The Minority Print uit St Niklaas zijn toe aan hun tweede EP . We horen op ‘Down Memory Lane’ drie strakke, snedige , opzwepende songs die balanceren tussen rock en hardcore . Ze klinken goed en de indringende vocals hebben een meerwaarde . De band gaat er duidelijk voor en was al te vinden op de (kleine) podia met de hoop op meer airplay …
http://www.myspace.com/theminorityprint

Uitermate overtuigend klinkt de cd van het Gentse Cloon. In 2004 stonden ze al in de spotlights op het O-Vl rockconcours . Toen ze zanger/storyteller Tom Claus erbij haalden, kon de broeierige spanning maar stijgen en klonken ze nog venijniger, scherper en snediger. De groep werd hierbij ook nog gewaardeerd door z’n uitstekende livereputatie . De groep is zowaar gelanceerd , kreeg een tour met Clawfinger en werd uitgenodigd op diverse festivals met  Sziget als één van de hoogtepunten.
Die muzikale live ervaringen rijgen ze nog sterker aan hun referentie van stevige ‘90s rock, die ze moeiteloos door elkaar halen .  Gebalde, gedreven songs, die verrassende wendingen, tempowisselingen en kronkelende gitaarritmes ondergingen, en gekenmerkt werden door een intrigerend basspel, opzwepende drums en een indringende zang. Hier hoor je invloeden doorsijpelen van een Faith No More, Mike Patton’s projecten en - klonen, Tool, System of a Down , Pantera, Victims Family , Jello Biafra, Mudhoney, Primus , Sonic Youth en de avantgarde trekken van Frank Zappa . Allemaal wordt het verwerkt in de relatief (korte) songs  op de full cd  . Cloon heeft het en doet het , met een boeiende trip van o.m. “Bananas”, “The itch”, “The whoknows”, “Halftooth” , “Beep beep” en het overweldigende “Your lungs my air” die als een losgeslagen kompas alle richtingen uitgaat . Heerlijk die Cloon . “We like ‘em a lot” …  
http://www.cloon.bandcamp.com

Dromerige indietronicapop zweeft over ons heen op het debuut van Braids, een Canadees kwartet (twee vrouwen – twee mannen) . Een onschuldige, sprookjesachtige sound die aardser en grilliger durft te klinken . Ze plaatsen zich tussen een toegankelijke Animal Collective en Yeasayer, een op beide-voeten-op-aarde bewegende Cocorosie, de world van Gang Gang Dance en verder komen Cocteau Twins en Björk om de hoek kijken . Verschillende lagen van gitaarloops, synths en spaarzame drums bouwen zich op en ze zijn niet vies van een ‘hekserig’ experimentje of een verrassende wending meer of minder, daarom hebben (lange) nummers als “Lemonades”, “Glass deers”, “Same mum” en de titelsong ons kunnen inpalmen! De etherische zanglijnen van Raphaelle Standell-Preston betekenen een meerwaarde in dit muzikaal concept. Braids probeert een bedwelmend effect te realiseren.
Chairlift en Grizzly Bear hebben hier een fijn bandje bij op hun label …

The Black Keys zijn geëvolueerd van (Auerbach – Carney) rauwe, ruwe , hitsende Deltabluesrock - met een link naar Led Zep, The Kills, The White Stripes , Jon Spencer  naar een heuse band die retrorock, glamrock, bluestrash, stoner, Britrock funk & soul in een hip daglicht plaatsen. Onversneden, Opwindend, Energiek en Passioneel door het aanbod van  puur oprechte, woeste, stampende, broeierige rockers. In de eerste helft donderen ze over je heen met “Lonely boy”, “Dead & gone” en “Gold on the ceiling”. “Little black submarines” klinkt verrassend en boeit door de semi-akoestische start en de paar stevige klappen iets verderop.
En ze denderen maar door, sie , … tussen eenvoud, venijn en spitsvondigheid .
In het tweede deel zijn de songs meer doorleefd ,o.m. ”Sister” en “Hell of a season”,  zonder in te boeten aan doeltreffendheid. De muzikale weerhaken kunnen wel eens zalvend zijn, “Stop stop” is het lichtvoetige nummer op de plaat .
‘El Camino’ is alvast een erg gedreven plaat, die intrigeert en overtuigt!

De motor het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, draait terug op volle toeren. Ze  leverden een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) . Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk,  triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, Toegegeven, het materiaal kan misschien niet meer tippen aan vroeger; daarvoor is de  ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren.  En toch  … De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , intrigeren door de verrassende wendingen en de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats  … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … wat meteen een  paar klassesongs oplevert als “Another language” , “Build a fire” en “Last night in the sky” . “Wise enough”, “Rounds” en “Strong the root” zijn sfeervolle songs, en een bloedend hart horen we op de ballad “The spectacle”. Tot slot, “She walks” maakt de link naar The Notwist door de  knisperende elektronica .  Het zorgt ervoor dat deze vijfde lamskotelet beter smaakt en meer dan de moeite waard is …

De uit Leiceister, UK afkomstige Kasabian is al aan toe aan z’n vierde plaat . En ze hebben hun carrière hier bij ons gestadig weten uit te bouwen . We hadden de band al in het vizier in de ‘early years’ . Met ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ wisten ze definitief door te breken . Opmerkelijke singles als “Processed beats” , “Club foot” , en recentere “Swarfiga”, “Fire” en “Where did our love go” sieren hun werk .
Ze putten rijkelijk uit de Britpop en voegen er retrorock, rock’n’roll en Indiase psychedelica aan toe . Ook de nieuwste cd klinkt coherent, gelaagd, boeiend , en brengt een afwisselend geheel van goed verteerbare poprock, met kille elektronica, harde synths en Oosterse klanken.  De singles “Days are forgotten” en “Re-wired” werken verslavend . De waveorkestraties en bombast van Suede kijken om de hoek bij “Let’s roll just like we used to” en “La fée verte”. “Switchblade smiles” en de titelsong zijn rock’n’roll knallers, en handig weten ze de gevoelige snaar te raken met een dromerige , sfeervolle “Goodbye kiss”  en “Neon noon”.
Drijvende kracht is gitarist (zanger) Sergio Pizzorno , naast de opvallende zanger Tom Meighan.
Broeierig songmateriaal van een band die in eigen land al groots is, hier meer en meer voet aan de grond krijgt en een verdiende erkenning krijgt.
Ohja , de cd titel ‘Velociraptor’ haalden ze uit de préhistorie …vleesetende op een vogel lijkende dinosauriër , die  2 meter groot wordt … We zijn hapklaar bevonden …

Banner Pilot gooide hoge ogen in 2009 met ‘Collapser’, hun (weliswaar al tweede album) debuut op het befaamde Fat Wreck Chords.  Vergelijkingen met acts als Dillinger Four, The Lawrence Arms, Alkaline Trio en Jawbreaker werden gretig uit de kast gehaald door verschillende ciritici.  Een dikke twee jaar later is er het vervolg ‘Heart Beats Pacific’ en ook nu levert  het viertal uit Minnesota ons een mooie lading punkpopsongs.  De hele plaat haalt een constant niveau en het is duidelijk dat de heren van Banner Pilot stuk voor stuk prima muzikanten zijn.  Echt zwakke momenten kent ‘Heart Beats Pacific’ niet maar toch blijven we een beetje op onze honger zitten omdat echte uitschieters jammer genoeg uitblijven.   Toch twijfelen we er niet aan dat het plaatje flink aftrek zal vinden onder de vele punkrockkids.

Twee jaar terug waren we behoorlijk onder de indruk van Stone Roses’ … heu … Fool’s Gold. De band gecentraliseerd rond Luke Top (zang/bas) en Lewis Pesacov (gitaar) verweven Afrikaanse, Oosterse, Indiase aanstekelijke ritmes en melodieën in Westerse pop en intrigerende, tintelende gitaarakkoorden.
De muzikale smeltkroes en het warme tropische geluid sijpelt ook op deze opvolger door. Minder exotisch misschien, maar even spannend en broeierig , waarbij we niet omheen de Talking Heads en de ‘80s Britpop heen kunnen, aangevuld met een relaxte, kleurrijke relaxte worldpopsound.
De muzikale veelkleurigheid mag dan in een popkleedje worden gestopt , aanstekelijk, heerlijk en sprankelend blijft het klinken . Een hechte eenheid en een sterk op elkaar ingespeelde band, door de gitaarloops, de aanvulling met synths en blazers en een zalvende zang met een licht galm, als op “The dive”, “Street clothes” en “Balmy”; de andere moedertaal wordt niet verloochend, want op één nummer “Tel Aviv” wordt het Hebreeuws behouden. Band met open vizier dus …

Hij is al boven de zestig en onze nachtkroegburgemeester Tom Waits levert nog steeds boeiende cd’s af. Ook de voorbije jaren werden we overstelpt met een reeks werkstukken, cd’s en ga zo maar door . Soms moet je wel eens het kaf van ‘t koren onderscheiden, maar OK bij Waits is het nog steeds de moeite waard … ‘Bad as me’ is er eentje om terug in te lijsten en onderstreept het meesterlijk sing/songwritingschap  en de intens rokerige vaudeville bluesyjazzpop.
Waits brengt voldoende varianten aan in de dertien songs van maximaal vier minuten . Soms stuwend in die broeierige sound met enkele uitspattingen als  “Chicago”, “Get lost”  en “Satisfied” , of de ingetogen, duistere romantiek als “Talking about the same time” , “Kiss me” en “Last leaf” .
Kernwoorden als ontroerend, poëtisch, schilderachtig, bezwerend, groovy en opwindend zijn op hun plaats. Op ‘Bad as me’ wijst en gidst Tom Waits als peetvader ons door de nachtelijke uren … Als we ons nu niet inchecken voor een cv nachtdienst …