Het is duidelijk dat Mr. Scruff in ons landje de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen. Drie uiterst geslaagde Democrazy-edities in Gent in 2009, 2010 en 2011 zullen hier ongetwijfeld toe bijgedragen hebben. ‘Dé nieuwe sensatie’ hoorde ik wel eens vertellen van mensen die hem nog niet eerder kenden. Een sensatie zal hij altijd zijn, maar van nieuw is al lang geen sprake meer. Andrew Carthy startte zijn dj-carrière begin jaren negentig op Sunset Radio in Manchester en al gauw kwam deze in een stroomversnelling terecht sinds hij midden jaren negentig door DJ Food geïntroduceerd werd op het gerenommeerde Ninja Tune label.
Naast marathon-DJ staat hij ook bekend als cartoonist, tea company owner, whale saver en bovenal als producer met een wel heel typische sound waarin altijd een zekere dosis humor zit verwerkt. Scruffy komt niet zomaar een uurtje plaatjes draaien. Nee, als hij komt, draait hij minstens een vijftal uren zelf aan de knoppen met zijn eigen visuals op de achtergrond en gewapend met een zak vol 12-inch en 7-inch vinyl. Voor zijn avond in de Vaartkapoen hebben we alvast onze beste dansschoenen aangetrokken. Wat hij gaat brengen ben je nooit zeker. Wat wel vaststaat is dat hij er elke keer opnieuw een heel vet eclectisch 'feel good-feest' van maakt. En dat werd het ook...
Elke dj-set is anders maar toch bouwt Scruff telkens wat zekerheden in. Starten doet hij altijd met een heel jazzy, downtempo sfeertje. Eenmaal de zaal aan het vollopen is, haalt hij wat meer dansbaar materiaal boven. In zijn sets zit nooit echt een lijn. Aan tien muziekstijlen per uur knalt hij zichzelf door de avond. Zijn stijl kan je omschrijven als funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks
en ook een beetje hip hop. Volgens mij is hij naast Gilles Peterson één van de enigen met zo divers materiaal zo een consistente set kan brengen en een volledige zaal voortdurend in beweging houden. Alles loopt lekker vloeiend door mekaar. Van een 80 BPM reggaeplaatje schakelt hij naadloos over naar 155 BPM future garage track. Dit maakt zijn sets ook zo uniek en zonder twijfel zijn deze swings van soul en funk over house en latin naar dub en reggae een katalysator voor de onvervalste 'happiness' bij het publiek. Nooit krijg je het gevoel dat deze swings fout zijn. Scruff speelt zelden hits, met uitzondering van zijn eigen materiaal dat telkens heel erg wordt gesmaakt door het publiek. Vrijdag konden we zijn “Jazz Potatoe”, “Spandex Man”, “Chicken In a Box” en natuurlijk ook zijn “Get a Move On” en “Pickled Spider” horen. Afsluiten deed hij stipt om 2u.00 met "Music Takes Me Up". Stilletjes hadden we gehoopt dat hij het einduur ruim zou overschrijden. Het publiek schreeuwde dan ook heel terecht naar meer.
We hopen dat Vk* net zoals Democrazy hiervan een jaarlijkse traditie maakt. Brussel kijkt er in ieder geval nu al naar uit.
Wie ook bevangen wil worden door de good vibes van Mr. Scruff , kan deze zomer nog terecht op 'Feest in het Park' in Oudenaarde.
Naar goede gewoonte gooit hij zijn set voor beperkte tijd te grabbel. Download hier de integrale set van vorige vrijdag met de code 'vkvkvk'
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mr.-scurff-20-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Soap & Skin (with Ensemble)
Je kunt er niet van uit dat een optreden van de 22 jarige Oostenrijkse Anja Plaschg aka Soap & Skin, toch wel iets heel speciaals is . In haar ‘pop noir’ creëert ze een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; we baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven. Een aanzwellende dreiging, die durft te exploderen naar excorcisme … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
Dat haar gig en performance kippenvel bezorgt is overduidelijk . Inktzwart en Bikkelhard! Sommige momenten waanden we ons in een weerzinwekkende suspense films of als in de huidige zondagavond toptv series op 2BE of VT4 met ‘Fringe’ en ‘Terminator - the Sarah Connor Chronicles’ . Blij dat we af en toe eens naar adem kunnen snakken en er tikkeltje opluchting kan heersen …
Een perfectioniste is het getalenteerde, schuchtere, maar geëmotioneerde wonderkind. Haar set was net als twee jaar terug even pakkend als heftig! Zelf legde ze zich toe op haar geweldige stem, haar gevoelig en treurig pianospel en op haar laptopgeluiden van donkere, dreigende soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats. Het Ensemble vulde aan met violen, cello, trompet, contrabas en met de zus van … als backing vocaliste.
Een melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, die elan kreeg door de schaars gekleurde spotlights, de lange zwarte cape van Plaschg en de zwarte tenues van de bandleden.
Af en toe gunde ze haar publiek een blik en hoorden we een mompelend dankjewel om nét dat hardnekkige spanningsveld wat draaglijker te maken . Ze misstaat niet als actrice, die haar act zeggingskracht biedt door de handbewegingen en het gejaagd heen – en weer geloop.
Een veld van melodieuze schoonheid, dreigende spanning en apocalyptische taferelen … een wondere en bevreemdende leefwereld van bijna twee uur uit haar cd’s ‘Lovetune for Vacuum’/’Marche funebre’ EP en de pas verschenen ‘Arrow’.
Eerst werden we overdonderd door krachtige onheilspellende beats en basses van “Deathmental” om dan enkele fijne, breekbare composities te horen, “Craddlesong” , “Cynthia” en “Extinguish me” . Beeldend was de uitvoering van het onrustige “Big hands nails down” die door een mistige trompet de doom van Sunn O))) deed opborrelen .
Continu werd het publiek geprikkeld en heen en weer geslingerd , van een ingenomen “Surrounded”, naar de paranoia van “Thanatos”, die diep ons lichaam kerfde met de strijkers, tot de creatieve cover “Voyage voyage” van Desireless .
Tussenin donkere, duistere en gruizige nummers als “Fall foliage”, “The sun”, of het filmisch bezwerende “Meltdown”, die aan de film ‘Unstoppable’ kon gelinkt worden. Verderop was het sobere ingetogen “Lost” een aangenaam rustpunt door de piano, stemmige strijkers en haar puike vocals.
Ze haalt op het eind opnieuw straf uit met “Vater” , een song over de dood van haar vader, vol verrassende wendingen en met ijselijk gegil en angstaanjagende strijkers.
Ze bracht nog een sterke uitgebreide bis; een gemoedelijke “She’s crazy” en “Mr Gaunt pt 1000” wisselde ze af met snijdende versies van “Marche funèbre” en “Sugarbread”. En de twee covers die ze toevoegde, de V.U. “Pale blue eyes” en The Doors’ “The end”, werden op originele wijze aangepakt en opnieuw bewerkt; als een ratelende slag kronkelde ze rond de toetsen; twijfel en onzekerheid fungeerden als pepersaus en een declamerende Patti Smith was hier niet veraf!
Een adembenemende performance die gevoeligheid, emotionaliteit letterlijk kruisigt aan angst en kwelling !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na de aankondiging van de 2 Gentse gekende straatartiesten - Luc De Vos & Daniel Termont - werd al snel duidelijk dat ‘t Hof terug is van weggeweest. Luc beloofde 2 gratis vaten, Daniel schopte zijn verkiezingscampagne in gang met veel lof over West-Vlamingen (wat zou Gent zijn zonder?) en Democrazy die van Gent een muziekstad maakt op wereldformaat.
En dan natuurlijk ‘t Hof: Flip, Serge & 4T4 sprongen opnieuw op het podium alsof het 1999 was. Zeven jaar na het laatste album (‘Ezoa en niet anders’, 2005) staan ze hier opnieuw met ‘Stuntman’. In Februari een try-out in Eke (http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/t-hof-van-commerce/t-hof-van-commerce-try-out-een-uitermate-geslaagde-comeback/), in Maart in de AB (integraal online: <http://www.abconcerts.be/nl/abtv/p/detail/t-hof-van-commerce>) en dan eindelijk ‘thuis’ in de hoofdstad van West-Vlaanderen: ‘Gent’.
En Vooruit ging het: nummertjes van het nieuwe album (“Wupperbol”, “Stuntman”, “Kletser ip de biln”) in afwisseling met de ‘oude’ klassiekers. En dat werd gesmaakt door het publiek. “Tzal wel zin”.
Vloeiend en springend over het podium droegen ze de ganse Vooruit mee. Meezingen met de nieuwe nummers ging de reviewer wat moeilijk af, maar de gekendere nummers (als “Kom mor ip”, “Dommestik & levrancier”, “Zonder totetrekkerie”) konden op veel meeval rekenen, zowel van mezelf als de rest van de zaal.
Dat belooft alvast voor de komende zomer: Werchter mag ‘t Hof van Commerce al tot 2 maal toe verwachten (Werchter Classic 23/6 & Rock Werchter 30/6) en ook Tienen (Suikerrock 28/7) en Lokeren (Lokerse Feesten 03/08) zullen het geweten hebben.
Tussen hier en daar zal je ze ook nog hier en daar tegenkomen. ‘t Hof is opnieuw gelanceerd … !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-14-04-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/safi-en-spreej-14-04-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Kiss & Ride – Oftewel een mix van pure gitaar en moderne techniek, van live en samples. Deze wel zeer enthousiaste Italiaanse bleek de geschikte persoon om ons op te warmen die avond. Haar songs zijn soms ietwat excentriek maar al bij al aangenaam voor het oor, niet in het minst door een straffe stem. Afgezien van de soms net iets te lange bindteksten een zeer te smaken voorprogramma.
En een minuut of tien na negen is het dan zo ver. Sinéad O’Connor komt blootsvoets en duidelijk goedgezind het podium op. Vanaf de eerste noot van “The Healing room” zit de band er knal op. Wat een sound.
Al snel wordt duidelijk dat het eerste nummer geen toevalstreffer is. Het Koninklijk Circus hangt aan haar lippen. Wat volgt is een anderhalf uur durend concert dat geen seconde verveelt.
O’Connor komt vooral haar nieuwe album ‘How About I Be Me (And You Be You)?‘ voorstellen, maar weet dat perfect te combineren met klassiekers. Zelfs “Nothing compares to you” passeert de revue, op een bedje van milde gitaren. Het is muisstil in de zaal, en dat is het ook tijdens werk uit ‘Theology’ of het frêle “I am streched at your grave” waarbij haar fenomenale stem zonder enige begeleiding door het Koninklijk Circus zweeft
Er wordt zwaar ontroerd maar er wordt op zijn minst even zwaar gerockt. Nummers als “The last day of our acquaintance”, “Emperor’s new clothes” en bisnummer “Queen of Denmark” staan als een huis en doen één zeer dapper man op de parterre dansen alsof zijn leven er van af hangt.
Een straffe band en een vrouw met een monument van een stem vormen samen een geoliede machine die er zelfs geen moment aan denkt om scheef te lopen.
Je kan veel zeggen over Sinead O’Connor maar op 12 april, in het Koninklijk Circus, was ze 90 minuten mijn persoonlijke heldin.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sinead-o-connor-12-04-2012/
Uit de overvolle lentekalender van de Aéronef in Lille hadden we het optreden van Blood Red Shoes met stip aangeduid. Dat het Gentse Wallace Vanborn als voorprogramma fungeerde, konden wij enkel maar toejuichen.
Aangekomen in de gezellige Aéronef Club was meteen duidelijk dat het merendeel van het publiek uit landgenoten (zelfs eerder streekgenoten) bestond. Met hun nieuwe album ‘Lions, liars, guns and god’ mochten de Gentenaars een halfuurtje opwarmen. Vanzelfsprekend legde het trio de nadruk op de nieuwe nummers; "Marching sideways" en "The plunge" beten de spits af, volgens het typische Wallace Vanborn recept: catchy stonerrock - strakke drums - pompende bas, met vette riffs en de kenmerkende stem van Ian Clement.
Het trio doet een 20 tal supports voor Blood Red Shoes en staat op de rand van de doorbraak. Deze live ervaringen kunnen de band maar ten goede komen … Hun nieuwe single "Cougars" - reeds opgenomen in de StuBru Afrekening- zat in het midden van de set en was al goed ingeburgerd bij de fans!
De recente "White river" en "We are what we hide" scoorden goed voor WV. Overtuigend dus, die Noord-Fransen als Vlamingen aan de merchstand bracht …Op het lang uitgesponnen "Cowboy Panda's Revenge" , uit hun debuutcd , gooiden ze nog eens alle remmen los en konden ze tevreden terugblikken op een goede start van hun Europese tournee.
Blood Red Shoes is het ' muzikale huwelijk' tussen gitariste Laura-Mary Carter en drummer Steven Ansell. Het sympathieke duo , onlangs hun derde plaat uit, zijn graag geziene gasten op de Europese podia.
Met de huidige single "Cold" en "Don't ask" trokken ze meet af aan fel van leer en zetten ze de Club direct in de fik. Door de uitgebalanceerde playlist, die wisselde tussen de classics uit de eerste 2 platen en het nieuwe werk ,overtuigde het tweetal moeiteloos.
Op het geweldige "I wish i was someone better" zagen we een eerste crowdsurfer. Een eerste glimlach al op Steven’s aangezicht.
Halverwege de set werd wat gas teruggenomen met de melodieuzere "7 years " en "Silence and the drones" , beiden uit de laatste plaat.
Duidelijk is dat de band gevarieerder en ietwat experimentjes aanhaalt, zoals we konden horen op "In time to voices” en het zalige "Lost kids".
Blood Red Shoes maakte indruk. Een formule die werkt: Carter met haar scheurende gitaar en haar veelzijdige stem, in combi met de voortstuwende drums van Ansell. Een vibe die aansloeg op het dolle publiek.
Het poppy "I'm getting boring by the sea" ,uit het debuut, was het volgende ‘feelgood’ nummer die de Club deed dansen en een knap staaltje was van hun samenzang.
Trouwens, dit was een geweldige catchy set van een goed uur, die de magie tussen het duo in de verf zette .
Een bis van 2 toegiften namen we er maar al te graag bij. Het dreigende en langzaam opgebouwde "Colours fade" werd gevolgd door een weergaloze uitvoering van "Je me me le perds”; wat een bom en finale mokerslag die de punksong van 90 seconden gaf, die het publiek knockout sloeg!
Het was duidelijk dat de chemie tussen de twee uit Brighton nog lang niet uitgedoofd is en zij moeten zeker opnieuw gecheckt worden o.m. op Les Nuits Bota en de komende festivalzomer. Energieke acts als dit zijn immers dun gezaaid ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-12-04-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-12-04-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
Na een kleine time out tussen 2004 – 2008 zijn de broers Phil & Paul Hartnoll terug van de partij en kunnen we hen bewonderen met die typische lasbril dito zoeklichtjes aan. Achter hen een groots projectiescherm en rond hen allerhande constructies die ons doen baden in hun kenmerkende ambienttechno, van zalvende, bedwelmende , hypnotiserende klanken en pulserende , aanzwellende en krachtiger wordende beats.
Ze maken er werk van, net als de huidige dance acts, het podium vol elektronica en visuals te stoppen. Met het comeback album ‘Wonky’ en tekstvellen als “Intergalactic mutants, we are your friends” waanden we ons in een vredig intergalactisch stelsel met o.m. allerhande kleurrijke kristalstructuren en ruimtewezens gerichte boodschappen op het grote scherm . Straf spul van die twee!
Muzikaal groeven de broers diep in de tijd en werd hun recente cd voorop geplaatst. Geen “Satan” of “The box” - toestanden , zoals bij het vorig optreden op de Lokerse Feesten (2009); die nummers werden met de mantel der liefde bedekt, door het feit dat de broers de boel met de juiste vibe konden opzwepen .
Het publiek in trance krijgen en de AB omtoveren tot een broeierige Club was de opdracht waarin ze ‘en verve’ in slaagden . Van het trancegericht web “One big moment” en “Straight sun”, ging het naar een meer aanstekelijk geluid …’faster, harder, better en stronger’ op z’n Daft Punks! Al vroeg zat het oudje “Halcyon + On + On” verweven , waarin ze Belinda Carlisles “Heaven is a place on earth” mixten . Songs als “Beelzedub” en “Belfast” nodigen uit tot een ‘smiley’ op het aangezicht.
De techneuten dreven het tempo op en palmden stelselmatig het publiek in; meer en meer zweterige lichamen op songs als “Wonky” en “Stringy acid”; hier werd je gedwongen te dansen . Wat een clubby sfeertje! We voelden sprankelende bubbels om ons heen . Een sterke act trouwens, die dan met “Where is it going” en “Chime “ de perfecte apotheose vormde.
Een beleven van Ruimte , Sterrenstelsels en ons aller Moeder Aarde zijn Orbital fans niet vreemd ; hun roemrijke roots lopen moeiteloos door het nieuwe materiaal. De 45 + rs toonden nog eens hoe sterk hun invloed wel was op de huidige dance!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/orbital-12-04-12/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vijf multi-talenten uit UK, Breton, hadden we in het vizier met de single “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie … Fijne muziek van een creatieve band, die verrassend met sounds omgaat: elektronica, soundscapes, bleeps, zware bassen, hitsende drums en ritmisch bedwelmende, pulserende en knisperende, neurotische beats. Jawel een arsenaal synths, toetsen, gitaar, bas, drums en een mengtafel waren te zien.
Je kon het allemaal horen van een kwintet , die projecties koppelde aan hun sound en hun kunstenaarshart aan een volle Ronde liet aanschouwen . Het debuut ‘Other people’s problems’ werd er snel door gejaagd , want in een kleine 50 minuten was de set af … Een moderne ‘new rave’ stijl , die beelden van bands als Metronomy, Klaxons, Friendly Fires, !!!; The Rapture, Radio 4, LCD Soundsystem deed opborrelden , en toch ergens de mosterd haalde bij een Gang Of 4, A certain ratio en Cabaret voltaire in die elektronica en drums. Maar ook de dwarrelende ritmes van Foals en Bloc Party horen we . Zij hebben hier ‘iets’ dat hen veelbelovend maakt …
Een gretig klinkende band, die potentieel in huis heeft, en aanstekelijk poprockende/synth dance produceert! Het broeierige “Oxides” opende en toonde al meteen het avontuur in de geluidjes aan; een orkestrale outtro sierde . De synths klonken op “Pacemaker” , “Elektrician” en “Governing correctly” diep door. De single “Edward the confessor” dan werd sterk onthaald en had het meest in huis.
De punkfunk prikkelde vooral in het tweede deel , en een diepe dreunende bas vulde aan o.m. op “Wood & plastic” en “RBI”.
De paar ‘unknown’ tracks lieten een even sterke indruk na en maakten het plaatje van Breton ‘compleet’, die zich opwierp als één van de ‘Ontdekkingen’ om naar uit te kijken . Zeg niet dat we er niet vroeg bij waren om de jonge gasten aan het werk te zien …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/breton/
Organisatie: Botanique, Brussel
Peter Doherty mocht de ’30 jaar Democrazy’ concertreeks aftrappen in de Gentse Vooruit. Het was het 2de optreden op zijn minitour waarin hij de Benelux doorkruiste. Links en rechts had ik al opgevangen dat Peter’s optreden daags voordien in Luxemburg een complete ramp was geweest: drie kwartier te laat en slechts een handvol nummers op 2 uur. Zal hij het dan nooit leren?
Voorprogramma Tiny Legs Tim leverde aardig werk af, onder het goedkeurend oog van Doherty zelf. Midden in diens set stak hij zijn hoofd namelijk door het gordijn, wat wel eens kon betekenen dat hij stond te popelen om er aan te beginnen …
Niks was minder waar, ruim een halfuur te laat kwam hij het podium opgestrompeld in een veel te dikke winterjas en sjaal. Het duurde ongeveer een halve minuut vooraleer ik doorhad dat het getokkel op zijn gitaar de intro van “Last Of The English Roses” moest voorstellen. Na het nummer verontschuldigde hij zich met het excuus dat hij nog maar pas wakker was. Vreemd voor iemand die in de begindagen van Babyshambles tot 7 dagen aan een stuk wakker bleef bij wijze van wedstrijdje met toenmalig gitarist Patrick Walden. (voor de geïnteresseerden: Pete won en verklaarde later dat het much more hardcore is dan crack en heroïne). Vervolgens kreeg hij van een fan een schilderij. En zo kreeg hij wel meerdere ‘cadeaus’ toegeworpen. Een greep: zeep (zo slecht zag hij er nu ook weer niet uit), brieven, een Russische medaille uit het communisme,… Die cadeautjes om de haverklap haalden de vaart, als die er al was, uit het optreden. En eigenlijk zou Pete op al die dingen niet mogen ingaan, maar zo is hij nu eenmaal, té goed voor z’n fans.
Na een aantal nummers hield hij het voor bekeken en verdween hij een klein kwartier. Het zag er echt naar uit dat het gedaan was. Maar hij kwam terug, deelde bekertjes uit aan iedereen op de voorste rijen en schonk rode wijn uit. Hij speelde een aantal Libertines-klassiekers als “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “Don’t Look Back Into The Sun” maar ook minder bekende nummers als “You’re My Waterloo”, “East Of Eden”, “Horror Show” en “At The Flophouse”. Covers “Twist And Shout” en “The Needle And The Damage Done” behoorden tot de hoogtepunten.
Vlekkeloos gespeeld waren de nummers niet, maar je kan er niet omheen dat het desalniettemin ijzersterke songs zijn. Tegen het einde toe ging het ook allemaal de betere kant op en het leek erop dat hij zijn draai gevonden had en niet meer wou stoppen. En met een anthem als “Fuck Forever” krijg je gewoon altijd de zaal wel mee. Helaas had het overgrote deel van de zaal het dan al opgegeven. Enkel de trouwe (en bijzonder uitzinnige) fans op de voorste rijen zullen echt iets gehad hebben aan dit optreden. Mensen die hem nog niet goed kenden zal hij niet overtuigd hebben en nieuwe fans zal hij bijgevolg ook niet gemaakt hebben.
Na “Fuck Forever” zette hij zich neer om zowat alles te signeren wat hij toegestopt kreeg. Het ging van een concert naar een signeersessie, terwijl het ook al een beetje de vaart genomen had van een comedyshow. (Let’s face it: grappig is hij in ieder geval!) Het was misschien wel meer ‘An Evening with Peter Doherty’ dan ‘Peter Doherty in concert’ maar z’n trouwe fans, die altijd rekening houden met een ‘worst case scenario’, aanvaarden dat ook gewoon.
Peter had duidelijk nog geen zin om te stoppen en pakte zijn gitaar op voor het hoogtepunt. Het wondermooie “Albion”, Libertines klassieker “What Katie Did” en een nieuw nummer sloten de set af. Hij verontschuldigde zich voor het optreden en vroeg of we ‘please, please, please, please, please’ geen video’s op youtube wouden plaatsen en dat hij al ergere shows gegeven had dan deze … maar niet veel.
De slotsom? Peter zoals we hem kennen, want wie een cleane Pete verwachtte kwam bedrogen uit. Maar eerlijk: ‘what else did you expect from Peter Doherty?!’
Organisatie: Democrazy, Gent
Jim Jones Revue - Ondergetekende had het immense geluk om vorige week in Londen in The Venue JJR te mogen hebben doorstaan. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren zeventig een dikke negen honderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly à la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Londen nog geen Schauvlieghes rondlopen en JJR zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten.
Bovendien beloofde de zanger dit netjes te zullen overdoen in Brussel. Daarin zijn Jim Jones Review toch niet voor de volle pond in geslaagd. Reden: Hun set moest korter en stiller, waardoor de volle ontploffing niet kon komen, en het publiek zat eerder te wachten op de thuismatch van Black Box.
Black Box Revelation: Stipt om negen uur stak BBR de AB in brand met het voor de hand liggende “Set your head on fire”. Wat meteen opviel (naast de muziek dan) was de subliem eenvoudige maar geniale decor en belichting. Met onder andere “High on a wire”, “Gravity blues”, “Rattle my heart” zat het vuur goed in de lont en konden we met volle teugen genieten van het nieuwe Crazy White Man.
Ook dit is volgens hun gekend recept geschreven: een handvol akkoorden (maximum 4), een doorgedreven drum, een de-octaver voor de bas en enkele loops bouwen alles gelaagd op en Paternoster krast er een paar krijsende solo’s tussen.
Je kan misschien likkebaardend de gitarist, die er duidelijk zin in had, bewonderen, ikzelf ben ervan overtuigd dat het de drummer is die alles rechthoudt. Achter de PA stond manager Jan Theys als een strenge maar goede huisvader goedkeurend te knikken.
Maar toch begon halverwege de geoliede machine eventjes te sputteren. Hun pogingen om ons van ons sokken te blazen zijn wel meer dan verdienstelijk, hun concept en uitvoering niet bijster origineel en er zijn bandjes genoeg die hetzelfde helaas iets beter doen. Dit zal hun definitieve doorbraak in het buitenland en andere continenten afremmen. Bovendien heeft Jan Paternoster als gitarist net dat iets tekort om zich te meten met de grote helden, te beginnen met onze binnenlandse Mauro’s, Blocks en Clarysses. Bewijze hiervan het laatste en tevens langste nummer van de set “Sealed With Thorns”. Een overigens prachtig nummer volgens het hierboven beschreven klassieke BBR-recept, maar met in de lange solo mij toch iets te veel schoonheidsfoutjes.
Een mooie thuismatch, geen hattrick.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Live Nation
De sympathieke bende van Isbells koelde de oververhitte kasseistroken van Paris-Roubaix af. Na de feestvreugde van zo’n helse rit voor onze Tom Boonen, konden we vanavond rustig in een donker decor nagenieten. Stilletjes uitblazen met kaarslicht, een stukje kaas , een glaasje wijn én de muziek van Isbells op de achtergrond .
Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs. De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!) en een uitwaaierende blazer trekken op “Elation” en “Erasure & death” , niet toevallig op het eind van de set te horen, met dubbele percussie, een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Intussen ondergingen we de heerlijke pracht en sprookjesachtige sound van de tweede cd, van de titelsong “Stoalin’” en “Falling in & out” , die ons lieten meedeinen op de golven van de zee, naar een broeierige “Heading for the newborn” en “Heart attack” , die elan kregen door de subtiele betoverende geluidjes op piano, vibrafoon om uiteindelijk te stranden op de single “Illusion”. Alles kwam op z’n plaats hier en de gitaarslides en de blazer scherpten het aan.
Het kon nog warmer door de footticks op het podium , “Baskin’” die ze breiden aan “As long as it takes” . ‘Campfiresongs’ die zelfs geen versterking meer dulden .
Op de laatste songs haalden ze nog een krachttoer uit met de leden van Renée, die het samenhorigheidsgevoel onderling én met het publiek versterkte.
Op die manier waren “Reunite” en “Time is ticking” goede afsluiters, want de tijd tikte zachtjes voorbij met de aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs van Isbells ...
Ook de support Renée intrigeerde .Ze moet nog wat onwennigheid overwinnen als ze haar gitaar stemt, maar haar sing/songwriter popsongs zijn om U tegen te zeggen: intieme, breekbare ‘lofi’fluisterpop, met een zachte fluwelen , indringende stem . Songs die vanavond kleur kregen door een heuse band met cello, piano en drums .
Renée Sys heeft de kunst van het songschrijven onder de knie en brengt fijn gearrangeerde composities als “Elegant elephante” en “Belly dancer” . Avondlijke beelden en zachtjes tokkelende regendruppels tegen een zolderraam worden opgeroepen en de huppelende melodietjes op “Tik à tak” en “Dum dum dum” (die ze natuurlijk tot op het eind bewaarde) zorgden voor afwisseling …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/isbells-08-04-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-08-04-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Jaren geleden - het zijn zelfs decennia - sleurde een stem van een Sirene ons de grote tent op Dranouter binnen. Het aanblik was - zo mogelijk - nog puurder dan de klank: een hoogblonde engel en een harp onder een fel witte spot. We waren verleid, verloren én gewonnen. Tot zover de herinnering die ons dwong om de Canadese Loreena McKennitt in het Koninklijk Circus voor een tweede keer te gaan aanbidden want voor het eerst in vier jaar (in 2008 was ze ook al op Dranouter) kwam ze terug naar België en Europa bij uitbreiding. Herinnering en belevenis, dat hadden wij en dat brengt McKennitt ook zelf: herinnering aan en herbeleving van een mystiek verleden op een manier waarin emotie en perfectie samenvloeien.
Het is meesterlijk wat ze doet. Zowat alles wat ze doet. Ze is zangeres, componiste, muzikante en zakenvrouw, want nadat ze in 1985 haar eerste album (‘Elemental’) ineen vouwde, volgde een carrière die de hoogte van haar stem nog overtrof. McKennitt is een van de meest succesvolle onafhankelijke muzikanten in Canada. Ze richtte snel haar eigen platenlabel Quinlan Road (1985) op en verkocht intussen haast 15 miljoen cd’s, met ‘The Visit’ (1991) als grootste slokop. Met haar jongste ‘The Wind that shakes the Barley’ keert ze terug naar de essentie van haar eerste album dat ze toen nog in cafés, clubs en op straat verkocht.
Het lijkt een sprookje, net als haar muziek, dat eerder ‘muzaïek’ benoemd kan worden. Ze put uit de Keltische traditie waar ze gedichten als een mozaïek met haar muziek in elkaar legt en oude teksten nieuw leven inblaast. Ze is een gigant in haar genre, al is dat genre moeilijk te labelen. Folk ja – en toentertijd stond ze perfect op het toen nog Folkfestival Dranouter – maar er schuilt zoveel meer in haar muziek. Invloeden en restanten van verschillende stijlen en culturen, zelfs Middeleeuwse en klassieke en mystieke snuifjes, al blijft de Ierse (en Schotse) ondertoon wel de leidraad. De Canadese heeft haar eigen roots ook in de highlands en trok er meermaals naartoe, zo vertelde ze glunderend in de Cirque Royal.
Melancholie is haar handelsmerk in dit alles. Met de ‘Celtic Footprints Tour’, keert ze effectief terug naar de Keltische muziek van Ierland, Schotland en Engeland. Het valt ook op hoe verschillend haar publiek is, al is de doorsnee fan wel de veertig voorbij, zo stelden we vast begin april.
Haar achtkoppige orkest - onder wie gitarist Brian Hughes, violinist Hugh Marsh en de blootvoetse celliste Caroline Lavelle, de drie ‘vasten’ die mooi naast haar stonden opgesteld net voor de rest van de live band - opende met “Spered Hollvedel”, zonder Loreena zelf, die wat later on stage kwam en zich achter haar grote harp installeerde voor “Morrison’s Jig”. De heel intieme sfeer werd meteen gecreëerd, mede door de sobere setting met occasioneel een sterrenhemel achter de band en vier kaarslichtbronnen – ook al uit een ver verleden maar met elektrische ‘kaarsen’ boven het podium. De lichtshow was minimaal, maar even gefocust als de sterke muzikanten.
La Loreena, die zich zelf grondig verdiept in haar songs, deelde haar historische kennis en betekenissen af en toe met haar Brussels publiek, ook in de vorm van levensanekdotes die zelfs grappig waren. Haar praatstem is trouwens al even breekbaar als haar sopraan zangstem en die blijft verbazend helder.
Zoals in een traditioneel theaterstuk splitste ze haar gig op in twee delen. In deel 1 spreidde ze al haar gamma uit van heel intriest (“The Emigration Tunes”) tot direct erna vrolijk opgewekt (“As I Roved Out”), zelf aan de accordeon meedansend. Net voor “The Bonny Swans” dat het eerste deel afsloot en een indrukwekkend duel was tussen de elektrische gitaar en de viool, stelde ze haar rist topmuzikanten voor.
Het tweede deel sloeg ze aan met de titelsong van haar laatste album “The Wind That Shakes the Barley”, heel intimistisch net als het daaropvolgende “Raglan Road”. Ze trok verder in het spoor van de Kelten en kwam uit in “Santiago” (De Compostella) waarin Hugh Marsh een indrukwekkend overrompelend stukje vioolvirtuositeit opvoerde.
Muzikale poëzie, dat is het wat McKennitt brengt en dat is zelfs letterlijk te nemen, want “Down by the Sally Gardens” en het ontroerende ‘Stolen Child’ zijn effectief gedichten van de Ierse poëet W.B. Yeats die uitvoerig gesitueerd werd. Tot driemaal toe kreeg ze van het Koninklijk Circus een staande ovatie. En wij stonden met plezier mee recht, maar dat had U wellicht al door. Betover(en)d, zo heet dat dan.
Setlist Deel 1: 1. Spered Hollvedel 2. Morrison's Jig 3. Bonny Portmore 4. The Star of the County Down 5. The Highwayman 6. The Emigration Tunes 7. As I Roved Out 8. Down by the Sally Gardens 9. The Bonny Swans
Deel 2: 10. The Wind That Shakes the Barley 11. Raglan Road 12. All Souls Night 13. Santiago 14. Stolen Child 15. The Lady of Shalott 16. The Mummers' Dance 17. The Old Ways
Bis: 18. Never-ending Road (Amhrán Duit) 19. The Parting Glass 20. Huron 'Beltane' Fire Dance
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/loreena-mckennit-07-04-2012/
Organisatie: Live Nation
Cool Soul Festival - Barrence Whitfield & The Savages - Soul... maar dan wel uit de garage
Wie bij het horen van Cool Soul dacht aan Michael Kiwanuka, Lee Fields, Charles Bradley, Eli 'Paperboy' Reed of Sharon Jones, toonaangevende namen die recentelijk het mooie weer maakten in de soul, kwam hier bedrogen uit. De organisatoren van dit festival, dat nog enkele andere steden in Frankrijk aandeed, zochten hun soul in de garage en het hoefde zelfs niet altijd soul te zijn maar de optredens waren er daarom niet minder dampend door.
Eerste vaststelling : de Zwitserse Mama Rosin was zonder dat er daar ook maar ergens melding van werd gemaakt uit de line-up verdwenen en blijkbaar vervangen door DJ J.L., een man uit de streek die zijn sixtiesplaatjes wat meer glans trachtte te geven door theatraal te staan meezingen.
Het festival ging pas echt van start met Wraygunn, een achtkoppig collectief uit Portugal rond de elastische zanger-gitarist Paulo Furtado. Ze brachten smeuïge garagesoul, die me meer dan eens deed denken aan The Make-Up, met veel aandacht voor de percussie (een drummer en een congaspeler). De zang, voorzien van een ferme Jon Spencer-tik, kon niet altijd overtuigen maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door twee uitmuntende zangeressen : Raquel Ralha en vooral de van een echte soulstrot voorziene Selma Uamusse, die trouwens elk moment dreigde te bevallen Die twee gaven het geheel bovendien dikwijls een exotische toets door wat junglegeluiden te produceren en brachten me zo Paulo Furtado's verleden als The Legendary Tigerman voor de geest.
Na deze bruisende show was het reppen naar de Aeronef-Bar voor Lewis Floyd Henry, een geboren busker uit Londen die in het verleden een paar keer gearresteerd werd voor het decoreren van openbare gebouwen. Desondanks bleek dit een zeer minzame mens die met een mini-drumstel aan de voeten wel een kruising tussen Bob Log III en Jimi Hendrix leek. Maar die vergelijking doet eigenlijk wat tekort aan zijn kunnen want zijn rammelende muziek stuiterde letterlijk alle kanten uit. Zo gaf hij zelfs, de Wu-Tang Clan achterna, een heus en bovendien gesmaakt rapnummer ten beste. Onvoorspelbaar, chaotisch en boeiend van begin tot einde, wat kan een mens nog meer wensen?
Van The Dustaphonics had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord maar toen ik drummer Bruce Brand op het podium zag verschijnen wist ik meteen dat dit goed zat. Bij mijn weten heeft deze veteraan uit de Londense garage-scene nooit in een slechte band gespeeld. Zijn c.v. oogt dan ook indrukwekkend :Thee Milkshakes, Len Bright Combo, Thee Headcoats, Link Wray, Hipbone Slim & The Knee Tremblers,... Maar ook de rest van dit internationale gezelschap mocht er zijn : Michael 'Bluesmith' Jablonka (ook uit Londen) op bas, vergeleken met zijn ontplofte kapsel is de haartooi van Marouane Fellaini een lachertje. De bijzonder sensuele, tot onder de oksels getatoeëerde en in hotpants flanerende zangeres Kay Elisabeth uit San Francisco. En ten slotte leider van de groep, de Frans-Spaanse zanger-gitarist Yvan Serrano-Fontova, ook gekend onder de naam Healer Selecta en tevens werkzaam als producer en dj. Dit bonte allegaartje bracht een uitzonderlijk stomende mix van soul, garage, rock-'n-roll en surf. De immer lachende Serrano bleek een excellente gitarist en Kay Elisabeth had alles wat een queen of soul zich maar kan wensen. Een adembenemende dame! Serrano had het ook even over zijn samenwerking met de vorig jaar overleden cultactrice Tura Santana, vooral bekend om haar rol in ‘Faster Pussycat! Kill! Kill!’ van ‘sexploitation’ regisseur Russ Meyer, waar hij duidelijk trots op was. Na een voorbijgevlogen set van maar liefst 19(!) nummers lagen we net niet uitgeteld tegen dek, maar tijd om te recupereren was er niet want in de bar waren Bob & Lisa al bezig. The Dustaphonics waren werkelijk een revelatie.
Het echtpaar Bob (Vennum) en Lisa (Kekaula) uit Riverside, Californië kent u wellicht van The Bellrays maar af en toe trekken ze dus ook met zijn tweeën de wereld rond. En in die intimistische bezetting moeten ze absoluut niet onderdoen voor die Bellrays, die soms last durven te hebben van onverteerbare hardrockneigingen. Hier was daar dus geen spoor van te bekennen. Met die geweldige stem van Lisa (met alle respect voor de anderen toch de beste van de avond) was de gitaar van Bob als begeleiding meer dan voldoende. Tussen de songs door nam Lisa haar man voortdurend op de korrel wat de entertainingsgraad alleen maar verhoogde. Tussen het vele mooie eigen werk ontwaarde ik ook een cover van "Baby what you want me to do" van Jimmy Reed. Bob & Lisa : het leek bescheiden maar was daarom niet minder indrukwekkend.
Het was al een flink eind na twaalven toen Barrence Whitfield & The Savages op het podium verschenen. Deze groep ontstond in 1984 in Boston en maakte met platen als ‘Barrence Whitfield & The Savages’ en ‘Dig yourself’ nogal wat deining in rock-'n-rollmiddens. Helaas bleef de belangstelling hiervoor steeds ondermaats en verdwenen ze rond 1990 van de radar om in 2010 onverwacht opnieuw op te duiken.
Van de oorspronkelijke bezetting bleven naast Barrence zelf (echte naam Barry White, vandaar het pseudoniem uiteraard), Phil Lenker (bas) en Peter Greenberg (gitaar), beiden met een verleden in Lyres en DMZ, over. De gaten in de band werden vakkundig gedicht door twee uitstekende nieuwkomers : op sax Tommy Quartulli die je zou kunnen kennen van The Kings Of Nuthin' en drummer Andy Jody, die vorig jaar nog op tournee was met de geweldige James Leg.
Veel mooi volk op de planken en dat resulteerde in een set knetterende rock-'n-roll. Soul was het niet maar daar maalde niemand om. Ze begonnen meteen met het prijsnummer uit hun vorig verschenen plaat ‘Savage Kings’, "Ramblin' Rose" waarin het gekrijs van Barrence het midden hield tussen Little Richard en Robert Plant.
De toon was meteen gezet voor een verpletterende reeks rock-'n-rollnummers, steeds in een hoge versnelling. "If you want a slow one, do something slow with yourself at home" dixit Barrence, suggestieve beweging incluis. Op zijn 57ste bleek hij nog steeds één brok dynamiet te zijn en die kilootjes overgewicht konden niet beletten dat hij voortdurend als een gek rondtolde over het podium. Een livebeest pur sang!
Alles klonk heerlijk ouderwets, vooral door die voortdurende vette saxstoten (dit hoor je nog zelden) en toch voelde je een energie als was hier een groepje aan het werk dat nog alles moest bewijzen. Hopelijk blijven ze dit keer wat langer de podia teisteren.
Deze tweede editie van het Cool Soul Festival bleek ondanks de wat ondermaatse opkomst een voltreffer waarop geen enkele act ontgoochelde.
PS : Bob & Lisa, Lewis Floyd Henry en Barrence Whitfield & The Savages zijn op 1 mei nog te zien op het Roots & Roses Festival in Lessen!
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
