Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.

Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.

Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.

Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Live Nation

John Ghost - Explosions in the sky
De Casino
Sint-Niklaas

Eén van de ontdekkingen van 2019 … Het album 'Airships are Organism' eindigde in ondertekende zijn eindejaarslijst in de top tien.
In 2020 tekende John Ghost voor een 10/10 notering bij het optreden in N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) . Om maar te zeggen, John Ghost (*****)  heeft ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Op een vrij frisse donderdagavond zorgde John Ghost in een goed gevulde Concertzaal De Casino, Sint-Niklaas weer voor een hartverwarmende set van een klein uur en half, waardoor de temperatuur naar een kookpunt steeg. Binnen een intieme setting en voor een zittend publiek werd er niet echt gedanst deze keer, maar het intense gevoel dat ons toen in N9 overviel bleef stevig overeind.

De meesterlijke kruisbestuiving tussen drummer Elias Devoldere en vibrafoon, marimba en percussie grootmeester Wim Segers zijn een streling voor het oog en oor. De heren stralen even veel spelplezier uit als Lieven van Pee die zo spontaan en doorleeft op zijn basgitaar staat te tokkelen dat de haren op je armen recht komen. Aangevuld door de gitaarlijnen van frontman Jo De Geest, en verdovende piano en synthesizer klanken van Karel Ceulenaere ontstaat iets dat we enkel kunnen omschrijven als 'explosions in the sky'. Explosies die trouwens op een uitgekiende wijze aan de aanhoorder worden aangereikt, binnen een gevarieerde omkadering. Echter. John Ghost mag dan bestaan uit één voor één virtuozen in hun vak. Het is het totaalplaatje dat er uiteindelijk voor zorgt dat we compleet worden weggeblazen.
Variatie is binnen deze context de rode draad. Geen enkele song lijkt op de vorige, enkel als de instrumenten op het einde uitbarsten in een tsunami van percussie en gitaar/bas/piano klanken ontstaat een climax waardoor muren van de Casino op zijn grondvesten staat  te daveren. Tijdens de set zelf worden puzzelstukken op een zeer verfijnde wijze in elkaar gepast, telkens met een grote zin voor improviseren. De heren amuseren zich kostelijk. Het lijkt vaak alsof ze ter plaatse iets nieuw toevoegen aan het geheel. De aanhoorder wordt daardoor heel bewust op het verkeerde been gezet, en bij sommige zal dat zorgen voor gefronste wenkbrauwen omdat John Ghost buiten elk lijntje kleurt. Zijn comfortzone verlaat, en op avontuur trekt doorheen het bos dat improviserende muziek tot het oneindige heet. Want inderdaad kun je op de muziekstijl van deze band totaal geen label kleven.
We krijgen streepjes jazz, overgoten met een fikse dosis rock muziek. Gekruid met de nodige elementen post-rock - zeker bij die climax op het einde van elke song. En een deftige knipoog naar zoveel muziekstijlen, die de band - zoals we aangaven - dus ter plaatse uitvinden.
John Ghost bespeeld zijn publiek over de hele lijn op een zodanig ingenieuze wijze dat je als aanhoorder niet alleen ogen en oren tekort komt maar bovendien ademloos zit te genieten bij intieme momenten, en door die enorme explosies aan klanken wordt omver geblazen tot je murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Dat is de grote sterkte van een band als John Ghost. Eén voor één topmuzikanten in hun vak samenbrengen, en die gewoon lekker hun ding laten doen op en naast het podium. Als een kind in een speelgoedwinkel, zo staan de heren te soleren, zich amuserend met een klankentapijt uitspreiden en daarbij elkaar perfect aanvullen zonder die kinderlijke spontaniteit uit het oog te verliezen. Waardoor een magie ontstaat, die we zelden tegen komen in de jazz en improvisaties.

Conclusie: John Ghost bevestigt gewoon wat we over hen al wisten, dat ze wat de nieuwe generatie jazz en aanverwante stijlen tot de absolute top behoren. Dat stelden we eerder vast in Eeklo, N9, dat wordt in Concertzaal De Casino weer eens in de verf gezet.
De warme gloed die over ons heen viel, deed ons de koude nacht bij het terugkeren naar huis dan ook prompt vergeten.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.

Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.

Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.

Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.

Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.

Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.

Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.

“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”

Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.

Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!

Setlist: Intro -  Paperbacks -  Cola -  George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) -  Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song -  Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel