The Antlers escaleren in vernuftig geconstrueerde songs die zelfs Madammen met een Bontjas kippenvel bezorgen. Gooi daar de getormenteerde vocalen van spilfiguur Peter Silberman bij en zelfs de meest gevoelloze ziel geraakt emotioneel overmand. Niet te verwonderen dus dat deze groep in december geprogrammeerd staat op het door The National gecureerde All Tomorrow’s Parties.

Maandagavond leverden ze alvast een onmiskenbaar puike prestatie. Terwijl Silberman eerder solo ‘Uproated’ (2006) en ‘In the Attic of the Universe’ (2007) op plaat liet persen, is er sedert het fenomenale ‘Hospice’ (2009) sprake van een volwaardige groep.
In de Ancienne Belgique opende het drietal (live aangevuld met gitarist/bassist Timothy Mislock) met “No Widows” waarna we almaar meer ondergedompeld werden in de zinderende atmosfeer die hun muziek weet te creëren. Ook de immer beklijvende teksten droegen hiertoe hun steentje bij, om nog maar te zwijgen van de sobere maar heel uitgekiende lichtshow. Niet te verwonderen dus dat het publiek met verstomming geslagen was. Toetsenist Darby Cicci drukte trouwens zijn verontrusting uit over die stilte, niet beseffend dat zulks in België eerder een teken van respect dan van desinteresse is.
Het merendeel van de set bestond uit nummers die op ‘Burst Apart’ (2011) terug te vinden zijn. Dit laatste album werd uiteindelijk zelfs integraal gebracht (met uitzondering van het instrumentale “Corsicana”). Live kregen de ingenieus gecomponeerde songs echter vaak een meerwaarde door optimaal te profiteren van hetgeen de Rik De Saedeleer in ons de “man-meer-situatie” zou noemen.
Tot onze teleurstelling werden er uit “Hospice” slechts drie pareltjes gelicht: “Atrophy”, “Two” en “Kettering”.
Graag hadden we de balans tussen deze persoonlijke favoriet en ‘Burst Apart’ iets evenrediger gezien. Spijtig bijvoorbeeld dat “Bear” en “Sylvia” op stal bleven. Vooral dat laatste nummer slaat ons bij elke beluistering knock-out (iets wat we maandag graag hadden laten gebeuren want we opteerden in afwachting daarvan alvast voor één van de vele beschikbaar gestelde zitplaatsen).
Niet getreurd echter want de twee splinternieuwe nummers die ze brachten betroffen waardige vervangers: “Drift dive” escaleerde machtig in naar Explosions in the Sky refererende postrock en het naar een tandpasta vernoemde “Crest” maakte zijn naam waar door in de zaal veel tevreden glimlachjes (en dus aardig wat gave gebitten) tevoorschijn te toveren.
Vooraleer afsluiter “Putting the dog to sleep” ingezet werd, liet Silberman weten dat de groep binnenkort naar ons land terugkeert. Meer mocht hij niet zeggen maar zoals te vermoeden viel, werd ondertussen bevestigd dat The Antlers net als vorig jaar op de Pukkelpopaffiche prijken.

Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, kunnen we op zaterdag 18 augustus dus nog een keer (figuurlijk) weggeblazen worden door bijvoorbeeld de magnifieke sound die drummer Michael Lerner creëerde tijdens “I don’t want love” en de knappe stereo-effecten die Darby Cicci uit zijn soundbox wrong bij aanvang van een magistraal opgebouwd “Kettering”.

In het voorprogramma probeerde het drietal van I Am Oak het publiek te overtuigen om na afloop hun platen (debuut ‘On Claws’ en opvolger ‘Oasem’) aan te schaffen. We vrezen dat ze daar maar matig in geslaagd zijn tijdens de over het algemeen net iets te makke set. Positief was wel dat zanger Thijs Kuijken zich aardig uit de slag trok toen hij – naar eigen zeggen voor de allereerste keer in zijn carrière - de elektrische gitaar omgordde. Ook de groovy beat die de drummer in het slotnummer liet weergalmen droeg onze goedkeuring weg. Het valt toe te juichen dat deze Noorderburen van plan lijken om te evolueren naar een rijker en iets steviger geluid. Hopelijk levert hun volgende plaat (getiteld ‘Nowhere or Tammensaari’ en gerealesed in juni 2012) hiervan het overtuigende bewijs en neemt hun volgende passage al onze scepsis weg.

Setlist The Antlers: No widows - Atrophy - Drift dive - French exit - Parentheses -Every night my teeth are falling out - Two - I don’t want love - Crest - Hounds - Rolled together - Kettering - Putting the dog to sleep

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-antlers-23-04-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Russian Circles, een drietal uit Chicago , heeft al vier 4 cd’s uit, maar het is nu net met die laatste ‘Empros’ dat ze in Europa doorbreken . En terecht, want het trio verdient het met hun gekruide mix van postrock/-metal/mathcore/’70s hardrock en  experimental. Ze zorgen voor een filmisch, donker, grauw landschap en  invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op hun plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten.  En ze combineren het met een hard, vettig en krachtig geluid van de nieuwe sensaties als Kylesa en Baroness.

Power en Intensiteit met een verwoestende dreiging, destructie , razernij maar evenzeer een bedwelmende trip van subtiele schoonheid, die prikkelt door de verrassende wendingen , variaties en tempowisselingen. Een band zonder oogkleppen, die zich onderscheidt, en heel wat invloeden verwerkt en samenbrengt.
Hun song- en cd titels zijn eenvoudig geformuleerd; een korte indruk en gedachte, soms moet dat niet meer zijn . De band zorgt voor een verfrissende wind . Een volle Magasin 4 ging ervoor . Ze werden bij elk nummer warm onthaald  en dat deed hen enorm veel deugd . De nummers klonken boeiend en inspiratievol , hebben niet de geijkte hard-zacht trucs en ‘het tandje erbij’ gaf elan.
Een machtig concert hoorden we. Ze stonden opgesteld in een donker decor , met enkele witte spotlights in kikvorsperspectief … Eerst hadden we een slowmotionpresentatie van het oudje “Carpe” uit het debuut ‘Enter’, die crescendo ging en af en toe explodeerde;  “Harper Lewis” deed het tempo verhogen en intrigeerde met de groovende ritmes van Battles . De impulsen en het samenspel zat snor en intussen was trio was goed op dreef gekomen. “309” en “ Batu” waren directer, krachtiger en ‘straight in your face’ , niet vies van effects. En “Youngblood” kon zomaar geplukt worden van … opnieuw Battles; de broeierige, bezwerende intensiteit en de explosies tussenin maakten de songs spannend. Een bedreven “Mladèk” en het tweede oudje “Death rides a horse” besloten overtuigend.

In de nuances en de dynamiek kon de volumeknop ferm worden opengezet; dit stoorde op geen enkel moment, want op het ingenieuze  materiaal was het trio enorm op elkaar ingespeeld, en hebben ze met kunde en kennis op z’n Motorpsychos een indrukwekkende, overweldigende set gespeeld … Na Dour 2011 en de Magasin 4, binnenkort in de Kreun, Kortrijk!

Russian Circles is ‘on tour’ met het Californische Deafheaven  die hun harde werk met screamo’s afwisselen met zachtere, opbouwende stukken . De groep laveert ergens tussen postrock en blackmetal en in de effects klinkt shoegaze door. Vindingrijk en niet vast te pinnen binnen één genre …

Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel

Eindelijk zou ik voor de eerste keer Focus live aan het werk zien. Het was er vroeger nooit van gekomen. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Vreemd, vooral omdat de band altijd al één van mijn favorieten geweest is. Die vreemde mix van wondermooie melodieën, tempoveranderingen, jazz, klassiek en vreemde vocale uithalen van Thijs van Leer spreekt mij heel erg aan.

Ik trok eerder sceptisch naar de Roma, na mijn oorverdovende ervaring met Golden Earring in de Lotto Arena enkele maanden geleden. De bands uit mijn jeugd bestaan voor het grootste gedeelte uit zestigers, die meestal wel over hun hoogtepunt heen zijn. Slechts enkele honderden fans hadden de weg naar Antwerpen gevonden. Een groot gordijn moest de zaal in tweeën delen, zo weinig opkomst was er. Maar de afwezigen hadden deze keer volledig ongelijk. Het concert was boeiend en zeer genietbaar. Niet zoals de meeste andere concerten, waar de helft van de toehoorders komt om voortdurend te staan schreeuwen in elkaars oren, waren hier ECHTE fans komen opdagen, een enkeling niet te na gesproken.
In de nummers van Focus komen stiltes voor, heel vreemd in een popconcert. Maar het was tijdens die stiltes ook stil in de zaal. Een zeer aangename ervaring. Bovendien was het volume nooit te hoog, waarschijnlijk door een perfecte afstelling van de balans.
Een recht toe, recht aan opstelling op het podium, zonder veel lichteffecten. Gewoon muziek, geen voortdurend gewissel van gitaren. Het Hammondorgel van Thijs van Leer ziet er zeer aftands uit en heeft zo te zien al veel oorlogen overleefd, evenals zijn eigenaar. Thijs zelf ziet er heel gewoon uit, goed in het vlees, met de muts op het hoofd en heel vriendelijk. Een bewonderenswaardig man. Je moet het maar doen. Ooit kwamen hordes fans opdagen op zijn concerten, maar je ziet dat hij ook voor een klein publiek zichzelf volledig geeft. Hij gaat op in de muziek, dit is niet gewoon routine. De man is een echte muzikant, dat voel je zo aan: klassiek, jazz, pop, hij mengt alles moeiteloos door elkaar.
De andere bandleden zijn even virtuoos. Drummer Pierre van der Linden, ook een krijger van het eerste uur, is ongelooflijk goed. Het is heel duidelijk dat hij naast de pop ook veel ervaring heeft met jazz en avant garde. Hij is niet alleen ritmesectie, hij speelt zijn eigen partij, steeds weer anders. De jonge gitarist Menno Gootjes past perfect in de groep. Hij haalde uit zijn Gibson zowel heel zachte melodieën als loeiharde riffs. Kan ik hem via deze weg overtuigen in de groep te blijven? Ook bassist Bobby Jacobs is zeer goed. Hij vormt een prachtig duo met de drummer.
Het optreden begon met “Focus 1”, gevolgd door “House Of The King”. Opwarmertjes, en tamelijk routineus gespeeld. Maar met “Aya-Yuppie-Hippie-Yee” uit ‘Focus 9’ kwamen ze los. Na “Focus 7” en het lange “Eruption” (met een meeslepende versie van “Tommy”) kwam “Sylvia”. Een eerste hoogtepunt en tijd voor de pauze.
Thijs van Leer zette het tweede deel in met “Moving Waves”, heel intiem en solo gebracht. Toen kwam “Le Tango”, een voorsmaakje van hun volgende CD, ‘Focus 10’. Goede song, dat belooft! Het minder bekende “Sylvia’s Stepson” werd gevolgd door “Harem Scarem”, een zeer verrassende en afwisselende track uit ‘Hamburger Concerto’. Ideaal om solo’s in te lassen. Menno Gootjes sleepte ons mee met zijn virtuoze en geïnspireerde solo, terwijl Bobby Jacobs nadien niet voor hem onderdeed met zijn bas.
Daarna bracht Thijs van Leer een prachtige fluitsolo, met streepjes Bach en andere invloeden, zette zich aan het orgel en begon met zijn ‘stemoefeningen’. Ongelooflijk wat een stembereik hij heeft. Van een heel lage noot klom hij op tot een hele hoge, waarna de band keihard inviel met “Hocus Pocus”, hun grootste hit. In feite is dit niets meer dan een gitaarriff, gevolgd door enkele maten drums en een onvoorspelbare inbreng van Thijs, waarna alles opnieuw begint. Maar het werkt ongelooflijk goed, telkens opnieuw!
Als bis hoorden we “Focus 3”, een prachtige afsluiter van een unieke avond.

Thijs van Leer nodigde ons uit om na het concert even te gaan verbroederen met de band in de lobby. Misschien doe ik dat wel volgende maand in het Kursaal van Oostende, waar Thijs van Leer optreedt met een sopraan en groot symfonisch orkest. Ik ben benieuwd wat dat wordt…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/focus-21-04-2012/

Organisatie: De Roma, Antwerpen

De Nits - lotgevallen van een vergeten wereldgroep
Het zal Kraantje Pappie en zijn gevolg worst wezen, maar er was ooit een tijd dat The Nits behoorden tot de hipste Nederlandse bands van hun generatie. Wie in de 80ies en early 90ies boven de Moerdijk op zoek ging naar melancholische Nederpop, orkestrale kamermuziek of progressieve kleinkunst kwam steevast uit bij dit Amsterdamse los-vast collectief rond songsmid Henk Hofstede, percussionist Rob Kloet en keyboardwonder Robert Jan Stips. Jarenlang regende het Edisons, Gouden Harpen en nationale popprijzen ten huize Hofstede & co, maar de jongste twee decennia heeft het trio toch flink wat airplay moeten inboeten.
Nu is commerciële aandacht nooit echt een drijfveer geweest voor The Nits. Meer nog, de groepsleden staan er op om “The” uit hun bandnaam te weren om hun eigenzinnige Hollandse roots niet te verloochenen voor gratuit buitenlands succes. Voor De Nits zelf blijven de artistieke gloriejaren gewoon verder duren, en wordt ver buiten het bereik van de commerciële schijnwerpers met de regelmaat van de klok een nieuw album bedacht in hun Amsterdamse hoofdkwartier De Werf.

De halflege theaterzaal van de Gentse Vooruit vormde afgelopen zaterdag het sfeervolle decor voor de jongste zaalshow van het Amsterdamse trio, dat met ‘Malpensa’ net haar 21ste studioalbum uit heeft. De titel verwijst naar de internationale luchthaven van Milaan, maar ook andere wereldlijke oorden hebben op de één of andere manier bijgedragen tot de sfeer op de nieuwe plaat. Fans van De Zevende Dag op zondagmorgen kennen ongetwijfeld reeds “Five Fingers”, de op een Egyptische folkbeat drijvende nieuwe single waarmee de set avontuurlijk werd geopend.
Ondanks de 38 (!) dienstjaren van Hofstede als minzame frontman van De Nits zijn bij de Amsterdammer nog maar weinig sporen van enig communicatief verval te merken. Gestoken in een te groot zwart maatpak en dito deukhoed vertelt de globetrotter in Hofstede honderduit over zijn reisverhalen, waarin hij graag een al dan niet fictieve hoofdrol voorziet voor zijn muzikale helden. Zo komt Joni Mitchell in “Home Before Dark” als enige klant langs Hofstede’s denkbeeldige tankstation in een godverlaten Amerikaans stadje. Of vinden zijn fascinatie voor melancholische treurwilgen en The Beatles elkaar in “Nick In The House Of John”, het surrealistische verhaal over Nick Drake die ronddwaalt in de leegstaande parelwitte villa van John Lennon na diens emigratie naar The Big Apple. Maar evengoed kan ook Nederland’s enige rock’n’roll animal Herman Brood op de stille bewondering van de Nits frontman rekenen. Die paar dagen ooit samen op tournee in Berlijn worden op het nieuwe album herdacht met het Duitstalige “Schwebebahn”, een muzikale kwinkslag geïnspireerd door Trio’s “Da Da Da” tegen een achtergrond van welgemikte zwart-wit projecties op twee veelhoekschermen.
De Nits vormen niet enkel een muzikaal vehikel voor Hofstede’s verhaaltjes, maar bieden tevens een thuis voor een aantal rasmuzikanten. Dat er op het podium ook visueel iets te beleven valt is grotendeels de verdienste van het inventieve percussiewerk van Rob Kloet; de man aanspreken als de drummer van de groep is dan ook een regelrechte belediging voor de neo-zestiger. De tandem Hofstede-Kloet werd in de Vooruit voorts versterkt door de boomlange Laetitia van Krieken, die voor de gelegenheid de geblesseerde Stips verving en met haar fraaie engelenstem wat extra dramatiek toevoegde aan de meer intimistische nummers.
In het eerste deel van de set kozen The Nits vooral voor recenter en dus minder bekend werk, en moest het publiek het stellen met het vrolijke anti-voetbal lied “J.O.S. Days” en de ingetogen pianosymfonie “Cars & Cars” als enige radiohits. Wie tijdens de pauze een Duvel achterover sloeg werd bij aanvang van het tweede deel van de set echter net niet in slaap gewiegd in de fluwelen zeteltjes. “Jazz Bon Temps’ en “Blue Things” zijn op zich wel genietbaar, maar kabbelden wat te braafjes voorbij om de set echt boeiend te vervolgen. Net op tijd greep van Krieken naar de accordeon om een magistraal “Adieu, Sweet Bahnhof” in te zetten, onmiddellijk gevolgd door de eerste echte Nits hit “Nescio” die ondertussen net geen 30 kaarsjes mag uitblazen.
Ook tijdens de twee bisrondes ging het feest der herkenning gewoon verder met “The Bauhaus Chair”, het onvermijdelijke “In The Dutch Mountains” waar Hofstede ongedwongen publieksparticipatie vroeg en kreeg, en een in bloedrode spots gedrenkt “Sketches Of Spain” waarmee de bijna twee uur durende set werd uitgewuifd.

Dat het publiek uitgerekend op Record Store Day maar met mondjesmaat de weg vond naar de Vooruit is best wel pijnlijk voor een groep die altijd veel aandacht heeft besteed aan haar artwork. Wie Kraantje Pappie al na een halve luisterbeurt beu is weet dus volgende keer waar naar toe.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Roma, Antwerpen (een dag eerder)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nits-20-04-2012/

Organisatie Culturavof, Kasterlee + Vooruit Gent