Maurice Engelen, de man achter Praga Khan en Lords of Acid, is op reis. Een trip door Vlaanderen met een reisverhaal van een jongen (Vince) in zichzelf. ,Ik maakte al veel mee’, aldus Engelen, ,maar dit was echt een avontuur. Want ik werk met mensen die geen kansen kregen. Ik gaf ze hen. Dit is een van de mooiste momenten in mijn leven.’ Dit moment is een theatertournee genoemd MOREESE.COM.
If you can dream it you can do it !
Het was het avondje wel van ongekend talent want Engelen is naast muzikant en totaalspektakelman ook jurylid van X-Factor en sinds kort beschermengel van Tom Dice, de jonge man uit Eeklo die ons land gaat vertegenwoordigen op het Eurosongfestival. Hij mocht de Gentse Handelsbeurs opwarmen en deed dat (verrassend) sterk. Stemvast, met de teneur van een performer, soleerde hij met zijn gitaar in vier nummers. Inhoudelijk zitten zijn nummers misschien nog wat puberaal ineen, maar de stem- en andere artistieke mogelijkheden zitten in Dice verankerd. Losgooien die trossen, Tom. En zo snel mogelijk Eurosong achter je laten, luidt ons advies.
If you don’t risk anything you risk even more
Maar de echte journey was die van MOREESE.COM, het derde totaalspektakelproject van Engelen dat verschillende podiumkunsten in de mixer gooit. In Code Red mengde hij nog een mayonaise die eerder plakte dan pakte, maar MOREESE.COM is af- en gestroomlijnder, vooral muzikaal en multimediaal gebaseerd en dat alles komt het geheel ten goede. Het kitscherige randspektakel – vooral in deel 1 - neem je er dan maar bij want MOREESE staat niet voor niets voor Maurice. Deel 2 leefde meer en volwassener door de schwung en de meer gerichte randattributen.
All children are artists…
Het bindmiddel is simpel, misschien zelfs iets té: het verhaal van een jongen (Vince) die op zoek gaat – gedwongen en/of gestimuleerd door zijn omgeving - naar zijn eigenste talenten. Vince is the shadowman who didn’t have a chance, zingt Engelen zelve op een manier die ontegensprekelijk zwaar Bowie-getint was, al klonk hij bij enkele ‘hogere’ nummers voor de pauze wat onvast. Toch was de muzikale baseline van de hele trip meer dan voortreffelijk.
…but how to remain an artist when you grow old?
Michel Janssen, opgepikt in het kermismilieu, neemt de rol van Vince op zich. Niet echt de beste keuze, maar gegeven dat Engelen deze zomer op trektocht trok door Vlaanderen op zoek naar ongekend ‘talent’, moeten we Janssen misschien het voordeel van de twijfel geven. Al kunnen we ons niet voorstellen dat er in die duizenden audities geen betere Vince kon gecast worden.
The creative adult is the child that has survived
Engelen onderbouwt zijn Mooreese.com knap met montages van zijn audities en filmpjes die zelfs in de muzikale draad verweven worden. Voor die muziek positioneerde hij links een drummer en vaste Engelengitariste Simi Nah en liet hij hen op de bühne vechten en vleien met een keyboards (de pianist van Lotti) en de gitaar van Erhan Kurkun rechts. Daartussen en in de fijne choreografie van Marc Bogaerts beweegt Engelen zich zingend als de beschermengel van Vince. Dat hij intussen fijn geselecteerd debiteert uit wat je www.oneliners.com (zie tussentitels) zou kunnen noemen, omstrikt het geheel met een mooi dieper cachet.
Avoiding boredom is what we should do
Maar Engelen moest zijn ‘creativikitsch’ nog kwijt en tegelijk een plaats geven aan zijn ontdekte figuranten. En dan draait het de we-hebben-een-tof-chiro-feestje-kant uit. Een aantal gimmicks zijn functioneel en knap gevonden (kruipende doeken, fluoriscerende armen en benen, een weergaloos engelmoment met Inja Van Gastel), maar het overgrote deel van rondhuppelende, dwaas aangeklede jeugdclubwezens met ET-gehalte geven de performance een amateuristisch trekje.
Gelukkig houden de echte talenten MOREESE.COM online. Helena Maes zingt met kippenvelmomenten het project omhoog en Gwen Hamerlynck beweegt en danst het geheel aan naadloos elkaar. Zij – samen met de muziek en de filmpjes - dragen de voorstelling. Vraag is of de pas ontdekte talenten geen steunpilaren waren door het gekke attributenshowtje dat uit de trip van Engelens hoofd vloeide of dat hij zijn eigen quote ‘Everybody is an artist’ toch even moet herbekijken.
Play list Tom Dice: 1. Too late 2. Bleeding Love (cover van Leona Lewis) 3. Why? 4. Always and forever
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Meer dan twintig jaar geleden, zo ergens tussen 1988 en 1991, was shoegaze een van de vernieuwende stromingen binnen de indie-rock. Een hele resem bands bouwden dromerige soundscapes op basis van noise en distortion, en het genre kreeg de name shoegaze omdat de bandleden veelal naar hun effectpedalen staarden van under hun pagekapsels, en dus weinig of niet in interactie gingen met het publiek. Voorlopers waren Jesus and Mary Chain, absolute vernieuwers waren My Bloody Valentine, en in hun kielzog kwamen een hele reeks bands zoals Ride, Slowdive, Curve, Medicine.De grunge die in 1991 vanuit Seattle overwaaide, zou al deze bands wegblazen.
Alles keert terug in de rock, dus ook shoegaze. In 2009 zette het reünieconcert van My Bloody Valentine een nieuw record qua decibels, en kwam er ook een nieuwe lichting bands op de voorgrond die noise als melodisch element van hun sound zou aanwenden. The Pains of Being Pure at Heart, A Place to Bury Strangers en ook de The Big Pink, die vanavond in Trix hun debuut ‘A Brief history of love’ kwamen voorstellen.
The Big Pink is een Londens duo, Robbie Furze and Milo Cordell. De ene heeft een verleden als gitarist bij de geluidsterrorist Alec Empire, de andere bracht noise bands uit op zijn eigen platenlabel. The Big Pink werd heel snel door de Engelse rockjournalisten opgepikt, met een lichte hype en een voorprogramma van Muse als gevolg.
The Big Pink hadden roze versterkers meegebracht, bij wijze van visueel en auditief statement. Op de tonen van “I want too get high” van Cypress Hill betraden Furze en Cordell zo rond tienen het podium. Net zoals op de plaat, hadden ze versterking bij: de band was uitgebouwd tot een viertal, met als opvallendste verschijning de bevallige Akiko Maatsuura aan de drums, in glitterjurkje.
Er werd snedig afgetrapt met het uptempo “Too young to love” en “Frisk “, dat bij momenten aan de Young Gods deed denken. Naast industrial en shoegaze, haalt The Big Pink ook inspiratie uit rave, en donkere trip en hip-hop à la Massive Attack, maar de melodie blijft altijd op de eerste plaats staan. Het viel ons ook op hoe helder de stem van Furze in de mix zat, het deed ons bij momenten aan Richard Ashcroft van het vroege The Verve denken ten tijde van ‘A Storm in Heaven’, vooral dan bij de single “Velvet”. Een mooie verrassing was ook “Sweet Dreams”, waar The Big Pink een stukje “Mayonaise” van Smashing Pumpkins in binnengesmokkeld had. Met enkel hun debuut uit, wisten we dat het een korte set zou worden, en dat bleek ook zo te zijn toen na vijftig minuten afgesloten werd met “Dominos”. Geen bisronde, voor meer zullen we moeten wachten op nieuw werk.
Setlist
Too young to love, Frisk, War with the sun, Velvet, Crystal visions, Count backwards, Sweet dreams , Tonight, Dominos
Waldorf is een band uit het Gentse rond Wolfgang Vanwymeersch. Ze hebben net hun nieuwe ‘Twelve seconds to none’ uit, na een aantal jaren stilte sinds hun debuut uit 2005 en de single “Information” passeert wel eens op Studio Brussel. We hoorden melodieuze stonerrock, die gerust naast Them Crooked Vultures kan staan, al zegt dat wellicht meer over de plaat van Them Crooked Vultures dan over Waldorf. Niet slecht, maar we hoorden toch niet veel nummers die potten gaan breken in de Afrekening, en dat zullen ze toch nodig hebben indien ze ruimere bekendheid in Vlaanderen willen ambiëren om maar te zwijgen van buitenlanden als Nederland en Wallonië.Toen de zanger vroeg wie de plaat had, was er niemand in het publiek die reageerde, en dat zegt veel vrees ik.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Wave Machines is een jong viertal uit Liverpool, maar naar muzikale referenties van spraakmakende stadsgenoten (The Beatles, Echo & The Bunnymen, The La’s,…) hoefde u tijdens de voorstelling van debuutalbum ‘Wave If You’re Really There’ niet op zoek te gaan die avond in de Botanique.
Klonk de opener nog wat aarzelend, dan schakelde Wave Machines met “The Greatest Escape We Have Ever Made” fors enkele versnellingen hoger en nestelden ze zich moeiteloos tussen het meest aanstekelijke wat Talking Heads en Hot Chip in de aanbieding hebben. “I Go I Go I Go” had het refrein om iedere parochiezaal om te toveren in een stomende Brooklyn nightclub en “Keep The Lights On” klonk live als Bee Gees discopop mét ballen. Ook verderop in de set zocht de besnorde zanger Timothy Bruzon met zijn falsetto stemmetje soms gevaarlijk dicht de kitsch grens op. Toch kreeg je in tegenstelling tot bij Scissor Sisters nooit de vervelende drang om een tailoor in je broek te moeten stoppen.
De toetsenist, die verdacht veel op Walter Van Beirendonck leek (nu we toch in die sfeer zitten), zette met ritmisch handengeklap “Dead Homes” in. Meteen het enige, minder vrolijke rustmoment in een voor de rest bijzonder aanstekelijke en melodieuze set met voldoende synthesizer weerhaakjes en ingenieuze ritmes en hooks om te blijven boeien tot het eind.
De atypische radiosingle “Punk Spirit”, waarvan het refrein “Where Is My Punk Spirit?” ongetwijfeld nu al luidruchtig meegebruld wordt in Ierse pubs aan de Merseyside, sloot de korte set af, waarna nog één bisnummer volgde.
Wave Machines leken oprecht gecharmeerd door de enthousiaste reactie van het publiek en beloofden vlug opnieuw te zullen spelen in België. Graag heren, maar liever volgende keer ergens op een zwoele weide met een cocktail in de hand in plaats van een Witloofkelder op een ijskoude winternacht. Deze zomer op Werchter misschien?
Organisatie: Botanique, Brussel
Henry Rollins verwierf faam als frontman van het legendarische Black Flag alvorens o.a. met zijn eigen Rollins Band te bewijzen dat ‘not all the good die young’. Sedert vele jaren schuimt deze bijna-vijftiger ’s werelds podia af met alom gewaardeerde ‘spoken word’-performances. Na zijn passage op Rock Werchter vorige zomer deed hij deze keer twee opeenvolgende avonden ons landje aan. Zondagavond lag de Gentse NTG aan zijn voeten en maandag hing een uitverkochte Ancienne Belgique aan zijn lippen.
Net als bij de aftrap van zijn concerten vliegt Rollins er tijdens zijn ‘spoken words’ meteen in. Nauwelijks het podium betreden, neemt hij onmiddellijk de houding aan van een op de aanval gerichte bokser. Het lichtelijk gebogen rechterbeen schuin voor het eveneens licht gebogen linkerbeen spuwt hij aan een onnavolgbaar tempo woorden in de als een bokshandschoen gehanteerde microfoon.
Er wordt geen tijd verspild aan een voorzichtige kennismakingsronde want hevige Henry heeft heel wat te vertellen. Zo’n 160 minuten lang laat hij het tempo nimmer zakken, de met indrukwekkende tatoeages beschilderde man beschikt dus niet enkel over veel zichtbare spierkracht maar ook over een meer dan aardig uithoudingsvermogen.
Enkele jaren terug hoorden we hem in dezelfde AB uitvoerig zijn beklag doen over de deplorabele toestand waarin de toenmalige president zijn vaderland gebracht had, maandagavond kwam hij daar slechts sporadisch op terug. Gelukkig maar want niemand zit na al die jaren nog te wachten op een extra portie Bush-bashing. Rollins beschrijft zijn immense vreugde bij het vernemen van de overwinning van Obama maar vindt het blijkbaar nog te vroeg om na één jaar een oordeel te vellen over de beloofde verandering. We zijn alvast benieuwd hoe het beleid van Obama alsook Rollins’ visie hierop de komende jaren zal evolueren, ongetwijfeld komen we dit binnen enkele jaren te weten want het punkrock-icoon sprak de intentie uit om nog zo’n tiental jaar volop te touren. Hopelijk doet hij dit binnenkort ook nog eens in het gezelschap van muzikanten want de energie die deze man nog steeds uitstraalt doet ons vermoeden dat hij ook als zanger iedereen knock out kan slaan.
De rode draad doorheen zijn betoog betrof de oproep om allemaal de wijde wereld in te trekken en te leren van elkaars cultuur i.p.v. zich te laten (mis)vormen door hetgeen de media of de overheid ons voorschotelen. Zelf geeft hij het goede voorbeeld door zo vaak als hij kan zo veel mogelijk landen te bezoeken om met eigen ogen en oren te leren wat er gaande is op onze planeet, dit voornamelijk door in direct contact te treden met de lokale bevolking.
Ook beklemtoont hij de impact die muziek kan hebben. Goede muziek (zoals, om maar één voorbeeld te noemen, The Stooges) heeft de potentie om een wapen te worden tegen de verdrukking die vandaag nog al te veel landen teistert. Indien men er wereldwijd in zou slagen om uitstekende muziek uit te wisselen, is volgens hem de kans reëel dat miljoenen mensen bevrijd worden uit de (al dan niet letterlijke) gevangenschap waarin ze door hun leiders gedwongen worden.
Niet dat Rollins voortdurend de meer gewichtige en politieke toer opging, even vaak weidde hij uit over zijn avonturen in de entertainment-wereld (zoals zijn hilarische belevenissen als jurylid in een door RuPaul geleide travestie-talentenjacht, zijn kennismaking met decadente prinsen, zijn rol als neo-nazi in een Amerikaanse televisiereeks en zijn vriendschap met William ‘Captain Kirk’ Shatner).
Ook de verhalen over hoe hij als jonge snaak vol bewondering optredens van The Damned en Bad Brains meemaakte, deden ons veel plezier. Het relaas van een recent Bad Brains-optreden (en vooral het bedenkelijke gedrag van zanger H.R.) illustreerde dat niet elke punkrock-pionier nog bij zijn volle verstand is.
Een reden temeer om met volle teugen te genieten van de snedigheid die Henry Rollins nog steeds tentoon spreidt….al mocht het een uurtje minder geduurd hebben want murw geslagen als we waren, was het moeilijk om na afloop onze comfortabele zitplaats te verlaten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De vijf Californiërs van Local Natives putten uit de traditie van warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die al in 2009 sterk werd onthaald met bands als Fleet Foxes, Grizzly Bear, Patrick Watson en Band Of Horses. Ook zij weten met stemmingen te werken. Aan de basis hiervan ligt de combinatie van vier zangers. Op die manier komt de huidige rits bands Megafaun en Fredo Viola na Local Natives bovendrijven.
Local Natives wist in geen mum van tijd een afgeladen Rotonde in te palmen. Ze durfden wat krachtiger en harder te gaan dan hun soortgenoten, gaven aan sommige nummers een groove door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende ritmes en een dubbele, opzwepende percussie, wat hen richting ‘andere geestesgenoten’ Vampire Weekend en Yeasayer bracht. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, maar zeerzeker klinkt de ‘60’s traditie door van Beach Boys, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills & Nash, en de ‘80’s funky loops van Talking Heads; niet voor niks staat “Warning sign” op hun grootse debuut ‘Gorilla Manor ‘ als cover. Het is een heel evenwichtige plaat geworden, die net als deze van Band Of Skulls (een tiental dagen eerder in de Bota te zien!) getipt wordt als één van de ontdekkingen van 2010!
Het was mooi om te zien en vooral om te horen hoe de vijf goed op elkaar waren ingespeeld, beschikten over een emotievolle stemmenpracht (vooral Ryan Hahn – Taylor Rice) en speels, gevat konden stoeien met hun instrumenten. Het kwintet kwam live heel sterk voor de dag. De sfeervolle en forser klinkende songs hadden een subtiele melodie en kregen soms een aardig leuk ritme mee.
We hoorden een afwisselende set, die stevig werd ingezet met “Camera talk”. Op het nummer hoorde je al hoe ze hun indiepop konden verfijnen en uitbalanceren. De popgroove klonk door op het opbouwende “World news” en het bezwerende en stuwende “Warning sign”, die het origineel oversteeg! En in deze outfit pasten enkele heerlijk sfeervolle parels als “Cards & quarters”, “Cubism dream” en “Stranger things”, letterlijk in de voetsporen van Simon & Garfunkel. Trouwens, in de bis speelden ze zonder versterking, ondersteund van handclaps “Cecilia” van de heren! “Wide eyes” en “Shape shifter” zaten middenin de set en vormden het hoogtepunt: gevarieerde, aanstekelijke, zwierige songs door de verrassende wendingen en de bezwerende, opzwepende percussie, sambaballen en synths; en de meerstemmige zang bood de dromerige ondertoon.
De groep breidde er een snedig slot aan met “Airplanes”, “Who knows who cares” en een mooi uitgesponnen “Sunhands”, die gekenmerkt werd door enkele instrument- en vocale explosies.
Local Natives speelde vol overgave, kon rekenen op een sterke respons en tekende alvast als één van de doorbraken voor 2010! De band moest het hebben van de wisselende stemmingen, gevoelige en bedreven instrumentatie en ontroerende vocale pracht!
Organisatie: Botanique, Brussel
Voor een heerlijke pot onvervalste seventies hard-rock moest je vanavond in Het Koninklijk Circus zijn, een leuke zaal trouwens waarmee Wolfmother frontman en showbeest eerste klas Andrew Stockdale volledig in zijn nopjes was.
We vonden het al doodjammer toen wij zo ongeveer anderhalf jaar geleden vernamen dat Wolfmother er mee zou ophouden. Wij waren des te meer opgewekt toen er nieuwe berichten de ronde deden dat Stockdale gewoon een volledig nieuwe band had samengeraapt en onder de naam Wolfmother verder zou rocken.
Hier vanavond bleek dat de nieuwe jongens zowaar nog meer energie konden opwekken dan Stockdale’s voormalige kompanen. Vooral de bassist/keyboardspeler bleek een halve gek te zijn die zijn orgel zonder enig mededogen fel molesteerde. Bovendien was het afro kapsel van de man zowaar nog imposanter dan dat van Stockdale zelf wat diens rock’n’roll gehalte nog wat meer de hoogte injoeg. Een tweede gitarist hield zich iets meer gedeisd maar zorgde wel voor een sterke onderbouw van Stockdale’s wilde riffs en songs.
Wolfmother vloog er in met “Dimension”, de toon was gezet, het komend anderhalf uur zou het gaspedaal onophoudelijk ingedrukt blijven. Al vroeg in de set blies Stockdale er op fenomenale wijze twee van zijn prijsbeesten door, de geweldige kopstoten “New moon rising” en “Woman” (zie het als Wolfmother’s eigenste “Whole lotta love”) strak na elkaar. Even naar adem happen, was dat, maar neen, geen tijd daarvoor, Wolfmother stoomde onvermoeibaar verder.
Led Zeppelin en Black Sabbath hingen natuurlijk weer gans de avond in de lucht, maar ook de brute power van The White Stripes heeft Wolfmother niet ongemoeid gelaten, het explosieve en mega fantastiche “Apple tree” hiervan als levend bewijs. En dan die stem ! enkel Matthew Bellamy van Muse (nog zo een multitalent) kan met dergelijke hoge vocalen overeind blijven, een ander voorbeeld kennen we niet.
De gloeiend hete songs van ‘Cosmic Egg’ als “California Queen” (Sabbath meets Queens of the stone age), “Phoenix” en “In the castle” barstten van de power en stonden mooi te blinken naast de vroegere mokerslagen als “Colossal” en “White unicorn”.
In de zinderende finale ging het dak er helemaal af met “Vagabond” en het helse “Joker & the thief”, de absolute explosie, hoogtepunt der hoogtepunten.
Amai, mijn oren, wat een geweldige avond.
Setlist : Dimension – Cosmic Egg – California Queen – New moon rising – Woman – White unicorn – Colossal – Apple tree – White feather – Phoenix – 10.000 feet – Pilgrim – Back round – In the castle – Vagabond (bis) – Joker & the thief (bis)
Organisatie: Live Nation
De grensverleggende theatertournees ‘Code Red’, ‘The next dimension’ en ‘Frame by Frame, where art meets technology’ verweefde de Praga Khna sound van Maurice Engelen en Olivier Adams met spitsvondige technologieën van art, design, dans, choreografie en communicatie.
Moreese.com is de nieuwste productie van Maurice Engelen; hij geeft in z’n show, onder z’n toezicht, aanstormend talent de kans zich te ontplooien. Hij benadrukt het principe van ‘everybody is an artist’. De productie is trouwens gebaseerd op ‘virtuele communities’, die een brug slaan tussen de virtuele en de echte wereld, en die virtuele vrienden worden actief betrokken in de show. Hij zet zijn pionierswerk als creatieve katalysator verder. Moreese.com is een volgende stap in mans al indrukwekkende oeuvre … ‘life is art –take part of the experience’ …
’The creative adult is the child who has survived’… Moreese.com vertelt het verhaal van Vince, een jonge man op zoek naar zijn artistiek talent. De weg ligt bezaaid met doornen, maar gesteund door zijn vrienden en geïnspireerd door zijn grote voorbeelden kan Vince zijn reis tot een goed einde brengen. Mensen en beelden imponeren Vince, met vallen en opstaan, om zijn droom te verwezenlijken en iets van zijn leven te maken. Doorzettingsvermogen en vastberadenheid schenken hem de kracht en het zelfvertrouwen. Het is een gewoon verhaal, dat in een multimediale show is gegoten ….‘You can do it, Vince’ zoals Maurice telkens aanhaalt …
Op een groot scherm werd de communicatie van vrienden geprojecteerd; achteraan het podium speelden bevriende muzikanten van Maurice zachte en krachtige dromerige, sfeervolle en filmische electropop, die soms aardig kon rocken of hemels klassiek kon zijn, met een operazangeres. Wanneer Vince zich niet vooraan op het podium bevond, werd die plaats ingenomen door dansers of zagen we een (leuke) act met flashy lights, wat het geheel op een hoger niveau bracht. Een mix van beelden en gebeurtenissen en Maurice zelf, die overal eens kwam tussenfladderen en het geheel aan elkaar zong of praatte …
Ze probeerden beeld, muziek en show tot één ritmisch concept te versmelten, ondanks het feit dat het verhaal niet altijd te vatten en te volgen was …maar ja, voor niks noemt men dit postmodern entertainment.
Belangrijk was dat de creatieve uitspattingen van Maurices Facebook-vrienden en de talenten aan de captatiewagen, die de afgelopen zomer het ganse land doorkruiste, een mooie, voorname kans kregen met deze tour; een onvoorwaardelijk respect voor Maurice, die steeds opnieuw zichzelf probeert uit te vinden …
Organisatie: Kursaal, Oostende
Het uit Londen afkomstige Archive dompelde ons ruim twee uur lang onder in een ‘neverending’ bloedstollende, bezwerende filmische trip. Live klonk hun episch, etherisch, avontuurlijk geluid indrukwekkend. Losgerukt van de tijd overstelpten ritmisch, slepende melodieën, huiveringwekkende, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica en indierock. Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is een unieke band die boeiende, broeierige werkstukken aflevert door de repeterende, opbouwende lagen gitaar, dreigende toetsen, pompende synths en strakke percussie onder een rapzang (Rosko John), een aparte zang die soms hemels is en hoog kan uithalen (door Dave Pen en Danny Griffiths zelf) en nog kan ondersteund worden door de soulfulle stem van Maria Q. Muzikaal komen ze hier het dichtst in de buurt van Massive Attack, Portishead, Tricky, Spacemen 3, Sigur Ros en Pink Floyd.
We waanden ons in een nieuw gecreëerde fatalistische wereld, een soort apocalyps met een day after gevoel. De set stond bijna volledig in het teken van de huidige twee ‘Controlling Crowds cd’s. Al van in de opener “Pills” stootten we op een ‘Lost Highway’ sfeertje: in de projecties zagen we door de koplampen van een auto enkel de onderbroken witte strepen van een niet verlichte weg. We hoorden een repetitieve basis van synths/piano die door de opbouwende drumpartijen en de krachtiger wordende gitaarlagen aanzwol. Ze zetten die lijn verder in het oudje “Sane” en het ijzig dromerige “Finding it so hard”. Na ruim een kwartier konden we even op adem komen met het sfeervolle hiptrippende “Rased to the ground”, zonder dat ze écht moesten inboeten aan hun muzikale identiteit.
Ze brachten voldoende variaties aan en behielden die spannende dreiging. “Collapse collide” kon op een Massive album staan door de heerlijke vrouwelijke vocals en de hemelse zang, er was het donkere hiptrippende “Bastarised ink” door de raps, en de bezwerende opbouw van “Kings of speed”.
Ze zweepten dan de sfeer op en grepen bij het nekvel: de verrassende wendingen op “Fuck you”, die door de krachtige instrumentatie een tandje bij kreeg en een groovy klinkende “Lines”, die kleur kreeg door de meerstemmige zang en raps. Ze waren de aanzet van een verbluffende finalereeks; de leden trokken “Blood in numbers”, “You make me feel”/ “Danger visit” en “Lights” open, verhoogden het tempo en freakten uit, wat zorgde voor breed uitwaaierende, soms (git) zwarte composities. En ze breidden er nog een ongelofelijke bis aan van ruim een half uur met o.a. broeierige versies van “Bullets”, “Pulse” en de titelsong van de huidige cd’s. Wat een apotheose!
Ondanks het feit dat “Veins” en “Sit back down” opgeborgen bleven, waren we sterk onder de indruk van de bezwerende muzikale Archivetrip. De band brengt een minimum aan singles uit, wordt weinig gedraaid, maar beschikt over een brede horde trouwe fans, die de band op handen draagt. En dat voelden ze zelf ook aan, want ook zij onthaalden érg warm hun fans …
Org: Agauchedelelune, Lille ism Le Manège, Maubeuge
De Britse groep Depeche Mode kan inmiddels terugblikken op een dertigjarige carrière en is en blijft een buitenbeentje. Ooit begonnen als een in ogen van velen gewone synthpopformatie, staat de teller van het aantal verkochte albums op meer dan 75 miljoen en vullen ze heden ten dage nog steeds met groot gemak de grootste zalen en stadions. Zonder twijfel mag gesteld worden dat het hierbij een van de meest succesrijke elektronische bands ooit betreft die tevens een bijzonder grote invloed uitgeoefend heeft op het muzieklandschap.
En toch verliep de tocht naar de top niet zonder slag of stoot. Nauwelijks een jaar na de oprichting hield liedjesschrijver Vince Clarke het voor bekeken. Depeche Mode had in eigen land net een eerste top 10 notering gescoord met het nummer “Just Can’t Get Enough”, maar compleet in tegenstelling tot de titel van het nummer doet vermoeden, besloot Clarke andere oorden op te zoeken om eerst met Alison Moyet Yazoo op te richten en nadien samen met Andy Bell als Erasure door het leven te gaan.
Er werd gevreesd voor het einde van de groep maar Martin L. Gore werd de nieuwe componist en met succes: onder meer “See You”, “Everything Counts”, “People Are People” en “Master And Servant” werden de daaropvolgende jaren stuk voor stuk hits. In navolging hiervan stonden ze in 1985 te prijken op de affiche van Torhout-Werchter en bleven daar niet onopgemerkt. Niet zozeer in de eerste plaats omwille van de muzikale prestaties maar wel omdat ze hét gespreksonderwerp waren. Op vele fronten werden ze door rockliefhebbers uitgejouwd vanuit het idee dat een plastische, op synthesizers en drumcomputers berustende groep op ‘hun’ festival niks te zoeken had. De vermenging van rock- en dansmuziek was in de 80’s namelijk niet aan de orde.
Het geluid van Depeche Mode werd daarna volwassener. Met ‘Black Celebration’ (1986) werd een uitstekend, donker getint album gemaakt maar de singles vertaalden zich niet in enig commerciële succes.
Ook dit liet de groep niet aan hun hart komen en met ‘Music For The Masses’ (1987), ‘Violator’ (1990) en ‘Songs Of Faith And Devotion’ (1993) pakten ze uit met drie bijzonder goed onthaalde albums op een rij. De muzikale horizonten werden verruimd en elektrische gitaren, echte drumpartijen en overige instrumenten traden meer en meer op het voorplan.
Maar de roem begon zijn tol en bijhorende slachtoffers te eisen. Alan Wilder – die indertijd Clarke verving – verliet de groep. Gahan kreeg een echtscheiding te verwerken en verloor zichzelf in een hevige heroïneverslaving die uitmondde in een bijna fatale overdosis op een hotelkamer en een zelfmoordpoging. Studio-opnamen werden tot een hel herleid. Maar Gahan en de groep krabbelden overeind en schreven de problemen van zich af met het sterke album ‘Ultra’ (1997).
Het daaropvolgende ‘Exciter’ (2001) was wisselvallig (en ook de groep worstelt met dat idee want live wordt de plaat tegenwoordig integraal links gelaten) maar met ‘Playing The Angel’ (2005) bestendigde Depeche Mode hun bestaansrecht en waarde. Ze schopten het zelfs tot hoofdact op Rock Werchter waarmee ze hun ‘revanche’ beet hadden.
Vorig jaar verscheen dan hun 12de studioalbum ‘Sounds Of The Universe’ en er werd vol vertrouwen aangekondigd dat er uitgebreid getoerd zou worden. Maar nauwelijks was de ‘Tour of The Universe’ op gang getrokken of er dienden enkele shows geannuleerd te worden nadat bij Gahan een tumor in de blaas moest verwijderd worden. Hij werd met succes geopereerd en de concertenreeks kon terug aangevat worden (met onder meer een passage op Werchter Classic).
Tijdens de huidige tournee worden Gahan, Gore en Andrew Fletcher op het podium bijgestaan door de Oostenrijkse drummer Christian Eigner (die sinds ‘Ultra’ de rangen versterkt) en toetsenist Peter Gordeno (de opvolger van Alan Wilder).
Dat Depeche Mode er nog steeds staat, is niet enkel te wijten aan hun grote weerbaarheid maar ook aan hun vermogen om muzikaal emotie en menselijkheid aan machines te koppelen en hierdoor wereldwijd een groot netwerk van aanspreekpunten uit te bouwen.
Afgelopen zondag was de groep present in een reeds maanden uitverkocht Stade Couvert Régional in het Franse Liévin waar ze mochten aantreden voor ruim 11.000 dolenthousiaste toeschouwers.
Nadat Gahan met een diepe buiging het publiek begroette, kwamen er meteen drie nummers van het nieuwe album aan bod, zijnde “In Chains”, de single “Wrong”en “Hole To Feed”. Allen klonken ze bijzonder donker en vooral “In Chains” werd voorzien van een stevige drumpartij waarbij de groep als het ware nog maar eens wou onderstrepen dat ze intussen veel meer zijn dat het elektronische wave bandje van weleer. Het moet gezegd zijn, de nummers klonken live gedegen maar waren niet van aard om te beklijven. Met uitzondering van ‘Miles Away / The Truth Is’ waren het overige de enige stukken die uit ‘Sounds Of The Universe’ geplukt werden.
Voor het overige werd er gegrossierd in het verleden. “Walking In My Shoes” (uit ‘Songs Of Faith And Devotion’) kreeg een stevige intro mee, “It’s No Good” (‘Ultra’) werd voorzien van mooie combinatie tussen gitaar en synthesizer en dit gold ook voor “Precious” (‘Playing The Angel’). Visueel knap daarbij was dat de grote, centraal opgehangen bol dienst deed als een typemachine en de getikte woorden geprojecteerd werden op de beeldschermen achteraan het podium.
Gahan ontpopte zich als vanouds tot een rasechte performer, de toeschouwers opjuttend, zwaaiend met de handen en jonglerend met de microfoonstandaard op een wijze waarop Freddy Mercury zaliger een patent had. Tijdens het vertimmerde “A Question Of Time” (‘Black Celebration’) draaide hij daarbij ook nog eens herhaaldelijk om zijn as, terwijl hij zich bij “World In My Eyes” (‘Violator’) begaf op de voorziene loopbrug. Tijdens dit nummer bespeelde Gore, getooid in een blinkend zilveren jasje, overigens een zeldzame keer synthesizer. Voor het overige was hij bovenal aan de slag met de gitaar.
De hoogtepunten situeerden zich op het einde van het eerste deel van de set. De intussen tot klassiekers uigegroeide “Policy Of Truth” en “Enjoy The Silence” (allebei uit ‘Violator’) waren bijzonder straf. Laatstgenoemde blonk uit door de symbiose tussen enerzijds de bariton stem van Gahan en de veel zachtere klanken van Gore en anderzijds een treffende gitaarrif en zachtjes tokkelende synthesizergeluiden die zich gaandeweg transformeerden in een pompende technobeat. Op de projecties zweefden Gahan, Gore en Fletcher rond in ruimtepakken.
Ook bij “Never Let Me Down Again” (‘Music For The Masses’) werd het tempo opgedreven aan de hand van een beat die ons deed denken aan die andere 80’s hit “Los Niños Del Parque” van Liaisons Dangereuses.
Hét piekmoment was ongetwijfeld het bijzonder bezielde “I Feel You” (Songs Of Faith And Devotion’) waarbij opnieuw Gore de vocalen van Gahan aanvulde en een strakke gitaarpartij zich op dezelfde geluidsgolven voortbewoog als de overheersende drumpartijen van Eigner, vervolledigd door beats.
Ook “Insight” en “Home” (beiden uit ‘Ultra’) mogen tot de categorie der hoogtepunten gerekend worden. Beide nummers werden gezongen door Gore die louter begeleid werd door het zachte pianospel van Gordeno. Vooral “Home” dat tot volle naaktheid werd gereduceerd, was prachtig in alle eenvoud en bracht de zaal tot algemene stilte. Het publiek trakteerde Gore na afloop met een bijzonder uitbundig applaus en bleef het refrein meezingen, zelfs als de overige groepsleden het podium betraden. Daarop werd spontaan geanticipeerd door zacht tromgeroffel en een streepje synthesizer. “Very Nice, Very Nice” riep Gahan en dat was het inderdaad ook.
Als toegiften kwamen aan bod: “One Caress” (‘Songs Of Faith And Devotion’), “Stripped” (‘Black Celebration’) en “Behind The Wheel” (‘Music For The Masses’). Met het onvermijdelijke “Personal Jesus” - dat we Depeche Mode al beter hebben zien doen – kwam na iets minder dan twee uur een einde aan een show met enkele vlakkere, duidelijk zeer (lees: te) goed ingestudeerde momenten maar die evenzeer diverse hoogtepunten bevatte.
In ieder geval blijkt Depeche Mode ook na drie decennia live nog steeds inventieve muziek voor de massa te kunnen brengen.
Komende zaterdag staat de groep in een uitverkocht Antwerps Sportpaleis.
Setlist: In Chain, Wrong, Hole To Feed, Walking In My Shoes, It's No Good, A Question Of Time, Precious, World In My Eyes, Insight, Home, Miles Away/The Truth Is, Policy Of Truth, In Your Room, I Feel You, Enjoy The Silence, Never Let Me Down Again
Bis: One Caress, Stripped, Behind The Wheel, Personal Jesus
Neem een kijkje naar de pics
Organisatie: France Leduc Productions, Lille
Het zal wellicht aan het succes van Animal Collective’s vorig jaar verschenen, sublieme “Merriweather Post Pavilion” gelegen hebben dat De Kreun die avond aardig volgelopen was met een jong, ‘arty’ publiek dat qua hipheid de gemiddelde Kortrijkzaan ver overtrof.
Want wie Animal Collective zegt, denkt ook aan oprichter en bezieler Noah Lennox, die met zijn solo project ‘Panda Bear’ in 2007 op ‘Person Pitch’ al de kiem legde voor de muzikale richting die het beestengezelschap twee jaar later zou inslaan: een heerlijke mengeling van Beach Boys vocalen en verslavende melodieën waarvan het moeilijk afkicken is.
Half verborgen achter een berg elektronische apparatuur liet Panda Bear als een soort muzikale opperpriester een uur lang zijn langgerekte en veelgelaagde zangpartijen in de Kreun weergalmen.
Het eerste nummer in de set maakte meteen duidelijk: deze stoïcijnse jongeman koestert geen enkele ambitie om aan te zetten tot uitbundig dansen, wél om het publiek onder te dompelen in één langgerekte psychedelische trip die het gebruik van roesmiddelen overbodig maakt.
Voor zover dat nog nodig was leverden ook de afwezigheid van pauzes tussen de nummers door en de knappe beeldprojecties van afwisselend kleurenexplosies en nostalgische familiefilmpjes een sfeervolle bijdrage.
Maar niet iedereen in de zaal liet zich onvoorwaardelijk tot volgeling bekeren.
Sowieso maakt Panda Bear niet de meest ‘gemakkelijke’ muziek die zich luchtig op de radio laat consumeren. Bovendien vertikte hij het om ook maar één nummer uit zijn meesterwerk ‘Person Pitch’ live te brengen.
Nu, Noah Lennox lijkt ons niet het soort artiest die erop kickt om zijn ‘hits’ los te laten op het grote publiek. Artistieke vrijheid en eigenzinnigheid zijn altijd al de handelsmerken geweest van Panda Bear én Animal Collective en ook tijdens het concert spatte de vernieuwingsdrang van de nummers uit het nog te verschijnen nieuwe album. Wat ons betreft zat er alleszins meer dan genoeg straf spul tussen om onze beurs binnenkort opnieuw wat lichter te maken. Wel jammer dat de geluidsmix te ondermaats was om de subtiele, experimentele geluidsarrangementen ten volle te laten ontbloeien.
Erger nog was dat de steriele eenmansbezetting ervoor zorgde dat er naar het einde toe onvermijdelijk wat verveling sloop in de set. Een fenomeen waar trouwens alle ‘laptop artiesten’ hardnekkig mee te kampen hebben.
We zaten ons daarom meermaals af te vragen hoe deze nieuwe nummers zouden klinken indien ze vroeger live gespeeld werden met de voltallige bezetting van pakweg The Beatles, ook zo een groepje dat experiment en psychedelica hoog in het vaandel voerde. Meer dan waarschijnlijk zat er dan nu nóg een meesterwerk in hun recent verschenen geremasterde jubileumbox.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
