Orkesta Mendoza - Great Gigs In The Park 2026 - Zwoele danspasjes in de regen
Great Gigs In The Park in het gezellige park in de Casino, Sint-Niklaas start naar goede gewoonte met een gratis avondje. Deze keer werden twee bands uitgenodigd die zorgen voor een Zuiders sfeertje, perfect passend bij een zwoele nacht. Helaas lieten de weergoden de organisatie in de steek, het was eerder kil en zelfs regenachtig … Maar dat lieten beide acts en het publiek niet aan hun hart komen. Meer nog Orkesta Mendoza zorgde voor zwoele danspasjes in de regen, en deed de regen verdwijnen op het einde van hun set.
Door het kwakkelweer kreeg het voorprogramma Twanguero & The Tucsonians (****) amper een handvol geïnteresseerden voor zich. Een deel van het publiek stond achteraan en ook de café stond goed gevuld tijdens dit concert. Nochtans loonde het de moeite hen live mee te maken.
In de biografie lazen we: ''Diego García, aka Twanguero, mixt Spaanse roots met rock-'n-roll, Latin vibes en Americana. Flamenco op elektrische gitaar? Hij doet het gewoon. Op zijn Gretsch vermengt hij Mexicana, rockabilly en rauwe blues tot een broeierige, eigenzinnige sound”.
Twanguero & The Tucsonians tekenden voor een Latijns-Amerikaans dansfeestje. Eerst stond Diego alleen op het podium met akoestische gitaar. Hij vertelde gezapige verhalen over zijn songs. Hoe hij de inspiratie vond voor een song in het regenwoud, bij het horen van zingende vogels bijvoorbeeld, en hoe hij dat daadwerkelijk speelt en uitbeeldt op zijn gitaar. Mooi. Als full band kregen we een opzwepende vollere sound; de viool bracht meer schwung . Twanguero & The Tucsonians won het publiek voor zich en enkelen waagden zich aan een eerste danspas in de regen. Schitterend.
Orkesta Mendoza (****) kreeg meer publiek voor zich. De band is gekend voor z’n wilde feestjes in de Casino en heeft dus een reputatie opgebouwd. Het zijn sterke muzikanten, multi-instrumentalisten die moeiteloos van instrument wisselen. Ze zijn op elkaar ingespeeld, zorgen voor verrassende wendingen, tempowissels en betrekken het publiek bij de songs door de dansspieren te prikkelen, in een ongedwongen sfeer en in een speels, gezapig karakter. Sommige muzikanten, waaronder de violist, zoeken het publiek letterlijk op. De aanstekelijk accordeon geeft kleur.
De inbreng van eelk is even belangrijk en Sergio Mendoza (ook bekend om zijn samenwerking met een Calexio) is één van de schakels.
Een leuk, ontspannend, wervelend, zwoel feestje is dan ook het gevolg. De kilte werd moeiteloos omgebogen naar een warme uitstaling door die sound en enthousiasme
Hier hadden we een unieke versmelting van een klassieke Cubaanse bigband en moderne indie rock. Zwoele danspasjes in de regen dus , én die regen werd op het eind van de set verdreven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals
Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!
Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!
Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat.
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!
Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag. Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’, onze Raymond, zoveel is zeker.
Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze. Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.
Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Organisatie: Show-Time
SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
Het duo SCHNTZL wordt richting 'jazz' geduwd, maar heeft heel wat in z’n mars. De twee weten doorheen de jaren grenzen in het genre te vervagen en horen overal muzikaal thuis. Ze balanceren in de schemerzone tussen improvisatie en experiment.
Hendrik Lasure (piano, elektronica) en Casper Van De Velde (drums, elektronica) hebben een nieuwe plaat uit, 'Fata Morgana' via VierNulVier Records. Op ‘We Are Open’ in de Trix zagen we hen een soort huiskamersfeer creëren en zweepten hun sound op met drums en piano.
In de N9, Eeklo deden het nog eens over, het werd een intieme avond om opnieuw die huiskamersfeer te creëren, trouwens meer en meer de perfecte voor SCHNTZ er te vertoeven.
Om dat plaatje compleet te maken, mocht het trio Nagløed (*****) beginnen. Op een soort vloermat met gitaar, drum en piano. Nog meer intimiteit, die bovendien perfect past bij hun muziek. Het Gentse trio bestaat uit Dillian Fevry (elektrische gitaar en zang), Andreas Lagrou (drums) en Matthias Dewilde (elektronica en toetsen). Recent brachten ze hun tweede plaat uit ''Everything Is In Everything', een pareltje vol intens mooie rustpunten die je tot een gemoedsrust brengen.
Live kregen we een emotioneel beladen klankkleur, sober maar niet somber. De zachte cimbalen en de dromerige piano klank verrasten met enkele pakkende mooie zanglijnen die de gevoelige snaren raakten . Bevreemdend mooi sloten ze af, met een zeker ‘zen’ gevoel. Een
intens, overweldigend gevoel van welbehagen in die intimiteit. Magische start van de avond.
De podium opstelling bij SCHNTZL (*****) was gewoonweg verbluffend. Twee soort reuzegrote nachtlampjes stonden aan elke hoek van het podium met ledverlichting en alles eraan verbonden. Het deed die huiskamersfeer opborrelen naar een heus feestje in de slaapkamer. Want Schntzl houdt intimiteit en alle registers opentrekken, waar nodig.
door de chaotische brij aan rusteloze piano, elektronica en drum/percussie.
Chaos met een lijn …
Sterk hoe zij elkaar weten aan te voelen en aan te vullen, en binnen die context andere wegen opzoeken. Het leukste is dat de band die grijze zone opzoekt tussen vele uitersten. Heel wat onverwachtse boeiende wendingen die jazz met vele genres verbindt.
Op een klein uurtje - het was een vrij korte set - slaat SCHNTZL ons compleet murw. Elk nummer had zijn muzikaal idee, het maakte er een bijzonder concert van. Wat een magie.
Hoe leuk en spannend was het, continu te kunnen vertoeven in de schemerzone tussen improvisatie en experiment!
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
Joan As Police Woman – Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Ik ben ook volwassen geworden, ik wilde nieuwe arrangementen van de nummers aanbieden
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verschijnt dit nieuwe album binnenkort op 12 juni via Reveal Records.
Het was een eer als grote fan een leuk, ontspannen gesprek te hebben met Joan over de twintig jaar muzikale carrière, waarom ze besloot dit album opnieuw onder de loep te nemen, haar ambities en toekomstplannen.
CD net uit Real Life Evolution
Ik zag je voor het eerst live in 2007 op Rock Werchter. Je had net je eerste album uitgebracht in 2006; ik was volledig onder de indruk. Wat is voor jou persoonlijk het grootste verschil tussen hoe je was in het begin en hoe je nu bent?
Ik heb tussen dat eerste album en nu verschillende platen uitgebracht. Ik voel me meer op mijn gemak nu ik weet dat ik iets heb wat mensen willen; ik hoef mezelf niet meer te ‘bewijzen’. Muziek maken en delen geeft me een gevoel van verbondenheid, en door de gevoelens die ik met anderen heb gedeeld, voel ik me minder eenzaam. Ik denk dat dat het grootste verschil is met twintig jaar geleden.
Als je terugkijkt op die tijd, zijn er zaken die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet
Daar hou ik me niet echt mee bezig. Ik heb niet zo’n gevoel van ‘hoe het had kunnen zijn’ en dat soort dingen. De dingen die ik als ‘fouten’ beschouw, maken het leven uiteindelijk tot wat het is. Daar kun je niets aan veranderen, maar je kunt wel proberen dingen nu te veranderen op basis van wat je nu weet. Anders zou het gewoon fantasie zijn. Dingen gebeuren zoals ze gebeurd zijn. Ik hou echt van de realiteit… De realiteit is voor mij magisch genoeg.
Er zijn alweer zo'n vijf jaar verstreken, maar: heeft de hele COVID-periode je als artiest op enige wijze beïnvloed?
Ik heb tijdens die COVID-periode eigenlijk een paar platen gemaakt – “The Solution Is Restless” in 2021 en daarna “Cover Two” in 2020.
Ik heb me steeds afgevraagd hoe je die dunne lijn tussen pop en alternatieve muziek kunt blijven bewandelen (net zoals mijn grote idool David Bowie het deed). Was het toen een bewuste keuze van je? En is het vandaag de dag nog steeds zo?
Geweldige vraag! Voor mij is ‘genre’ een heel verwarrend woord. Muziek is muziek. Ik begrijp dat mensen het leuk vinden om dingen te categoriseren en in verschillende hokjes te plaatsen om hun gedachten op orde te houden. Ik doe het ook. Maar bij muziek overlapt alles zo erg dat ik het moeilijk vind om de meeste muziek als slechts één genre te zien. Wat betekent ‘alternatief’ bijvoorbeeld? Dat gezegd hebbende, is het antwoord nee: ik heb nooit bewust gekozen om muziek op een bepaalde manier te laten klinken. Ik maak het gewoon zodat het voor mij goed klinkt. En ik ben het met je eens: David Bowie is een van de groten.
Je hebt besloten de nummers van je debuutalbum opnieuw op te nemen. Waarom precies? Hoe is het idee ontstaan?
Ik had besloten om een tournee te organiseren ter ere van het twintigjarig jubileum van mijn debuutalbum ‘Real Life’, waarbij ik het hele album live zou spelen. Ik vroeg me af of het opnieuw opnemen van de nummers ze toegankelijker zou maken, aangezien ik niet kon verwachten dat mensen het eerste album zomaar opnieuw zouden kopen. Het punt is dat deze nummers in de loop der tijd echt zijn veranderd. Nummers zijn als een pak dat je laat aanpassen. Maar ik ben ook volwassen geworden. Dus ik wilde nieuwe arrangementen van deze nummers aanbieden. Het voelde ook alsof ik mijn eigen nummers herontdekte door dat te doen.
Zijn er tegenwoordig ook meer technische mogelijkheden om nummers te ‘updaten’? In de studio kun je veel meer doen dan vroeger...
Ik heb nu mijn eigen opnamestudio, dus het is veel makkelijker, ja. Het is veel makkelijker om muziek te maken dan vroeger, met alle mogelijkheden die we nu hebben.
Wat die samenwerkingen betreft: het zijn allemaal indrukwekkende muzikanten, maar één springt er toch een beetje uit... Iggy Pop, een van mijn weinige vroegere idolen die nog in leven zijn. Ik vond dat hij klinkt als Nick Cave op dat nummer dat jullie samen uitwerkten (en dat is een compliment).
Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld ‘The Passenger’ zingt, zit er iets magisch in zijn stem. Zijn stem is absoluut een van mijn favorieten.
Ik hou van je debuut en ik vind de ‘herwerkte’ versie van het album net zo goed klinken, in zekere zin zelfs nog beter. Wat is volgens jou het grootste verschil?
Ik heb dit album in een kort tijdsbestek opgenomen. Ik heb het in twee maanden opgenomen. En aan het origineel heb ik waarschijnlijk meer dan een jaar gewerkt, terwijl ik op tournee was met Rufus Wainwright. Toen ik thuiskwam, ging ik de studio in, dus dat is misschien wel het grootste verschil... het tijdsbestek.
Denk je dat het moeilijker zou zijn geweest om naam te maken met dat prachtige debuutalbum als je het vandaag zou uitbrengen? De markt is er niet kleiner op geworden
Dit is een vraag die ik niet kan beantwoorden, want proberen de muziekindustrie te manipuleren is als proberen de loterij te winnen. Het is in feite onmogelijk. Er zijn zoveel variabelen die bepalen of iets succesvol is of niet. Tijd, plaats, trends, politiek, enzovoort, en daar heb ik geen controle over. Het enige waar ik controle over heb, is de muziek, en alleen de muziek.
Het voelt eerlijk gezegd alsof dit album ‘een nieuw begin’ is. Betekent dit dat er ook een nieuw album met nieuwe nummers op komst is?
Ik ben inderdaad bezig met het opnemen van nieuwe nummers en er komt binnenkort een nieuwe plaat uit. Dus ja!
Heeft de situatie in Amerika (en de wereld) invloed op de manier waarop je nummers schrijft? Ik las ergens van je dat het een beetje moeilijk is om nummers over ‘liefde’ te schrijven in deze tijden…
Alle nummers die ik heb geschreven gaan over de situatie waarin we ons nu bevinden. Het is pijnlijk om te zien hoe ons land (en de wereld) de mensenrechten met voeten treedt, hoe mensen verdwijnen en zo. Ja, daar ga ik zeker over schrijven.
Ik herinner me dat er tijdens de Vietnamoorlog overal protestliederen werden gemaakt. Nu gebeurt er regelmatig wel iets rond de oorlog in Iran … En toch heerst er stilte … Er zijn niet zo veel protestliederen. Wat denk je zelf?
Door het internet en sociale media zijn mensen meer van elkaar vervreemd geraakt. Over het algemeen voelen mensen zich ongemakkelijk bij interactie met anderen. En de reis waaruit het leven nu bestaat, is dat gevoel van ongemak, en het uitzoeken van het ‘waarom’ en, bovenal, het onder ogen zien ervan. Dat is de essentie van het leven. Meestal komt dit doordat je bang bent; angst is de basis. Het is de basis van het mens-zijn. Als je je angsten durft te confronteren, zul je een veel beter leven leiden. Maar er is een propagandacampagne gaande die ons vertelt dat we simpelweg bang moeten zijn voor mensen die we niet kennen. Toch zijn we in wezen allemaal dezelfde persoon. Het is absurd en onbeschrijfelijk wat er is gebeurd dat mensen tegenwoordig zo laf zijn; we hebben echt een golf van gemeenschapszin nodig.
En waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik heb video's opgenomen met mijn trio https://www.youtube.com/watch?v=25cW-mONIW4&t=4s en we hebben de afgelopen maanden, in de aanloop naar het album, elke maand een video uitgebracht. En dat zijn echt prachtige documenten van wat ik live doe. Je kunt ze bekijken op: https://www.youtube.com/channel/UCWFttOTGTtbx613rd9NgTCQ . Op 12 juni brengen we het album uit en gaan we op tournee.
Ik zie ook dat jullie op tournee gaan. Gaan er artiesten met jullie mee op tournee? Zoals Iggy Pop? Wordt het trouwens steeds moeilijker om door Europa te touren?
Nee, dat zou onmogelijk zijn voor de andere artiesten om met ons trio mee op tournee te gaan. Wat je andere vraag betreft, het wordt inderdaad steeds duurder. Ik heb begrepen dat je mijn trio zelf ook in november in Brugge kunt zien. https://www.cactusmusic.be/NL/Concerten/Kalender/joan-as-police-woman
Wat zijn volgens jou de grootste verschillen vergeleken met 20 jaar geleden?
Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om muziek te maken. Ook goedkope manieren om muziek te maken en in je eigen opnamestudio kun je een geweldig geluid bereiken. Qua communicatie kun je tegenwoordig alles via sociale media doen. Dat is ook makkelijker. Het is ook makkelijker om bestanden naar elkaar te sturen. Krystle Warren zingt bijvoorbeeld op het album en zij was in Parijs. Ik stuurde haar het nummer en ze kon thuis haar zang opnemen en de bestanden naar mij sturen. Dat is zeker een groot verschil met 20 jaar geleden.
Ben je niet bang dat AI in deze ‘snelle tijden’ de plek van echte artiesten zoals jij zal overnemen?
Daar ben ik niet bang voor. Weet je, ik hou ervan om muziek te maken. Ik hou ervan om emoties te delen, en van muziek die door mensen is gemaakt. Ik voel geen emoties bij de muziek die door AI wordt gemaakt. En ik voel er geen menselijkheid in. Menselijkheid en emoties zijn onvervangbaar, dus ik maak me persoonlijk geen zorgen dat AI dit zal overnemen. Het zal nooit hetzelfde zijn als kijken naar mensen die op het podium optreden.
Je hebt bijna alles bereikt en het lijkt erop dat je niets meer te bewijzen hebt. Heb je toch nog bepaalde doelen of ambities?
Ik ben nog steeds ontroerd door het proces van muziek maken. Het is magisch. Ik ben erg enthousiast over het uitbrengen van oude nummers, en ook over het uitbrengen van nieuwe dingen. Ik zou het geweldig vinden als mijn muziek de wereld zou kunnen veranderen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik dat kan. Ik kijk ernaar uit om te zien wat ik, en anderen, kunnen doen om ons door deze tijd heen te helpen. Samen… dat is een ambitie die ik nog steeds koester.
Natuurlijk is er nog tijd voor -je bent nog jong-, maar wanneer denk je dat je ermee stopt?
Ik heb geen idee, en ik denk dat ik het wel zal merken als het zover is. Leonard Cohen trad op tot hij ongeveer 80 jaar oud was. En Iggy Pop is nu 78 en staat nog steeds op het podium, dus ik ga ook door zolang ik kan en zie wel wat er gebeurt.
Bedankt voor het fijne gesprek… Ik kijk ernaar uit je eindelijk weer live te zien in België. Het is veel te lang geleden
Pics homepag @Judi Rosen
Check het album
Bandcamp https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/track/i-defy-feat-krystle-warren-real-life-evolution-version
'Real Life Evolution' album https://revealrecords.lnk.to/reallifeevolution
Spotify https://open.spotify.com/artist/6PBv8t9YTLggA9ZMwpeoqj
11 nov 2026 – Cactus Club, Brugge
www.cactusmusic.be
Poly-Math - Hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we onze muziek graag een thema rond een onderwerp, waar we op dat moment in opgaan
Poly-Math is een instrumentale progressieve en math-rockband uit Brighton, Londen, opgericht in 2012. Ze staan bekend om hun technische, donkere en energieke composities die elementen van post-rock en punk combineren met complexe ritmes. Daardoor kun je hun muziek niet in een hokje duwen.
Onlangs kwam er een nieuwe plaat uit ‘Something Deeply Hidden’ een meesterwerk! We hadden hierover een fijne babbel met bassist Joe Branton, en polsten uiteraard naar verdere plannen en ambities.
CD net uit Something Deeply Hidden
De band bestaat al sinds 2013 – Een kort overzicht van de ‘goede’ en ‘minder goede’ tijden?
Ja, natuurlijk. we maken nu al zo'n 13 jaar samen muziek. We zijn begonnen als een trio, we zijn ook een tijdje een kwintet geweest, en een kwartet. Oorspronkelijk was de band een nevenproject van onze gitarist, Tim Walters. Hij was destijds de drummer van Monsters Build Mean Robots en hij was op zoek naar een uitlaatklep om gitaar te spelen. We zijn al jaren vrienden en we hebben zo'n vergelijkbare muzieksmaak dat het heel gemakkelijk voor ons was om samen in een band te belanden.
Zijn er elementen die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet?
Ik denk het niet. We hebben de over de hele lijn geweldige tijd gehad. Misschien zou ik het vinden van een boekingsagent eerder serieuzer hebben genomen, maar eigenlijk is dit gewoon een geweldige ervaring geweest van begin tot eind.
Ik las in de bio: “Poly-Math is een instrumentale progband uit Brighton en Londen, Verenigd Koninkrijk. Ze zijn sterk beïnvloed door vroege klassieke prog, ethio-jazz, postrock en mathrock.” Een mondjevol; kun je er wat meer over vertellen?
Zeker. We hebben er altijd op willen wijzen dat we een progband zijn. Ik denk dat er, toen we net begonnen, veel mathrock opkwam, en omdat we ‘math’ in onze naam hebben, raken mensen vaak in de war over het genre. Maar eigenlijk zijn we gewoon een progband die dol is op het vroege Crimson.
De band heeft verschillende genres en identiteiten verkend in de loop van hun 5 albums, 2 Lockdown-albums van een nevenproject en talloze EP’s. Het is een beetje vreemd dat ik nog niet echt van jullie heb gehoord. Hoe komt het, denk je?
Ik denk omdat we een Britse band zijn. We toeren door Europa wanneer we kunnen, wat bijna elk jaar het geval is, maar we brengen veel van die tijd door in Duitsland, omdat de steun voor ons daar zo groot is. Het feit dat we een instrumentale progband zijn, zorgt er niet bepaald voor dat fans bij ons op de deur kloppen voor kaartjes voor onze shows.
Op welk moment had je het gevoel dat de band een duidelijk omschreven identiteit had ontwikkeld, in plaats van een open experiment te zijn?
Ik denk tegen de tijd dat we onze eerste EP opnamen. We hadden daarvoor al een aantal singles uitgebracht en ik denk dat we toen aan het uitzoeken waren welke richting we op wilden. Tegen de tijd dat we Reptiles maakten, wisten we dat we alles concept gedreven wilden hebben. Elke plaat sindsdien heeft een kernthema gehad dat de compositie, het artwork en de titels van de nummers heeft bepaald.
Nu is er het nieuwe album ‘Something Deeply Hidden’. Een paar gedachtes: er heerst een zekere chaos, maar toch bespeur ik een rode draad die door die chaos loopt, als je de tijd neemt om te luisteren… Is dat een juiste inschatting? Was die chaotische aanpak én de beslissing om dit via kunst tot uitdrukking te brengen; een bewuste keuze?
Interessant, ik snap wel dat het chaotisch kan overkomen, hoewel ik niet denk dat we daar tijdens het schrijven aan denken. We houden er wel van om bewust atonaal te werken, en we neigen altijd naar nogal ‘verzwakte’ toonkeuzes. Ik denk dat ‘gestructureerde chaos’ een goede manier is om te beschrijven wat we doen.
Nog een positief punt: je hebt me op een soort geïmproviseerde manier op een dwaalspoor gebracht; is het de ‘jazz’ in jullie sound, of hoe moet ik dit interpreteren?
We luisteren veel naar Ethio-Jazz. Ik denk dat die muziekstijl ons subtiel, maar wel behoorlijk sterk heeft beïnvloed. Natuurlijk klinken we niet als een jazzband, maar als het op solo’s aankomt, leunen Tim en Josh allebei op de creatieve improvisatie van ethio-jazz.
Voor wie houdt van avontuur, is dit het uitgelezen album in het genre. Anders is de plaat ‘Something Deeply Hidden’ nogal moeilijk te verteren. Spelen jullie bewust in op het avontuurlijke? Maw, welk publiek willen jullie ermee bereiken?
Ik zou het geweldig vinden als we iedereen zouden bereiken, maar ik denk dat, aangezien populaire muziek steeds eenvoudiger is geworden en mensen steeds meer afhankelijk lijken te zijn van zang bovenop de muziek om het te begrijpen of ervan te genieten, het soort muziek dat wij maken een niche zal blijven. Bands als Yes, Genesis en King Crimson zouden waarschijnlijk niet populair zijn als ze vandaag de dag waren begonnen, maar ik ben blij dat we de muziek maken waar we van houden voor mensen die het kunnen waarderen.
Sommige nummers weten ‘een beetje op te vallen’, maar het is eigenlijk het geheel dat me aanspreekt – een soort rode draad?
De albumtitel is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll, ‘Something Deeply Hidden: Quantum Worlds and the Emergence of Spacetime’. Onze toetsenist, Josh Gesner, is medisch fysicus, en dit raakvlak tussen filosofie en natuurkunde vinden we allemaal erg interessant. De nummers zijn allemaal geschreven tijdens sessies rond de tijd dat we dit allemaal bespraken, en hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we de muziek die we schrijven graag een thema rond een onderwerp waar we op dat moment in opgaan.
Het voelt ook behoorlijk filmisch aan, alsof ik naar een meeslepende film kijk, met verrassende wendingen en een moment van rust, voor het naar een climax gaat … Was het de bedoeling om een soort ‘filmisch album’ uit te brengen?
Waarschijnlijk niet specifiek. We schrijven zeker niet met dat doel voor ogen. Maar we proberen wel een compleet geheel te creëren. Iets dat ontroert en de luisteraar door verschillende emoties voert. Het tempo van het album is daar sterk op afgestemd.
De diversiteit, het experimentele karakter en de voortdurende wisseling in stijl en sound spraken mij het meest aan in dit album; hoe zijn de reacties tot nu toe?
Echt geweldig. We hadden ons geen betere tour en geen betere reacties van de pers en fans kunnen wensen. Het is de grootste en best bezochte tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk geweest die we ooit hebben gedaan, dus dat is echt zo goed als je je maar kunt wensen bij een release.
Wat zijn jullie plannen voor de toekomst nu het album uit is? Gaan jullie op tournee? Misschien naar België ;)
We hebben net anderhalve maand met tussenpozen getoerd. We hebben door heel Europa gespeeld, hoewel niet in België, en heel veel shows hier in het Verenigd Koninkrijk. Het was een geweldige lanceringstournee.
“Jullie hebben verschillende liveoptredens op het programma staan – hoe zetten jullie zulk complex materiaal om naar een live-setting zonder dat het aan energie en precisie inboet?” Kun je er wat meer over vertellen?
Ik denk dat het komt doordat we altijd met het oog op liveoptredens schrijven, dus het is niet echt een probleem. Natuurlijk zijn er lagen die we moeten missen, en misschien moet Josh hier en daar een synthesizerpartij of twee opofferen om de gitaar te versterken, maar over het algemeen hebben we geen moeite om de twee te combineren. Ik denk dat we een behoorlijk productieve liveband zijn, dus we zijn normaal gesproken goed voorbereid om een snelle, energieke liveshow neer te zetten.
Ik zou jullie eerder thuis brengen op een postrockfestival (Dunk!festival hier in België?) dan op een puur metalfestival, ben je het ermee eens?
We zijn blij op elk festival! We worden vaker geboekt met metalbands dan met postrockbands, maar ik denk dat dat gewoon komt omdat we riffs hebben.
Zijn er nog andere ambities of doelen die jullie na al die jaren nog zouden willen verwezenlijken?
Hahaha! Natuurlijk, we zouden graag een nummer 1-hit in de wereld willen scoren… nee, grapje. Ik denk gewoon dat we graag muziek willen blijven maken met zo’n geweldige groep muzikanten. We houden ook van samenwerken, dus misschien komt daar in de toekomst nog wat meer van. We vinden het geweldig om extra muzikanten in te schakelen voor solo's of tracks, ik zou dat graag verder uitbreiden en onze samenwerkingsstijl verder ontwikkelen.
Bedankt voor het leuke gesprek, ik hoop dat we het ooit ‘live’ kunnen doen als jullie in België spelen. Samen een Belgisch biertje drinken klinkt als een goed plan ?
Benjamin Herman - Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat, zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective.
In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' … Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102768-the-tokyo-sessions
Naar aanleiding van deze release, zijn immense carrière en over wat ‘jazz nu in deze tijden betekent, hadden we een fijne babbel.
Uiteraard polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Je discografie telt meer dan vijftig albums met muziek die varieert van bebop, bigband, impro, surf, afrobeat, filmmuziek tot punkjazz. Het is duidelijk onmogelijk je muziek onder te brengen. Toch zit je onder ‘jazz’. Hoe komt het, denk je? Is het een probleem?
Dat komt gewoon door het instrument saxofoon, het jazz instrument bij uitstek. Ik vind het ook niet erg, en heb geen zin om er energie in te steken om te proberen een andere label op gekleefd te krijgen. Ik ben een vrij mens, en er van overtuigd dat ik nog steeds kan doen en laten in mijn leven. Als ik zin heb om een punkplaat te maken met Olav Van Den Berg waar ik zo naar opkijk? Een fantastische drummer met enorme staat van dienst. Dan doe ik dat gewoon - (Benjamin Hermnan’s Bughouse). En er zijn zowel aan de jazz als punk zijde mensen die zich in het hoofd krappen als ik dat doe, maar daar trek ik me lekker niets van aan.
Doorheen de jaren heb je al heel wat watertjes doorzwommen, een opsomming van hoogte- en dieptepunten is onbegonnen werk, maar zijn er dingen die je , weten wat je nu weet, anders had aangepakt en waarom ?
Het enige dat ik zou willen is dat ik de afgelopen vijfendertig jaar een beetje beter had opgelet wie de programmeurs zijn geweest op de plekken waar ik heb gespeeld. Ik heb meerdere boekers gehad die mijn optredens regelden en over de hele wereld gespeeld met mijn eigen groepen. Een boeker is natuurlijk super handig maar daardoor heb ik nu zelf helemaal geen netwerk. Maar goed, ik heb wel heel veel lol getrapt.
Je hebt ook meerdere prijzen gewonnen; recent de ‘Edison Jazz Oeuvreprijs’, zijn dat elementen die bepaalde deuren kunnen openen?
Er staan best veel prijzen in m.n. kast. Zichtbaarheid is ontzettend belangrijk om entreekaartjes mee te verkopen en te zorgen dat mensen je muziek gaan checken. Daarom ben ik altijd blij met aandacht. Die Edison Oeuvre prijs is harstikke leuk maar dat is gewoon een beeldje en een gratis maaltijd op een gala. Daar moeten ze eigenlijk een flinke smak geld bij cadeau doen vind ik. Dan kan ik daar weer iets bijzonders mee maken
Ik had in een interview gehoord ‘ik vind mezelf niet echt talentvol’; ik moet dit toch tegenspreken of hoe best in te kaderen?
Geloof me, er loopt zoveel talent rond. Pubers met absoluut gehoor, fotografisch geheugen, muzikale sponzen die alles moeiteloos assimileren. Muzikanten die zonder moeite op hun gehoor de moeilijkste dingen kunnen naspelen. Vergeleken met dat soort talenten ben ik een doodgewone sterveling. Ik heb altijd heel hard moeten werken voor m’n skills. Niks is me komen aanwaaien. Ik had het geluk dat ik op mijn dertiende doorkreeg dat als ik elke dag saxofoon studeerde er dan allemaal leuke dingen gebeureden in mijn leven. Daarom heb ik volgens mij een gezonde werk ethiek en ben ik gewend om met vallen en opstaan door te ploeteren. Het is niet per se een voordeel om extreem begaafd te zijn hoor. Je moet in het echte leven ook dingen aankunnen die niet moeiteloos gaan. Daar lopen die mensen vaak vast.
Wat is jazz nu, volgens jou?
Jazz is zo breed geworden, dat je daar eigenlijk geen passend antwoord kunt op geven. Je kunt evengoed vragen, ‘wat is pop muziek heden den dage’ daar kun je ook geen passend antwoord op geven. Het gaat net als bij alle genres in golvende bewegingen. En mode verschijnselen. We hebben nu een meer spirituele jazz hype die volop aan het opkomen is. Met mooie dingen met fluit en harp en zo. dingen uit het verleden komen terug, daar wordt muziek dan weer door beïnvloed. Wat ik leuk vind is dat de afbakening niet meer zo duidelijk is. Er zijn veel jonge mensen die in geïmproviseerde muziek geïnteresseerd zijn. je hebt er die meer het straight-ahead jazz spelen, meer Bepop spelen of in dat spirituele hoekje zitten. en ik heb de indruk dat jonge muzikanten daar veel minder moeilijk over doen dan vroeger. Die scenes zijn in Nederland geen aparte werelden meer en dat vind ik best wel een goede evolutie..
Er wordt inderdaad heel wat spirituele muziek gemaakt, terwijl mensen steeds minder gelovig zijn; eeft dit te maken met de tijdsgeest waarin we leven?
Het ligt ook heel parallel de jaren ’60 , toen was o.a. de Vietnam oorlog aan de hand en de protesten en zo.. het zijn nu, door al die oorlogen en zo om ons heen, ook onzekere tijden. mensen zoeken een houvast. Ik ben wel benieuwd wat er daarna op ons afkomt. Want eind jaren ’70 hadden de mensen dan weer genoeg van die spiritualiteit, als je met die dwarsfluit aankwam , kon dat plots niet meer. Toen kwamen The Lounge Lizards, James Chance en al die mensen uit de New Yorkse down Town scene. Super leuke tijd waar beslist geen hippies bijzaten
Ik ondervind als journalist ook dat de jeugd inderdaad houdt van ‘voortdurend geprikkeld worden’ en toch is het zo moeilijk voor de jeugd om overdie drempel heen te komen om jazz concerten te bezoeken; hoe komt het, denk je zelf?
Dat is helemaal niet zo, de jeugd vind die weg naar jazz wel. Maar het zijn de dure prijzen in concertzalen die jonge mensen tegenhouden om daadwerkelijk naar jazz concerten te gaan. Jonge mensen kunnen vaak geen 25 euro spenderen voor een jazz concert. In Amsterdam en Rotterdam zijn er echter kleine bars waar jazz gespeeld wordt. Of bepop tot experimentele muziek. Die goedkoop of zelfs gratis zijn, en daar komen heel veel van die jongen mensen wel op af. Het is dus het prijskaartje wat jonge mensen tegenhoudt, niet de desinteresse in het genre.
Over de plaat, de ‘Tokyo sessions’ … Die Oosterse cultuur is heel bijzonder, en spreekt al heel mijn leven tot mijn verbeelding; wat spreekt er jou aan in die cultuur?
Ik ben voor het eerst in Japan geweest toen ik 19 was, dat is ook al even geleden (haha). In de jaren ’90 ben ik daar weer naartoe geweest om er te spelen, en was enorm geobsedeerd door de cultuur en de muziek daar. Ook de jaren daarop ben ik er geregeld ook heen geweest, op vakantie of om er te spelen. Ik ben er ondertussen al een keer of twintig geweest. Wat me opviel is hoe groot die muziekcultuur daar daadwerkelijk is. De meeste mensen gaan naar Japan en denken aan lekker eten, wat ook fantastisch is. En een soort Oosterse spiritualiteit. Daar gaan de meeste mensen ook heen, als ik in Japan ben ga ik letterlijk onder de grond. Je moet weten, die gebouwen zijn allemaal aardbeving bestendig. En in Tokyo heb je honderden, om niet te zeggen duizenden , clubs onder die flatgebouwen. De ‘underground’ is echt heel extreem in Japan. Die spelen krankzinnig goed, en dat is niet alleen jazz. Impro, hardcore scene het zit er allemaal verstrengeld. Het is een aparte wereld, en een bron voor inspiratie. Op een gegeven moment heb ik dat ontdekt. Er zijn soms wel Japanse bands of artiesten die doorbreken in het Westen zoals nu Otoboke Beaver. Maar er zijn er zoveel , de underground scene is dus letterlijk onder de grond.
In de jaren ’80 tot ’90 zonder internet zou je kunnen begrijpen dat het onbekend terrein was, maar zelfs nu met sociale media, streamings enz, is het nog steeds ‘vrij onbekend’
Ik wil daar niet echt een oordeel over vellen of zo.. het is wel altijd raar dat mensen naar het Westen kijken als hun voorbeelden. Naar het Oosten, met onuitspreekbare namen, kijkt men amper op. Als ik het heb over Otomo Yoshihide beginnen mensen al te giechelen. Maar hij is een fenomeen die met zijn gitaar de hele wereld rond reist. Het is baanbrekend wat hij doet. Voor de doorsnee Westerling zijn de namen te ingewikkeld, terwijl de Amerikaanse namen – die uitspreekbaar zijn – hen wel aanspreken. En het vooroordeel dat Japanners alles goed kunnen namaken maar niks zelf kunnen verzinnen leeft ook nog steeds. Slaat nergens op. Denk maar an Yellow Magic Orchestra en Ryuichi Sakamoto. Maar dat is vooral met name met muziek, want Beeldende kunst uit het Oosten wordt hier dan wel weer naar waarde geschat. Zelfs Van Gogh was beïnvloed door Japanse beeldende kunst. Eten? Het hele westen is overspoeld met lekker Japans eten. Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt. Concerten beginnen daar om half zeven. De Hollanders zitten dan te eten. En als die klaar zijn met eten, is de muziek afgelopen. Als je er heen gaat? Zorg ervoor dat je niet enkel Sushi eet en tempels bezoekt is mijn tip.
Dank voor de tip. Er is op die plaat wel een opmerkelijke verbondenheid van de Oosterse en Westerse cultuur. Klopt dit?
ik heb samen gespeeld met een rits Japanse muzikanten. zoals Otomo Yoshihide, Tomoaki Baba en Akihito Obama. Ik wilde weten welk effect die Japanse muzikanten zouden hebben op het spelen van mijn trio. Ik ga ook nooit de studio in met een vast idee van de muziek die ik ga maken. Het is altijd een wisselwerking tussen de mensen die er zijn. je kunt als componist alles uitschrijven, en dat speelt iedereen wat jij hebt bedacht. Dat is ook een werkwijze, maar zo heb ik nooit platen gemaakt. We waren zes dagen in Tokyo in de studio, en die gasten kwamen één voor één binnen. Sommige dingen zijn gejamd of geïmproviseerd, andere hebben iets meer vorm. En drummer Jimmi Heuting was producer heeft bij terugkomst in Nederland alles in elkaar gezet. Samples, beats tot zelfs elektronica bij gevoegd. Het was de bedoeling om invloeden van zowel die Japanse als Westerse cultuur daarin te verweven, wat goed is gelukt. Van alle indrukken die ik heb gekregen in die 20 jaar en die reizen daar naartoe.
Het valt me op hoe die songs de fantasie voortdurend prikkelen, je maakt een reis met je altsax; was het de bedoeling dat de luisteraar die reis ‘mee maakt’?
Het is gewoon zo ontstaan. Het feit dat die gasten uit zoveel hoeken komen, zorgt ervoor dat de muziek verschillend aspecten bevat van die Japanse muziek scene. Het is leuk dat je het zo ervaart, maar het is zeker niet bewust de bedoeling. Het zijn allemaal indrukken. Er staat bijvoorbeeld een stuk op de plaat met saxofonist Tomoaki Baba. ‘Tokyo Moon’. Ik ben een enorm fan van de formatie United Future Organization uit de jaren 90. Ik had één van de leden van U.F.O. Toshio Matsuura het jaar daarvoor ontmoet. Een heel aardige man, heeft een radio show. Die heet ‘Tokyo Moon’. Ik heb met hem in gedachten die track bedacht. Die club jazz in Japan in de jaren negentig was super goed. Ik heb dus zeker geprobeerd om alles wat ik zo fijn vind aan Japanse muziek daarin te stoppen, vandaar dat je vermoedelijk het gevoel krijgt ‘die reis bewust mee te maken’.
Ik was ook onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”. Zoek je graag bewust die ‘chaos’ op? Of is het een natuurlijk proces?
Daar zit veel trompet in, dat is Shinpei Ruike, hij speelt met Shuya Okino van Kyoto Jazz Sextet en Kyoto Jazz Massive een Japanse funk/jazz formatie die een jaar of twintig terug redelijk bekend waren. Hij heeft nu zijn eigen club in Toky. Shinpei Ruike is een freejazz trompettist. Ik vond het wel leuk om die bepaalde energie in die track te verweven , en tegelijk die hint naar Shuya daarin te verwerken. En ‘Kazegafuku’ , dat stukje met die shakuhachi en de sho (twee traditionele Japanse blaasinstrumenten) gaat meer de spirituele richting uit. Als je het over ‘overstuurde ‘ hebt , daar hebben we wel op gemixt . zodat het dichtbij klinkt , als een pop productie , niet op de achtergrond verdwijnt.
Het is ook een zeer visuele plaat geworden, alsof ik in een Japanse film ben terecht gekomen. Is er een ambitie iets met film te doen?
Dat is ook zoiets fantastisch in Japan, en ik wou dat het hier in het Westen ook zo was. Er zijn heel veel Japanse artiesten die muziek maken voor games, TV-series en films muziek maken. Hier in het westen komt het zelden voor dat een band of uitvoerende muzikant gevraagd wordt om muziek te maken rond een film of serie. Je hebt daar echt heel veel aan. In Japan is het niet anoniem als je werkt voor film of TV. Bijvoorbeeld Yoko Kanno die de muziek voor Cowboy Bebop schreef in de jaren 90, California Shower van saxofoonlegende Sadao Watanabe dat in 1978 onder en tv reclame werd gebruikt en daardoor zijn best verkopende album ooit werd. Of in 2025 dat saxofonist Kamazi Washington de muziek maakte voor de anime Lazarus. Er zijn taloze voorbeelden Of het Japanse pianotrio Fox Capture Plan, die brengen platen uit maar vaak soundtracks, die worden daarvoor gevraagd. Al 15 jaar. Ook Otomo Yoshihide doet dat voor experimentele films. Het is alsof Triggerfinger muziek maakt rond een nieuwe TV serie. Of een band als dEUS, het is fantastisch dat dit daar gedaan wordt. Maar hier lukt dat dus helaas niet.. en dat is bijzonder jammer, en een kans die verloren gaat.
Voor Belgische muzikanten is het vaak moeilijk erkenning te krijgen in eigen land; heb jij daar ook last van als Nederlander? Heb je er een verklaring voor?
Nee, het is overal moeilijk. Of je nu Nederlander of Belg bent speelt daarin geen rol. Het is zelfs in Japan ook moeilijk om als artiest boven dat maaiveld uit te steken. Japan is een heel groot land. Het is als muzikant gewoonweg overal moeilijk om zichtbaar te worden. Nee, het is zeker niet land gebonden. Iedereen wil een stukje van de taart.
Er is ook een overaanbod…
Maar dat vind ik dan ook leuk, je hebt die druk niet meer van een grote platenmaatschappij. Als je vroeger niet bij een platenmaatschappij zat, was jet gewoon geen muzikant. Het DIY is dus zeker een goed ding. Het is alleen dus heel lastig om zichtbaar te worden.
Om terug te komen op dat zelf films maken. Ik zelf al vier soundtracks gemaakt in Nederland en heb ook zelf geacteerd. en vond het heel leuk. Ik hoop alleen dat ze in Nederland ooit de stap gaan zetten dat het normaler wordt dat doorsnee bands of artiesten gevraagd worden om soundtracks rond film of Series te maken, zoals dat in Japan dus ook gebeurd. Ik ben ervan overtuigd dat het voor alle partijen allemaal voordelen zou opleveren. .
Hoe waren de algemene reacties.
Iedereen is vrij enthousiast, ik ben dus heel tevreden over de reacties. Ik wacht eigenlijk op wat meer reactie uit Japan. Van daaruit heb ik nog weinig reacties gekregen. Zou leuk zij moest ie daar worden opgepikt. We gaan op NorthSea Jazz spelen met Japanse toetsenist BIG YUKI en in November met saxofonist Tomoaki Baba in Japan Finland en in Spanje en ook in Nederland.
Na al wat je hebt meegemaakt en erkenning hebt ervoor gekregen, heb je toch weer iets heel vernieuwends uit met de ‘Tokyo Sessions’; waar blijft je de inspiratie vandaan halen ? Zijn er nog ambities en doelstellingen?
Ik heb altijd ideeën, ik heb aan ideeën geen gebrek. Ik kom elke dag wel iets tegen waarover ik denk ‘kan ik daar niet iets mee doen’. of ik kom iemand tegen, en dan ontstaat wel iets. Om in de studio uit te proberen. Ik heb nooit gebrek aan ideeën, het is meer de tijd en de skills. Om uit te dokteren of ik goed genoeg ben om dat uit te voeren. Ik heb ook zo een boekje dat ik vol zet met ‘ideeën’. Als iets bij me opkomt, schrijf ik dat op. Ik gebruik dat elke dag, ik schrijf daar wat ik moet doen .Als ik een pintje aan het drinken ben in de kroeg, en er schiet me iets te binnen schrijf ik dat op. Ik lees dat vaak terug, en heb dus heel de dag wel ideeën. Dus ja, de inspiratie is nog steeds eindeloos. Maar de tijd ontbreekt soms, en sommige dingen zijn ook niet haalbaar.
Wat is nu de volgende stap, wat zijn de verdere plannen?
We gaan nu even dit doen, die promotie rond die Tokyo Sessions. Maar ondertussen ben ik met iemand bezig met een theaterstuk. Een plaat om daar een verhaal te proberen uit halen. Om er volgend jaar een theaterstuk van te maken. Ik ben met een paar muzikanten uit Duitsland bezig, met Hammond orgel. Wat ik in het verleden ook al heb gedaan. Ik ben ook bezig om bepaalde werken in bigband om te zetten. Ook weer iets voor volgend jaar. Of jaar daarop. En met New cool Collective gaan we, als alles goed gaat , volgend voorjaar naar Shanghai om daar muziek op te nemen. Samen met lokale muzikanten . er gebeurd van alles.
Wanneer stopt het dan? Wanneer zeg je ‘nu is het genoeg geweest’?
Je bent niet de eerste die dat vraagt (haha). Ik moet mezelf wel soms afremmen dat geef ik toe. Als ik iets leuk bedenk of zo, wil ik daar direct op vliegen. Als muzikant investeer je in een album, maar je verdiend het nooit terug. Af en toe, moet ik eens iets niet doen. Maar wanneer stopt het? Ik weet het niet. In Nederland heb je de uitdrukking ‘boem is ho! als je ergens tegenaan knalt moet je stoppen. Dat wil ik echt voorkomen. Ik speel regelmatig met drummer Han Bennink die is 84. Saxofonist Hans Dulfer wordt volgende week 86. En die gaat maar door, die is niet van het podium te krijgen. Ik zie vooral de oudere collega’s zijn voor mij een inspiratie naar de toekomst toe. Naarmate die ouder worden, wordt alles erom heen minder belangrijk. het draait steeds meer om de muziek. De Engelse pianist Stan Tracy waar ik jaren geleden een plaat me heb opgenomen (The London Session) Was in de jaren ’50 al bekend in die Londense scene. Hij was richting de 80 als ik met hem speelde. Als hij achter zijn instrument ging zitten, viel alles weg om zich heen. Hij was niet bezig hoeveel mensen er waren . of ie aandacht had, hij was alleen daar mee bezig. Ook niet wie de mensen zijn die komen kijken. Die mensen heb ik als voorbeeld, drummer John Engels (91) nog zo een. Pianist Rein de Graaff, ook in de 80.. dat zijn allemaal voorbeelden voor mij.
Pics homepag @Jonathan herman
Dank voor de fijne babbel, hopelijk lukt het wel om eens in België op te treden
Aquiles Navarro & Olof Melander - Een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl
Aquiles Navarro & Olof Melander
Je moet het maar voor hebben, een vliegtuig boeken richting Brussel om er te mogen optreden. Alles tot in de puntjes geregeld, en dan te horen krijgen dat er een staking is uitgebroken in Brussels Airlines waardoor de vlucht wordt omgeleid.
De organisatie had alles in het werk gesteld om Moor Mother, die deze avond in de AB Club zou optreden, pas laat dan zou optreden. Maar ook dat lukte in laatste instantie niet.
We citeren het bericht op de website: ''Door een onaangekondigde staking die vandaag is uitgebroken op Brussels Airport raakt Moor Mother - ondanks verwoede pogingen via omleiding naar Amsterdam - niet in AB. Dit nieuws bereikte ons pas zonet (lees 18u51). Opener van deze double bill - Aquiles Navarro & Olof Melander - zullen wel optreden en een langere set spelen.''
Die set van Aquiles Navarro & Olof Melander (*****) duurde uiteindelijk bijna twee uur en was een lange trip voor wie houdt van een milde botsing tussen culturen, muziekstijlen en de arrangementen. Uitersten vinden elkaar.
Aquiles Navarro maakte gebruik van allerlei blaasinstrumenten , uitgestald op een kleurrijke tafel, zoals een soort Hoorn, of een schelp waar hij door blies en andere traditionele instrumenten, al dan niet gelinkt aan de Afrikaanse cultuur. Of percussie en Afrikaanse trommels, wat zijn talent als een grenzeloos multi-instrumentalist onderstreept.
Olof Melander gebruikte samples ervan, om die dan te mengen met een elektronische klankkleur.
Het klonk niet koud of clean, nee, je voelde de warmte over de hoofden waaien. Een intens gevoel van welbehagen overviel ons. Aan zijn mengpaneel, was hij dan ook een klankenwizard .
Het mooie was hoe beiden elkander voortdurend aanporden, ze hielden het publiek bij de leest in de bijna twee uur durende set. Een formidabele prestatie.
We kregen verschillende culturen en muziekstijlen op ingenieuze wijze over ons heen . De verbinding was er eentje van een 'groovy' improvisatie en experimenteerdrift.
Oeverloos, zonder enige pauze, bleef het duo maar doorgaan, tot een verstilde climax was bereikt die ons totaal verweesd achterliet.
Sommigen hadden zich ondertussen op de grond plaats genomen, om het intense gevoel nog meer te ervaren.
De Afrikaanse klanken kwamen er door een soort 'veldopnames' en werden gemixt tot een aanstekelijk geheel. Navarro & Melander hadden alvast een heel fijn alternatief klaar; de avond was hoedanook meer dan geslaagd, een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl. Uitersten die elkaar vonden!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Les Nuits Botanique 2026 - Experimentele pop - Een wereld vol contrasten
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-31
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is er één van Ontdekken en Experimenteren. Op deze laatste dag werd een wereld vol contrasten voorgeschoteld, die al vroeg in de namiddag begon. We legden een parcours af met tien fijne pareltjes.
Openen deden we in Orangerie met het duo t l k (****) die optraden voor een handvol geïnteresseerden. Hun muziek klinkt bevreemdend, beetje luguber zelfs en laat veel over aan de fantasie.
De bijzonder mysterieuze vocals en de elektronische klanken voelden confronterend aan. De cello bracht innerlijke rust. En centraal klonk het geheel donker.
Op de Fontain stage hadden we thredd (****) uit Londen die verschillende muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het ging van donkere postpunk naar aanstekelijke indie rock. De zang was behoorlijk poppy. In z’n totaliteit klonk thredd niet zeemzoetig of frivool, wel emotievol. Een ruim publiek kon worden aangesproken. Een beklijvende totaalbeleving.
Het was pikdonker in het Museum bij SUUTOO (*****). Het werd er niet lichtvoetiger op toen de zangeres, hypnotiserend, dansend als een demonische prinses, haar verbrijzelende mooie vocals in deze sound ons wist onder te dompelen in donkere gedachten. In walmen van rook op het podium, tekende SUUTOO voor een intense totaalbeleving. Waanzinnig in momenten …
Het contrast met de daaropvolgende act in de Orangerie Ydegirl (****) was groot. De best zwoele R&B en de aanstekelijke, feeërieke indie pop sprak de dansspieren aan. De muziek van deze Deense klasse performer was erg moeilijk in een hokje te duwen. Ydegirl deed ons heerlijk wegdromen …
In een wolkvan weemoed en melancholie op de Fontain stage was er Kiss Facility (*****). Mayah Alkhateri heeft een warme stem, ze is ook een multi-instrumentaliste. De afwisseling in percussie en gitaar was boeiend.
In het begin klonk het eerder donker, met wat experimentjes. Het werd aangevuld met fijn drumwerk van Salvador Navarrete aka Sega Bodega. Wat een boeiende diversiteit. De rustige, intense, melancholische gitaarklank met shoegaze uit de jaren 90, waait over ons heen van het duo. De insteek van club pop en elektronische texturen, maakt het nog uiteenlopender. Sterk.
De Zweedse rapper en producer Olie XL (*****) werd een eerste echte hoogtepuntje. Hij begon iets later aan zijn set dan gepland; het ging alle kanten uit. Live een duo , waarbij de rapper zich liet bijstaan door de spring -in-t-veld zangeres Valeria Litvakov.
We kregen hier een erg lekker, aanstekelijk rap/hiphop feestje met een hoek af. Ze porden het publiek telkens aan. Improvisatie en experiment zaten vervat in dit muzikaal feestje. Zonder meer overtuigend!
upsammy & Valentina Magaletti (***) waren ook iets bijzonders. De drum salvo’s trilden en er was wat experiment door elektronisch vernuft. Openlucht minder impact , maar in een club of zaaltje kwam dit beter tot zijn recht. Met het uur van etenstijd was dit een goed moment om even bij uit te blazen. Hoedanook een aangenaam concertje.
In het Museum was het tijd voor Lipstick Music (****) . We kregen een veredelde DJ act met zangpartijen. ‘Vreemde, sexy muziek’ wordt het omschreven, die het best past bij een nachtelijke autorit over de snelweg, of bij een intieme, dansbare sfeer. Het was een bedwelmende up-beats optreden, met een beklijvende, bevreemdende, licht melancholische zang. Een unieke beleving en een best aangename ontdekking, vooral door al die experimentjes in de instrumentatie en in de vocals.
In de Orangerie was er een stormloop voor ML Buch (*****) die we nog een laatste twintig minuten konden meepikken. De componiste, producer, gitarist en zangeres uit Kopenhagen wist iedereen te ontroeren. Ze heeft een zachte stem, die net door de puurheid en de emotie, heel krachtig overkomt. Het kon erg intiem klinken en de sound prikkelde dikwijls de dansspieren. Ook hier heel wat diversiteit in de aanpak dus. Een mooie ontdekking!
Afsluiten deden we op de Fontain Stage met Smerz (*****). 'Experimenteren met klank en vocals' was de rode draad doorheen dit concert. Er was soms een poëtische zanglijn, een vervlogen vioolklank, verder een vrij toegankelijke songopbouw.
De combinatie tussen opzwepende clubritmes met de ingetogenheid van jazz, orkestratie en emotionele zangpartijen, zorgde voor ultieme adrenalinestoten.
Er viel veel in dat uur te beleven. Smerz was het perfecte sluitstuk in deze boeiende muzikale wereld vol contrasten.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Mattias De Craene & Black Koyo – Een magische cultuurbeleving, binnen de typische Gnawa traditie
Mattias De Craene & Black Koyo
Muzikanten die hun comfortzone aftasten en durven verlaten. We houden daarvan. En sommigen voegen er andere culturen aan toe. Neem nu saxofonist Mattias De Craene, gekend als saxofonist bij o.a. MDCIII en Nordmann. Met zijn nieuwste project zocht hij het buiten de grenzen. Hij kwam in de wereld van traditionele gnawa-muziek. Het bracht hem bij de formatie Black Koyo, grootmeesters in Afrikaanse muziek en rituelen.
Het resultaat is een best spannende plaat 'Makatan'. Met deze plaat trad hij op in de N9. Mattias De Craene & Black Koyo zorgden voor een avontuurlijke avond vol rituelen en Afrikaanse ritmes die ons deden zweven en wegdromen.
DJ Back To Mono (****) vergaste ons bij aankomst met aanstekelijke vinyl muziek. Met een knipoog naar de Afro-jazz stijl, pikte hij perfect in op de trip van deze muzikale avond.
Tussen de twee sets door, én na de hoofd act, bleef hij in diezelfde sfeer hangen. Mooi.
In het voorprogramma kregen we Imane Guemssy (****). Spelend op haar guembri en met haar fluwelen, emotioneel beladen vocals, wist ze iedereen diep te ontroeren. In de bio staat het volgende: ''In haar teksten viert ze eenheid, en brengt ze een boodschap van vrede en wijsheid.''
Wat ze zingt, voel je letterlijk aan. Het komt vanuit haar hart en het raakt iedereen dus. De zaal werd er stil van. Ze kon hoog uithalen. Die muzikale intimiteit over het leven van elke dag in een puur Afrikaans tintje, wist ons uitermate te boeien.
Het concert van Mattias De Craene & Black Koyo (*****) start met weelderige tunes van Mattias’ sax. Een mooie start van het nakende ritueel. Er op volgend komt Black Koyo met klagerige gezangen. De combinatie van bevreemdende instrumenten en traditionele tekenden een soort zachtmoedige cultuurschok.
Het muzikaal ritueel zet zich nog verder door met soort 'tam-tam' geluid, Guembri klanken en vocals die thuishoren bij Afrikaanse stammen. We hadden op het podium een soort Afrikaanse pot zien staan, en later in de set werd een vuurtje ontstoken; de walmen hadden een bedwelmende invloed op alles en iedereen om het potje heen. In dit ritueel werden de registers soms opengetrokken, wat de apotheose compleet maakte.
Het totaal pakket in de sax van Mattias en de sound van Black Koyo maakte deze performance bijzonder. De zes nummers van de plaat passeerden in een uitgesponnen versie de revue. Kleurrijke landschappen zagen we in de background, die we hier in onze Westers wereldje niet elke dag tegen komen.
In de walmen van rook, kwamen we prompt in een bijzondere wereld terecht, vrij onbekend voor wij in onze Westerse wereld, maar wie de Afrikaanse cultuur genegen is, kon hier zeker en vast zijn gading vinden.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen een mystiek klinkende sax, elektronica en de typische Gnawa traditie in een kleurrijke, dansbare basis. Het was een bijzondere beleving, een magische cultuur beleving, zonder meer!. .
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
Nederlands 
Français 
