Mono is een vierkoppige Japanse postrockband, die altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van enkele genregenoten. Na het optreden moest ik concluderen dat dat geheel terecht is. Ze misten de explosiviteit van Mogwai, de heerlijke melodielijnen van Explosions In The Sky en de epiek van Godspeed You Black Emperor. De gigantische geluidsmuren, die zo typerend zijn aan het genre, waren ook hier aanwezig, maar helaas verdronk de melodie al te vaak in de oceaan van feedback die de band produceerde.
Hun nieuwste album ‘For My Parents’ is nochtans geen slechte plaat. Mono heeft er altijd al bekend voor gestaan om filmische postrock te maken en hun laatste worp had zo een filmscore kunnen zijn. De plaat werd dan ook opgenomen met het symfonisch orkest, ‘The Holy Ground Orchestra’, en klinkt daardoor nog grootser en weidser dan eerder werk. Live ontbraken echter de strijkers waardoor de nummers minder om het lijf hadden. Zo was setopener “Journey” maar half zo goed als op plaat. De opbouw was zonder meer te saai zonder de inkleuring van het orkest. Bovendien klonken vele nummers daarna als een variatie op de opener. Het was dan ook een verademing toen de vrouwelijke bassiste Tamaki even plaatsnam achter de piano voor “Dream Odyssy”. Ze speelde een prachtige melodie terwijl de gitaren langzaam aanzwollen. “Pure as Snow (Trails of The Winterstorm)” was vervolgens het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Voor een keer was er wel sprake van een boeiende spanningsboog en wanneer het nummer uiteindelijk zijn climax bereikte zag je dat deze band weldegelijk de noodzakelijke klasse bezit. Torenhoog kippenvel en een trance waarbij je hoopte om er nooit meer uitgehaald te worden. Exact wat postrock hoort te doen met je.
Interactie met het publiek hoefde je van de band niet te verwachten. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat die houding hun mysterieus klinkende muziek kracht bijzet, maar wanneer zelfs een dankwoordje te veel gevraagd is, kom je toch vooral pretentieus over. En om eerlijk te zijn, zo klonk de muziek soms ook. Te vaak verviel de band in gitaargepingel dat eeuwig leek te duren en nergens naar toe leek te gaan. Als de climaxen er bovendien het gros van de tijd ook niet in slagen om je te overweldigen dan weet je het wel.
Een concert dat nauwelijks boven de middelmaat uitsteeg. Jammer, want dat deze band beter kan bewezen ze met een magnifieke uitvoering van “Pure As Snow”.
Het Belgische Microphonics, een eenmansproject van Dirk Serries, verzorgde het voorprogramma. Enkel met een gitaar produceerde hij ambient. Ideale muziek om thuis op te zetten terwijl je lui achteroverleunt in je sofa, maar niet echt geschikt voor een relatief grote concertzaal als De Vooruit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mono-28-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet
Gossip
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet.
Support - Bonnie Montgomery : Een mengelmoes van muziek en emoties maakt de Lotto Arena lichtjes warm.
Bonnie, een jonge deerne uit Arkansas, dezelfde thuishaven als Beth Ditto bracht een sterk oeuvre van country style music. Haar stem werd aangevuld met eigen gitaarwerk, vergezeld van (voor haar) ‘de beste gitaarspeler’ Brace Paine en Christoffer Sutton op tamboerijn. De afwisseling tussen echte country, wat meer rocky nummers, tevens haar enthousiasme en sterke live stem, kon het publiek best smaken. De special guest was Beth Ditto en bracht als opwarmertje samen met miss Montgomery een 2 stemmige “Square dance” en “Honkytong”. Dankbaar genoot Bonnie van haar set en van wat komen zou… Ze genoot intens mee van de set van Gossip en is als goede vriendin van Beth een onmisbaar deel van de crew.
Gossip, de Amerikaanse indierockband is voor de 2e keer dit jaar op Belgische bodem. Deze zomer nog op Rock Werchter, nu in de Lotto Arena. De Belgen houden van hun funky punk en indie dance rock. De vaste waarden Beth Ditto - zangeres, Brace Paine - gitarist en Hannah Billie op drum worden op hun tournee vergezeld door Christopher Sutton op bass en Katy Davidson op piano, keyboard, die trouwens ook de backing vocals verzorgt. In Ditto’s woorden: “Een crew vol klasse, enthousiasme, die elkaar respecteert en waar ze erg van houdt”.
Beth en de haren, die tussen hun start in 1999 en nu al heel wat veranderingen hebben ondergaan zowel qua muziekgenre, bandleden en zelfs in kilo’s , plaatsten hun nieuwe plaat ‘A joyful noise’ in de spotlights, met als opener “ Movin in the right direction”, gevolgd door “Listen up”. Ditto, deze keer niet blootvoets , wel ‘strak in’t pak’ ( kleed), gooide direct alle stembanden los. Alhoewel ze stress had als nooit te voren omwille van hun laatste touroptreden, liet ze het niet aan haar hart komen. Zolang ieder zich maar amuseert en daar dronk ze graag ‘een whisky-cola’ op.
Een mengelmoes van ups and downs hoorden we , zoals “Love long distance”, nieuwe nummers van hun 5e album , geproducet door Brian Higgins ( Pet shop boys, Kylie Minogue,…) tot covers van Madonna en Tina Turner.
De song “For every woman” of “Men in love”, bracht haar en de talloze gay- lovers in extase. Voor haar een topmoment, maar dit veranderde gauw in een emotioneel triest moment door de ode aan vriendin Cindy en haar pas veel te jong overleden moeder. Na een ouder nummer, geschreven op 22- jarige leeftijd en de tranen opgedroogd, vond ze troost in de kleine schattige meid vooraan aan het podium die handkusjes wierp.
Voor de volgelopen Lotto Arena, die kwam voor het grote geweld zoals we Gossip kennen, werden de verwachtingen niet ingelost. Al deed “ I wrote the book” , haar solohit uit 2011 het beter.
Het wachten op nóg meer duurde net iets te lang om goed te zijn … (Blijkbaar spelen praktische redenen in samenwerking met het Sportpaleis hierbij parten). Terwijl de zaal al langzaamaan leeg liep, kwam de groep terug met “ A perfect world”. Verrassend was het duet met Bonnie en een tweede cover van diva Turner “What’s love got to do with it”.
Of hun terugkomst nu rekken van tijd was of gepland, het hoogtepunt bleef uit. Zelfs hun gouden plaat ‘Heavy Cross’ blonk niet zoals tevoren. Beth die zich als afsluiter al zingend door de zaal waande verdween in de massa. Haar gestalte en laatste energie zorgden ervoor dat ze in het niks verdween en zoals de rest van hun show geen extra dimensie kreeg.
Voor velen een fijne avond maar diegenen die ze dit jaar voor een tweede keer zagen zijn vast voor een tijdje bekoeld.
Beth, een vat vol emoties en een stem om U tegen te zeggen. Gossip is niks zonder hun icoon en dat was in deze editie niet anders.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gossip-30-11-2012/
Organisatie: Live Nation
De Brielpoort in Deinze herleeft als het op ‘oude rockers’ en ‘ambiance’ neerkomt . Na de verpletterende passage van Motorhead komt nu de rock’n’roll van Status Quo aan bod, van de tandem Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt, die het gezicht van de band zijn .
En eerstvolgend in januari komen de feestvierende punkfolkies van Dropkick Murphys langs. Tja, de Brielpoort herleeft als in de gloriedagen, want hier werd geschiedenis geschreven voor o.m. U2, Simple Minds, AC/DC, Pixies, Ramones, Blur, Red Hot Chili Peppers …, en niet te vergeten het pré-Pukkelpop tijdperk met het jaarlijkse Futurama festival (1983-1992) … Ah , retro en nostalgie dus …
Retro en nostalgie… dan kan je ongetwijfeld niet omheen het begrip van de Britse rockband Status Quo. Van de goed 2200 man , mag je nogal wat vijftigers rekenen. En die hebben op jonge leeftijd lekker de luchtgitaar gehanteerd op knallers als “Rockin’ All Over The World”, “Whatever you Want”, “Caroline” en “In The Army Now”. Hun albums zijn niet meer bij te houden en met regelmaat van de klok verschijnt er nog nieuw werk , maar de classics, die staan in het geheugen gegrift. Een succesformule van stevige melodieuze, toegankelijke, eenvoudige recht toe - recht aan rock’n’roll , zonder al te veel scrupules . ‘Go for it’ dus, en dat al ruim 40 jaar …Ze zijn niet voor niks één van de langst spelende band in de rockgeschiedenis …
We werden al in de stemming gebracht en perfect lekker opgewarmd door de Gentse formatie Horses On Fire met hun puur onversneden rock. Hier lustten we wel van . Hopelijk is hen een fijne toekomst verzekerd.
Status Quo nodigt uit tot een groots feest , en daar komt het publiek wel voor . Vanaf de eerste tune was het er ‘Bonk’ op met “Caroline”. Meteen was de aandacht gescherpt met die uit de duizend herkenbare sound. Een concertgevoel van ongeveer 20 jaar terug ging door ons heen en dit met ‘de echte’ rock van de jaren 60-70-80, zoals ik het rondom mij heen hoorde …
Het tempo lag hoog in het begin; ze gingen als een razende tekeer met o.a. “Hold You Back”, ”Rain” en “Paper Lane”. Maar om als 60 plusser dit helse tempo vol te houden , moet je verdomd goed getraind zijn. En dat zijn ze (nog steeds) . Om even terug op adem te komen had frontman/zanger Francis Rossi altijd wel iets achter de hand en dolde hij graag eens met z’n publiek.
Het vervolg van de rock-’n-roll trein werd op gang getrokken met “Rock 'n' Roll 'n' You”, een nummer uit hun recentste werk ‘Quid Pro Quo’, gevolgd met een rits mindere gekend songs , maar geen nood , deze hebben evenveel rock-’n-roll gehalte.
De respons was er niet minder om. Status Quo draag je in je hart …En de klassiekers, die zorgden voor de nodige energie, dynamiek en vitaliteit , wat resulteerde in een tof dansfeest van “In the Army Now”, “Roll Over Lay Down”, “Down Down” (in de maxi versie), “Whatever You Want” en “Rockin' All Over the World”. Een ‘extra time’ van vijf minuten werd afgerond door “Bye Bye Johnny”.
Conclusie: Een optreden van Status Quo blijft een belevenis . Publiek als band amuseren zich nog steeds rot . En dat zie je niet veel meer …
Status Quo is nog altijd in supervorm , heerlijke rock’n’roll die garant stond voor een gezonde brok nostalgie. Overtuigend optreden dus.
Met een pak LP’s van pa onder de arm en met de herinneringen van de Brielpoort uit m’n jeugd , kreeg ons rock’n’roll hart nog eens een boost . Gezondheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/horses-on-fire-27-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/status-quo-27-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Two Gallants zijn een gitaar/drums duo (Adam Stephens en Tyson Vogel), vergelijkingen roepen zich dan ook al vlug op. Wij helpen u een beetje : Two Gallants zijn niet zo cool als The Kills, niet zo bluesy als The White Stripes, niet zo vunzig rockend als Black Box Revelation en niet zo mega als The Black Keys, maar ze hebben wel uit al deze bands wat vruchtbare jus gepuurd. Wat ze wel zijn : doorleefd, breekbaar, rauw en intens.
Dit duo heeft trouwens ook een gezonde Bob Dylan en Neil Young fixatie, te merken aan de indringende songs en die diep snijdende mondharmonica van Adam Stephens.
Wat het meest doordringt is Stephen’s rauwe grofkorrelige stem. Die zorgt er voor dat de songs van Two Gallants diep in onze aderen kerven en daar een tijdje blijven hangen. Op de voortreffelijke nieuwe plaat ‘The Bloom and the Blight’ overheersen de eerder ruige tracks, de intimiteit van de vorige platen is daarop een beetje naar de achtergrond geschoven. Live weten Two Gallants echter het perfecte evenwicht te vinden tussen rauwe ongeschoren (folk)rocksongs (“Ride away”, “My love won’t wait”) en intieme ballads (“The hand that held me down”).
Het inmiddels tot klassieker uitgegroeide “Steady Rollin” raakt ons tot diep in de onderbuik en als Stephens de akoestische gitaar ter hand neemt borrelen daar nog meer pareltjes uit. Een song als “Broken Eyes”, die nochtans niet echt kon bekoren op die nieuwe plaat, krijgt een innemende en bloedmooie live versie mee die ons prompt van mening doet veranderen. Hoewel ‘The Bloom and the Blight’ nog kersvers is, is er toch alweer een nieuwe song van de partij en dat geeft meteen kippenvel. De nieuwe track dweept naar The Black Keys en klinkt onstuimig en emotioneel in één hap. Releasen, die handel, en rap een beetje !
Nog zo een prachtmoment is de werkelijk schitterende bluesy gitaarintro die het oudje “Nothing to you” inleidt.
De enige kritiek die we zouden kunnen uitbrengen is dat enkele van onze favorieten vanavond in de kast blijven (“Waves of grain”, “Linger on”, “Some slender rest”,…) , maar eigenlijk mogen we meer dan content zijn met de gevarieerde setlist.
U merkt het, Two Gallants grijpen ons bij het nekvel, en dat omdat beklijvende ballads prachtig afwisselen met onversneden folkrocksongs (gelieve de term folk niet in de fletse zin van zijn betekenis te nemen, want dat is het hoegenaamd niet).
De rauwheid van Two Gallants weet ons diep te raken, ongeacht of die nu grof en stevig wordt geserveerd of ingetogen en breekbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-gallants-27-11-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Ook het Ierse Cranberries willen een graantje meepikken van de reünies. Het leverde zelfs een nieuwe plaat ‘Roses’ op , die eerlijk gezegd flauwtjes klonk. Het is deels een terugblik naar de eerste platen , ‘Everybody else is doin’ it , so why can’t we’ (‘93) en ‘No need to argue’ (94) . Goed in het gehoor liggende droompopsongs , zonder over te hellen naar bombast , die eerder op de vervolgplaten te horen was.
De stijl komt de laatste twee jaar opnieuw van onder het stof. The Cranberries hebben een zekere stempel gedrukt op de huidige lichting droompop. Maar die magie van het genre hoor je bij hen nu wel niet meer . Ook de kenmerkende fragiele, hoge en gevoelige vocals van Dolores O’Riordan , beklijven onvoldoende .
Sommige reünies hebben megasucces , bij The Cranberries valt het dus al bij al mee . De fan wil na ruim tien jaar zijn favoriet wel eens terug zien .
Een goed gevulde Zénith kreeg een anderhalf uur durende set te horen, van een selectie songs van de twee eerder vernoemde platen , ‘To the faithful departed’ , aangevuld met het recente ‘Roses (“Conduct”, “Fire & soul”, “Tomorrow”) en een paar andere nummers .
De reünie raakte te weinig. De stem van O’Riordan is en blijft een netelig punt; hoe sterk ze ook haar best deed , bij de ingetogen pop , had haar stem onvoldoende intensiteit en draagkracht, ondanks de sound haar stem niet overtrof. Op die manier misten we punch en emotie in de gevoelige droomsongs “Animal”, “How” , “Linger” en “Sunday” , die smolten als sneeuw voor de zon; de flikkerlichtjes die we er bij ons konden voorstelen, doofden. De warme , aandoenlijke tunes misten hun doel , en het geheel werd meer koel, afstandelijk ervaren . Waar vroeger een link naar Harriet Wheeler van de Sundays was, was nu totaal geen sprake meer … En dan hadden we het nog niet over de ‘overdreven’ glitterpakjes .
Beter ging het bij de rockende songs “Free to decide” , “Can’t be with you” en “Salvation”, waar haar stem grimmiger was . De band zelf ging gretig te werk in de snedige en de subtiele partijen. Het tweede deel was dus behoorlijk goed, en tav de gig in de Lotto Arena onderhield ze het contact met haar publiek en kreeg het bij de hits meer ruimte mee te zingen . En hier kon “Zombie” dus niet ontbreken!
De sfeervolle “Empty”, “You & me” en de opbouwend rockende “Electric blue” en “Dreams” in de bis zaten goed in elkaar, wat de indruk gaf dat de zangeres en band elkaar optimaal hadden gevonden .
Nostalgie spookt ons door het hoofd bij de set van de Ieren . Ze balanceerden tussen jeugdliefde en jeugdzonde . Hun comeback moeten we inderdaad ervaren als een gemiste kans , en daar zit O’Riordan voor veel tussen . Het geheel was te koel en afstandelijk . Benieuwd hoe het verder zal lopen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-aerial-27-11-2012/
(support act
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-cranberries-27-11-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Kaas Chante Piaf
Patricia Kaas
Paleis voor Schone Kunsten
Brussel
Na Mireille Matthieu brengt nu ook de Franse chansonnière Patricia Kaas hommage aan de mus (‘piaf’) van Belleville, Edith Piaf. In 2013 zal het immers vijftig jaar geleden zijn dat deze chanteuse de rue op 47-jarige leeftijd overleed, na een tragisch maar intens leven, dat begon in duistere Parijse cabarets en een finale beleefde in de hoogste regionen van de showbizz.
Patricia Kaas voelde zich naar eigen zeggen voldoende geleefd om Piaf te eren en bracht in november de plaat ‘Kaas chante Piaf ‘ uit. De Frans-Duitse zangeres met de zwoele altstem, waarmee ze vooral scoorde in een jazz-blues repertoire, nam geen genoegen met een reguliere uitvoering van Piaf’s succesnummers: ze schakelde de Poolse filmcomponist Abel Korzeniowski in (bekend van de filmmuziek van o.a. A Single Man van Tom Ford) en selecteerde ook Piaf-nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn. Op het album ‘Kaas chante Piaf ‘ werd de muziek ingespeeld door het Londons Royal Philharmonic Orchestra, voor de tournee volstaat een sobere bezetting van viool, piano en keyboards/accordeon.
Al snel wordt duidelijk dat Kaas niet enkel het oor maar ook het oog wil strelen: de voorstelling combineert film, dans, theater en literatuur, door de Fransen bedacht met de mooie term ‘spectacle’. De avond opent met een filmgeneriek op de tonen van het door Korzeniowski gecomponeerde ‘Song for a Little Sparrow’. We zien een collage van foto’s en beeldfragmenten van Piaf en Kaas en bedenken meteen dat dit geen avond wordt waarbij we al fluitend de zaal zullen verlaten. De schijnwerpers richten zich vervolgens op Patricia Kaas die, biddend in knieval voor een glas-in-loodraam, de tonen inzet van “Mon Dieu”, een nummer waarin Piaf God smeekt haar geliefde nog even te sparen. Een mimespeler zet de scène nog wat extra in de verf.
Het Parijs van de jaren ’30-’50, waarin Piaf en haar beste vriend Jean Cocteau zo graag vertoefden, wordt metaforisch uitgebeeld door een gedicht van Cocteau dat met graffiti op de muren wordt gespoten, op de tonen van “Les Amants d’un jour”. De vele dagen en nachten die Piaf sleet in cafés en cabarets worden door Kaas overtuigend gebracht in het opzwepende “Mon vieux Lucien” en “Les Blouses Blanches”. De typische musette-melodieën kunnen wat gedateerd overkomen, maar Kaas – en vooral haar muzikanten – slagen er wonderwel in elk nummer spannend te houden: er worden nooit eerder vertoonde beeldfragmenten van Piaf geprojecteerd, Patricia Kaas speelt tussendoor toneel en de drie muzikanten voorzien elk nummer van een boeiende inleiding , of ze spelen met de toonaard, zoals de transcriptie van majeur naar mineur in “Milord”.
Het is voor “La Vie en Rose” dat de eerste staande ovatie in ontvangst wordt genomen, alhoewel moet gezegd dat Kaas hier qua stemgeluid de duimen moet leggen voor Piaf, die met haar scherpe, krijsende stem het nummer veel meer diepgang kon geven. Patricia Kaas gaat vanaf dan vooral door op het desastreuze liefdesleven van Edith Piaf (misschien omdat ze op dat vlak zelf niet veel geluk heeft gehad?).
In een eerste zwart-witfragment zien we Patricia Kaas en de acteur Alain Delon in een vrij erotisch gesprek zonder woorden, veelzeggend als je weet dat de zangeres in haar recent verschenen biografie liet weten dat ze een passionele relatie met Delon achter de rug heeft. Een stap verder gaat ze in de – ietwat pathetische – scène waarin ze tegen onbekende krachten vecht in een boksring – een weinig subtiele verwijzing naar Piaf’s grote liefde en bokser Marcel Cerdan die vroegtijdig overleed in een vliegtuigongeluk.
Maar dat Kaas de lijn tussen haar en Piaf terecht doortrekt, blijkt uit de krachtige vertolking van het nummer “La Belle Histoire d’Amour”, zo overtuigend gebracht dat het niet anders kan dan dat Kaas begrijpt hoe het voelt om liefde te kennen en deze vervolgens te verliezen... Na een aangrijpend “Hymne de l’Amour” lijken we emotioneel leeggezogen. Maar tenslotte komt er toch verlossing in het bisnummer “Non, je ne regrette rien”.
Heel mooie voorstelling, waarin Kaas een balans heeft gevonden tussen het – onovertrefbare – origineel en haar eigen muzikale ambities. Maar het moet gezegd: het zijn vooral de arrangementen van Abel Korzeniowski die het geheel naar een hoger niveau hebben getild.
Volgende concerten
Palais des Beaux-Arts - Charlerloi 16.03.13
Forum - Liège 17.03.13
Kursaal Oostende 19.04.13
Organisatie: AJA concerts
Het was maar liefst de derde keer dit jaar, dat The Dandy Warhols present in België tekenden. Was de AB nog afgeladen vol en de tent op Feest In Het Park redelijk tot goed gevuld, dan liep de voorverkoop voor het optreden in de Vooruit wel erg moeizaam. Het werd bovendien verplaatst naar de Balzaal (cap. 400) en dan zag de organisatie zich genoodzaakt nog een laatste konijn uit de hoed to toveren: via de flash deals konden studenten voor slechts 5 euro binnen. Slim gezien. De zaal was plots tjokvol en schommelde de gemiddelde leeftijd rond 20.
Die jonkies konden hun min of meer leeftijdsgenoten van The Blue Angel Lounge aanschouwen. Hun naam hebben ze ontleend aan een New Yorkse club waar Nico veel optrad en het zou ons eerlijk gezegd niet verbazen moesten ze ook enkel omwille van dat feit gevraagd zijn door The Dandy Warhols.
De Duitse band maakte een zichtbaar nerveuze indruk en gaven aan, oh ironie, verrast te zijn dat er zoveel volk kwam opdagen op deze maandagavond. The Blue Angel Lounge zijn een bende hippe kippen die doen wat de meeste hippe kippen tegenwoordig doen: zweverige muziek maken. Al doen zij dit wel met wat shoegaze (die drummer stond recht! We moesten direct aan The Jesus And Mary Chain denken) en een vleugje postpunk (de zanger’s stem leek toch echt wel goed op die van Harry Mcveigh van White Lies). Ons écht beklijven deden ze niet, maar er zaten wel een paar sterke nummers tussen.
The Dandy Warhols dan. Zanger Courtney Taylor-Taylor (of was het nu Courtney Courtney Taylor?) kwam naar goede gewoonte het podium op met Star Wars T-shirt en sjakos. Ze waren nog maar begonnen of hét pijnpunt van de band werd blootgelegd: het vele touren heeft Courtney’s stem hard aangetast. Een sterke livereputatie hebben ze dus bijgevolg niet.
Op hun platen klinken ze nog scherp en snedig maar live laten ze het veelal afweten, jammer. Maar ondanks de stem- en technische problemen begonnen ze toch sterk met “Godless”, “We Used To Be Friends”, “Good Morning” en “Not If You Were The Last Junkie On Earth”, 4 van hun sterkste songs. Vervolgens nam het concert wel erg zweverige proporties aan (“You Come In Burned”, “Well, They’re Gone”) met songs waarin Courtney zijn stem niet al te veel moest forceren.
In principe was het een beetje als een snipperdag in de tour de France. Snel beginnen en vervolgens in slaap gewiegd worden. “The Last High”? Daar zijn ze nog lang niet aan toe, vorige week werd het concert in Berlijn afgelast en gaven ze extra concert in Amsterdam. Iets zegt ons dat ze dat niet echt een ramp vonden. Courtney vertelt terloops ook dat ze van een paar vrije dagen in Gent gebruik gemaakt hadden om het Gravenkasteel te bezoeken, vooral de vergeetput sprak tot z’n verbeelding. “That’s even crueler than what we did to the indians!”
En net op het moment dat je denkt dat het concentratiepeil in de zaal ver onder nul gezakt is, is daar dan plots de spurt. De wereldhit: “Bohemian Like You” schudde het publiek (weer) wakker. Van vele bands kan je zeggen dat hun bekendste nummers niet tot hun sterkste nummers behoren (een greep: The Clash-Should I Stay Or Should I Go, Blur-Song 2, Oasis-Wonderwall,…) maar voor “Bohemian Like You” en The Dandy’s gaat dat helemaal niet op, het is en blijft gewoon een bom van een song. Alzo klommen ze uit de (vergeet?) put waar ze in verzeild geraakt waren en dankzij “Get Off”, vuile rocker “Horse Pills”, “Boys Better” en toegift “Country Leaver” eindigden ze toch nog met een positieve noot.
Misschien moeten The Dandy Warhols eens beginnen denken aan een jaartje herbronnen. Indefinite hitatus-en, da’s nu toch in de mode? Het zou de stem van Courtney Taylor-Taylor alvast deugd doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-blue-angel-lounge-26-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het gaat snel voor het enthousiast jonge en charismatische Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club (live met vier, gezien de drummer een halfvast lid van de band is) : een debuut, ‘Tourist history’ , om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn” . Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven. En daar zijn zij één van .
Fris twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock, die volwassener en meer uitgebalanceerd klinkt op die tweede ’Beacon’ , een album dat gevarieerder , breder is en meer diepgang heeft, maar z’n jeugdig enthousiasme en euforie niet verliest. TDCC staan in voor een zorgeloos avondje.
Ze waren toe aan het laatste optreden van hun tour, laden dan even de batterij op, om opnieuw te touren . Hun optreden in de Bota was in geen mum van uitverkocht en ook hier zal het waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat we hen in een kleiner zaaltje konden bewonderen; volgend jaar in maart staan ze al geprogrammeerd in de AB.
Live een goed uur lang heerlijk klinkende zomerse aanstekelijke deuntjes, die de paar mindere songs van de tweede cd naar een hoger niveau trekken . Al meteen sprankelden de bubbels en de spots op songs als “Sleep alone” , een heel sterk nieuw nummer, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. Het swingt door de meezingrefreinen, de zwierige gitaarsounds , de opzwepende drums en de kleurrijke, tintelende toetsen, gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Wake up” en de oudere single “You’re not stubborn” volgden .
De gillende gitaarlijntjes , die ze in de songs staken , zorgden voor elektriciteit, raakten en knalden. Songs van ‘Beacon’ “I can talk” , “Costume party” en “Handshane” klonken sterker. “Sun”, “Pyramid” en “Next year” dan , hadden minder spankracht en energie en waren dus de mindere broertjes in het ‘TDCC’ concept; hier nam de vaart wat af .
“Smth good can work” en “Eat that up, it’s good for you” waren de vaardige , energieke afsluiters van dit relaxt ‘snelvaart’ concert.
De ‘holder-de-bolder’ indiepop en de heldere spotlights porren het optimisme en de levenslust aan. Hun livereputatie deden ze alle eer aan. Two Door Cinema Club is een vitaal kwartet dat sterk werd onthaald en op heel wat opengesperde keelgaten en opstekende handjes kon rekenen .
De knappe springerige gitaarsongs “Some day” , “Come back home” en “What you know” besloten het fijne concert . Ze hadden al wat (jong) volk achter zich , na vanavond kan het alleen maar een sneeuwbaleffect hebben … Deze gerespecteerde band kan groots worden.
Support was Kowalsky , eveneens uit Noord-Ierland , die fungeerden als een ideale geleider naar de Two Door Cinema Club . Ook hier hoorden we reeks sfeervolle, aanstekelijke indiepopsongs met toevoeging van een vleugje elektronica. Onschuldige , melodieuze pop, die ons al meteen in de juiste stemming bracht
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-1-26-11-2012/
Organisatie: Botanique , Brussel
Op Rock Werchter waren we uitermate tevreden van het blije weerzien met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Btw in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check Vier maar eens!) had ze alvast een glansrol. Een rol die haar op lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar op het podium herkennen we ook de zwart geklede dame als een warm , sensueel , dynamisch iemand. Aandoenlijk toen ze een paar uitwuivende kussen het publiek in stuurde …
Acteertalent die goed van pas komt bij de gig van Garbage , want ze krijgt ruimte op het podium , veel ruimte zelfs, om zich totaal te geven op de stage , haar publiek te mennen , te dwepen en op te hitsen . Hyperkinetisch, dansend en hotsend, heerlijk om haar zo aan te werk te zien . En gevoelig , jawel ze placeerde in naam van de band een dankwoord in het beste Frans met een Schots accent , en ze onthouden België als een erg enthousiast, loyaal publiek, die hen als artiest sterk onthaalde; dankzij ons kunnen ze het leven leiden , waar ze altijd van gedroomd hebben . We werden tot twee maal toe de hemel in geprezen . Wat doet dat een mens deugd zeg …
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me” en “Only happy when it rains” , die allemaal vanavond werden opgenomen in de liveset en tekenden voor een uitgelaten menigte .
De band ging gretig , strak en snedig te werk. Stekelige, dreunende beats sierden de sound , soms pompend, overrompelend , en die een geluidsmuur opentrokken .
Opener “Queer” was al meteen de eerste pletwals , net als het recente “Automatic systematic habit”, die nerveus, gedreven klonk.
Het nieuwe materiaal kwam maar mondjesmaat aan bod en goed dat er dan voor een nummer als “Blood for puppies” werd gekozen , dat even opwindend , hard , overtuigend is. Het richtingloze “The battle in me” als de EBM van “The one” klonken flets.
Maar anders niks dan lof , want het kwintet raasde over het publiek heen ; ook de meer poppy, ontvankelijke, onschuldige slepende songs, durfden te ontploffen. Er werd dus vooral teruggegrepen naar het oude materiaal, die een frisse, energieke tint kregen . Powerpop dus! De eerder vernoemde singles werden aangevuld met “Vow” , “Crush” en “Push it”. De refreinen van “Stupid girl” , “I think I’m paranoid” en “Cherry lips” liet Manson soms aan de eerste rijen over .
Rustpunt: eentje, het ingetogen, kwetsbare “Cup of coffee” … Garbage toonde even de andere kant van z’n gezicht.
De groep grossierde in hun al rijkelijk gevulde oeuvre . Anderhalf uur waren ze al bezig toen een uitgesponnen broeierig opbouwende “You look so fine”, waar Manson zelfde de gitaar omarde , de set besloot .
Even konden we op adem komen en dan borrelde het optimisme in de electrotunes op van “When I grow up” en “Only happy when it rains”, die opbouwden en konden knallen … Iedereen kon een laatste keer huppelen, mee springen en de refreinen zingen … Garbage trok op het eind van hun tour alle registers open …
Kijk , Garbage draagt ons in hun hart én …wij ook! “I’m (only) happy when I(t)” … Hier was sprake van een strakke set en een geslaagde rentree !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/garbage-25-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Coely en Jessie Ware
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
