Nick Cave - Conversations with Nick Cave - Een surrealistische, emotionele avond

Drie maanden vóór zijn gepland en al volgeboekt bezoek in het Sportpaleis met de Bad Seeds gaf Nick Cave ons ‘zijn Conversations’ twee intieme avonden in de Bozar. Een concept dat de Australiër eind mei 2019 al in ons land in de Roma had gepresenteerd. Een soloconcert, afgewisseld met vraag- en antwoordsessies (soms excentriek), evenals een signeersessie, dat in totaal meer dan drie uur duurde. We verdiepen ons in deze surrealistische, emotionele avond.

Het was belangrijk om op tijd te komen en je een weg te banen door de gangen van de Bozar. Een zaal met een capaciteit van 2.000 zitplaatsen , verdeeld over de verschillende balkons, twee bloembedden (enigszins bovenop) en een groot podium waarop tafels werden opgesteld (waar honderd bevoorrechte mensen konden zitten).
Na een opgenomen intro komt Nick Cave sober het podium op en gaat naar z’n piano om "Papa Won't Leave You, Henry" te spelen, uiterst origineel en in z’n meest pure vorm.
Als een ceremonieleider zal de ‘grootmeester’ de regels van de avond uitleggen. Hij geeft aan dat dit de allerlaatste avond zal zijn van de ‘Conversations’, die gelanceerd werden na de tragische gebeurtenis, het ongeval van zijn 15-jarige zoon met de dood als gevolg; deze avonden zijn een katharsis , een therapie. En zijn de mogelijkheid voor de fans om hun medeleven, hun support te uiten en te tonen op de blog ‘The red hand files’.
Vanavond werden de vragen doorgegeven via een handvol stewards verspreid over de zaal, uitgerust met lichte stokjes. De steward wees in de richting en Nick Cave kon dan de toeschouwer (incluis de vraag) kiezen.
Hij houdt een bepaalde afstand met de groupies, door te specificeren dat hij aanvragen voor foto's zal weigeren, maar aan het einde van z’n Conversations tijd reserveert voor z’n publiek en handtekeningen zal uitdelen.
Een eerste vraag van een toeschouwer , die direct vroeg om met hem op het podium te gaan, werd nuchter op een ‘Nee’ beantwoord. Of een uitnodiging van een dame , die hem wou vergezellen naar de piano, werd geweigerd. Kort daarna stond een andere toeschouwer erop hem bloemen te brengen, die hij accepteerde , maar de bijbehorende kus weigerde. Even later vraagt nog een andere toeschouwer een handtekening. Nick accepteert, maar geeft aan dat het ‘de laatste’ zal zijn.
Na de doorsnee eenvoudige, kwamen de diepere vragen met inhoud, o.m. een fan die duidt dat hij tijdens zijn ziekteperiode naar zijn muziek luisterde en vraagt of het ook een manier is voor de auteur om zijn verdriet te vullen . “Mijn muziek brengt me naar een hoger level. Ik geef vaak een plaats aan mijn gevoelens. En ik werk elke ochtend veel om het beste uit mijn gevoelens te halen” antwoordt Cave.
Een onvoorzien intermezzo komt dan, met een huwelijksaanzoek op het podium, goedgekeurd door de grootmeester hemzelf. Hij geeft aan dat de toekomstige bruidegom zijn bruid in zijn armen moet brengen, wat onder een fors applaus werd uitgevoerd.
Er is nauwelijks tijd om je te vervelen; de composities zijn gekoppeld aan het gesprek o.a. "Into my arms" en het nogal zeldzame "Where's the Playground Susie? ".
Een toeschouwer verrast vervolgens het publiek (die niet direct weet te reageren) door te beweren Jezus te hebben gezien en zich in een andere dimensie te hebben gevoeld. Ze vraagt of Nick dit soort getuigenis ooit heeft ontvangen. In het begin maakt onze man er grapjes over en geniet het publiek ervan. Maar deze toeschouwer blijft serieus en beweert dat hij het echt gezien heeft en nu … een beetje verkouden is. Nick wordt dan flegmatiek en verwijst naar het belang van overtuigingen; het publiek is en blijft beleefd.
Een ander uniek moment is de getuigenis van een weduwe die haar echtgenoot begeleidde in z’n laatste momenten (met de song "The ship song"). Waarna de zanger veel medeleven en support toont door te praten over de afwezigheid van een geliefde. En hij gaat direct verder met "The Ship Song", ondersteund van een enthousiast publiek.
Andere meer klassieke vragen maken de avond als inspiratie van zijn nieuwste album, een logische verderzetting in "Waiting for you" als tijdens een religieuze ceremonie.
Een persoon met een beperking in het publiek, die moeilijk kan spreken, roept naar hem. Hij vertelt dat hij op dezelfde dag is geboren als Nick, en biedt hem aan om iets te drinken na het concert. Weer een ontroerend moment van de avond vanwege de spontaniteit van de twee speakers.
Tijdens de avond komen duidelijk verlieservaringen en zich gedeprimeerd kunnen voelen aan bod ; er wordt ook veel gepraat van liedjes die voor huwelijken zijn gebruikt. En in deze context: “Are you the one I’ve been waiting for ?” wordt logisch naar boven gehaald.
Cave brengt ook hulde aan de Griekse schilder Stefanos Rokos, die 17 jaar geleden niet minder dan 14 schilderijen maakte die gekoppeld waren aan het album "Nooit meer afscheid nemen". Een tentoonstelling over dit onderwerp is nog open in Antwerpen (Bernaerts Gallery) tot 9 februari. Terloops opgemerkt dat deze composities kunnen groeien; elke luisteraar interpreteert het op zijn eigen manier.
De timing van de Conversations lijkt te worden bepaald door de manager (bodyguard) aan de zijkant van het podium. De laatste aarzelt niet om de leider mee te geven aan zijn songs te beginnen of de encores te beginnen. Soms jammer toch, ervaarde ik, want zonder dat , had onze grootmeester de hersenspinsels en de nummers wat meer vrije loop kunnen laten gaan.
De encores bevat enkele prachtige improvisaties, als "Palaces of Montezuma" (Grinderman) en zelfs "Shivers" (van zijn jonge jaren met Boys next door).

Met bijna 3 uren hebben de toeschouwers waar voor hun geld gekregen. De tickets waren soms erg duur , afhankelijk waar je zat. Een onderwerp dat Cave zelf aan het begin van de set aansneed. Hij zei dat hij hier geschokt van was.
Een signeersessie volgde, een goed kwartier lang, na het einde van de show.

Setlist : « Papa Won't Leave You, Henry », « God Is in the House», «The Mercy Seat », « Avalanche », « Into My Arms », «Where's the Playground Susie? », « The Ship Song », « Waiting for You »,« Jubilee Street »,  « (Are You) The One That I've Been Waiting For? », « Sad Waters », «Love Letter ».
Encore: « Fifteen Feet of Pure White Snow», « Palaces of Montezuma », « Shivers », « Stranger Than Kindness », « Skeleton Tree ».

Vertaling Sébastien Leclercq - Johan Meurisse

Organisatie : Bozar, Brussel

Herman van Veen - Een oude schuur brandt het best

75 … Dat kun je wel zien dat is hij … En je zal het geweten hebben, want van Veen viert zijn 75ste op geheel eigen wijze met een tournee doorheen de lage landen. Nog tot eind dit jaar kan je hem samen met zijn virtuoos genootschap bijna elke avond ergens op een podium bewonderen en geloof ons als we u zeggen dat u dit voor geen geld ter wereld mag missen!

Voor alle duidelijkheid: dit is geen afscheidstournee, maar een jubileumtournee. Na  55 jaar op de planken, heeft van Veen heel wat om op terug te blikken. De rode draad is het ouder worden, waarvan hij zegt: “dat gaat vanzelf … en dat gaat vanzelf weer over”. In een soort van dagboekformule laat hij je meanderen doorheen zijn leven en dat begint bij zijn vader en moeder die de 6de juni 1944 “op zijn idee kwamen en de spons eruit mocht”. Op zulke toon vertelt hij over zijn liedjes, waar ze vandaan komen en wat ze vandaag voor hem betekenen. Hij is een meester verteller die de zelfspot niet schuwt en bij momenten verrassend intiem wordt, met zoveel overtuiging dat hij je lach in luttele seconden weet om te toveren tot een traan.
Verwacht je niet aan de frivole greatest hits, die heeft van Veen trouwens amper. We kregen veel onbekend werk, maar toch ook enkele klassiekers zoals “Anne”, “Anders”, “Suzanne” dat hij ooit zong toen hij verliefd wilde worden op de oma van zijn kleinkinderen en dan nog dat nummer dat vroeger “Later” heette. Daarnaast passeerde ook Willem Vermandere de revue met “De vaders” en meermaals Jacques Brel met “Ik hou van jou” (Les vieux amants) en “Moenie weggaan nie” (Ne me quitte pas). Van Veen had zich duidelijk aangepast aan zijn Belgisch publiek.
Tussendoor dreef hij de spot met het Eurosongfestival en veel te theatrale operazangers en concertpianisten: een persiflist pur sang. Dit alles, vernuftig aan elkaar verweven door ontroerende anekdotes en surreële beschouwingen. Zo kwamen we te weten dat een politicus iemand is die het tegendeel bedoelt van wat hij/zij ten onrechte heeft willen ontkennen en dan toch maar bevestigt, weliswaar onder voorbehoud. En dat als je jezelf wil voortplanten, je iemand moet zoeken die over het aan jou ontbrekende geslachtsdeel beschikt en dat best ook even aan je wil uitlenen. De harlekijn in hem was nooit ver weg.
Wat misschien nog het meest verbaasde, is dat de tand des tijds zijn muzikaliteit onbevlekt heeft gelaten. Hij klinkt nog altijd even warm van stem en swingt op piano, viool en mondharmonica. Een brok energie, werkelijk indrukwekkend, waar de levensvreugde van af spat. Samen met zijn vaste muzikanten, ook stuk voor stuk multi-getalenteerd, geeft dat vuurwerk. Ieder kreeg even de spotlight en ze zongen en speelden met hun solo’s werkelijk de pannen van het dak.

Het was 2,5 uur een en al beleving. Onvoorstelbaar hoe al die generaties in het publiek gekluisterd aan de lippen hingen van een zeventiger met peper in zijn gat. Wie die avond maar als een half mens de AB betrad, ging na het zien van zoveel moois en liefs, als een compleet mens weer naar buiten.
Muzikanten:
Herman van Veen: zanger/violist/pianist
Jannemien Cnossen: violiste/zangeres
Wieke Garcia: harpiste/percussioniste/zangeres
Edith Leerkes: componist/gitariste/zangeres
Kees Dijkstra: bassist/toetsenist

Pics homepag @Markus van Offern

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Tindersticks heeft niets met de oppervlakkige datingapp Tinder te maken, maar zoekt daarentegen diepgang in delicate songs die je humeur van de dag in een vingerknip kunnen bepalen. De Britten draaien al mee sinds begin jaren negentig, maar aan relevantie hebben ze duidelijk nog niet ingeboet. Naar aanleiding van hun nieuwste studioalbum ‘No Treasure But Hope’ werd NTGent in - waar anders - Gent deze week tweemaal aangedaan. Ook wij zakten  weg in de fluweelzachte, rode stoeltjes van de mooie concertzaal om de ervaren softies aan het werk te zien. Dat hun tijdloze hartenbrekerij zalen weet uit te verkopen, sprak meteen voor zich, al hadden we hen met iets meer schwung verwacht.

Zonder voorprogramma, allures of echte begroeting kwam Tindersticks het podium op dat al bezaaid lag met instrumenten. De klaarblijkelijke Voxaanbidders waren goed voorzien van materiaal en met minstens drie multi-instrumentalisten konden ze in elke song dat exacte toetsje en klankje voorzien - als er zo nu en dan aangeduid werd hoe dat pianogeluid veranderd moest worden dan toch. Het was bijna aandoenlijk hoe elk bandlid daar stond om zijn rol binnen het nummer te vervullen. De focus lag op finesse en een wonderlijke timing om het geheel tot z’n etherische statuut te tillen en het beheer over onze traanklieren over te nemen. Als kameleons speelden de bandleden telkens niets meer en niets minder dan wat van hen verwacht werd. Nederig, en vooral de houding van muzikanten met een passie voor het vak.
Door die focus op het creëren van een lieflijke sfeer vol subtiliteiten duurde het welgeteld een uur en veertig minuten vooraleer we meer dan een korte, geroutineerde ‘thank you’ te horen kregen tussen de nummers door. Tindersticks gaf de voorkeur aan het onderhouden van de dynamiek van de set; elke zet leek dan ook nauwgezet gewikt en gewogen. Alles vloeide voort uit elkaar en maakte het ganse concert een geslaagde balansoefening. Tegelijk vormde dat duidelijk overpeinsde aspect onze grootste bezorgdheid. Er resteerde weinig tot geen ruimte voor spontaniteit, en ook al zijn de stukken an sich simpelweg schoon, toch voelde het af en toe allemaal als een mechanische, wak geworden versie van iets wat vele jaren terug had kunnen inslaan als een bom.
Het feit dat zanger Stuart Staples daarentegen de pathetiek zelve leek en zich zonder onderbreking in zijn emotionele toestand wentelde, hielp niet om ons mee te krijgen. Integendeel, het maakte het contrast tussen opgeblonken routine en gevoelsmatig subtiliteiten-Stratego enkel zichtbaarder. Daarenboven viel de artistieke vrijheid om er soms zomaar wat op los te zingen niet altijd in goede aarde. Het is onbetwistbaar dat dit rauwe stemgeluid deel uitmaakt van Tindersticks’ algehele sfeerbad en bijzondere troeven uitspeelt, maar dat nam niet weg dat gefronste wenkbrauwen een keer of vier onafwendbaar waren.
Nu eens te slordig en dan weer te afgelikt; misschien zijn we te streng voor deze oude rotten.
Want hoe dan ook, Tindersticks’ set was verschrikkelijk genietbaar en dat was tenslotte waar iedereen voor gekomen was. De band benutte hun jarenlange ervaring in het vinden van onze gevoelige snaar en als je je gewoon liet meeslepen, smolten alle zorgen, mogelijkheden tot kritiek en efficiëntie voor de rest van de avond als sneeuw voor de zon.

We glimlachten onszelf murw met de heerlijke muziek die alle aanwezigen zonder uitzondering de stempel van softie opdrukte. Het was allemaal zo zacht, zelfs wanneer er tempo of een kleine stijlbreuk bij kwamen kijken. De lieflijke toon, de vele instrumentenwissels ten voordele van de telkens lichtjes andere sfeer van iedere song, het leukste gebruik van een triangel sinds lang en de totale afwezigheid van pretentie of sterallures zorgden er samen voor dat Tindersticks de NTGent terecht voor zich won.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Democrazy, Gent

Sunn O))) - bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal
Sunn O))) & Kaspar Brötzmann
Kreun
Kortrijk

Eenmaal toegekomen in de Kreun wordt mij meteen duidelijk dat vanavond geen ‘lachtertje’ wordt. De zaal, bar en de terras lopen al over van het volk en de merch tent wordt nu al niet meer gespaard. De ‘achtergrond’-muziek (lees tussen haakjes), wordt gedraaid door niemand minder dan Levy Seynaeve (Amenra, Wiegedood, Oathbreaker, etc.). De bijzondere sfeer die er hangt zorgt ervoor dat mijn avond nu al geslaagd is. Zoals in oudere punk-termen wordt uitgedrukt voel ik mij enorm ‘siked’ worden (ofwel gewoon het synoniem van uiterst extreem enthousiast).

Iets later gaan de grote lichten uit. De Duitser Caspar Brötzmann^**** stapt alleen het podium op, neemt zijn enige instrument van de set in handen: zijn basgitaar en veel rook omhult het podium. Inzetten doet Caspar met het titel- en intronummer van de plaat ‘Mute Massaker’, uit 1999. Je leest het goed, Caspar gaat al een hele poos mee in het alternatieve, experimentelere metalciruit. Het geluid is nagenoeg perfect geregeld. Caspar gebruikt misschien maar één bas amp, maar hoeveel noise en dreun hieruit komt voelen we allemaal aan onze borstkas. De verdere set typeert zich door veel experimenteel gitaarspel, zware drones, het harde trekken aan zijn bassnaren en een daverend geluid.
Ik ben volledig mee en laart mij meevoeren binnen de explosiviteit en obstructiviteit van zijn muziek. Hoe lang zijn set duurde kan ik mij niet meer herinneren, ik was compleet in extase en ben dankbaar voor deze fantastische show. Dit was niet zomaar een voorprogramma, maar wel een volwaardig concert.

Na een pauze waarin tientallen liters bier door de tap gingen en vele sigaretten (ook aanverwanten…) werden gerookt stond de concertzaal plots goed vol. De grote lichten zijn nog aan. Toch staat iedereen al op elkaar geperst. De backline op het podium is goed zichtbaar en getuigt van complete audiofiele krankzinnigheid: tientallen amps staan per gitarist/bassist op elkaar gestapeld, in verschillende kolommen. Ik ben nu al blij dat ik de zwaarste filters in mijn oordoppen heb zitten en toch kan het mij geen ruk schelen, moest ik vanavond met oorpijn naar huis gaan. Sunn O)))^***** is niet zomaar een band, maar een fenomeen.
En toen ook nu de lichten doofden, bewees het gehele concert de voorgaand aangegeven statement.
Sunn))) speelde misschien ‘slechts’ drie nummers, maar die allen samen wel goed waren voor een totaal aan 50 à 60 minuten van oorverdovende, psychedelische, verpletterende drones. Ik kon m’n ogen sluiten, en voelde gewoon de geluidsgolven op mijn lijf duwen. Een buitenaardse ervaring. De riffs klonken loodzwaar, heel somber en mijn favoriet van de avond “Candle Goat” klonkt zo ongelooflijk destructief. Het geluid was ook nu opnieuw piekfijn geregeld en Sunn O))) stond er gewoon als een huis, de perfectie nabij.

Wat de setlist betreft valt mij wel op dat er geen nieuw nummer vanop hun laatste plaat ‘Pyroclasts’ gespeeld werd. Maar wat mij betrof, hoe hard ik ook fan ben van hun laatste schijf, vond ik dit allesbehalve jammer.
Sunn O))) bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal.

Setlist: Novae / Troubled Air / Candle Goat

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk