Jessie Ware en Coely
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan , vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …
Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit voor een zwoele danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals. De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .
Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …
De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een a capella cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zo’n zeventien jaar geleden bracht Alanis Morissette tot nader orde het meest succesvolste debuut aller tijden uit: ‘Jagged Little Pill’, een album vol wereldhits. Nu op haar achtendertigste is er haar achtste studioalbum: ‘Havoc And Bright Lights’. Een leuke pop/rock plaat die ze eerder deze zomer op Rock Zottegem al kwam voorstellen. Nu mocht La Morissette haar nieuw werk presenteren aan het grote publiek. Vooraf stelden we ons de vraag of de fans deze dame, met haar karakteristieke stem en haar vaak vreemde teksten, doorheen de jaren niet uit het oog verloren waren en of Alanis na al die jaren nog steeds een superster was? Feit is dat we na de doortocht van de ‘Guardian Angel Tour’ in Vorst Nationaal met wat gemengde gevoelens huiswaarts keerden. Het werd een té wisselvallige concertavond, met weinig hoogtepunten. Hierdoor sloeg de vonk naar het publiek slechts af en toe eens kort over.
Vorst Nationaal, het is al niet de gezelligste rockzaal. De zaal werd dan ook nog eens kunstmatig verkleind (ze noemen het dan Vorst Nationaal Club) omdat de opkomst wat tegenviel. Dure tickets en het feit dat Alanis Morissette vandaag niet meer de hipste naam in de muziekbusiness is, liggen ongetwijfeld aan de basis. Als supportact had de Canadese superster Souleye meegebracht. Op zich een vreemde, misplaatste opwarmact. Rapper Mario ‘MC Souleye’ Treadway liet gedurende een ruim halfuur in ware Eminem / Tupac- style de raps en de experimentele hiphop beats op ons los. Niet echt mijn ding, maar het moet gezegd, de sound die Souleye neerzette deed Vorst op zijn grondvesten daveren……én was stukken beter dan die van zijn echtgenote later op de avond. Want jawel, Alanis trouwde enkele jaren geleden met deze 6 jaar jongere rapper. Hierdoor eiste deze supportact toch een zekere aandacht op en een eerste verrassend hoogtepuntje! Tijdens de voorlaatste Souleye song sprong Alanis al even het podium op om samen met manlief : “Whatever Nice Is” mee te zingen. Very Nice!
Daarna was het toch wel vrij lang wachten op Alanis. Heel even hadden we in de coulissen de kleine Ever Imre Morissette-Treadway, het (bijna) twee jaar oude zoontje van het koppel kunnen zien. Met “I Remain (1st Segue) kregen we echter een valse start want Alanis zong deze song van achter het podium, waardoor we samen met de fotografen moesten wachten op “Woman Down”, om een eerste glimp van mama Alanis op te vangen. Die fotografen werden trouwens weer eens niet verwend want ze moesten ‘Front Of House’ fotograferen of foto’s nemen thv. de mengtafel, achteraan in de zaal.
Een heuse klus, want Alanis bewoog zich in deze beginfase als een leeuwin in een kooi! We hadden het haar zeventien jaar geleden met iets meer schwung ook zien doen. Een rommelige start met een Alanis met wel heel veel klasse maar met een begeleidingsband die te weinig brokken maakte.
Hoewel de muzikanten heel erg strak speelden, was het vooral het steriele geluid en de professionele afstandelijkheid die zorgden dat er erg weinig dynamiek in het geheel zat. Powersongs zoals: “You Learn” en de uitstekende nieuwe single: “Guardian” raakten amper onze ziel. Jammer van de tegenvallende geluidskwaliteit, want zo moesten we wachten op de sublieme ballade “Mary Jane” om een eerste maal alle troeven van Alanis te aanhoren. “Ironic”, haar grootste hit, liet ze maar al te graag grotendeels door Vorst zingen. Nog steeds een waanzinnig mooie song met een knoert van een refrein.
Verder kabbelde het optreden rustig verder zonder dat dit echt veel vuurwerk opleverde. Tot “Uninivted” voorbij kwam, een song die de soundtrack haalde van de blockbuster “City Of Angels” (1998). Een opzwepende, dreigende, bombastische song met een ontketende headbangende Alanis. Een zeldzaam kippenvelmoment van begin tot eind. Ook bijzonder sterk was het akoestische kader tijdens de eerste bisronde met een bijzonder mooie en fraai meegezongen versie van de wereldhit “Hand In My Pocket”. Dat Alanis nog steeds over een stevige portie stembanden kan beschikken bewees ze in het volledige a cappela gezongen “Your House”, dat destijds de verborgen track was op ‘Jagged Little Pill’. Met “Thank You” nam Alanis Morissette weinig geïnspireerd afscheid en verliet ze als eerste het podium van Vorst Nationaal.
We zagen een zelfverzekerde Alanis die iets te veel putte uit haar succes van 17 jaar geleden. Hierdoor kwam het optreden wat routineus en te weinig avontuurlijk over. Toch was het vooral de steriele klank in Vorst die verantwoordelijk was dat het feestje nooit echt losbarstte. Maar we konden wel vaststellen dat Alanis nog steeds iets te vertellen heeft en nog steeds een erg leuk wijf is met ballen!!
Setlist: *I Remain (1st Segue) *Woman Down *All I Really Want *You Learn *Guardian *Mary Jane *Receive *Right Through You *So Pure *Ironic *Havoc *Head Over Feet *Lens *21 Things I Want In A Lover *I Remain (3rd Segue) *Uninvited *You Oughta Know *Numb
----------------------------------------------------------
*Hand In My Pocket
*Hands Clean
*Your House
------------------------------------------------------------
*Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alanis-morissette-23-11-2012/
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyUgVIt2sxLtBbCbMO7HfOU
Organisatie: Greenhouse Talent
Anne Clark
Vooruit
Gent
Anne Clark is in België voor twee optredens: op 22 november in de Beurschouwburg, Brussel was het dag op dag 30 jaar geleden dat Anne Clark haar debuut maakte in ons land; een heel intiem en degelijk concert, wat mijn verwachtingen nog prikkelde voor haar optreden in de Voorruit , Gent. Twee jaar geleden was ze trouwens ook present op ‘de new-wave classix’ . In het kader van haar ‘Fall in to winter’ tour was haar presence van twee gigs ook weer een hoogtepunt in dit new wave nostalgia weekend.
Anne Clark aan het werk zien is altijd wel iets special … Een goed vier jaar terug bracht ze zelfs nieuw werk uit … Zelf zingt ze in feite niet; ze draagt haar gedichten voor op een muzikale achtergrond, en haar teksten gaan hoofdzakelijk over angst van deze moderne wereld, verlatenheid en ongemak. Met uitzondering van een akoestische fase , zijn de songs elektronisch geörienteerd. Ze heeft alvast haar stempel gedrukt op de new wave en een eigen gezicht gegeven.
Er was behoorlijk wat opkomst. Zoals verwacht is een optreden van Anne Clark een mix van ‘spoken word’, afgewisseld met zang en dance, maar wil je de performance optimaal beleven , dan is er de nodige sereniteit en aandacht nodig, hetgeen rond de bar en achter in de zaal eerder niet in acht wordt genomen. Bon soit , da’s hun keuze en wat jammer , want Anne Clark verdient daar ook beter.
Gelukkig was de meerderheid bewust hoe Anne Clark muzikaal te ervaren en konden zij geregeld de Duvel drinkende meestal mannelijk gezelschap die de voorbije werkweek en de Zesdaagse van Gent bespreken, er op wijzen stil te zijn en naar de artieste te luisteren.
In Gent was er nagenoeg sprake van hetzelfde optreden als in Brussel. Recent werk werd afgewisseld met vroegere nummers. “Full moon”, “The hardest Heart”, “So quiet here” en vooral “Be drunk” raakten ongelooflijk. Je krijgt een prachtig gedicht gedeclameerd en de muziek zorgt voor de juiste sfeer en invulling van die tekst.
Wat verder ook aanstelijk en fris werkte waren de dance klassiekers “Sleeper in Metropolis” en “Our Darkness”, sterk gedragen door haar professionele band en minder dan vroeger door de sampling.
Kortom , het was een zeer genietbaar concert, en hoewel zij het zogenaamd prototype is van de new wave is, overstijgt Anne Clark het genre; ze heeft veel betekend voor de elektronische muziek, en ze gaf het een aparte identiteit. De literaire duizendpoot live is iets unieks …
Een setlist met o.m. full moon, alarm call, short story, leaving, heaven , killing time , the hardest heart, echoes remain forever, so quiet here, be drunk, shell song, seize the vivid sky, elegy for a lost summer, the haunted road, as soon as I get home, mundesley beach, sleeper in metropolis, boy racing, abuse , our darkness
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Beursschouwburg, Brussel
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-22-11-2012/
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de Vooruit Gent ( http://www.indiestyle.be)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anne-clark-23-11-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Skunk Anansie heeft een nieuwe plaat; ‘Black Traffic’. De bijhorende tour deed op vrijdag 23 november de Antwerpse Lotto Arena aan.
Het podium baadt in het wit, terwijl Skin zelf gehuld is in een zwart bodysuit. Bij de eerste noot van het eerste nummer “Skank Heads” ontploft de bom meteen. Skin en band hebben er duidelijk zin in. Het is niet elke band gegeven om na jaren en jaren nog steeds met volle goesting op het podium te staan maar Skunk Anansie vertoont nog geenszins ouderdomsverschijnselen. De energie spat er vanaf en frontvrouw Skin (die tegenwoordig zowaar haar heeft) neemt het publiek onmiddellijk op sleeptouw. In het tweede nummer “I will break you” lijkt het even of de effecten nemen het van Skins stem over maar ze vecht terug en herpakt zich snel.
Het tempo van de set ligt hoog en werk uit het nieuwe album en oudere nummers wisselen elkaar snel af. Terwijl veel bands hun klassiekers voor het einde bewaren passeren hier zowel “Twisted (everyday hurts)” als “Weak” al midden in de set.
De ‘Arena’ is geen makkelijke zaal en het geluid is, vooral in de laagte, wat wollig. Maar het viertal is sterk genoeg en het publiek neemt er allesbehalve aanstoot aan. En ook als de backings even de mist in gaan, blijft Skins stem moeiteloos overeind.
Artiesten zijn niks zonder hun fans, zo klinkt het vaak. Skin lijkt dat zeer goed te beseffen. Tijdens een klein intermezzo bedankt ze, uit het diepst van haar hart, haar mede-bandleden, de crew, het publiek, de fans...
Skin neemt tijd voor haar publiek zoals weinigen dat kunnen. “Can I trust you to do what I say?”, vraagt ze. Geen levende ziel in de zaal die niet instemt.
Wat volgt is om van te smullen …”Hedonism”, “Spit you out”, “Because of you” , “sad sad sad” en “Charlie Big Potato”. Prompt splijt Skin het publiek open als ware ze Mozes aan de rand van de Rode Zee en wandelt ze tot achterin de zaal, waar ze ons vanop een platform toezingt.
Het vertrouwen van Skin in haar fans is groot. Als klap op de vuurpijl gooit ze zich letterlijk in hun handen en zweeft ze over hen heen, helemaal terug tot aan het podium. Van wederzijds respect gesproken...
Skunk Anansie is sinds een paar jaar helemaal terug, en dat zal de Lotto Arena geweten hebben. De chemie tussen de bandleden is exact waarom ze in 2009 terug bij elkaar kwamen, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Ze zijn nog steeds heel erg sterk en hun dankbare houding tegenover hun publiek doet hen alleen maar nóg beter overkomen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/skunk-anansie-23-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jezabels-23-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Dry The River is nog een relatief jonge band. De Britse groep is opgericht in 2009 en pas dit jaar kwamen ze met hun debuutalbum ‘Shallow Bed’ op de proppen. Desondanks was de Orangerie goed gevuld met een zeer divers publiek. Zowel jonge tienermeisjes, twintigers als de iets oudere garde toonden zich present. De band maakt moderne folkmuziek, maar durft in tegenstelling tot vele andere genregenoten ook wel eens stevig te rocken. Wellicht het gevolg van hun roots in de hardcorescène. De nummers zijn toegankelijk, met vaak gemakkelijk meezingbare refreintjes, maar toch klinkt de band niet als een sell-out. Integendeel zelfs, de songs klinken stuk voor stuk ongelooflijk oprecht en je gelooft frontman Peter Liddle als hij “I was prepared to love you and never expect anything of you” zingt.
Opener “Shield Your Eyes” was nog te rommelig, zowel qua geluidsmix als qua strakheid, maar vanaf “New Ceremony” viel het optreden niet meer stil. Goed, met acht nummers, was het ook weer snel voorbij, maar op die korte tijd maakte de band wel een ijzersterke indruk. Vooral vanaf het vierde nummer “Demons” kwamen de meerdere gezichten van de band bovendrijven. Een ingetogen begin mondde uit in een oorverdovende waas van geluid. Lagen feedback werden over elkaar gedrapeerd en even moesten we denken aan shoegaze acts zoals My Bloody Valentine en Ride, verrassend. Helaas wel een kleine aanslag op onze trommelvliezen, zelfs met oortjes in. “Weights & Measures” werd vervolgens akoestisch ingezet en de vocale kwaliteiten van zanger Peter Liddle kwamen nu pas echt tot zijn recht. “No Rest” klonk live nog grootser dan op plaat, en zou ook in grotere concertzalen goed tot zijn recht komen met zijn melodramatische refrein: “I loved you in the best way possible’. “Bible Belt” daarentegen werd juist met opzet klein gehouden en door zijn onconventionele songstructuur en prachtige arrangementen was het de beste song van de set.
Als afsluiter kregen we nog een kolkende versie van “Lion’s Den” waarin Liddle zijn stembanden in de vernielenis schreeuwde terwijl de violist zijn instrument liet krijsen dat het een lieve lust wast. Een bisnummer zat er jammer genoeg niet in omdat de zanger bij het verlaten van het podium zijn hoofd stootte en daardoor op controle moest in het ziekenhuis.
Dry The River bracht een optreden dat al onze verwachtingen inloste. Hun geweldig debuut ‘Shallow Bed’ wisten ze met verve te vertalen naar het podium. De band heeft het in zich op de ‘next big thing’ te worden in de alternatieve indierockscène en het is nu al reikhalzend uitkijken naar de opvolger van hun debuut, dat we binnenkort mogen verwachten als we de groep mogen geloven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het doet wat met een mens, een band die je dertig jaar niet meer gezien hebt weer kunnen aanschouwen. Het doet je glimlachen, meezingen en toch even meewarig denken: was dat nu ‘the sound of the future’ eind jaren tachtig? The Human League was in de AB en wij keken, genoten en schudden soms eventjes meewarig het hoofd.
Het label van ‘Sound of the future’ dat The Human League in de late seventies opgespeld kreeg was van niemand minder dan David Bowie, de opperkameleon en een onaantastbaar icoon in die tijd. En het klonk toen ook allemaal fris en futuristisch. En toch zo simpel.
Tijden veranderen, The Human League niet, op wat kilootjes en haartooi na. Hun synthesiser-disco-pop-hits, die staan er nog, zelfs in hun eenvoud. Want laten we wel wezen, ingewikkelde muziek is het niet. Het laatste album van THL (‘Credo’, 2011) is niet anders, maar slaat niet meer aan. Gedateerd.
Zo voelde ook de AB. Frontman Phil Oakey (nog steeds met de volle stem, al zat hij er wel eens even naast) en zijn ladies Susan Ann Sulley en Joanne Catherall hadden hun set wel doorspekt met de hits, zodat de saaiere tussenstukken fijn weggemoffeld werden.
Oakey maakte er ook een ‘show’ van, verdwijntrucjes en verkleedpartijtjes incluis. Hij kwam op met een lange zwarte jas en een kap waaronder nog een zwarte kaalkoppenbril wat mysterie creëerde. Langzaam aan ging alles uit en zou hij nog een aantal keer veranderen van outfit.
Ook de achtergrond was seventies: kubussen, strak wit, zoals alles wat niet bewoog. Je waande je in Star Wars. En het paste wel. Eerst allemaal (de drie originals en hun drie nieuwe huurlingen) samen op het controledek van het ruimteschip, waarna ze – op de drummer na – allemaal wel neerdaalden.
Het ‘oudere’ publiek was gekomen om mee te brullen, zoveel was duidelijk. Op de gouwe ouwe, die als een kapstok de set stevig rechthielden. “Sound of the Crowd” was de eerste herkenning, gevolgd door “Open your Heart” en maximum duwden ze twee nieuwe nummers tussen hun oldies. “One Man” deed onze fotograaf, wiens vrouwtje voor het eerst zwanger is, even twijfelen om de song straks als slaapliedje te gebruiken.
De zaal was echter écht mee en genoot onder meer van Oakey solo in “Seconds”, ging uit de bol op “Love Action”, maar keek ook berustend naar de band toen ze met “Tell Me When” tegen een roze achtergrond een K3-like opstap maakten. Met Blondje en Bruintje vooraan en Oakey ergens opnieuw achter de schermen, ontbrak nog rosse Karen. In die nieuwe nummers was het meestal ook wachten op een hoogtepunt, een doorbraak, die er maar niet kwam.
Maar nog eens, die ademruimtes waren te schaars om de gig naar beneden te halen. Op “Mirror Man” kwam voor de tweede keer (na “Lebanon”) de gitaar naar voor en de hele band trok de coulissen in na “Fascination”.
Eerste bisnummer “Goodbye to the bad Times” begon dan weer als een slecht Eurosongnummer, maar daarna kreeg België waar het op had zitten wachten: “Don’t you want me”, dat toch niet langer dan vijf minuten uitgesponnen werd. Er kon nog een extra toegift van af en iedereen ging neuriënd en vrolijk naar huis na een feel good avondje van anderhalf uur nostalgie.
Play List
1. Sky 2. Sound of the Crowd 3. Open your Heart 4. Heart like a Wheel 5. All I ever wanted 6. Things that Dreams are made of 7. Seconds 8. Lebanon 9. Louise 10. One Man 11. Night People 12.Electric Shock 13. Love Action 14. Tell me when 15. Mirror Man 16. Fascination
Bis 17. Goodbye Bad Times 18 Don’t you want me
Extra 19. Electric Dreams
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-human-league-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
The xx mag de ‘xx’-en met fierheid op hun borst dragen en laten schitteren op de dj booths, na de overtuigend standvastige sets in de l’Aeronef, Lille , tijdens hun StuBru Club 69 sessie en in de Lotto Arena, Antwerpen … Twee ‘xx’ tot in de derde macht …
Hun concerten blijven ons écht bij , wat al bij al niet zo eenvoudig is als je hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ beluistert. The xx mag een sobere, meeslepende gig prefereren, de sound en de belichting intrigeren, prikkelen en verrassen.
The xx schittert!, een unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ ; weinig franjes om het lijf, maar het plaatje is er eentje die impact heeft! Thx xx heeft alle troeven om groots te worden . Toegegeven, als je de optredens van hen op één week er door weet te jagen, houdt het een beetje dezelfde lijn , maar wat is het heerlijk wegdromen en huiveren op hun apart toegankelijk en avontuurlijk geluid, die op de tweede plaat ‘Coexist’ wat meer diepgang heeft gekregen.
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept. Tja, de synths en drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende galmende gitaartokkels van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim, elk geluidje van hen neemt een belangvolle rol op …en tot slot de sterke zalvende zangpartijen, alles te samen biedt nét dat tikkeltje meer. Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld, en toch op en top gevoelig, broos en kwetsbaar!
Qua setlist en opbouw hebben we zo goed als dezelfde keuze, maar wat opvalt zijn de slepende, diep dreunende beats, de 80s tunes en de (licht) exploderende ritmes, op songs als “Reunion” , “Sunset” en “Swept away” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden! De gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. En tot slot de afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel , grimmig en gingen naar een climax toe. Ook hun “Intro” , “Tides” en “Stars” trekken de karakteristieke ‘xx’ elementen naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering , met een verslavende, verdwaalde , spooky trippende melodie.
Het trio geniet van de respons . Een terecht onthaal, want The xx staat er volledig , zonder ook maar een zwak moment . Die toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is groots geworden. Meer diepgang … Magie!
Eerder werden we opgehitst door het goedgemutste Canadese Austra . Een kleurig en fleurig feestje hoorden en zagen we door hun dansbare, hypnotiserende ‘sprookjes’electropop. We hotsten mee in die aanstekelijke, bezwerende en bedwelmende trancepop . Geen podiumvrees, maar positieve energie, die mag knallen, én voor de nodige smileys zorgde op de gezichten. Austra stond garant voor een energieke, bruisende set en entertainment.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-21-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Een huiselijk, intieme sfeer werd gecreëerd, een aandachtig , vriendelijk publiek genoot.
Beth Orton kwam in de spotlights met haar ingetogen en dromerige mix van intieme folk en trippende elektronica soundscapes , nog vooraleer de term folktronica over onze lippen kwam. De opnames “She cries your name”, “Tangent” en “Someone’s daughter”, 16 jaar terug in de tijd , gaf de vrouwelijk sing/songwriterpop een verfrissende wind. Huidige exponenten als de dames Laura Veirs/Gibson/Marling, Gemma Ray en Mariee Sioux refereren graag naar de intussen 42 jarige Orton.
De eerste platen, ‘Trailer park’ en ‘Central reservation’ koesteren we, en de prikkelende emotionaliteit van het materiaal werd naar een hoger niveau getrokken door haar breekbare, broze, neuzelende, hemelse stem. En haar stem ging niet onopgemerkt voorbij, want voor sommige nummers “Alive , alone” , “Where do I begin” en “The state we’re in”, kwamen de psychedelische dance/elektronica spits ‘Chemical Brothers’ Rowlands/Simons langs. Ook Red Snapper en William Orbit deden beroep op haar. In de mid nineties was Orton alvast een veelgevraagde vocaliste.
Ze ging meer richting akoestische folk , en trok de kaart van bezielde sfeervolle treurnissongs, die minder hecht en beklijvend klonken. We zagen haar dan nog op Festival Dranouter , ook al bijna tien jaar terug.
Intussen is er veel veranderd . Ze is samen met de veel jongere sing/songwriter Sam Amidon, die de support verzorgde en ze is moeder van twee kinderen .
Het songmateriaal horen we nu in hun meest naakte vorm op haar comeback ‘Sugaring season’, zes jaar na het fletse ‘Comfort of strangers’; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs .
Ook vanavond was de elektronica de afwezige partij, en werd het materiaal ontdaan van enige franjes . Orton werd enkel begeleid door een paar akoestische gitaren en haar vleugelpiano. Manlief Sam gaf bijstand en vulde aan met akoestische gitaar, viool en fiddle.
Vocaal moest Orton op opener “Magpi”, van de recente cd, nog even de keel schrapen en wat onwennigheid overwinnen . De leuke interventies met publiek en haar man braken het spanningsveld, wat zorgde voor een klein anderhalf uur elegant dromerige pop, kort en kernachtig in een pure, eerlijke vorm .
Toegegeven, niet alle songs hielden onze aandacht , we misten wel eens die tunes , bleeps of opgenomen strijkers, maar we konden ons vastklampen aan de warme folky landelijkheid van een “State of grey”, “Sweetest decline”, “Mystery” en “Candle”. Ook de handvol oudjes ademden die melancholische akoestische gitaarfolk, en de afsluitende reeks “Touch me with with your love”, op verzoek, en “Central reservation” klonken wonderlijk en boeiend door hun diversiteit. Tijdens deze kille winterdagen waren het prachtige duet “Poison tree” en het frisse, luchtige “Call me the breeze” een hart onder de riem! Heerlijk genieten van songs geleest op het summiere gitaarspel. Op “Last leaves of autumn werd in de donkerte eenmaal de grote vleugelpiano van onder het stof gehaald . De ingehouden, verstilde cover “Ooh child” besloot definitief de set .
Beth Orton putte uit haar rijkelijk gevulde oeuvre. De Engelse sing/songschrijfster is nog niet van de aardbodem verdwenen , en schreef een fijne, boeiende set.
Beeldrijke countryfolk drong nog meer door bij haar man Sam Amidon . Ingetogen gevoelige en zwierig speelse songs , die wat ontstemd en slordig mochten zijn …
Organisatie: Botanique , Brussel
Om de opening van het nieuwe Depot in Leuven te vieren, werd Selah Sue teruggehaald van haar Amerikaanse tour. De keuze voor de Leuvense zangeres leek vrij vanzelfsprekend, want Sanne Putseys heeft een speciale band met Het Depot. Ze werd hier immers vijf jaar geleden ontdekt door Milow tijdens één van de Open Mic-avonden. Dus werd haar maar direct gevraagd om drie avonden na elkaar, 16, 17 en 18 november, op te treden. Door groot succes werd daar nog een vierde concert aan toegevoegd op 20 november.
Na anderhalf jaar verbouwingswerken ziet het oude cinemapand tegenover het station er goed uit. De veranderingen zijn niet wereldschokkend, maar enkele zaken zoals de toegang zijn wel duidelijk verbeterd. De concertzaal heeft nu een maximumcapaciteit van 850 personen, maar ondanks dat het optreden uitverkocht was, voelde je je toch niet onvrijwillig tegen je buren gedrukt.
Toen Billie Kawende de avond opende met enkel haar krachtige stem en keyboard, dacht iedereen dat Selah Sue een Amerikaans talent met haar mee terug had gebracht. Groot was de verbazing toen ze ons na het tweede nummer in het Nederlands toesprak. Met haar mix van r&b en soul wist Billie K het publiek te intrigeren. Een stem als een klok, zeggen ze dan.
Maar Selah Sue had niet één, maar twee voorprogramma's meegebracht. Niels Delvaux, aka Delvis, en zijn band bedolven ons onder hun funky soulful sounds. Dansschoenen werden aangetrokken. Delvis wist duidelijk dat een voorprogramma dient om het publiek op te warmen en slaagde er merkbaar in om de temperatuur op te voeren in de zaal.
En dan waarvoor we gekomen waren. Selah Sue. Opener was het breekbare "Summertime". Terwijl ze met de ogen ten hemel geslagen "I just know, but I can't change" zong, leek het wel alsof ze het publiek tot een gemeenschappelijke bezinning leidde. Daarna vertrouwde ze ons toe hoe blij ze was om terug te zijn. Terug op de plaats waar alles vijf jaar geleden begon met haar onzekere zelf die twee nummertjes te horen bracht in het oude Depot. Dat het al de vierde keer was dat ze dat zei, deed niets af aan haar oprechtheid. Met het volgende nummer speelde ze verder in de fragiele emoties van het nu al adorerende publiek. Voor haar mama, zei ze. "Mommy" werd méér dan de originele vrij sobere versie dankzij de toevoeging van piano op keyboard.
Daarna werden we in een heel andere sfeer gedompeld. De haast intergalactische lasergeluiden waren een teken dat er ons iets groots te wachten stond. "Just because I do" werd verder gestuwd door sterkere gitaren dan we van Selah Sue gewend zijn en met "Black Part Love" ging ze dan helemaal los. En met haar het publiek. De schreeuw "you'd better go insane" werd bijna letterlijk genomen als de kleine gestalte het hele podium vulde met haar bezwerende dans. Op zo'n moment kan je er niet aan twijfelen hoeveel plezier ze beleeft aan muziek maken. Hierna kregen we heel even de ruimte om boven water te komen en naar adem te happen tijdens de instrumentenwissel. Een pauze die we zeker konden gebruiken, want vanaf de eerste noten van "This World" moest er weer voluit voor gegaan worden. Genietbaar tussendoor, maar niet uitzonderlijk in de live-uitvoering waren "Fyah", "Break", "On the run" en "Soulbreak".
Als je een cover speelt, moet je het goed doen. En Selah Sue deed het goed met haar loopstation-versie van Tweets "Oops, Oh My", volgens haar het beste r&b-lied aller tijden. Als het publiek het daarvoor nog niet warm had, dan had het het daarna toch zeker wel. Daarna volgde het overbekende "Fade Away" met zijn bluesy, nostalgische sfeer. Dat het tegenwoordig grijsgedraaid wordt op de radio, kon het enthousiasme van het publiek niet temperen. Delvis diende als waardige vervanger van Cee Lo Green in "Please".
In plaats van de publiekssuggestie "I eat your bananas raw" werd toch gekozen voor het langverwachte "Raggamuffin". Hierna werd de energie op maximumniveau gehouden met "Peace of Mind", "Crazy Vibes" en als laatste het hoogtepunt "Crazy Sufferin Style". Een speciale vermelding van de uitzonderlijke muzikanten die Selah Sue vergezelden is hier zeker wel op zijn plaats, want alleen had ze nooit voor zo'n buitengewone muziekervaring kunnen zorgen.
Selah Sue had al een aanzienlijke setlist afgewerkt, maar toch werd het publiek nog op twee bisnummers getrakteerd. Ze liet ons nog een laatste dansje doen op "Zanna" en zorgde daarna met "All I need from you" voor een grandioze cooldown, zoals het hoort na elke inspanning.
Selah Sue gaf ons alles wat ze had. En wij aanvaardden gretig.
Setlist Selah Sue: Summertime, Mommy, Just because I do, Black Part Love/Lauryn, This World, Fyah, Break, On the run, Oops, Oh My (Tweet cover), Soulbreak, Fade Away, Please (Feat Delvis), Raggamuffin, Peace of Mind, Crazy Vibes, Crazy Sufferin Style
Bis: Zanna, All I need from you
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/selah-sue-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/delvis-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/billie-kawende-20-11-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
Lemmy Kilmister heeft binnenkort 67 lentes op de teller staan, dus is de tijd meer dan rijp om een wijd verspreid misverstand de wereld uit te helpen vooraleer deze zware jongen er definitief het loodje bij neerlegt. Tegen wil en dank wordt zijn Motörhead sinds eind jaren ’70 immers versleten voor één van de meest prototypische heavy metalbands, terwijl in werkelijkheid Lemmy & co zweren bij authentieke rock’n’roll die met de sneltreinvaart van de Ramones en de zompige bluesfeel van ZZ Top tussen de ribben wordt gespietst. Ook al is de formule van hun asskicking drug-fueled rock intussen genoegzaam bekend en worden hun platen de jongste decennia steeds meer inwisselbaar, op het podium is en blijft Motörhead een begrip.
Wanneer je een concertzaal met een behoorlijke staat van dienst als de Brielpoort in Deinze opnieuw op de kaart wil zetten met een muzikale knaller dan is dit Engelse powertrio zonder enige twijfel de juiste groep op de juiste plaats. En knallen deed het. De brutale openers “I Know How To Die”, “Damage Case” en “Stay Clean” boden al meteen een fraaie staalkaart van Lemmy’s way of life. Poeders en pillen waren er al bij de vleet toen hij als jonkie spacerock geschiedenis schreef met Hawkwind, later maakten whisky en slechte vrouwen het plaatje compleet. De motherfucker attitude stroomt niet alleen door elke ader in zijn korte lijf, ook de fotogenieke combinatie van walrussnor, bakkebaarden, cowboyhoed, Iron Cross en zwarte denim vest maken dat hij er uitziet als de ultieme belichaming van de stoere biker met de schorre stem.
De groep imponeerde echter niet enkel in decibels en snelheid, maar ook in het feit dat hun set toch vrij afwisselend was samengebokst. Uiteraard verzekeren Lemmy & co zich al sinds jaar en dag van succes door het beste uit ‘Overkill’ (‘79) en ‘Ace Of Spades’ (‘80) boven te halen. Tussendoor de Sturm und Drang anthems uit deze essentiële platen werd het publiek toch ook wat ademruimte gegund met ‘rustiger’ spul zoals de extreem smerige bluesslepers “Metropolis” en “You Better Run”. Zoals het elke rockgroep met een 70ies verleden overigens betaamt is het niet meer dan normaal dat ook Motörhead zich bezondigde aan soleermomenten voor gitarist Phillip Campbell en drummer Mikkey Dee. Het gaf Lemmy tot tweemaal toe de gelegenheid om backstage het peil van zijn voorraad Jack Daniels te checken en een lokale schone een tong te draaien.
Het massaal aanwezige legioen zwart lederen jekkers kreeg in de tot de nok gevulde Brielpoort een korte maar krachtige uppercut als finale. Het obligate maar onverslijtbare “Ace Of Spades” haalde de meest gevaarlijke gebaren boven in de rolstoelpatiënten die op een apart podium even uit de bol konden gaan. Even hartverwarmend was ook de stomende versie van Thin Lizzy’s “Are You Ready”, door Lemmy himself opgedragen aan diens veel te vroeg gesneuvelde drinkebroer Phil Lynott. Het genadeschot werd gegeven met “Overkill”, één van de weinige nummers uit de Motörhead catalogus die vlotjes de kaap van de 5 minuten haalt en aan een onwaarschijnlijk tempo hoofd en ledematen een beurt geeft.
Uit de brede grijns op zijn bejaard smoelwerk viel af te leiden dat ook Lemmy er een meer dan geslaagde avond had opzitten. Of hij ooit een flinke kluif wordt voor de geriatrie laten we nu eventjes in het midden. Zolang hij op deze manier blijft flirten met zijn houdbaarheidsdatum verdient Mr. Kilmister tot nader order alle respect. Of om R.J. Dio zaliger te citeren: Long live rock’n’roll!
Eerder op de avond pikten we nog een streepje Anthrax mee, één van de twee opwarmers van dienst die de zaal al vroeg zo goed als vol deed lopen. Het New Yorkse kwartet behoort tot één van de absolute pioniers van de trashmetal, en greep logischerwijs dan ook bijna uitsluitend naar hun glorieuze mid-80ies tot early 90ies periode terug. Ook al zijn we geen zelfverklaarde fan van het genre, op veilige afstand van het podium en dicht bij de toog ging die speedrock versie van Joe Jackson’s “Got The Time” er toch maar lekker in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorhead-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anthrax-20-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Anathema – Super concert, maar veel te kort …
Opeth en Anathema
Ancienne Belgique
Brussel
We hebben absoluut recht op een dubbele affiche vanavond in de Ancienne Belgique, aangezien twee speerpunten uit de progressieve metal hun scherpste kant zullen laten zien. Anathema en Opeth hebben gemeen dat ze hun carrière begonnen met een Death Metal gebaseerd op gutturale stemmen en een apocalyptische sfeer, maar daarna in de loop der tijd geëvolueerd zijn naar een complexere muziek, geïnspireerd op – onder andere – de progressieve rock. Ander gemeenschappelijk kenmerk: ‘King Wilson’ (Steven Wilson), het brein achter Porcupine Tree, die beide groepen heeft geproducet en zonder enige twijfel een belangrijke rol heeft gespeeld bij hun muzikale evolutie.
Het is Anathema die het startschot geeft voor een intens maar veel te kort optreden (slechts 35 minuten!). Er moet toch eens iets gedaan worden aan die vervelende avondklok van 22u30, die het leven van vele concertorganisatoren in de binnenstad bederft. Vanaf 19u30 neemt de groep uit Liverpool het podium in beslag, geleid door Vincent Cavanagh (zang, gitaar) en Daniel Cavanagh (zang, lead guitar), geflankeerd door broer Jamie (bas), John Douglas (drums), Daniel Cardoso (synthesizer) en de mooie Lee Douglas als backing vocal. “Deep”, van het album ‘Judgement’ (1999) en “Thin Air” van op ‘We're Here Because We're Here’ (2010) leggen de lat meteen al zeer hoog. De succesformule van Anathema berust op prachtige riffs tot leven gebracht op de gitaar van Daniel Cavanagh, gevolgd door zweverige regels zang, gepresenteerd op een bedje van synthesizer of viool, die in perfecte harmonie in elkaar verstrengeld zitten. Het geheel evolueert vervolgens langzamerhand naar een hoogtepunt waar gitaren en percussie exploderen, alvorens plaats te laten voor rust en sereniteit.
Anathema vervolgt met “Intouchable I & II” van op hun laatste album ‘Wheather Systems’ (2012). De riff in picking van Daniel Cavanagh opent deze suite van meer dan 11 minuten. Anathema toont er geëvolueerd te zijn naar een uiterst originele 'dream prog-rock'. In het laatste deel van de suite belonen Vincent Cavanagh en Lee Douglas ons met een vocaal duo van verbijsterende schoonheid. Vincent straalt meer spontaniteit en charisma uit, terwijl Lee Douglas eenvoudigweg de perfectie benadert. Na dit grote moment kondigt Daniel Cavanagh het volgende nummer, “A Simple Mistake”, aan als een nummer vanop het nieuwe album, geproduceerd door Steven Wilson. Hij verbetert zichzelf snel en preciseert dat het weldegelijk om het voorlaatste album gaat. Een onthullende vergissing, die de belangrijke invloed van ‘King Wilson’ verraadt! We worden in vervoering gebracht door de prachtige compositie, van waaruit een heldere schoonheid opborrelt. Wanneer de muziek ophoudt, kan Daniel Cavanagh zijn geweldige hispanistenriff beginnen op zijn Fender Stratocaster. Het publiek reageert enthousiast, klapt in de handen en laat zich meeslepen tot de slotexplosie.
Daarna volgt “Closer”, deze ‘electro ovni’, die uitstekend zou passen op een album van Vitalic, Air of M83. De stem van Vincent Cavanagh is vervalst met de vocoder en het stuk heeft een zeer lange, repetitieve en hypnotiserende opbouw. Daniel Cavanagh maakt het publiek goed warm en wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, verlaat zijn broer de vocoder, gaat vooraan het podium staan en tovert hevige geluiden uit zijn gitaar. De storm waait uiteindelijk voorbij zodat de laatste noten in alle zachtheid uit de vocoder kunnen ontsnappen. Een topmoment! Bekijk hier de video: https://www.youtube.com/watch?v=ZIuTdQWNXS4
Voor het vervolg krijgen we een stukje taalles aangeboden door Vincent Cavanagh, die zich zowel in het Nederlands (met een mooi plat Vlaams accent) als in het Frans tot het publiek richt : indrukwekkend! Het kost de twee broers niet de minste moeite om met hun publiek te communiceren, waardoor een waas van sympathie en authenticiteit om hen heen hangt. Het optreden eindigt in schoonheid met de grootste hit van de groep: “Fragile Dreams”. Een uitmuntend concert en we kunnen niet wachten om de groep als hoofdact op de affiches te zien staan!
De achtergrondmuziek die de komst van Opeth voorafgaat verraadt de muzieksmaak van diens leider, Mikael Åkerfeldt. Eerst is het de beurt aan “21st Century Schizoid Man” van King Crimson en terwijl de muzikanten hun intrede doen op het podium horen we het sombere “Through Pains To Heaven”, dat Popol Vuh in 1978 componeerde voor de remake van de film ‘Nosferatu’. Opeth begint met kracht, dankzij “The Devil’s Orchard” van op hun laatste album ‘Heritage’. Een zeer snelle riff op de gitaar, afgelost door een orgel dat heel Jon Lords aandoet en gevolgd door stemmen die aan Ronnie James Dio doen denken: de invloed van de hard rock van Rainbow en Deep Purple wordt meteen duidelijk. Maar in het midden van het stuk wordt het ingewikkelder en slaan we een andere richting in, die helemaal jazz-rock, zelfs kraut-rock is en waarbij we ook aan Hawkind denken. We zullen het begrepen hebben, de nieuwe stijl van Opeth is een echt patchwork van verschillende invloeden, een beetje zoals Porcupine Tree (kijk eens aan…).
Tussen de stukken door toont Åkerfeldt zich meer op zijn gemak dan vroeger. Hij vertelt meer mopjes en maakt meer gevatte opmerkingen: een ‘stand-up comedian’! Op die manier steekt hij de draak met zijn bassist, Martin Mendez, en diens ‘grenzeloze’ ego. Hij vertelt ook hoe een werknemer bij een 'Press Shop' in Brussel weigerde te geloven dat hij geen Åkerfeldt-lookalike was, maar gewoon Åkerfeldt zelf. Maar zijn favoriete thema is de moeilijkheid van zijn Death Metalfans om de evolutie binnen zijn muziek te aanvaarden. “Nu ik 38 ben zeggen ze me dat hun favoriet album het eerste is, dat ik gemaakt heb toen ik 19 was. Ik ben sindsdien blijkbaar alleen maar verslechterd!” (gelach).
Eigenlijk brengt de setlist van het concert alle belangrijke albums van de groep bijeen, met een focus op ‘Ghost Reveries’ (2005). Vooral het nummer “Ghost Of Perdition” raakt het publiek: de ‘heavy’ passages en de ‘grunts’ wisselen mooi af met de kalmere momenten, vooral wanneer rond minuut drie de prachtige melodie zich laat horen… Schitterend. Op het einde biecht Åkerfeldt op dat hij het spijtig vindt de avond voordien Dweezil Zappa in de AB gemist te hebben, en dit omdat hij om 20u30 is gaan slapen! “We're not exactly Mötley Crüe”, verduidelijkt hij…
Vervolgens leidt hij “White Cluster” in, uit het vierde album ‘Still Life’, een albumtitel die hij koos met betrekking tot het lied van Iron Maiden. Een brok muziek van 10 minuten, waarin we de buitengewone samenhang van de muzikanten ontdekken. Naast Åkerfeldt en bassist Martín Méndez, bespeelt Fredrik Åkesson met maestria de lead guitars, terwijl Martin "Axe" Axenrot, op de drums, en Joakim Svalberg, de laatste aanwinst (ex-Yngwie Malmsteen) op het keyboard, zorgen voor perfectie. Wellicht de beste ‘avatar’ van Opeth sinds tijden, vertelde Åkerfeldt in een interview. Het geluid is krachtig en nauwkeurig : het volgt perfect de immense variaties in dynamiek van de composities.
“We hebben ook kalmere nummers”, grinnikt Åkerfeldt. “Hope Leaves” vanop “Damnation” (2003) doet (opnieuw) denken aan Steve Wilson en culmineert in een prachtige gitaarsolo. “Nu, een klassieker”. Het is het fantastische “ Deliverance” (2002). De intro met gitaar en dubbele bassdrum is gewoonweg heftig. In het publiek onderscheiden we meer en meer headbangers in volle actie… Dit epische stuk van 13 minuten slaagt er echt in u in trance te brengen. Bekijk hier dit groot moment: https://www.youtube.com/watch?v=2HunttukNuM.
Na een prachtige, zeer bluesy gitaarintro begint Åkerfeldt de folkgetinte riff van “Hessian Peel” (‘Watershed’, 2008). Åkesson komt erbij en we worden meegevoerd naar een vreemd universum, gesust door de mellotron en de jazzy ritmes. Daarna begint een verheven opbouw die ons herinnert aan “Shadow Of The Hierophant” (Steve Hackett), die verrassend opduikt in een explosie van ‘grunts’ en gitaren. Wellicht één van meest ambitieuze nummers van Opeth!
“Er gebeurt niet veel op het podium tijdens onze concerten”, zegt Åkerfeldt ironisch. “Als jullie vuurwerk willen zien, moeten jullie naar Kiss gaan kijken! Hier is het fijn om mensen te zien die vooral in muziek geïnteresseerd zijn”. Daarna komt “Häxprocess”, het tweede nummer uit ‘Heritage’, dat in diezelfde ‘néo-prog’ geest verder gaat. Een echt genot voor de oren. Het concert eindigt met “Reverie/Harlequin Forest”, van het album ‘Ghost Reveries’, een pronkstuk van 11 minuten! Wanneer de muzikanten zich terugtrekken schreeuwt het veroverde publiek om meer.
Op een vriendelijke en humoristische manier bedankt Åkerfeldt het publiek en kondigt het laatste stuk aan, “Blackwater Park” van op het gelijknamige album. Het zijn 12 minuten vol geluk, waarin een ongelooflijke kracht en een hallucinerende muzikale vaardigheid met elkaar verenigd worden.
Er is geen twijfel mogelijk : Opeth is momenteel op zijn hoogtepunt. Åkerfeldt heeft de meest perfecte muzikanten gevonden en heeft zich muzikaal ontluikt. Net als bij Steven Wilson is zijn muziek een som van 40 jaar muziek; Een fantastisch concert!
Setlist Anathema
Deep ; Thin Air ; Intouchable I - Intouchable II ; A Simple Mistake ; Closer; Fragile Dreams
Setlist Opeth
The Devil's Orchard ; Ghost of Perdition ; White Cluster ; Hope Leaves ; Deliverance ; Hessian Peel ; Häxprocess ; Reverie/Harlequin Forest
Bis: Blackwater Park
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/opeth-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-20-11-2012/
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Opeth – patchwork van verschillende invloeden
Opeth en Anathema
Ancienne Belgique
Brussel
We hebben absoluut recht op een dubbele affiche vanavond in de Ancienne Belgique, aangezien twee speerpunten uit de progressieve metal hun scherpste kant zullen laten zien. Anathema en Opeth hebben gemeen dat ze hun carrière begonnen met een Death Metal gebaseerd op gutturale stemmen en een apocalyptische sfeer, maar daarna in de loop der tijd geëvolueerd zijn naar een complexere muziek, geïnspireerd op – onder andere – de progressieve rock. Ander gemeenschappelijk kenmerk: ‘King Wilson’ (Steven Wilson), het brein achter Porcupine Tree, die beide groepen heeft geproducet en zonder enige twijfel een belangrijke rol heeft gespeeld bij hun muzikale evolutie.
De achtergrondmuziek die de komst van Opeth voorafgaat verraadt de muzieksmaak van diens leider, Mikael Åkerfeldt. Eerst is het de beurt aan “21st Century Schizoid Man” van King Crimson en terwijl de muzikanten hun intrede doen op het podium horen we het sombere “Through Pains To Heaven”, dat Popol Vuh in 1978 componeerde voor de remake van de film ‘Nosferatu’. Opeth begint met kracht, dankzij “The Devil’s Orchard” van op hun laatste album ‘Heritage’. Een zeer snelle riff op de gitaar, afgelost door een orgel dat heel Jon Lords aandoet en gevolgd door stemmen die aan Ronnie James Dio doen denken: de invloed van de hard rock van Rainbow en Deep Purple wordt meteen duidelijk. Maar in het midden van het stuk wordt het ingewikkelder en slaan we een andere richting in, die helemaal jazz-rock, zelfs kraut-rock is en waarbij we ook aan Hawkind denken. We zullen het begrepen hebben, de nieuwe stijl van Opeth is een echt patchwork van verschillende invloeden, een beetje zoals Porcupine Tree (kijk eens aan…).
Tussen de stukken door toont Åkerfeldt zich meer op zijn gemak dan vroeger. Hij vertelt meer mopjes en maakt meer gevatte opmerkingen: een ‘stand-up comedian’! Op die manier steekt hij de draak met zijn bassist, Martin Mendez, en diens ‘grenzeloze’ ego. Hij vertelt ook hoe een werknemer bij een 'Press Shop' in Brussel weigerde te geloven dat hij geen Åkerfeldt-lookalike was, maar gewoon Åkerfeldt zelf. Maar zijn favoriete thema is de moeilijkheid van zijn Death Metalfans om de evolutie binnen zijn muziek te aanvaarden. “Nu ik 38 ben zeggen ze me dat hun favoriet album het eerste is, dat ik gemaakt heb toen ik 19 was. Ik ben sindsdien blijkbaar alleen maar verslechterd!” (gelach).
Eigenlijk brengt de setlist van het concert alle belangrijke albums van de groep bijeen, met een focus op ‘Ghost Reveries’ (2005). Vooral het nummer “Ghost Of Perdition” raakt het publiek: de ‘heavy’ passages en de ‘grunts’ wisselen mooi af met de kalmere momenten, vooral wanneer rond minuut drie de prachtige melodie zich laat horen… Schitterend. Op het einde biecht Åkerfeldt op dat hij het spijtig vindt de avond voordien Dweezil Zappa in de AB gemist te hebben, en dit omdat hij om 20u30 is gaan slapen! “We're not exactly Mötley Crüe”, verduidelijkt hij…
Vervolgens leidt hij “White Cluster” in, uit het vierde album ‘Still Life’, een albumtitel die hij koos met betrekking tot het lied van Iron Maiden. Een brok muziek van 10 minuten, waarin we de buitengewone samenhang van de muzikanten ontdekken. Naast Åkerfeldt en bassist Martín Méndez, bespeelt Fredrik Åkesson met maestria de lead guitars, terwijl Martin "Axe" Axenrot, op de drums, en Joakim Svalberg, de laatste aanwinst (ex-Yngwie Malmsteen) op het keyboard, zorgen voor perfectie. Wellicht de beste ‘avatar’ van Opeth sinds tijden, vertelde Åkerfeldt in een interview. Het geluid is krachtig en nauwkeurig : het volgt perfect de immense variaties in dynamiek van de composities.
“We hebben ook kalmere nummers”, grinnikt Åkerfeldt. “Hope Leaves” vanop “Damnation” (2003) doet (opnieuw) denken aan Steve Wilson en culmineert in een prachtige gitaarsolo. “Nu, een klassieker”. Het is het fantastische “ Deliverance” (2002). De intro met gitaar en dubbele bassdrum is gewoonweg heftig. In het publiek onderscheiden we meer en meer headbangers in volle actie… Dit epische stuk van 13 minuten slaagt er echt in u in trance te brengen. Bekijk hier dit groot moment: https://www.youtube.com/watch?v=2HunttukNuM.
Na een prachtige, zeer bluesy gitaarintro begint Åkerfeldt de folkgetinte riff van “Hessian Peel” (‘Watershed’, 2008). Åkesson komt erbij en we worden meegevoerd naar een vreemd universum, gesust door de mellotron en de jazzy ritmes. Daarna begint een verheven opbouw die ons herinnert aan “Shadow Of The Hierophant” (Steve Hackett), die verrassend opduikt in een explosie van ‘grunts’ en gitaren. Wellicht één van meest ambitieuze nummers van Opeth!
“Er gebeurt niet veel op het podium tijdens onze concerten”, zegt Åkerfeldt ironisch. “Als jullie vuurwerk willen zien, moeten jullie naar Kiss gaan kijken! Hier is het fijn om mensen te zien die vooral in muziek geïnteresseerd zijn”. Daarna komt “Häxprocess”, het tweede nummer uit ‘Heritage’, dat in diezelfde ‘néo-prog’ geest verder gaat. Een echt genot voor de oren. Het concert eindigt met “Reverie/Harlequin Forest”, van het album ‘Ghost Reveries’, een pronkstuk van 11 minuten! Wanneer de muzikanten zich terugtrekken schreeuwt het veroverde publiek om meer.
Op een vriendelijke en humoristische manier bedankt Åkerfeldt het publiek en kondigt het laatste stuk aan, “Blackwater Park” van op het gelijknamige album. Het zijn 12 minuten vol geluk, waarin een ongelooflijke kracht en een hallucinerende muzikale vaardigheid met elkaar verenigd worden.
Er is geen twijfel mogelijk : Opeth is momenteel op zijn hoogtepunt. Åkerfeldt heeft de meest perfecte muzikanten gevonden en heeft zich muzikaal ontluikt. Net als bij Steven Wilson is zijn muziek een som van 40 jaar muziek; Een fantastisch concert!
Het is Anathema die het startschot geeft voor een intens maar veel te kort optreden (slechts 35 minuten!). Er moet toch eens iets gedaan worden aan die vervelende avondklok van 22u30, die het leven van vele concertorganisatoren in de binnenstad bederft. Vanaf 19u30 neemt de groep uit Liverpool het podium in beslag, geleid door Vincent Cavanagh (zang, gitaar) en Daniel Cavanagh (zang, lead guitar), geflankeerd door broer Jamie (bas), John Douglas (drums), Daniel Cardoso (synthesizer) en de mooie Lee Douglas als backing vocal. “Deep”, van het album ‘Judgement’ (1999) en “Thin Air” van op ‘We're Here Because We're Here’ (2010) leggen de lat meteen al zeer hoog. De succesformule van Anathema berust op prachtige riffs tot leven gebracht op de gitaar van Daniel Cavanagh, gevolgd door zweverige regels zang, gepresenteerd op een bedje van synthesizer of viool, die in perfecte harmonie in elkaar verstrengeld zitten. Het geheel evolueert vervolgens langzamerhand naar een hoogtepunt waar gitaren en percussie exploderen, alvorens plaats te laten voor rust en sereniteit.
Anathema vervolgt met “Intouchable I & II” van op hun laatste album ‘Wheather Systems’ (2012). De riff in picking van Daniel Cavanagh opent deze suite van meer dan 11 minuten. Anathema toont er geëvolueerd te zijn naar een uiterst originele 'dream prog-rock'. In het laatste deel van de suite belonen Vincent Cavanagh en Lee Douglas ons met een vocaal duo van verbijsterende schoonheid. Vincent straalt meer spontaniteit en charisma uit, terwijl Lee Douglas eenvoudigweg de perfectie benadert. Na dit grote moment kondigt Daniel Cavanagh het volgende nummer, “A Simple Mistake”, aan als een nummer vanop het nieuwe album, geproduceerd door Steven Wilson. Hij verbetert zichzelf snel en preciseert dat het weldegelijk om het voorlaatste album gaat. Een onthullende vergissing, die de belangrijke invloed van ‘King Wilson’ verraadt! We worden in vervoering gebracht door de prachtige compositie, van waaruit een heldere schoonheid opborrelt. Wanneer de muziek ophoudt, kan Daniel Cavanagh zijn geweldige hispanistenriff beginnen op zijn Fender Stratocaster. Het publiek reageert enthousiast, klapt in de handen en laat zich meeslepen tot de slotexplosie.
Daarna volgt “Closer”, deze ‘electro ovni’, die uitstekend zou passen op een album van Vitalic, Air of M83. De stem van Vincent Cavanagh is vervalst met de vocoder en het stuk heeft een zeer lange, repetitieve en hypnotiserende opbouw. Daniel Cavanagh maakt het publiek goed warm en wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, verlaat zijn broer de vocoder, gaat vooraan het podium staan en tovert hevige geluiden uit zijn gitaar. De storm waait uiteindelijk voorbij zodat de laatste noten in alle zachtheid uit de vocoder kunnen ontsnappen. Een topmoment! Bekijk hier de video: https://www.youtube.com/watch?v=ZIuTdQWNXS4
Voor het vervolg krijgen we een stukje taalles aangeboden door Vincent Cavanagh, die zich zowel in het Nederlands (met een mooi plat Vlaams accent) als in het Frans tot het publiek richt : indrukwekkend! Het kost de twee broers niet de minste moeite om met hun publiek te communiceren, waardoor een waas van sympathie en authenticiteit om hen heen hangt. Het optreden eindigt in schoonheid met de grootste hit van de groep: “Fragile Dreams”. Een uitmuntend concert en we kunnen niet wachten om de groep als hoofdact op de affiches te zien staan!
Setlist Anathema
Deep ; Thin Air ; Intouchable I - Intouchable II ; A Simple Mistake ; Closer; Fragile Dreams
Setlist Opeth
The Devil's Orchard ; Ghost of Perdition ; White Cluster ; Hope Leaves ; Deliverance ; Hessian Peel ; Häxprocess ; Reverie/Harlequin Forest
Bis: Blackwater Park
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/opeth-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-20-11-2012/
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
