Year of Hibernation’. Een plaat die hij voor het grootste deel opnam in de winter. Tijdens die tournee was de setting op het podium heel miniem. Zo zag je enkel Trevor achter zijn piano en klankkast begeleid door gitarist Logan Hyde. Nu, twee jaar later, verrast Youth Lagoon ons met het vervolg ‘Wondrous Bughouse’: een psychedelische plaat die je meeneemt op een dromerig popavontuur in je slaapkamer. Voor deze tournee zijn ze dan ook niet meer met twee, maar met vier. Trevor vond nog een bassist en een drummer om het plaatje volledig te maken.

Experimentele pianomuziek, een podium vol rook en spots die het geheel rood en paars kleurden. Zo werd het  publiek zachtjes ingedommeld in een dromerige sfeer nog voor het concert begon. En om het geheel helemaal te kleuren waren de piano en klankkast van Trevor bedekt met doeken die dienst konden doen als gordijnen bij mijn oma. Opmerkelijk was dat de piano van Trevor niet gericht stond naar het publiek, maar naar zijn band. Gelukkig was er nog een klein pianootje langs de grote, dat wel gericht stond naar het publiek.
De band werd op het podium onthaald door een ingetogen publiek, rustig namen ze plaats achter hun toestellen en direct van je één-twee-drie klonk het nummer ‘Attic Doctor’ fors en stevig door de boxen. Het was direct duidelijk, live klinken ze goed! Meteen na het eerste nummer richtte de zogezegde ‘verlegen’ Trevor zich tot het publiek met de woorden: ‘Already thank you all for coming! This is our time togheter, let’s make it special!’.
Het optreden was van begin tot einde muzikaal genot. De nummers werden op een verrassende manier gebracht met feilloze overgangen. Zelfs zo feilloos dat het publiek niet eens durfde te applaudisseren om de sfeer vast te houden die de band zopas had gecreëerd. Ze speelden zowel met de intro’s als met outro’s als met de nummers zelf. Zo had je bijvoorbeeld in het nummer “July” een onverwachte stilte die erna helemaal uitbarstte. Je was hier duidelijk niet aan het luisteren naar een cd, maar naar een live band. Waarvan ik vond dat de nummers van de plaat ‘Wondrous Bughouse’ zelfs veel beter live klonken dan vanop mijn platenspeler.
Trevor legde het optreden regelmatig stil voor een gesprekje met het publiek. Zo wou hij met ons praten, maar gaf hij toe dat hij niks wist te zeggen… Dus begon hij maar over sport. ‘Who likes sports?’, vroeg hij, waarop een dame uit het publiek ‘I hate sports’ antwoordde met als gevolg dat Trevor zijn micro onder haar neus schoof. ‘Tell me why?’ vroeg hij, maar toen de dame wou antwoorden werd plots alles wat ze zei vervormd in een smurfenstemmetje wat op dat moment heel hilarisch was. Ook Trevor had plezier in zijn eigen mopje. Later tijdens het concert biechtte Trevor ook op dat zijn lievelingsfilm Cast away is.
Het optreden bestond voornamelijk uit nummers van de tweede plaat. Zo speelden ze “Sleep Paralysis”, “Pelican Man”, “Mute”, “Raspberry Cane” en “Dropla” waarbij Trevor met de woorden ‘You’ll never die!’ naar het publiek wees en uiteindelijk de set afsloot met het fantastische nummer “Daisyphobia” waarbij hij zelfs zijn micro op de grond smeet. Als bisnummer trakteerden ze ons op “The Hunt” een prachtschijf van hun eerste plaat. Dit was voor velen in het publiek een teleurstelling omdat ze graag “17” hadden gehoord. Ik vond het niet erg want “The Hunt” is voor mij een evenwaardig nummer.

Youth Lagoon live zien? ‘Ja!’. Deze band is aangenaam op cd, maar werkelijk een explosie aan prikkels live. Het was een dromerig concert waar je bij ieder nummer opnieuw kon kiezen voor een ritje op de achtbaan. Erin stappen was je enige opdracht en amai, dat was de moeite!

Organisatie: Botanique, Brussel

Swim Deep - Jonge indie-rockers vanavond in Lille gesignaleerd. Verrassend poppy eigenlijk. Ergens had ik ook de term grunge gelezen, naar die kant van de band heb ik vanavond niet gezien of gehoord. Indie-pop met een vleugje psychedelica overgoten.

Indie-pop met een vleugje psychedelica overgoten dus … De kleurrijke belichting draagt daar ook wel toe bij. En af en toe een keyboardriedeltje helpt ook om de jaren 70 op te roepen. Maar het zijn vooral de bas en drum die de psychedelische fundamenten leggen waarop de zanger zijn hoge stem kan laten bot vieren. Gooi er dan nog eens een samba-ei tegenaan en de juiste muzikale sfeer wordt geschept. 5 man sterk deze band, met een traditionele bezetting: bas, drum gitaar/zang, nog een gitaar en keyboards. Een mooie balans tussen pop en psychedelica.
Daaruit volgt al snel een vergelijking met Tame Impala. Maar daarvoor klinkt Swim Deep te poppy. Laten we het houden op Tame Impala meets Vampire Weekend. Fijngevoelig materiaal dat menig jonge harten sneller zal doen slaan. En aan het jonge publiek te zien zijn ze er in Lille al in geslaagd.
We krijgen ook een heel feestelijke cover voorgeschoteld: “Girls just wanna have fun”. Met de nodige zwier en eigenheid gebracht en daarom zeer geslaagd. Het materiaal dat ze al bijeen hebben geschreven is niet onuitputtelijk en het ene album dat ze al uit hebben wordt integraal gespeeld. Maar na 45 minuten zijn de nummers op.

Benieuwd naar wat deze jongens in de toekomst nog allemaal uit hun muzikale hoed zullen toveren. Hopelijk gaat het wat meer naar de psychedelische kant op en wat minder naar de pop, want popbandjes zijn er al genoeg, maar de goeie psychedelica, daar kan er nooit genoeg van zijn.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Simple Minds, één van de meest tot de meest verbeelding sprekende groepen van de jaren 80, keert terug naar Brussel, Vorst Nationaal op 23 november2013. En dit met hun ‘Tour Greatest hits’ , samen met de compilatie ‘Celebrate’ die uitkwam in maart laatstleden, met 2 onuitgebrachte liedjes “Broken glass park” en “Blood diamonds”.

Deze Schotse rock-pop en new wave groep gevormd in de jaren 70, die een groot aantal platina en gouden platen verzamelde, trakteert ons op een grote muzikale reis doorheen de laatste 35 jaar van hun carrière. Dankzij hun hits zoals “ Alive and kicking” , “Sanctify yourself” en zonder “Don’t you ( forget about me)” te vergeten, worden beschouwd als één van de klassiekers van de jaren 80.
Zonder enige twijfel, met deze duik in hun artistieke carrière, bevestigen ze zich als één van de meest legendarische groepen, die de moderne muziek het meest beïnvloed heeft.
De kilte van een novembermiddag ontmoedigt de fans niet. Ze wachtten buiten om zich een plaats te kiezen in een lang op voorhand uitverkochte zaal. Eens de deuren open, dringen de fans, waarvan de meesten dertigers zijn, binnen.
De show start op het voorziene uur, op de tonen van “Broken glass park” komt Jim Kerr op de scène, gevolgd door “Waterfront”.
Om de fans op te warmen, komt de song “I travel” die een shock van synthesizer en bass van Charlie creëert. Ondertussen creëert Jim een toffe ambiance. De liedjes volgen elkaar op, dit in afwachting van de grote(re) hits.
Liedjes als “Glittering prize” en “Promised you a miracle” nemen de fans zeer ter harte.
Na alles gegeven te hebben , komt Jim terug op adem tijdens “Theme for great cities”.
Vervolgens brengt de sentimentele melodie van “Someone, somewhere, in summertime” de
oververhitte zaal in beweging, welke ons met open mond doet terugdenken aan onze jeugd.
Ondanks de jaren, brengt Jim zijn repertoire op een rustige manier, en heeft  hij nog altijd een goede interactie met het publiek. Daartegenover is Charlie iets meer gereserveerder naar het publiek toe. Ondanks dit blijft hij een schitterende, charismatische bassist. De geconcentreerde drummer Glen Gaynor komt heel krachtig over. Met “Love song” wordt het publiek euforisch , mede doordat dit één van de meest gekende is uit hun post-punk periode en is ook één van de meest krachtige van de set. “ Don’t you ( forget about me ).” zorgt voor een staande ovatie en is één van de mooiste momenten van de avond. De ganse zaal zingt mee.
Gedurende het ganse concert amuseert Jim zich met z’n micro.  Hij laat het publiek alle kanten van de scène zien, en lat ze wensen dat ze met hem het podium konden delen.
In het laatste deel van het concert wordt met “New gold dream” de zaal omgevormd tot één grote discotheek.

Voor de encore komen de Simple Minds terug op de instrumentale intro van “ Speed your love to me”, met Andy Gillespie aan de drum, en Charlie aan de bass. Daarna zorgt “Sanctify yourself” ervoor dat iedereen met volle borst meezingt.
“Alive and kicking” zorgt voor de apotheose, het publiek staat recht op de banken.

Zoals verwacht werd deze avond een reis door de tijd …

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4336

Rita RTP – vertaling: Gerrit Van De Vijver

Organisatie: Live Nation