RONKER + Pothamus:- In een intens kader een geordende chaos creëren
''Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden'' , schreven we over het debuut 'RAYA' van deze uit Mechelen afkomstige formatie.
RONKER op z’n beurt speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch. De muzikanten hebben al ervaring in andere projecten, met RONKER tasten ze hun grenzen af, trouwens hier spelen de leden elk een ander instrument dan ze gewoon zijn..
STAM X is een zeer gezellig jeugdhuis, er heerst een uitnodigend clubsfeertje. Er is voldoende parking in de directe omgeving, en in de zaal hangt een typische sfeertje van een jeugdhuis …
De zaal stond al heel goed gevuld voor RONKER (*****). De jonge wolven hebben goesting om er in te vliegen in hu thuisbasis. Dat voel je al bij de eerste song. Een zanger/frontman die op emotionele wijze zijn keel schor schreeuwt en het publiek zelf op zoekt; er ontstaat zelfs een kleine moshpit. Het viertal vindt elkaar blindelings in een speels, gevarieerd kader.
Ze gooien alles in de strijd, waardoor we compleet van onze sokken worden geblazen.
RONKER gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit, ingetogen, alle registers opentrekken , een portie experiment en het publiek op het verkeerde been zetten.
Kortom, in een intens kader een geordende chaos creëren. Een band die de grenzen aftast. Wat een totaal ervaring. Overtuigend. De band en publiek amuseert zich kostelijk. Dit smaakt naar meer.
Pothamus moet niet onderdoen muzikaal , maar spijtig genoeg moesten ze voor een sterk uitgedund publiek optreden. Het deert hen niet . Ze werken naar een oorverdovende climax in hun songs. Dit is rock/post metal pur sang. Ze blazen je omver, waardoor je ademloos staat te trillen op je benen.
Pothamus is sterk en we refereren graag naar hun optreden op DOK Gent deze zomer: ‘Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt en je veilig voelt in dat donker hoekje …’.
Tja hadden we het niet over ‘in een intens kader een geordende chaos creëren’ … Met deze werd dit overduidelijk bevestigd!
Organisatie: STAM X, Denderleeuw
WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.
We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper! We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.
‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Amenra - Ochtendglorenconcert - Wat een zotte morgen
Het principe was eenvoudig: je komt verschrikkelijk vroeg uit je nest om een concert te zien terwijl de zon opkomt. Niet dus, hoewel ook dit wel iets had.
Het zag er nochtans helemaal niet zo slecht uit, toen wij de deur opentrokken en de straat er nat en verlaten bij lag. Het regende immers niet en dus waren wij al lang tevreden. Vol goede moed en voorzien van paraplu en regenjas gingen we op weg naar OLT Rivierenhof, al voorgenietend van wat een uniek concert moest worden.
En dat werd het uiteindelijk ook. Daar konden de plensbuien weinig aan veranderen. Meer nog: ze droegen bij tot een unieke mistig-rokerige sfeer. Het was wonderbaarlijk dat het overgrote deel van de toeschouwers trouwens vlotjes de regen trotseerde, zij het hier en daar schuilend onder de bomen of onder de tent boven de muzikanten, voor zover dat mogelijk was. Liever een kletsnat pak dan ook maar één noot te moeten missen. Het maakte de ervaring alleen maar intenser. En Colin H. Van Eeckhout betoonde dan ook nog eens zijn medelijden: “Ik vind het zo erg voor jullie dat jullie in de regen moeten zitten.” Het zou de enige verbale communicatie van het concert worden. Wel werd er gegroet nadat het concert was afgelopen en een staande ovatie hun deel werd, volkomen terecht trouwens.
Die volharding past bij het fenomeen Amenra. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat, indien de band in de regen had gestaan, zij er de brui aan zouden hebben gegeven. Tenzij de techniek hen misschien in de steek had gelaten. Die techniek deed trouwens aan het begin van het optreden een beetje moeilijk, waardoor onvermoede knallen pas echt zorgden voor een wekkergevoel.
Vandaar dat we tijdens “Plus Près De Toi” nog een paar keer werden opgeschrikt, maar dat was gauw genoeg vergeten, want hoewel het gezelschap in een cirkel op het podium stonden opgesteld, golfde de sfeer zo door de arena en hoorde je zelfs – echt waar – af en toe de vogeltjes fluiten. Maar ook zij hielden het even later voor bekeken. Of zij even onder de indruk waren van het hele gebeuren als wij, laten we over aan Natuurpunt.
Want onder de indruk waren we wel degelijk. Het was moeilijk om niet in de ban te geraken van het zestal, gezeten op het soort kerkstoelen, waarvan sommige aanwezigen misschien het bestaan reeds lang vergeten waren. Een “traditioneel” Amenra-concert is al impressionant genoeg, de akoestische versie daarvan is dat misschien nog meer. Maar uiteindelijk bepaalt ieder dat gewoon voor zichzelf.
Uiteraard werd er naast klassiekers ook nieuw werk aangeboord. “Voor Immer” was één van de songs, waarvan de opbouw ons ademloos achterliet. De dubbele gitaarlijn maakte het uiteindelijk helemaal af. Opvallend was zeker de tweede stem van de violiste bij “To Go On: And Live With. Out”, of de al even opgemerkte achtergrondzang bij “The Longest Night,” die de stem van Van Eeckhout nog extra deed uitkomen.
En dan waren er nog de covers van “De Zotte Morgen” – de bijna vanzelfsprekende afsluiter – en een mooie versie van Tim Buckleys “Song To The Siren”, duidelijk eerder geïnspireerd op This Mortal Coils aanpak, maar daarom niet minder mooi.
“Wat een zotte morgen!”, liet onze buurvrouw zich ontvallen. We hadden het niet beter kunnen omschrijven.
(Met dank aan onze bevriende website Patrick Van Gestel - daMusic)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/1633-amenra-22-08-2021.html
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Pauwel & Elias - Op gevoel(ens)
Naast de recent geloste, geweldige, coronavriendelijke affiche van Leffingeleuren (onder meer Amenra, Altin Gün,...), organiseert De Zwerver deze zomer ook andermaal een reeks fijne optredens aan de Groenhagemolen. Door de tegenvallende weersomstandigheden werd de avond met de fijne double bill met Pauwel en Elias echter verplaatst naar de ruime, comfortabele concertzaal. Dit resulteerde in een gezellige setting met vooral het voordeel van een ruim podium onder de sloffen te hebben, in plaats van een kleiner outdoor podium.
Het beperkt aantal toeschouwers, we schatten een dertigtal, mocht eerst genieten van Pauwel (****). Een man met een stem uit de duizend, koos ervoor om intiem en kleinschalig aan het optreden te beginnen. Zo pakte hij het publiek helemaal in met het breekbare “Bones”. Pauwels stem is door de hoge toon, best wel speciaal. Verder dan het vergelijken met acts zoals Asaf Avidan en The Tallest Man On Earth komen we moeilijk. Na de twee inleidende nummers, mocht de rest van zijn band mee het podium op om het middensegment, met vooral nieuwer werk, aan ons voor te stellen. De nieuwe songs, zo vertelde Pauwel ons, werden recent ingeblikt in de buurt van en tijdens de overstromingen in Wallonië, waardoor de songs over het algemeen niet erg happy-catchy of oorwurmend waren en bijgevolg dus ook niet echt bleven plakken. Dit was echter wél het geval met de songs uit zijn debuut EP bij het Gentse Unday Records waarmee hij en z’n band de set vervolmaakte. Het levendige karakter van “Witches” en “Molly” werkte aanstekelijk en zorgde voor een mooi slot van de breekbare set.
Na Pauwel, mocht de meest recente signing van Unday, Elias (***), de bühne betreden. Elias (Devoldere) draait al jaar en dag als drummer mee in tal van bands, waaronder Nordmann, maar voor het eerst neemt hij de rol van frontman op zich. Dit brengt een bijzonder resultaat met zich mee. Live wordt Devoldere bijgestaan door maten uit andere projecten uit het jazzlandschap (Nordmann, SUWI,...) het blijft een kleine familie dat jazzmilieu. Elias bracht een eclectische mix van muziek die zweeft tussen Radiohead enerzijds, meer experimentele muziek en zelfs een scheut post-rock. De songs, die zich live vooral lieten kenmerken door hun grootste opbouw, vallen echter niet eenvoudig te behappen. De band leek op songs als “Day Two” nog zoekende naar een muzikale smoel en ook vocaal is er nog wat werk voor de boeg. De band miste ook nog wat routine, maar door de gekende omstandigheden én het feit dat hun gitarist holder-de-bolder uit Dranouter, na een show met Mooneye, werd opgetrommeld, valt dit meer dan zeker te relativeren. Hoogtepunten in de set was het aanstekelijke, krachtige “Parasites” en het rustigere “South”.
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
PESCH - Moeilijk om het dansen te weerstaan
PESCH, het EBM-project van Peter Slabbynck, Sam Claeys en Chesko van Red Zebra en Der Klinke, beleefde zijn live-vuurdoop in de B52, als aanloop naar de officiële wereldpremière op de Sinner’s Day voorafgaand aan het W-Festival in Oostende. Daar deelt PESCH de affiche met prestigieuze namen als Front 242, the Neon Judgement, VNV Nation en Whispering Sons. Afgaan is dan geen optie en daarom is er eerst een try-out voor een klein publiek.
PESCH heeft nog maar één EP (‘Melba’) met vier nummers uit. Die werden in Eernegem aangevuld met alweer drie nieuwe tracks. Dat (opgeteld met een reeks aangekondigde concerten na Oostende) belooft alvast voor het voortbestaan van PESCH. Begonnen als een wild idee om de tijd te doden tijdens de coronastilte is dit op kousevoeten uitgegroeid tot een band met allure.
De set in de B52 startte met de nieuwe track “Comming To A Boil”. In plaats van het voor het genre klassieke misttapijt koos PESCH daarbij voor een kleine waterkoker die vooraan op het podium wat waterdamp verspreidde. Leuke gimmick voor de eerste rijen in een clubzaal, maar op een festivalpodium zal dat grapje toch moeten uitvergroot worden. “Comming To A Boil” was wel meteen het bewijs dat PESCH een ernstig project is: meteen een heel dreigende sfeer en haunting lyrics, volgens het boekje. De rolverdeling is ook duidelijk: Slabbynck krijgt vrij spel aan de microfoon en Chesko en Claeys broederlijk naast elkaar op identieke synths die af en toe backing vocals leveren. En alles wordt netjes live gespeeld.
PESCH gaat verder met drie tracks van de EP: “Low Libido”, “No Handshake” (gaat niet over coronapreventie) en “What’s Wrong With People?”. De zaal is inmiddels helemaal mee en hoewel de organisator heel duidelijk heeft gemaakt dat er niet gedanst kan worden, zijn er in het publiek enkelingen die de grens aftasten tussen heupwiegen en dansen. Kan ook moeilijk anders, want deze EBM is gemaakt om vleermuizen te laten dansen. Na deze reeks is er nog het op Facebook aangekondigde en ook al op de dansspieren werkende “Sneaker Preacher” om dan helemaal te knallen met “Let’s Invade America”, de grootste hit van PESCH tot dusver. Sam Claeys komt dan vanachter zijn synth om vooraan het podium de backing vocals naast Peter Slabbynck te brengen. Die laatste beëindigt het nummer door zijn monitor eerst te slaan en dan te knuffelen.
De set wordt afgesloten met “Our Accountant Says We Need A Hit, Because We Are Financially Deep In The Shit”.
Kijk, als zelfs het advies van een boekhouder een geslaagd nummer oplevert, dan moet je vooral verder gaan met dit project. H
et publiek in de B52 was overtuigd en er moet al heel wat verkeerd lopen vooraleer het publiek in Oostende of eender welke stad niet ook voor de bijl zou gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pesch - 6/08/2021 (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem ism PESCH
Naima Joris - Meegedreven worden in weemoed
Naima Joris kwam in een ware rollarcoaster terecht na haar release. Naast de talrijke artikels, de optredens in ‘Vive le Velo’ werd ze ook op de radio gedraaid. Sjiek.
Check de release hier
Toen we ze in Gent vorig jaar zagen optreden, stond ze nog eerder onwennig op het podium. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naima staat ondertussen zelfverzekerd op het podium en ze laat zich omringen door top muzikanten … jawel , klaar om de wereld compleet te veroveren.
Na een livestream wilden we haar dus letterlijk terug live aan het werk zien, hoe ze is geëvolueerd als artieste. We zakten deze keer af naar de ‘Great Gigs in the Park’ in De Casino, Sint-Niklaas waar ze met haar band speelde voor een full house.
Naima Joris (****) - Het is moeilijk te duiden wat precies het genre is van haar muziek. Uiteraard hoor je die jazz , maar in haar vocals klinkt soul en het Franse chanson door. Ze steekt samen met haar muzikanten enorm veel gevoel in de sound . Ze heeft zelf een sterke indringende stem en uitstraling. Je wordt gehypnotiseerd in dit geheel.
De nummers gaan over pijnlijke onderwerpen, luister maar naar “Missing You” , het hartverscheurende mooie “Belly Botton” en “Soon” .
Naima ontroert en neemt je mee naar weemoedige oorden, maar biedt , schept net dat sprankeltje hoop en dat zonnestraaltje achter een donkere wolk.
Naima Joris staat hier dus opnieuw zelfverzekerd op het podium, geruggesteund door haar muzikanten die haar perfect aanvoelen. Ze sprak de mensen aan en wist het publiek te boeien.
Naima heeft als artieste , performer en muzikante grote stappen gezet , maar behoudt die jeugdige speelsheid. Mooi.
We waren opnieuw sterk onder de indruk van deze dame die een ingetogen set speelde. Harten-brekende songs, waarop het combo durfde te improviseren . We ervaarden een innerlijk genot in deze set. We werden meegedreven in die weemoed .
Na de regulaire set bezorgde ze ons solo in de bis een krop in de keel. Erna volgden enkele met de band die breekbaarheid en extravertie samenbracht. Ze ontroerde en wist een zen-gevoel te verwezenlijken?
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks - De toekomst van de Belgische hiphop scene ziet er rooskleurig uit
We kregen een reeks van 15 concerten, van 10 juni tot 18 juli, in de magische DOK loods in een organisatie van Democrazy. De honger van de muziekliefhebber werd op die manier gestild. We genoten van enkele fijne concerten in die tot de verbeelding sprekende omgeving. De concertreeks werd afgesloten met vier jonge, beloftevolle artiesten in het hiphop/soul/popgenre, IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks.
Rian Snoeks (***1/2) - Terwijl het publiek met mondjesmaat komt binnen sijpelen., begon het duo Rian Snoeks eraan . Ferm gemotiveerd trok Rian Snoeks alle registers in het genre open en slaagde in zijn opzet om het publiek te overtuigen . Volhardend.
Rian Snoeks waren nog winnaar van 'Sound Track 2019’, finalist van 'De Nieuwe Lichting' 2020 , en afgelopen zomer nog support voor ‘de Anderhalvemetersessie’ van Flip Kowlier in Het Depot.
Het jonge duo heeft al een heel mooi parcours afgelegd. Hun teksten komen vanuit het hart, en ze entertainen vol overgave. Sjiek. Een verdiende respons.
Lefwerk (*****) - Een eerste hoogte punt alvast … Lefwerk combineert op ideale wijze de elementen binnen het genre . Vanuit hun hart sporen ze het publiek aan en ze blijven doorgaan tot niemand meer stil kan zitten. Een gevarieerde sound , ingetogen extravert .
We waren onder de indruk van de vrouwelijke en mannelijke vocals, die een zekere schwung brengen.
Er viel heel wat te beleven . Rian Snoeks kon zelfs even het podium op. Hier ontstond een wervelend hip hop feestje, dat beslist langer mocht duren .
Lefwerk was een aangename ontdekking. Het enthousiasme en de respons was enorm! Helaas was de tijd te beperkt voor een bis .
Simon (****) - Simon is een jonge talentvolle hiphop artiest die reeds bij Roedel z’n strepen heeft verdiend. Hij was al te horen op de digitale muziekstreams Hooray en #ikluisterbelgisch We ervaren een zeemzoetige aanpak; hij heeft een sterke uitstraling, charisma en raakt met z’n gevoelige stem. Het publiek geniet… Hij wist ons in te pakken . Klasse. Missie geslaagd na het overdonderende Lefwerk.
IKRAAAN (*****) - IKRAAAN mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt zijn, het charisma en de sound zijn overtuigend. We genoten van de veelzijdigheid en de performance. Toen we haar nog zagen in de AB, Brussel in 2020 (ikv Sound of the Belgian Underground) schreven we "Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem."
We zagen toen duidelijk groeimogelijkheden . Nu bevestigt ze en overtuigt ze ons compleet.
We houden van IKRAAAN. Zij is een uitzonderlijk talent die stijlen in het genre integreert en er een boeiende, creatieve draai aan geeft. Groovy, dansbaar , innemend. Ze heeft een warme soulvolle stem , zachtmoedig , intens, gedreven . Op hemelse wijze zet ze het in de verf.
Een korte set weliswaar , maar hoogst interessant…
Organisatie: Democrazy, Gent
Kids With Buns - Een setje bol van melancholie
Of Kids With Buns met deze intense, zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken, wachten we in deze fase nog wat af, maar het warme, deugddoende karakter deed ons hart sneller slaan; we waren even in vuur en vlam, helemaal zen.
“Een breed publiek kunnen ze bereiken, die deze warmhartige aanpak in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!" schreven we over het optreden van Kids With Buns in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen
Het duo Marie Van Uytvanck en Amber Piddington kon een klein jaar later dat trucje nog eens over doen in een goed vol gelopen park nabij De Casino.
Eén nadeel van zo’n park concert, is dat veel mensen afkomen om gezellig een pintje te drinken en de muziek als achtergrond te beschouwen. De dames op het podium gingen gezwind om met hun ingetogen nummers in het park, waarbij ze iedereen enorm konden ontroeren.
Emmy D'Arc (***1/2) wist helemaal op haar eentje, gewapend met haar bijzondere mooie stem en akoestische gitaar, op ingetogen wijze het publiek in te palmen. De covers die ze speelde, boeiden het publiek en de reacties waren dan ook enthousiast. De paar eigen nummers - in het najaar komt het debuut uit - deden ons naar adem happen. Op het einde van haar korte set kreeg ze de handen op elkaar.
Emmy D'Arc is een ontluikende bloem, met heel veel potentieel in een wereld van breekbaarheid en soberheid. Een opkomend talent in de sing-songwriting.
Kids With Buns (****) weten de intimiteit en de breekbaarheid verder te omarmen. Hun integere, melancholische songs raken. Het duo voelt elkaar sterk aan en is op elkaar ingespeeld. Het spelplezier druipt er van af en ze betrekken hun publiek bij de set met handclaps, wat het geroezemoes deeddalen. Alsof ze hier eigenlijk aan een ellenlange jamsessie bezig waren.
De twee engelachtige verschijningen ontroerden. Een sprookjesachtige wereld opent door de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound. De zon ging prompt meer schijnen.
Kids With Buns is in z’n opzet gelaagd met deze intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje bol van weemoed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/emma-d-arc-11-07-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/kids-with-buns-11-07-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nordmann - Aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen
Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus. Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader, schreven we over de filmvoorstelling van 'In Velvet', de nieuwste worp van Nordmann (*****) .
De band had deze plaat eigenlijk nog niet live kunnen voorstellen, behalve via livestream. We waren op de afspraak in een vol gelopen park, De Casino (Sint-Niklaas) in het kader van 'Great gigs in the park'. En we kregen aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen .
Ze bieden een strakke sound met voldoende variaties en onverwachtse wendingen , die boeiend, ingetogen en verschroeiend hard waren. Nordmann houdt van avontuur.
Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een band die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen, schreven we over 'In Velvet'. En live kunnen we het maar ondersteunen .
De intense schoonheid laat je meevoeren en in een roes belanden . Op de ingetogen momenten werd het helaas wat overstelpt door het geroezemoes in het park. We waren onder de indruk van het technisch vernuft. De versmelting van hun klankenwereld is net hun sterkte. Ze staan op dezelfde golflengte en het spelplezier druipt er van af .
Het wisselende drumwerk en de sax , het klinkt meesterlijk . Ook de andere muzikanten moeten niet onderdoen , de gitaarsoli , de piano en elektronica , al de tunes vinden elkaar …
Een bisnummer bleef niet uit , alle registers werden nog eens opengezet . Schitterend.
Nordmann voelt elkaar perfect aan , toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar . Mooi hoe die improvisaties en experimentjes kunnen worden ingepast in hun klankentapijt . Een filmische, kleurrijke, variërende sound; zelfs met een kwinkslag en wat humor. Een aanrader.
Nordmann stelt 'In Velvet' deze zomer nog voor op o.a. Gent Jazz (15 juli) - Het Veld, Antwerpen (16 juli) en Pukkelpop (20 augustus) .
Meer Nordmann info op https://nordmannmusic.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan
Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden. In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden
Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen. De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.
Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.
'Silhouette' wordt voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers
Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.
Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …
PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens, die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.
PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Radar Station bewijzen dat ze een blijver zijn!
“Met zo’n stem zijn er heel veel mogelijkheden.” Zo klonk het toen The Radar Station zich presenteerde op de Nieuwe Lichting 2020. Ondertussen wonnen ze die, was de debuutplaat klaar in oktober en de band klaar om te boomen op de zomerfestivals. Corona stak er even een stokje voor. Maar op DOK bewees The Radar Station dat ze een blijver zijn.
De lijzige stem van Brent Buckler zette ‘The Beauty of Belief’ in. De grootste troef van de band werd goed in de verf gezet door een sterke outro zonder tierlantijntjes. Met het nummer “Into The Mud” gaan ze richting The War On Drugs en Foals qua tune, met een bezwerende Tom Smith-stem. Welja, een redelijk compleet plaatje dus. En als fan van The Cure hoefde je je ook niet te storen aan “Pictures Of You”. Kleine klanken weefden door Brent zijn stem.
“Subtle Science” is de oorworm die we ons graag laten besluipen. Ook als die wat meer haar heeft dan op de plaat. En een vetter staartje in de vorm van een gitaarsolo. “After The Tornado” scoorde dankzij kalmte en ingetogenheid. Iets waar de Rode Duivels later die avond meer moeite mee hadden. Heel catchy ondanks die rust in de song.
Wat de frontman tussen de nummers door probeerde te vertellen, was moeilijk te begrijpen. Geen erg. “Face Full of Lines” dreigde met de synths en was iets elektronischer dan de rest. En ook “Zanzara” klinkt elektronisch. Dat nummer is eigenlijk “After The Tornado”, maar dan met kleren aan. Wat het beste is, moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.
“I Moan” grijpt traagjes bij de keel. Het is een heel kalme song, beetje creepy ook, maar Brent brengt het live gewoon heel goed. De rest van de band speelt alles wat rauwer en heviger dan op de plaat, waardoor ze toch een beetje dat ideale schoonzoon-imago kunnen afschudden. Er mag wat buiten de lijntjes worden gekleurd.
Het meeste schwung werd bewaard voor “The Giant”. Het publiek begon te dansen, klappen en mee te zingen bij de samenzang met de band , een mooie afsluiter van deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/the-radar-station-02-07-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
