Alabaster DePlume - Een vloed aan emoties en magie!
We citeren even: '' In 2021 werkten Voo?uit en Democrazy samen met de gloednieuwe tijdelijke invulling Theresia, een eigenwijze culturele invulling in een voormalig slotklooster midden in de Gentse studentenbuurt. Na enkele memorabele shows in een oergezellige setting, werd het meteen duidelijk dat dit voor herhaling vatbaar was. En dus werkten we opnieuw samen in 2022, met een nieuw, lichtelijk geweldige programma, als gevolg.''
Een zeer interessant concept dat ook tot onze verbeelding sprak; een overzicht van het (voorlopig) volledig aanbod vinden jullie via deze link: https://www.democrazy.be/projects/theresia/
Enkel alleen al de uitnodigende locatie, midden in het bos op de binnenkoer van het slotklooster spreekt tot de verbeelding. Je vindt nog herinneringen terug van toen. Met beschilderde muren een Maria beeld en een beeld van Jezus die mee kijkt over de hoofden van iedereen heen. Binnen deze intens mooie omgeving en esoterische atmosfeer die wordt gecreëerd , komt de muziek van een grootmeester als Alabaster DePlume (*****) zeker tot zijn recht. De man is een dichter, verhalenverteller, saxofoon virtuoos, grappenmaker en charismatisch entertainer; van vele markten thuis dus.
Hij weet in te spelen op zijn muzikanten als op zijn fans. De muzikanten hebben alvast dezelfde ingesteldheid als hijzelf … Waaronder de meesterlijke Bex Burch waarmee we onlangs een interessant gesprek hadden, lees hier .
Op zijn laatste meesterwerk 'Gold' hoor je een uiteenlopende rits aan vocalisten en muzikanten die zijn muziek en virtuositeit tot een magisch geheel doen uitgroeien. Dat is ook hier live het geval, hoewel Alabaster de teugels zelf strak in handen weet te houden. Goed dus.
In Theresia zoekt Alabaster DePlume het soort donkere, zachtmoedige, zalvende geluid dat je o.m. terugvindt bij een Nick Cave. De groovy jazz en het improviserende karakter zorgen voor dynamiek. Alabaster DePlume combineert het in fijnzinnige intimiteit. Een divers klankentapijt spreidt zich , bol van emotie.
In deze uitnodigende omgeving voelen we letterlijk de muziek uitademen in instrumentatie als in vocals. Schoonheid!
Het staande en daverende applaus op het einde van de set was gemeend en vanuit het hart van iedere aanwezige. Iedereen was sterk onder de indruk.
Terug nar de realiteit werden we gebracht, het was een confronterende gewaarwording, alsof je in een sprookjesachtige wereld was binnen gestapt, en plots weer uit die droom wakker schoot na deze vloed aan emoties en magie! Erg fijn concert!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Voo?uit, Gent)
Mogwai - Schotse spoken in de AB
Jasper Vanassche
Al meer dan 25 jaar staat Mogwai op de planken, hoewel ze toch ook wat tijd in de studio doorbrachten getuige hiervan hun 10 langspelers, 13 ep’s, en 5 scores. Mogwai betekent ‘geest’ in het Chinees, en de AB zal vanavond vooral kennismaken met hun spookachtige laatste plaat, As the Love Continues.
Met “To the Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth” kiezen ze voor een rustig begin, en ook “Dry Fantasy” en “Ritchie Sacramento” kennen een zeer zorgvuldige opbouw. De wolf vanop de albumhoes kijkt dreigend toe vanop de achtergrond.
De vier topalbums Happy Songs for Happy People, Hardcore Will Never Die, But You Will, Come On Die Young, en Mr. Beast zijn in het geheugen gegrift en de heren uit Glasgow zijn de grondleggers van de Europese postrockscene. Mooi, dat wel, maar de spanningsboog op die cd’s ontbrak wat. Dit optreden doet het dubbeltje toch eerder aan de pro-kant vallen. Live wekt de band een intense sfeer op, en de zang op sommige nummers zoals “Cody” zorgt voor een aangename afwisseling.
De band brengt voldoende variatie doorheen het concert en is duidelijk vaardig in het schrijven van songs en het opbouwen van dromerige gitaarmuren. Van sommige tracks (“Hunted by a Freak” en “Rano Pano”) ben ik echt van onder de indruk was. “I Know You Are but What Am I?” is een magisch hoogtepunt, de zaal ontploft echt af en toe.
De encore start met “New Paths to Helicon, Pt. 1”, waarvan het begin gebaseerd is op een song van Cinematic Orchestra. Hier blijft de band weer wat in het middengebied hangen qua sound; er is variatie, maar weinig dynamiek. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd door afsluiter “We're No Here”. De drummer slaat zijn drumstel half kapot bij deze laatste explosie. Hij is standin voor Martin Bulloch, de vaste batteur - ik voel meteen een connectie.
Dankbaar zeggen Stuart Braithwaite, Dominic Aitchison, en Barry Burns hun publiek vaarwel. Ik ben eveneens dankbaar voor dit prima optreden.
Pics homepag @Karel Uyttendaele (voor Ancienne Belgique, Brussel )
Organisatie: Live Nation
Pinegrove - Stevige en pakkende indie rock met vleugje Americana
Het Amerikaanse Pinegrove uit Montclair, New Jersey, brengt al meer dan een decennium indie rock gekenmerkt door country invloeden en goudeerlijke lyrics. Na vier zelf geproduceerde platen, trok kernlid Evan Stephens Hall met leadgitarist Sam Skinner voor het eerst een studio in om ‘11:11’ (2022) vorm te geven. Met deze nieuwe songs voornamelijk over zowel de afgelopen pandemie als huidige milieukwesties, stond Hall en zijn band nog eens voor een Belgisch publiek.
De ogenschijnlijke piepjonge band Another Michael had de eer om een tot dan beperkt publiek warm te maken. De wollige songs overladen met lollige verrassingen werden met veel charme gebracht. "Shaky Cam" klonk als Electralane die een kwieke verjongingskuur had gekregen. Ook al maakte de frontman het zichzelf moeilijk met de vele zangstijlen, toch klonken ook "Big Pop" (denk aan The Beths) en afsluiter "New Music" (denk aan Soccer Mommy) zeer gezapig en amusant. Deze band liet geen blijvende indruk na maar kon toch wel een brede glimlach op ons gezicht toveren.
De Pinegrove fans, de zogenaamde Pinenuts, vonden uiteindelijk de weg naar de AB Club die ondanks het optreden van Mogwai in de Grote Zaal, toch aardig gevuld was. In zomerse tenues, korte broek en lichte shirts, trapte de band de avond af met het nieuwe “Alaska”. De afwisseling tussen korte luide noisy snippets en harmonische passages waarbij Hall z’n stem goed van kracht was, waren al herkenbare Pinegrove’s muzikale keuzes. Het duurde maar tot “Interped” wanneer het publiek de eerste vreugdekreten uitslaakte. Opnieuw een nieuwtje met “Let” dat door sommige zachtjes werd meegezongen. Een sterk begin met een mix van oud en nieuw die verder aangehouden werd.
De kracht van Pinegrove zat hem trouwens in de oversneden, oprechte emoties zonder klef aan te voelen. Al vroeg was “Orange”, als het ware een waltz over de klimaatcrisis, een eerste voorbeeld daarvan. In “Habitat” had Hall het dan over de onomkeerbare gevolgen van ingrijpende rampen, terwijl “Respirate” een aanmoediging was om moeilijke tijden te doorkomen.
Niet alleen trokken die boeiende songteksten onze aandacht, maar ook de country-elementen die ongeforceerd aan bod kwamen. In “11th Hour” kwam er een banjo voor het eerst aan bod, die vervolgens in “Old Friend” een prominente plaats had. Dat laatste nummer zorgde ook voor een a capella-moment waar de concertgangers enig de zanglijnen aanvulden. In “Rings” kregen we met door de slide guitar instant een Americana-gevoel. Of door de mondharmonica-passage in “Moment” waar ook de drummer eens goed doorsloeg. Die Americana-toetsen bereikte in het indrukwekkende hoogtepunt van “Skyline”.
Al meermaals was er geen gebrek aan enthousiasme bij het publiek. “The Metronome” werd beloond met een luid applaus. Het kwetsbare “Angelina” bleek ook een favoriete voor zo veel fans. Hall en zijn Pinegrove kregen heel wat omstanders los door de imponerende live-versie van “Darkness”. Afsluiter “New Friends” werd ten slotte uitzinnig meegezongen waardoor het plaatje compleet was.
Heel dankbaar was Pinegrove en het publiek des te meer voor de originele instrumentenkeuze’s, de tempowisselingen en uiteraard de pakkende doch meezingbare lyrics.
Setlist
Alaska - Intrepid - Let - Orange - 11th Hour - Rings - The Metronome - Flora - Respirate - Old Friends - Habitat - Iodine - Moment - So What - Angelina - Swimming - Endless - Darkness - Skylight - Cyclone - Size of the Moon - Peeling off the Bark - New Friends
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Black Midi - Eigenwijs en briljant
Absoluut geen gewone jongens, die van Black Midi. Zeer bedreven muzikanten, maar ook tegendraads, excentriek, nerveus, hyperkinetisch. We kunnen best wel begrijpen dat sommigen dit vermoeiend vinden, het is immers geen doordeweeks wandelingetje in het park. Hoegenaamd geen muziek voor hartpatiënten, dat is zeker.
Black Midi springt van de hak op de tak, doet geregeld aan spookrijden, is niet vies van een ferme streep free-jazz en neemt een loopje met de ongeschreven regels en structuren van de rockmuziek. Black Midi is eigenzinnig en dwars, maar ook geniaal en uniek.
Daar waar de weg naar links buigt, slaat de band eigengereid af naar rechts. Een streep improvisatie is hen niet vreemd, de instrumenten struikelen geregeld over elkaars voeten, de vocals komen uit het krankzinnigengesticht en een onvervalste croonerstem hakt de furieuze songs al eens in tweeën.
Horen wij daar iemand die de naam Mike Patton laat vallen? Yep, zeker en vast een referentie. Even gek, even ongrijpbaar, even bizar, even weerbarstig, even fantastisch. Noise met jazzinvloeden, of omgekeerd als u wil. Rock met fameuze weerhaken, in geen enkel vakje onder te brengen. Of misschien wel, deel maar in bij de afdeling ADHD.
Black Midi is een uitzinnig balorkest die Captain Beefheart, Sun Ra, Sonic Youth, Scott Walker, Mr Bungle, The Comet Is Coming, Slint en Throbbing Gristle in de blender gooit. De band maakt er een eigen potje van, soms compleet mesjokke, steeds waanzinnig virtuoos. Het hotst en botst, springt en vliegt, schuurt en bijt, knalt en briest.
Black Midi kiest voor de tegenstroom en zet zijn publiek steeds op het verkeerde been, geen mens die weet waar de ene song begint en de andere eindigt. Sommigen worden er gek van, anderen laten zich gewillig meevoeren in de manische furie. Er zit hier wel degelijk een lijn in, maar enkel de goep zelf weet waar die start en finisht, feit is dat ze vreemde bochten neemt.
De release van de nieuwe plaat zit er nog aan te komen, enkel de weerbarstige song “Welcome To Hell” werd reeds gedropt, maar dat weerhoudt Black Midi er niet van om de set voor het grootste deel rond dat nieuwe album op te bouwen.
De nieuwe songs klinken soms nog kierewieter dan het ook al geflipte materiaal op ‘Cavalcade’ en ‘Schlagenheim’, kun je nagaan.
Black Midi is op zijn zachtst uitgedrukt een aparte beleving.
Briljante teringherrie of aanstellerige moeilijkdoenerij ? dat bepaalt u voor u zelf. Wij weten het wel.
Organisatie: Aéronef, Lille
Pet Shop Boys - Nog steeds een hitmachine
Geen voorprogramma, maar twee uur lang de Pet Shop Boys, dat is dus twee uur lang dansen. Bij het binnenkomen van Vorst Nationaal bleek dat iemand toch andere plannen had, want het middenplein stond vol met stoeltjes. Een uitloper van één of andere coronamaatregel? Had iemand vooraf de gemiddelde leeftijd van de concertgangers berekend? Waren de stoeltjes een afspiegeling van de eerder statische show van het Britse duo? Wie zal het zeggen? Feit is dat de Pet Shop Boys nog maar de eerste tonen van “Suburbia” door de luidsprekers lieten knallen of het hele middenplein veerde recht en zette het op een dansen voor het podium, tegelijk met veel gezwaai filmend met de gsm.
Neil Tennant en Chris Lowe komen niet zo heel vaak naar ons land voor een zaalshow. In 2009 stonden ze in de Lotto Arena voor hun album ‘Yes’, maar voorts speelden ze vooral als hitmachine op festivals: Brussels Summer Festival, Lokerse Feesten, Dour, Marktrock, … Het optreden in Vorst Nationaal was één van die vele concerten die door corona een paar keer werden uitgesteld. De tournee loopt onder de noemer ‘Dreamworld : The Greatest Hits’ en die vlag dekt misschien niet helemaal de lading.
Dreamworld is een knipoog naar “Dreamland” en dat was samen met “Monkey Business” de enige track van hun jongste album ‘Hotspot’. Dat album beschreven we op deze site eerder als ‘aardig, maar geen mijlpaal’. Dat er niet meer tracks van dat album gespeeld werden, leert dat de Boys er waarschijnlijk net zo over denken. Over het ‘Greatest Hits’-gedeelte van de tournee-naam is misschien meer discussie mogelijk. Een eerlijker titel was ‘The Singles 1985-2000’ geweest, want songs als “Heart”, “Can You Forgive Her” of “It’s Alright” kan je bezwaarlijk wereldhits noemen, al zeker in ons land. En zo stonden er nog wel een paar op de setlist in Vorst. Van alle albums die na 2000 verschenen zijn, was er behalve de twee songs uit ‘Hotspot’ enkel “Vocal” uit 2013. Daarover waren ze dan wel eerlijk: na 2000 hebben ze geen hits meer gescoord.
De Pet Shop Boys brachten uiteraard wel al hun grootste hits, van “Suburbia”, “Domino Dancing” en “You Were Always On My Mind” over hun eigen mash-up van U2’s “Where The Streets Have No Name” en “Can’t Take My Eyes Off You” tot “What Have I Done To Deserve This”, “Go West” en “It’s A Sin”. In de bisronde kreeg het Belgische publiek nog puike versies van “West End Girls” en “Being Boring”.
Hoe groter de hit, hoe natuurgetrouwer het duo live bij het origineel blijft. De slotsong (“Being Boring”) twijfelde tussen tongue-in-cheek (het is één van hun saaiere hits) en bevestigend (het was vooral geen saai feestje, daar in Vorst Nationaal).
Voorts waren er de te verwachten ingrediënten: decorstukken (twee straatlantaarnpalen), een uitgekiende lichtshow, een verkleedpartij met maskers en een hele reeks gekke jassen en heel veel Brits flegma. Tennant nam de tijd om het publiek te vertellen hoe “Domino Dancing” ontstaan was (een saaie reis, verveling op de hotelkamer, in een halfdronken bui domino spelen en bij elke winnende zet een vreugdedansje). Hij was in een vrolijke bui, leek oprecht verrast door het enthousiasme van het Belgische publiek en hij was goed bij stem, al zou je het misschien nauwelijks merken mocht dat niet zo zijn. Het publiek reageerde dolenthousiast, danste schaamteloos en zong mee, zelfs op de hogergelegen zittribunes van de betonnen bunker in Vorst.
Voor het publiek was dit een feest van de herkenning. Als elke band met zoveel hits op de teller zo bereidwillig is, het leven van de fans zou toch mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1977-pet-shop-boys-17-05-2022
Organisatie: Live Nation
Yevgueni - Een ode aan het leven - Twintig jaar melancholie
Je moet het maar voorhebben, je 20ste verjaardag vieren , een nieuwe plaat uitbrengen en dat allemaal vieren met een tournee doorheen vaderlandse (en eventuele buitenlandse) wegen. Yevgueni vierde in 2020 hun 20ste verjaardag in mineur, maar liet dat niet aan hun hart komen. Er werd een mooie verzamelaar uitgebracht '2000-2020: Zo ver, zo goed' en recent een nieuwe plaat 'Straks is Ook Goed' .
'De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed en overtuigen sterk. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons, een boodschap over niet opgegeven’, schreven we nog. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
In een overvolle Handelsbeurs in Gent, een optreden dat al tot twee keer toe werd uitgesteld, werd het dus dubbel feest. Het twintigjarig bestaan én de voorstelling van die nieuwe plaat.
We konden nog iets meepikken van de veelbelovende singer-songwriter Caspar Auwerkerken (****) die het voorprogramma verzorgde. Caspar beschikt over een warme, doorleefde stem, kwam met zijn gitaar en werd geruggesteund door twee muzikanten. Dromerige mooie soundscapes zorgden ervoor dat het -bijna - muisstil werd in de zaal. De man brengt weemoed en een deugdzame gemoedsrust samen. Mooi en aangenaam.
In melancholie is Yevgueni (****) al een kleine twintig jaar bezig. Klaas Delrue is en blijft een charismatisch verhalenverteller . Zijn gezapige bindteksten, zijn bijzonder warme stem en zijn uitstraling doen iedereen smelten. Hij weet als geen ander z’n publiek te betrekken in de nummers. Handclaps volgen. Het stoort allerminst. Soms laat Klaas de fans de tekst gewoon meezingen.
Hij zet z’n muzikanten in de spotlights. Yevgueni is in die twintig jaar een zeer goed geoliede machine. Ze zijn op elkaar ingespeeld. De gitaarriedels , de bas, de solo’s, de opzwepende drums en de pianotunes, ze zijn een meerwaarde. Een totaalbeleven, zelfs de klankman/-vrouw horen erbij. Sjiek.
Dec songs raken ons steeds opnieuw. Ook de nieuwe als “Altijd en nog steeds” en het eenvoudig magisch mooie “Ze danst gewoon op straat” zijn de moeite.
De set van Yevgueni zit boordevol verwijzingen naar de tijd en naar het recente (coronatijd) verleden. De combinatie van klassiekers en verse parels biedt voldoende variatie. De handen gaan moeiteloos in de lucht bij onuitwisbare kleppers als “Waar jij niet bent”.
De bisronde wordt afgesloten met “Nieuwe Meisjes”, een song die eigenlijk de twee kanten van Yevgueni het best verwoordt, bittere ernst en een dosis humor.
Yevgueni - Een ode aan het leven - Twintig jaar melancholie, wat een warme band!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1975-yevgueni-14-05-2022
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Absynthe Minded - De eeuwige jeugd van Absynthe Minded
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded is ondertussen niet meer weg te denken in de Belgische muziekscene. Al sinds 1999 spelen Bert Ostyn en de zijnen zalen plat en maken ze songs die zomers beheersen. Of er ook zo’n nummer op ‘nieuwste’ plaat “Riddle Of The Sphinx” staat, durven we wel te betwijfelen.
Aarzelend en delicaat. Zo zou je de start van het optreden van Absynthe Minded kunnen omschrijven. “Easy” werd akoestisch ingezet. Het publiek merkte het bijna niet op. De band speelde, de mensen babbelden. Gelukkig kwam de rest van de groep er snel bij om voor wat volume te zorgen. “Pretty Horny Flow” is een heel jazzy nummer met een lekkere baslijn. Stilletjesaan pakte Ostyn het publiek in, al moeten we eerlijk zijn. Van de bindteksten was er moeilijk een jota aan te ontwarren. Voor de romantici werd “Moodswing Baby” gespeeld. Luchtige en flirterige tonen versnelden de song bij het refrein.
Absynthe Minded kwam ondertussen op stoom. Ze toonden hun passie voor het melodische bij “Riddle Of The Sphinx”, al hoorden we af en toe een gek onderwatergeluidje. Tegelijkertijd vertelt de groep steeds een verhaal met hun song. “Space” is prachtig opgebouwd en neemt je mee. Toch lieten ze de gitaren ook eens knallen. In “End Of Line” speelden ze een wedstrijdje om ter snelst de riff spelen, eindigend in een hevige apotheose. En zo ging het telkens van opzwepend (“Surrender”), gevoelig (“Cherrypicking”) naar jazzy (“People Of The Pavement”) en zelfs een keer roadtrip americano (“Substitute”). We hoeven niet meer te zeggen dat Absynthe Minded echt van alle markten thuis is. Soms met improvisatie, dan weer met alle lijnen perfect op elkaar ingespeeld zoals in “Papillon”.
Maar de beste nummers worden ingezet door wat random getokkel. Je denkt even dat er nog wat getest moet worden, en dan grijpt “My Heroics, part one” plots om zich heen. Voor een eerste keer zong het publiek woord voor woord mee, bij een set dat stilaan een triomf kon worden genoemd.
En wanneer ze met eerste bisnummer “Echo Chamber” opnieuw met enkel een akoestische en elektrische gitaar een ingetogen song brachten, hoorde je geen gebabbel meer. En naar het einde van het nummer verbaasden we ons over hoe je met twee instrumenten zoveel muziek kan maken. Dat “Envoi” daar nog eens overheen ging als laatste song, maakte de set helemaal af.
Absynthe Minded speelt nog steeds alsof het zich moet bewijzen. Als jonkies die iedereen moest overtuigen van hun kunnen. Ze zien er ook nog eens piepjong uit, maar wie zijn ogen dicht deed hoorde een volwassen reeks ijzersterke nummers die voor altijd bij zullen blijven.
Setlist: Easy, Pretty Horny Flow, Heaven Knows, Moodswing Baby, Riddle Of The Sphinx
Space, Saved Along The Way, End Of The Line, People Of The Pavement, Surrender, Cherry Picking, Papillon, My Heroics, Part One, Beam, Kingpin, Mixing The Medicine, Echo Chamber, Envoi, Substitute
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1981-absynthe-minded-13-05-2022
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Vooruit, Gent)
Tool - Tool is en blijft uniek, imposant , mystiek … Een totaalervaring
Tool aan het werk zien is iets speciaals, mystieks, mysterieus, magisch … Onverwoestbaar. Een fenomeen. Never seen. Het is een beleven , een ondergaan , een filmische bezwering , een totaalspektakel van klank en beeld . Alles vormt een geheel, song , projectie , kleur.
Tool heeft alles minutieus uitgewerkt. Het geluid was goed in het Sportpaleis, Tool was een massief blok. Dit is zondermeer kwaliteit, finesse, klasse. Top.
Je wordt volledig meegezogen in hun (zwarte) hellegat en na hun ruim twee uur durende set , die hun recentste ‘Fear inoculum’ centraal plaatst van 2019 (tja door de coronapandemie konden ze het niet eerder hier in zaal voorstellen) duurde het dan eventjes vooraleer je ‘back to reality’ geraakte na de set … Je moet het kunnen , de gekende nummers in de koelkast houden en toch het publiek overweldigen …
Tool heeft een goede vijf platen in dertig jaar tijd uit. Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tussen ‘10,000 days’ en hun plaat in 2019 zaten nu twaalf jaar .
Tool - met mondjes maat in een zaal of op een festival te bewonderen, is nu in het land, dit is iets bijzonders, donker en zwart enerzijds , beeld- en kleurrijk anderzijds … Op Rock Werchter in datzelfde jaar kregen we alvast een voorproefje , kun je nu achterna wel zeggen , van hun twee uur durende muzikaal kolkende lavastroom.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en links en rechts achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. De vier staan ver uiteen op het podium , elk gefocust op z’n instrument … en zanger Maynard James Keenan , hij is de moderator , die z’n publiek bezweert door z’n indringende vocale zegzang/voordracht en allerhande moves; in dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal. Ongelofelijk hoe, naast de drummer , zonder enige wissel van instrument bijna , de gitarist en bassist het voor elkaar krijgen . Wat een virtuoos samenspel . Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht. Perfectionisten dus!
Net als ons Amenra is Tool een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals, projecties en kleuren op de videowall, achter de bandleden. Een prima lightshow trouwens , de ideale outfit voor hun sound, door de prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld door die kleurrijke projecties, een volgend proces in hun unieke leefwereld.
Tot halfweg de eerste set zagen we de vier achter een licht doorschijnend gordijn . Indrukwekkend.
Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound. Tool werkt hun songs tot op het bot uit. De titelsong “Fear inoculum”, eentje van tien minuten, was de aanzet, de leefwereld van Tool tegemoet. Het nieuwe materiaal zat mooi verdeeld in de set , met enkele oudjes als houvast , maar geen “Schism”, “Stinkfist”, “Vicarius “of “Sober”, “Undertow” (die wel tijdens deze zaaltour aan bod kunnen komen) .
Oudjes? Jawel het intens broeierige “Opiate” uit ‘92 was het muzikaal toonbeeld van hun kenmerkende sound met explosieve reacties en demonische wezens , die in de buurt van ‘Alien’ kwamen . En op die manier valt van elke song wel iets te vertellen o.m. “The pot” uit 2006 begint met een diepe bas en wordt dan omfloerst door de anderen . Heerlijk spannend, scherp , strak en dreigend; of een homo sapiens verhaal achter “Pushit”, die ook al tegen de vijftien minuten aanliep. Verbluffend grwoonweg.
‘Pneuma’, “Descending” en “Invincible” zijn blijvertjes van de nieuwe cd . Ook zij zorgen voor die typische Tool katharsis .
Een intiemer moment , niet meer dan dat, kregen we enkele minuten in de inleiding van “Right in two” van hun ‘10,000 days’ album , maar al gauw werd de droomwereld aan diggelen geslagen door de opbouwende kracht .
Tool en verbeeldingskracht , het gaat hand in hand samen . “Hooker with a penis”, met z’n zware (metal) riffs werd op het eind in een noise-badje gestopt, en kon na anderhalf uur de set besluiten .
Eventjes 9’30” ademruimte, om dan nog eens ferm door te trekken met nummers van ‘Fear inoculum’. We hadden de drumsalvo’s op “Chocolate chip trip”, bij “Culling voices” waren de vier eerst dicht bijeen vooraan de stage , confetti het publiek in, dan muzikaal gestaag aanzwellen, de lagen op elkaar, om tot slot loos te gaan . “Invincible” besloot de Tool katharsis
Tool is en blijft uniek, imposant , mystiek … Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk, herkenbaar door hits of hapklaar materiaal spelend als bij andere bands, maar eentje die bevend huiverend rockt …
Het Amerikaanse Brass against was vanavond de support en is ook voor enkele concerten in het clubcircuit . Met hun bijzondere frontvrouw , Sophia Urista, die al eens durft uit te halen met gekheden op het podium, blaast het collectief letterlijk nieuw leven in (protest) nummers van o.m. RATM, Led Zeppelin en Tool zelve. Zij beweegt als een krolse kat in ‘t zwart tussen haar wit geklede katers. Crossover met een blazerssectie , ondersteund van haar intense vocale voordracht, sierde alvast de nummers .
Band en muziek komen alvast tot hun recht in een clubzaaltje . Een goede warming-up om in de juiste sfeer en stemming te geraken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tool
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1965-tool-13-05-2022
Brass against
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1964-brass-against-13-05-2022
Organisatie: Live Nation
Peter Doherty - Puppy’s en gevoelige snaren
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Zoals de Handelsbeurs eerder aankondigde: “Het is moeilijk om niet in de ban te geraken van Peter Doherty”. Sinds 20 jaar staat hij op de planken en vult hij onze platenkast met The Libertines en Babyshambles. Als solo-artiest moet hij echter ook niet onderdoen.
Pete heeft zijn leven back on track en bracht in maart een nieuwe plaat ‘The Fantasy Life Of Poetry & Crime’ uit. Dit is zijn vierde soloalbum uitgebracht via zijn eigen Strap Originals label. Hij maakte het album samen met de Franse Frédéric Lo. Elk nummer van het album werd voorgesteld, en werd doorspekt met werk van andere albums, andere bands of covers. Niets dat multitalent Pete Doherty niet kwetsbaar kan laten klinken. Wij zaten alvast met een krop in de keel.
Starten deed de Brit met de titelsong. Het deed denken aan de intro van een oude spionnenfilm, waar alles wel mysterieus is, maar net iets trager gaat dan in de gemiddelde nieuwe Bondfilm. “Invictus” klinkt dan weer frivool en lichter dan de rest van zijn werk. “Yes I Wear A Mask” was dan weer een voorbeeld van een song vol tristesse. Puppy ogen erbij en ons hart smolt opnieuw helemaal voor Pete. Over puppy’s gesproken: de hond die de band vergezelde op het podium genoot mee van de melancholische nummers en de vele aaitjes van de fans op de eerste rij. Het maakte alles zo ongelooflijk huiselijk en gezellig. De sfeer was er één van “we zijn hier onder ons, en dat is genoeg”. Met “All At Sea” bracht Doherty een eerste nummer dat niet op ‘The Fantasy Life’ staat. De song werd ooit gecut van het debuutalbum van The Libertines, maar zag alsnog het levenslicht met Peter Doherty & The Puta Madres. Helemaal geen topsong, maar je voelt dat Doherty het als zijn kindje behandelt, zoveel gevoel legde hij in deze up tempo tearjerker.
Voor de rest genoten wij enorm van “The Glassblower”, omdat het je helemaal meeneemt in een verhaal, waarbij het steeds voller en voller klinkt doorheen de song. “Rock & Roll Alchemy” was dan weer het zachtste rocknummer dat we ooit hoorden. Ongelooflijk schoon hoe Doherty erin slaagt om je mee te vervoeren met zijn unieke stem, ook al klinkt die af en toe wat vals.
Als afsluiter van de prachtige set tokkelde Peter op onze meest gevoelige snaar. Een piano en een stem is het enige dat je nodig hebt om te dromen.
En een droom was het vooral voor Bob en Laura. Bob vroeg haar op het podium ten huwelijk voor bisnummer “For Lovers”. En zij zei ja. Geen betere manier om je verloving mee te starten, dunkt ons! Het nummer zelf is ook best mooi, en we kunnen al raden wat de openingsdans zal zijn. Het hoogtepunt werd opgevolgd door Libertines song “You’re My Waterloo”. En Pete Doherty stuurde ons huiswaarts met een blijven hangend ‘Salomé’.
Setlist: The Fantasy Life of Poetry and Crime - Invictus - The Monster - The Epidimiologist - Yes I Wear A Mask - Ballad Of - Keeping Me On File - All At Sea - The Glassblower - Rock & Roll Alchemy - You Can’t Keep It From Me Forever - Abe Wassenstein - Far From The Madding Crowd - For Lovers - You’re My Waterloo - Arcady - Salomè
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1969-peter-doherty-11-05-2022
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent ikv Everything UK)
Stef Bos - Een boeiende wandeling door de Tijd
Met 'TIJD om te gaan leven' slaat Stef Bos (****) een andere bladzijde om en komt die verteller in zich voortdurend boven. Een positief kader creëert hij. De songs stralen hoop uit. Hoop op betere tijden. Tijd is uiteraard de rode draad. Alle aspecten ervan wordt uitvoerig uit de doeken gedaan.
De recensie kun je hier nog eens nalezen. Het album is reeds uit van 2020, maar door de coronapandemie heeft Stef Bos dit album nog niet echt live kunnen voorstellen.
Het Cultureel Centrum in Lokeren was dan ook compleet volgelopen op deze warme avond. Iedereen was benieuwd naar de bloemlezing over het fenomeen 'Tijd'. Naar goede gewoonte ontpopt Stef zich als een klasse verteller, die de anekdotes boven haalt uit heel zijn carrière.
Hij leest daarbij uit zijn boek, en hij begint met een ingetogen song aan de piano. Bij het verhaal, komen met mondjesmaat zijn bandleden erbij die Stef , ondanks dat ze in de schaduw staan , duidelijk liefdevol omarmt .
Stef gaat niet echt geordend te werk wat het onderwerp 'Tijd' betreft. Nee, van 1984 gaat ie gezwind naar 2020 en verder naar de jaren 90; de verwijzing naar deze corona tijden komt regelmatig aan bod. De Nederlandstalige muziek van een Raymond Van Het Groenewoud, Johan Vernimmen en Boudewijn De Groot, hebben allen een grote invloed op hem gehad. Sierlijk reist Stef doorheen de tijd en je herkent jezelf.
We kunnen de zovele kleine of grote verhalen die Stef Bos ons zingend of via poëtische teksten brengt, vernoemen. De rode draad door ieders leven, ook van Stef Bos, is het voortdurend geconfronteerd worden met vreugde, pijn en verdriet; het botsen op je grenzen, vallen en toch terug recht krabbelen en doorgaan. Allemaal heel herkenbaar voor ieder van ons. Het wordt op boeiende wijze gebracht en gespeeld. Het vloog voorbij en na een klein uur zat het eerste deel er op …
In het tweede gaat Stef Bos ook terug naar zijn tijd in Afrika, met o.a. ontmoetingen met boeiende muzikanten, het resulteert in opzwepende, aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken; een heel andere, boeiende kant van Stef Bos trouwens. En toch, ondanks het immense oeuvre dat Stef Bos heeft geschreven, komt het meest emotionele moment op die song “Pa”; aan de piano gezeten, blijft het verhaal iedereen diep raken. Het is dan ook een ode aan elke vader die er is, of niet meer is. Het zorgt voor een traantje, een krop in de keel en het oproepen van mooie herinneringen. Bij het ouder worden besef je pas, 'papa, ik lijk steeds meer op jou', niet zomaar uit de lucht gegrepen is. We worden allemaal geconfronteerd met dat moment van moeten afgeven, of we moeten vaststellen inderdaad dat we meer en meer op onze vaders of moeders gelijken in alles wat we doen.
Iets verderop schuift Stef door een kwinkslag alles wat is misgelopen af op onze voorouders, maar hoe je het draait of keert, ook het leven van onze voorouders loopt als een rode draad doorheen ons leven nu, dat is het bijzondere aan dat fenomeen tijd. Het is zo oneindig, ongrijpbaar en brengt zoveel naar boven bij een mens, dat je het op twee uur niet kunt vertellen.
Stef Bos giet het fenomeen 'Tijd' dan ook in zoveel mooie woorden en passages waardoor je als een heel ander mens de zaal verlaat. Het is na meer dan dertig jaar, nog steeds zijn grote sterkte om dit op een zodanig poëtisch wijze te brengen , in woord en klank, waardoor je er ofwel muisstil van wordt, ofwel met een glimlach naar zijn herinneringen kijkt, en onderweg de jouwe tegen komt.
Organisatie: Cultureel Centrum, Lokeren
Wiegedood - Een hellegat met geen ontsnappen aan
Hans Devriendt
En hup! Met de loeiharde muziek van Haemers, ging de avond meteen als een sneltrein, recht in je wezen, van start. De mensen onder ons, die de vorige bands van zanger (resp. Bram C.) reeds kennen, weten dat ze zich aan kwalitatieve, compromisloze hardcore/punk mogen verwachten. Hun set bestond voornamelijk uit nummers van hun nieuwste telg ‘Onderwereld’, verschenen als kerstalbum in december ‘21. Live klonken ze nog meer gezwind dan verwacht, met catchy riffs en scherpe hooks als kers op de taart. De vocalen van Bram waren furieus, in het bijzonder wanneer ze met “White Devil” een nummer speelden over het bloederige, koloniale verleden van Congo. Ze wisten ons, zoals een band binnen dit genre betaamt, een pijlsnelle opwarmer te serveren, waarover ik mij nog steeds afvraag waarom er tijdens de breakdown van nummer “P.O.L.” geen moshpit uit z’n voegen barstte. Ik kan het niet beter samenvatten als de band zelf zou verwoorden: een hartelijke ode aan alle “pompkinders en ragmongolen” onder ons.
Wat kwam er nu eerst? De overdreven snelle lichtschakeringen, waardoor m’n netvliezen een hallucinante waas over zich heen kregen? Of de onheilspellende, trommelvlies penetrante intro van “FN SCAR 16”? Het maakte uiteindelijk niet uit, ik stond meteen perplex van het tempo waarmee Wiegedood van wal stak. Dat Gilles Demolder (gitarist), Wim Coppers (drummer) en Levy Seynaeve hun krediet reeds verworven hebben binnen de internationale black metal-scene, hoef ik jullie niet meer te vertellen.
Dat hun nieuwe plaat ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’ nog chaotischer klinkt dan hun trilogie van ‘De Doden Hebben Het Goed’, waarschijnlijk ook niet meer. Maar dat ze dit live ook tot zo’n hoog niveau kunnen tillen, durfde ik eerst niet als vanzelfsprekendheid aan te nemen. Toch werd mij snel duidelijk dat ze sterker, luider en vooral meedogenlozer ooit klinken als ooit tevoren. Het tempo van Coppers’ drumwerk was geschift snel en z’n dubbele basdrum begaf het waarschijnlijk net niet. Alsof het één nummer leek, maakte “FN SCAR 16” snel plaats voor “And in Old Salamano’s Room, The Dog Whimpered Softly”, waarin de ijzingwekkende sample mij bijna misselijk maakte. Ik kon nog maar net ademhalen en met “Until Is Not” vuurden ze opnieuw een nummer van hun nieuwste langspeler op ons af. De gezette trend, werd halverwege de set doorbroken, om met “Ontzieling” een knipoog naar hun oudere werk te geven. Voor mij een zoveelste hoogtepunt van het optreden, waarbij Levy’s kolkende screams zo intens naar de voorgrond traden.
Met “Noblesse Oblige Richesse Oblige” pikten ze de draad van hun nieuwe album terug op en serieus, het nummer klonk live nog cynischer dan de titel zelf. Na wat kil getokkel op gitaar, begon Levy te zingen als de duivel die waakt over het hellegat waar niemand uit kan ontsnappen. Nooit klonk Wiegedood zo gortig als nu tijdens “Now Will Always Be”. En dit meen ik oprecht als een compliment.
En net toen ik dacht dat ‘t niet brutaler kon, wisten ze mij met “Nuances” nogmaals te spietsen, als ‘t ware een mammoet dit zou doen met z’n slagtanden. De gitaren klonken zo kil, chaotisch, snel en vooral technisch hoogstaand.
Met “Carousel” als exodus eindigde het optreden van Wiegedood. Een what-the-fuck kreetje en een score van 9/10 is hier compleet op zijn plaats.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1957-wiegedood-10-05-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1958-haemers-10-05-2022
Organisatie: Metadrone ism Vooruit, Gent
Ibrahim Maalouf - Ibrahim Maalouf en de Stadsschouwburg Brugge - wederzijdse bewondering
Jasper Vanassche
De immer vrolijke Maalouf betreedt het podium, vergezeld door zijn vaste gitarist François Delporte. Al twaalf jaar spelen ze aan elkaars zij, doorgaans in enorme zalen, voor een groot publiek, en met nog een heel aantal muzikanten rondom hen op on stage.
Dit keer koos Maalouf bewust voor een kleine, intieme zaal en een pure combinatie van enerzijds trompet en gitaar, en anderzijds piano en gitaar. Hij wilde met deze ‘40 Melodies’ toer terug naar de oorsprong, naar hoe het allemaal begon, wanneer hij als tiener met zijn vader kleine cafétjes afschuimde om er hun werk te brengen. Dit keer dus geen spectaculaire show met vuurwerk en dansers, maar wel een persoonlijk, authentiek, en humaan concert, waarbij de interactie met het publiek opnieuw centraal staat. Na de intro verkondigt hij meteen hoeveel hij dat publiek gemist heeft, en hoe blij hij is dat hij terug mag spelen.
De gelijknamige verzamelcd ‘40 Melodies’ verwijst ook naar het feit dat hij 40 jaar oud werd. Ondertussen is dat wel al anderhalf jaar geleden, maar dat mag de pret niet bederven. Maalouf laat ons kennismaken met zijn uitgebreide oeuvre en ook met een aanstekelijke cover van Umm Kulthum, de Egyptische zangeres die de Arabische wereld verenigde met haar muziek. Maalouf heeft de reputatie om veel te vertellen tijdens concerten, en hij maakt deze reputatie helemaal waar. Zo ontdekken we heel wat anekdotes die zijn nummers hebben vormgegeven. Bij “True Sorry” vanop zijn doorbraak ‘Illusions’ wacht hij bijvoorbeeld enkele tellen vooraleer de drie laatste noten te spelen. Dat is symbolisch: in het echte leven duurt het soms ook lang voor we ons durven excuseren.
“Lily Will Soon Be a Woman” verwijst dan weer naar een wondermooi moment uit 2008. Hij was immers dat pianomelodietje aan het spelen toen hij een sms kreeg met daarin de boodschap dat hij vader ging worden. Het nummer heeft hij zeer gevat verder uitgewerkt. De eerste noten stellen de baby-scheetjes voor, daarna volgt zijn dochters obsessie om doekjes uit de doos te halen, gevolgd door de nogal turbulente schoolperiode. Ieder detail heeft een betekenis, en het extra woordje uitleg zorgt ervoor dat je als fan nog beter merkt vanwaar iedere keuze, iedere specifieke noot en iedere uitbarsting vandaan komt. Ook bij “Red and Black Light” vanop het gelijknamige album uit 2015 krijgt de zaal een inkijk in het hoe en waarom van het lied. Maalouf stuurt ook aan op interactie, en het publiek klapt, zingt, en fluit gewillig mee. Plotsklaps schakelt het duo over naar de piano, hun guitige blikken en humoristische interacties houden de sfeer er goed in.
Er is ook ruimte om minder gekend werk te berde te brengen. “Esse Emme” staat op zijn tweede worp ‘Diachronism’. Dit album was eigenlijk een flop, maar toch vinden we er dit pareltje op terug. Meesterverteller Maalouf verhaalt verder. De eerste keer dat je een nummer hoort, wordt het volgens hem geprint op je harde schijf, samen met het gevoel van dat moment. Later naar het lied luisteren brengt datzelfde gevoel terug. Zo ziet Maalouf deze avond als een soort therapie. Hij wil positieve souvenirs overhouden wanneer hij terugdenkt aan de indrukwekkende zaal en de directe connectie met het enthousiaste publiek.
Toch moet er ook een minder positieve herinnering gebracht worden. Maalouf neemt ons mee naar 1993. Als jonge tiener komt hij voor het eerst terug in Beirut, de stad waar hij geboren werd, maar waar zijn ouders wegvluchtten vanwege de gruwelijke bombardementen. Tijdens zijn wandeltocht is Maalouf aanvankelijk erg onder de indruk, maar de sfeer slaat om wanneer hij iets ziet wat geen enkele tiener zou moeten zien (hij specifieert dit niet verder).
Het tweede deel van het nummer “Beirut” reflecteert de stormachtige sprint terug naar zijn familie na deze traumatische naoorlogse ervaring. In de walkman die hij toen ophad – hij had hem gestolen van zijn zus – speelt op dat moment de hardrock van Led Zeppelin. Zo vormt “Beirut” eveneens een soort tribute naar die legendarische band.
Afsluiten doet het duo met een hommage aan jazzlegende Louis Armstrong en met “All I Can’t Say”, een track die oorspronkelijk op ‘S3NS’ stond, maar voor ‘40 Melodies’ herwerkt werd met niemand minder dan Sting. Zo staat ‘40 Melodies’ vol van verrassingen. De verzamelaar is leuke kennismaking voor wie Maalouf nog niet kent, en een aangename afwisseling voor wie zijn herwerkte nummers in een verfrissend nieuw kleedje wil leren kennen. De samenwerkingen met toppers als Marcus Miller en Kronos Quartet zorgen voor een extra touch, net als de vele verhalen van vanavond ons echt in het hoofd van Maalouf lieten kruipen. Het spelplezier van Maalouf en Delporte was om van te smullen, de grappen tussendoor werden gesmaakt, en vooral de rustige, ingetogen momenten zullen ons nog lang bijblijven, geprint op onze harde schijf.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge (ism Greenhouse Talent)
Nederlands 
Français 
