Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Polderrecords heeft in 2019 veel interessante Belgische releases waargemaakt voor wie van stevige rock houdt. Ik denk dan aan Cowboys & Aliens, Wheel of Smoke en Von Detta om maar enkele te noemen. Van Motsus is er een nieuwe vinyl pressing van ‘Oumuamua’ (uit 2018) terwijl Carneia zojuist hun vijfde album genaamd ‘Voices of the Void’ uit heeft. Samen interessant genoeg om af te zakken naar De Kreun voor een café concert. Zo’n kleinschalig concert heeft meteen wel iets intiems wanneer je zo dicht bij de band staat. Bovendien was de ruimte goed gevuld. Ook het tapijtje op het podium gaf het geheel een huiselijk sfeertje.
Maar laat je niet misleiden door dat tafereeltje want Motsus bracht stevige instrumentale stoner en doom metal. De songs uit hun album ‘Oumuamua’ staan als een huis. Dit trio rockt, zweet en doomt als de beesten, en in een mum van tijd was het concert voorbij geraasd.
Velen waren voor Carneia gekomen. Een band die toch al wat kilometers op de teller heeft. Vanavond bleek nog maar eens dat ze live echt de moeite waard zijn. Eigenlijk verdienden ze de grote zaal in de Kreun want die zouden ze moeiteloos inpakken. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen live want hun nieuwe plaat is eveneens om vingers en duimen van af te likken.
De nieuwe plaat is vet en gebald met een sublieme productie. De stem van Jan Coudron (ook zanger bij King Hiss) klonk live sterk en ferm. Al bij één van de eerste liedjes ging de micro aan de kant om de foyer puur op eigen stem in te pakken. Bijgestaan door een uitstekende ritmesectie konden de nieuwe songs ons meer dan overtuigen. Het was intens en energiek. Ze speelden heel veel nieuw werk wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n release-party. Op de eerste rij waren de mensen aan het headbangen en er werd zelfs één keer gestagedived. Coudron en zijn band pakte iedereen in maar daar waren we niet van verrast eigenlijk. Een geslaagde avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/carneia-23-1-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/motsus-23-1-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor het eerst sinds 2012 kon je Keane nog eens aan het werk zien in een Belgische concertzaal. De gelukkigen die een ticketje konden bemachtigen, konden zich opmaken voor een heuse ‘greatest hits’ set waarbij geen enkel nummer vergeten werd. Ook op de setlist: nieuwe plaat ‘Cause & Effect’ die voor het eerst werd voorgesteld aan een Belgisch publiek. Het werd een leuke set waarbij plezier maken centraal stond, al mocht er hier en daar wat geschroefd worden aan de lengte van de set.
Eerst mochten we ons opmaken voor het leuke voorprogramma dat Eliza Shaddad is. De Britse zangeres mag mee op tour met Keane en ze is daar duidelijk door in de wolken. Haar zachte folkpop schitterde namelijk des te meer door het enthousiasme waarmee ze alleen een volgepakte AB probeerde in te pakken. Dat lukte vooral als ze iets luider met haar stem te werk ging, want andere keren praatte het publiek iets te luid door haar muziek. Desalniettemin een dame die we zeker in het oog zullen houden.
Een Keane recensie schrijven zonder Coldplay te vermelden, is onbegonnen werk. Keane heeft namelijk heel wat sounds mee van die eerste en wordt wel eens omschreven als een mindere versie van Coldplay. Toch zagen we in de AB vooral een band vol goesting om nog eens op tour te gaan. Het mag dan wel maar de AB zijn, die was wel in enkele minuten uitverkocht. Aan populariteit heeft de band na hun pauze in 2013 niet ingeboet, en dat was eraan te zien.
Al van bij het begin zat de sfeer er dik in. Met “Bend and Break” werd al snel een eerste meezinger uit debuutplaat ‘Hopes & Fears’ op ons afgevuurd, en het publiek kon voor het eerst eens tonen wat hun stembanden waard waren. De lijn werd heel snel doorgetrokken met “Everybody’s Changing” en “Is It Any Wonder?”, waardoor de band al heel snel heel wat bekende nummers liet passeren.
Tussendoor passeerden ook wat nieuwe songs; “Phases” was weinig memorabel en ook het iets te trage “Strange Room” haalde de energie wat uit het optreden. Hierdoor kroop er in het midden van de set dan ook een dipje, waardoor we bij het publiek wat vertwijfeling zagen optreden. Natuurlijk kunnen de grote fans alles luidkeels meezingen, maar de rest van de zaal zat toch vooral te wachten op wat ging volgen.
Het is namelijk zo dat de nieuwe songs iet of wat de leuke energie missen die de eerdere songs wel hebben. Zo was “Spiralling” dan ook een welgekomen vrolijk intermezzo tussen al het zware en dramatische. En hoewel op veel concerten zo’n tragere intermezzo’s zouden storen, deed het dat hier veel minder. Als die ballade werd weggehaald hadden we misschien anderhalf uur concert gehad, nu kregen we maar liefst twee uur.
Zo krijg je natuurlijk waar voor je geld, en met een welgemikt eindschot schoot de hitmachine weer wakker. Zelfs “The Way I Feel”, uit de recente plaat, paste perfect tussen klassiekers als “Bedshaped” en “Somewhere Only We Know”. De band weet dus perfect hoe ver ze kunnen gaan met het dramatische en kunnen dit heel goed compenseren met hun grote, aanstekelijke hits. Een avondje karaoke is er niets tegen, want zelfs frontman Tom Chaplin had tegen het einde van de avond last van zijn stem. Zo luid moest hij zingen om het publiek te kunnen overstemmen.
We willen graag nog een woordje kwijt over de lichtshow. Voor een band als Keane was de backdrop best sober, maar aan de hand van een fantastische en dynamische lichtshow werd je toch constant meegezogen in de show. Ook Chaplin was heel hard tevreden van het eerste concert van de tour, net als de rest van de bandleden. Iedereen smeet zich constant op het podium (wat een pianist!) en als je als band met zo’n status met zo’n inleving speelt, dan win je zieltjes.
Zo was het ook helemaal niet storend dat Chaplin op het eind van de show de lyrics van het refrein van “Crystal Ball”, jawel, even vergat. Het publiek bedekte alles met de mantel der liefde, en ook wij namen de liefde die de band afgaf maar al te graag op. Onze blue Monday werd hierdoor dan ook heel positief, en we denken dat dit bij iedereen het geval zal geweest zijn.
Het is straf om te zien hoe een band van dit kaliber het slechts met drie muzikanten en één frontman doet. Het vergt veel inspanning, maar het levert ook op. De band klinkt geloofwaardig, de nummers nog steeds tijdloos en het concert strak. Hoewel sommige nieuwere nummers iets te veel uit de toon vielen, leverde Keane toch een heerlijke show af. Het publiek was helemaal mee en alle hits werden uit volle borst meegezongen. Dit belooft voor wanneer de band een festivalshow komt geven, daar zullen trommelvliezen sneuvelen.
Setlist: Disconnected - Bend and Break - Silenced by the Night – Phases -Everybody’s Changing - Is It Any Wonder? - Strange Room - Leaving So Soon? - Stupid Things - She Has No Time – Spiralling - Perfect Symmetry - Try Again - Nothing in My Way - You Are Young - A Bad Dream - Love Too Much - This Is the Last Time – Bedshaped - The Way I Feel - Somewhere Only We Know - I Need Your Love - Crystal Ball - Sovereign Light Café
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eliza Shaddad
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/eliza-shaddad-20-01-2020.html
Keane
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/keane-20-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Vijfentwintig jaar geleden kwam ‘Over The Hump’ (1994) van The Kelly Family uit. Dit achtste album betekende de grote doorbraak voor de Iers-Amerikaanse band. Een kwart eeuw later, nu dus, besluit een groot deel van de familie om deze verjaardag op een gepaste manier te vieren: een groots opgezette tournee met als toepasselijke titel ‘25 Years Over The Hump’. De concerten van deze tour worden hoofdzakelijk in Duitsland gespeeld, maar afgelopen zondag hielden de Kelly’s halt in Het Sportpaleis.
Op het podium, dat voor de gelegenheid dichter geplaatst werd, stonden een led-wand en drie zwevende lichtconstructies die men op allerlei hoogtes en in allerlei standen kon plaatsen. Verder was er een T-vormige uitloper waardoor de artiesten zich zonder problemen tot diep in het publiek konden begeven.
Zoals op voorhand aangekondigd bestond het optreden uit twee delen: eerst werd het volledige album ‘Over The Hump’ gespeeld in exact dezelfde volgorde als op het bekroonde album en na de pauze passeerden de betere hits uit het rijke repertoire van 40 jaar The Kelly Family.
Op de begintonen van “Why Why Why” verscheen het silhouet van Joey Kelly met gitaar die in ware rockstijl de show op gang trok. Na een minuut viel het doek en kregen we duidelijk zicht op het podium en de aanwezige leden. Na de opener die voornamelijk door Joey verzorgd werd, was het tijd aan Kathy Kelly om zich muzikaal voor te stellen. Zonder veel poespas startte ze “Father’s Nose”, een van de (vele) liederen die grotendeels in het Spaans gezongen werden. Niet moeilijk als je weet dat de familie lange tijd in Spanje woonde. Het is pas bij het derde lied, “First Time”, dat het publiek uitgebreid begroet werd door de immer sympathieke Patricia Kelly. De blondine deed zowaar de moeite om alles in het Nederlands te zeggen. Opnieuw niet moeilijk (alhoewel) als je weet dat de familie ook een tijdje in Nederland gewoond heeft.
Na dit vriendelijke intermezzo volgden de liedjes elkaar in sneltempo op en werd het album zonder enige onderbreking afgewerkt. Hoewel dit gedeelte qua liedjeskeuze geen verrassingen inhield, was het voor de ware fans puur genieten om (eindelijk) het album eens live te horen. Ook minder doorwinterde fans genoten ongetwijfeld van de ruime variatie aan muziekstijlen die het album rijk is. De muziek van The Kelly Family kan men dan ook niet in een hokje plaatsen, én dat maakt de band juist zo aantrekkelijk.
Na een pauze van twintig minuten werd de show verdergezet met ‘Over The Hump’ dat op het nieuwe album ‘25 Years Later’ (2019) te vinden is. Het lied is een hommage aan het gelijknamige album en staat vol verwijzingen naar de verschillende liedjes die erop te vinden zijn. Een voor de hand liggende keuze dus als opener van deel twee.
Dat tweede deel kan men het best omschrijven als een emotionele rollercoaster doorheen de carrière en het leven van de Kelly’s. Enkele hoogtepunten waren o.a. beelden van de verschillende uithoudingswedstrijden (Ultramarathon, Iron man, marathon des sables…) die Joey ondernam tijdens ‘Never Gonna Break Me Down’, de opzwepende Ierse ‘jig Star of the County Down’ met de bescheiden Paul Kelly als dansheld en een ontroerend “El Camino” gebracht door John Kelly.
“I can’t help myself” en “Fell In Love with an Alien” konden tijdens dit verjaardagsfeest uiteraard ook niet ontbreken en waren als bisnummers aan de setlist toegevoegd.
Afsluiter van deze nostalgische avond was “We had a Dream” (uit ‘25 Years Later’ (2019)) waarbij de leden elkaar dankbaar waren dat ze elkaar teruggevonden hebben na een lange periode van radiostilte. Hoewel het ook al uitgesproken werd, maakte dit lied ook duidelijk dat net zoals iedere familie The Kelly Family ook al woelige watertjes doorzwommen heeft.
The Kelly Family gaf in Het Sportpaleis niet enkel blijk van een steengoede groep te zijn, maar liet ons ook binnenkijken in de ziel van de band en de verschillende (familie)leden. Dit maakte de avond op meerdere vlakken tot eentje om in te kaderen en doet ons hopen op nog meer zeemzoete meezingers in de toekomst!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-kelly-family-19-01-2020.html
Organisatie: Greenhouse Talent
David Bowie - A Bowie Celebration - We kunnen Helden zijn, voor één dag
David Bowie - A Bowie Celebration
Het waren moeilijke weken voor me. Niet alleen werd de verjaardag van David Bowie gevierd op 8 januari, ook zijn overlijden blijft vier jaar nadien nog steeds nazinderen. David Bowie was niet alleen een inspiratiebron wiens muziek als een rode draad in mijn muzikale smaken loopt. Het was alsof mijn eigen vader was gestorven, zonder dat ik van hem afscheid had kunnen nemen. Deze periode valt me telkens enorm zwaar, en ik heb daar geen verklaring voor. Want tenslotte is het 'maar een idool'. Toch? David Bowie was echter voor mij veel meer dan dat. Hij heeft me mede de mens gemaakt die ik nu ben. Dit terzijde, kreeg ik vorig jaar een pracht van een verjaardagscadeau. Een ticket voor de 'A Bowie Celebration' tour in De Roma in De Roma. Een betere afsluiter van deze periode kon ik me niet wensen.
Ook al gingen de handen het meest op elkaar bij de herkenbare songs, ik genoot net van die momenten dat de wenkbrauwen werden gefronst. Net zoals Bowie dat ook deed, zorgen die namelijk voor verrassende wendingen waar velen niet weten wat mee aan te vangen. We kunnen allemaal helden zijn voor één dag, door gewoon onze eigen gang te gaan. Dat is namelijk de ultieme boodschap die Bowie me heeft mee gegeven, zo sta ik ook in het leven. Vaak sta ik daardoor op mijn eentje te roepen in de woestijn. Maar net als mijn grote held, trek ik me daar niks of weinig van aan. Ik vergeet nooit de kritiek die hij kreeg toen hij bekende songs helemaal uit elkaar rukte en er volop mee ging experimenteren in Vorst National in 1996 tijdens de 'Outside' tour. Gewoonweg geniaal, gedurfd en experimenteel zijn ding daarmee doen. Dat was de Bowie waar ik het meest van hield, en nog steeds van houdt.
Hoe vervang je trouwens vocaal en wat performance betreft iemand als Bowie? Onmogelijk! En dat was ook te merken op deze avond. Meer daarover later in dit verslag. Mike Carson verzamelde muzikanten rondom zich die nauw verbonden zijn geweest met de entourage van Bowie door de jaren heen. Gerry Leonard, Carmine Rojas, Kevin Armstrong en Alan Childs zijn daar een paar van. Wat de vocale inbreng betreft mochten Corey Glover (Living Colour), singer-songwriter Mr. Hudson en de Canadese vocalist en billboard winnares 'Best Female Rock Vocalist' Sass Jordan hun beste beentje voorzetten. Die vocalisten deden dan ook hun uiterste best om aan die hoge verwachtingen te voldoen, maar vielen wat mij betreft toch soms een beetje door de mand. Begrijp ons niet verkeerd, op zich zijn het uiteraard klasse performers. Zo viel de soulvolle stem van de zeer energieke en bijzonder beweeglijke Corey op bij verschillende songs, songs die hij bovendien vaak uitspon tot het oneindige tot jolijt van de aanwezigen.
Persoonlijk was ik het meest te vinden voor de stem van Mr. Hudson die je vaak kippenvelmomenten bezorgt door deze van Bowie sterk te benaderen, maar er ook een eigen draai aan durfde te geven. Of neem nu de adembenemend mooie gebrachte “Sweet thing (Reprise)” door Sass Jordan waarbij je bijna een speld kon horen vallen in de zaal. Ook bij “Five Years” bracht de hoge noten die ze uit haar strot kneep je naar andere oorden. Echter, daar waar Bowie onbewust - hij gaf zijn muzikanten altijd de nodige ruimte om zich in de schijnwerpers te spelen , laat dit duidelijk zijn, - de aandacht naar zicht toe trok, waren het deze keer de muzikanten binnen het concept die een opvallende rol speelden.
De vocalisten beschikken zeker en vast over voldoende charisma, maar niet het charisma van een David Bowie. Wat die muzikanten betreft, is er bovendien één die Bowie eigenlijk wel kon evenaren door die jaren heen en dat was Mick Ronson. Zijn solo op “Ziggy Stardust” bijvoorbeeld, was en is nog steeds onevenaarbaar. Ook dit bleek op deze avond in De Roma nog maar eens. Ronson had namelijk diezelfde charismatische uitstraling bij het bespelen van zijn gitaar, als Bowie met zijn volledige uitstraling. En dat laatste misten we toch een beetje bij deze al bij al ijzersterke versie een beetje.
Voor de rest hoor je ons niet klagen van de setlist. Er zaten zelf enkele aangename verrassingen in. “Time”, met wederom de stem van Sass Jordan, is zo een song die in ons geheugen staat gegrift door die performance op ‘Spider Glass’ tour in Werchter waar Bowie op de tonen daarvan, als een engel neerdaalde op aarde. Jordan kreeg het publiek zelfs een beetje mee. Dat laatste was ook een opvallend feit. Bij de voorstelling van het album 'Diamond Dogs' waren de reacties eerder lauw, behalve dan bij “Rebel Rebel”. Ook in de ‘best of’ set kregen de meeste bekende Bowie songs als “Starman”, “Life On Mars” en “Suffragette city” het meeste applaus. Wij waren echter het meest onder de indruk van het akoestisch gebrachte “Loving the alien/Andy Warhol” en het onvergetelijke “Rock'n'roll Suicide”, die zorgde voor een adrenalinestoot van jewelste, terwijl we ook een traan wegpinkten. “Aladdin Sane” ingeleid door Carson op piano was weer zo een verrassende apotheose die we best konden smaken. Afsluiten deed 'A Bowie Celebration' met een van vooraan tot ver naar achter mee gebrulde ''Heroes'' .
Besluit: Wat mij betreft is David Bowie net zo onvervangbaar als Freddy Mercury bij Queen. Ook al zet je daar topmuzikanten van uitzonderlijk niveau, of vocalisten op dat podium die goed weten waar ze mee bezig zijn. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat is één opvallend punt binnen deze 'A Bowie Celebration'. Echter werd op een respectvolle en gelukkig ook vaak eigenzinnige wijze een ode gebracht aan de grootmeester, door muzikanten die zo nauw met hem waren verbonden. Net dat laatste, gewoon eigenzinnig je ding ermee doen, is iets wat Bowie zelf ook zou willen. En dat werd voldoende in de verf gezet, ook al was het dus bij flarden en gingen de handen het meest in de lucht bij de herkenbare songs. “Time”, “Aladdin Sane” , “We are the dead”, “Sweet Thing (Reprise)” en “Loving the alien/Andy Warhol” tot “Rock'n'roll Suicide”, waren wat mij betreft, dan ook de songs en de performance die me het meest zijn bijgebleven op deze avond.
Tracklist: Diamond Dogs: Future Legend - Diamond Dogs - Sweet Thing – Candidate - Sweet Thing -(Reprise) - Rebel Rebel - Rock'n'roll With me - We Are the dead – 1984 - Big Brother - Chante of the Ever Circling Skeletal Family
Best of set: Space Oddity - Moonage Daydream - Young Americans - Five Years - Ashes to Ashes – Starman - Time-Life on Mars - Ziggy Stardust - Suffragette City - All the Young Dudes
ENCORE: Loving the Alien/Andy Warhol - Rock'n' Roll Suicide - Aladdin Sane -Imagine/Rhapsody In Blues (instrumental by Mike Carson) – Heroes
Organisatie: A Bowie Celebration + Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Dyscordia is één van de best bewaarde geheimen van de Belgische metal. Geen andere metalband lokt voor elke show zoveel fans en toch worden ze zelden aangehaald als mainstream-media het over metal hebben. Het nieuwe album ‘Delete/Rewrite’ zal daar misschien verandering in brengen, als ook de organisatoren van Alcatraz en Graspop mee aan de kar willen trekken. Het buitenland gaat doorgaans immers pas overstag als je genoeg geloofsbrieven uit je thuisland kan voorleggen. Alcatraz reserveerde alvast een podium voor het zestal uit Kortrijk, net als de nieuwe Waregemse Metal Day. Als aanloop naar de festivalzomer was er zopas de releaseshow in De Kreun in Kortrijk en die was weken vooraf reeds uitverkocht.
Twee bands mochten het Dyscordia Army opwarmen. De eerste was Shocker, een nog vrij onbekende band, maar wel eentje die we misschien als een allstarband kunnen aanduiden. De voorgeschiedenis van de bandleden leest als een dwarsdoorsnede van het West-Vlaamse metallandschap van de voorbije twintig jaar, met referenties als After All, Anesthesy, Artrach, Gae Bolga, Wapenspraak en Drinkgelag, Back2Back, Kisstory, WASP.be en Phoenix Rebellion. Met al die invloeden samengegooid krijg je een lekkere pot melodische heavy metal met 80’s hard rock-invloeden van Mötley Crüe en WASP. Er zitten nog veel meer invloeden in, van thrash en death tot doom, maar die zitten vaak heel subtiel verstopt. De hoofdrol was weggelegd voor zanger Sammy Peleman, lange tijd de frontman van After All. Dat hij kan zingen, wisten we uiteraard al. Bij Shocker gebruikt hij een ander spectrum van zijn stem dan bij de thrashers van After All, met o.m. meer hoge uithalen. Dat hij tegelijk een rasentertainer is, was ons even ontglipt maar wordt meteen duidelijk zodra hij op het podium staat. Hij neemt het publiek met een simpele wenk op sleeptouw doorheen de songs van Shocker. Muzikaal staat Shocker als een huis. Klassieke heavy metal werd al een hele tijd als een uitgeleefd genre bestempeld, terwijl Shocker en gelijkaardige bands als Shuulak in Nederland er met veel overtuiging nieuw leven in blazen. De composities zijn niet vernieuwend, maar klinken zeker niet belegen en vooral: er gebeurt meer op het podium dan een handvol muzikanten die naar zijn snaren staat te staren. Het is entertainment, zowel voor de band zelf als voor het publiek. In het najaar duikt Shocker de studio in. Dat debuutalbum is iets om naar uit te kijken. Hopelijk staat “Shrinking Violets” erop en als meezinger “Wild Shocking” in de studioversie net zo knalt als in De Kreun, hebben ze materiaal voor De Zwaarste Lijst van Stubru.
Chalice timmert al twintig jaar langer aan de weg dan Shocker en staat toch ook voor het eerst op het podium van De Kreun. Het symboliseert misschien de typisch West-Vlaamse gedachte dat je niet te snel moet denken dat je de oorlog verloren hebt. Dat Chalice intussen een begrip is in de West-Vlaamse metalscene mag duidelijk zijn: tot aan de PA werden de lyrics meegebruld en werd het ritme meegeklapt in de zeldzame rustige momenten. Want Chalice had voor de eerste Kreun-passage een tactiek van de verschroeide aarde in petto. De snelste en meest agressieve tracks uit het repertoire werden op het publiek afgevuurd, van bij “Amongst The Damned” tot ”For You”. Album ‘Ashes Of Hope’ (uit 2018) heeft Chalice heel wat optredens opgeleverd, maar inmiddels kijkt de band opnieuw vooruit. De zopas uitgebracht EP ‘Lost Connection’ is een stap naar een opnieuw agressiever geluid hoewel de tracks nog mooi aansluiten op die van het album. Zowel “Why” als “Dwelling” werden met veel vuur gebracht. “A Death Without Warning”, sinds 2015 zowat de traditionele afsluiter van de liveset bij Chalice, werd niet gebracht. Stilstaan is achteruitgaan en vastroesten in tradities, daar doen ze niet aan.
Dyscordia was uiteraard de band waarvoor die honderden fans naar De Kreun afgezakt waren. Het was een slimme zet van de band om het album enkele weken voor de releaseshow uit te brengen, zodat de grote schare fans de nieuwe nummers al meteen konden meezingen. En dat gebeurde ook. Van bij album- en liveset-opener “Delete/Rewrite” en ”This House”. Het nieuwe werk werd afgewisseld met een paar Dyscordia klassiekers als “Chtonic Star”, “Bail Me Out”, “From Sight To Black”, “A Perfect Day” en” Twin Symbiosis” die knap over de lange set verdeeld zaten. Van het nieuwe album werd enkel “The Cards Have Turned” niet gespeeld.
De set was mooi opgebouwd met “Silent Tears” als orgelpunt. Wat opviel was dat het nieuwe werk meer knalde dan op het album, misschien omdat de productionele toevoegingen live achterwege blijven. De band speelde strak en met veel vertrouwen in het eigen kunnen. Zanger Piet Overstijns en grunter Fane vullen elkaar live perfect aan en het publiek at uit hun hand. De licht- en rookshow was top. Piet was wat zuinig met zijn bindteksten. Wel was er een pluim voor een fan die meer dan 700 km gereisd had voor de show en nog een pluim voor Steffy die als ‘zevende bandlid’ o.m. het Dyscordia Army op de been houdt en nog laat aangroeien. Zelden werd een Vlaamse metalband zo op handen gedragen.
De Kreun wordt stilaan een maatje te klein voor Dyscordia. Voor de volgende releaseshow kunnen ze misschien alvast gaan onderhandelen met Kortrijk Xpo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Valérie De Maertelaere
Chalice
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/chalice-18-01-2020.html
Schocker
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/schocker-18-01-2020.html
Dyscordia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dyscordia-18-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
Sum 41 stond garant voor een avondje stevige, altijd catchy, keiharde, altijd melodieuze, punkrock, met altijd een sterke dosis fungehalte!
Zebrahead kreeg vanavond de eer om de fans van het Canadese Sum 41 vakkundig op te warmen. De band uit Californië, met intussen meer dan 23 jaren dienst, startte stipt om 20u. Door de lange wachtrij aan de ingang werd hierdoor helaas het eerste deel van de set gemist.
Gelukkig kon de band ons tijdens het slot van het concert toch nog ruim voldoende overtuigen van hun kwaliteit en pakken ervaring. Ze spelen het typisch soort commerciële punkrock in de stijl van Blink 182, Green Day, Bowling For Soup en, of course, Sum 41. Alleen klinkt het misschien net iets minder aanstekelijk of origineel, blijft het net iets minder lang hangen en of is het gewoon net dat tikkeltje minder goed om een zelfde status als de voorgenoemde bands te bereiken. Het zal de heren van Zebrahead evenwel worst wezen! Ze doen al heel lang trouw hun ding, touren de wereld rond en blijven met veel enthousiasme en humor hun muzikale boodschap brengen.
Ook vanavond probeerden ze als vanouds de boel op stelten te zetten en het publiek mee te nemen in hun punkrock act.
Origineel was de bescheiden ‘cocktailbar’ op het podium waar de muzikanten en 3 uit het publiek geselecteerde fans hun dorst konden lessen. Zonder twijfel een ideale opener voor Deryck Whibley en zijn bende uit Ontario, Canada!
Sum 41 was nog maar net terug van een succesvolle tour in Japan of ze trapten vanavond in Antwerpen hun nieuwe Europese tour op gang. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar alle staanplaatsen waren wel de deur uit en de eerste verdieping (zitplaatsen) was ook zo goed als volzet. Ruim voldoende volk dus om er een leuk en luid feest van te maken en zo geschiedde.
De vooropgestelde timing werd zeer strikt nageleefd. Klokslag 21u maakte Sum 41 zijn opwachting en werden ze met veel lawaai, zeer hartelijk ontvangen in hun ‘arena’ op Belgische bodem.
Net als Zebrahead werd de band gevormd in 1996. De grote doorbraak kwam 5 jaar later met de CD ‘All Killer, No Filler’ waarop enkele singles prijken zoals “Fat Lip”, ”In Too Deep” en “Motivation” … stuk voor stuk klassiekers in het punkrock genre. Doorheen de jaren kende de band veel ups en downs en kampte frontman Deryck Whibley met gezondheidsproblemen (o.a.. rugproblemen en alcoholverslaving) maar telkens kwam hijzelf en de band naarstig terug en bleven ze nieuwe nummers en CD’s uitbrengen. Misschien niet meer met hetzelfde succes van weleer maar toch telkens met zeer degelijke songs en met een vaste schare fans achter zich.
In Antwerpen oogde mister Whibley alvast zeer gezond en energiek. De band volgde zijn goede voorbeeld en zette er meteen stevig de beuk in met “Turning Away”, de opener van de laatste Sum 41 langspeler ‘Order in Decline’ uit 2019, spatte gemeen hard uit de boxen en omvatte onmiddellijk het nodige soleerwerk. “The Hell Song” en “Motivation” maakten vervolgens duidelijk dat het letterlijk een leuke maar helse avond zou worden…wat een knallend begin! Om maar te zwijgen van “The Bitter End” een song in ware metalstijl, uitdrukkelijk verwijzend naar één van hun favoriete bands : Metallica. “Over my Head” en nog meer “All to Blame” zorgden voor de eerste massale singalong momenten. Dat laatste nummer komt van de CD ‘Chuck’ die precies 15 jaar oud is en vormt een mooie weerspiegeling van waar de heren van Sum 41 het sterkst in zijn…fijne up tempo punkrock nummers gecombineerd met een catchy (soms zelfs wat ‘melig’ en een tempo of 2 lager) refrein dat van bij de aanvang heel herkenbaar klinkt en zich stante pede in je hoofd nestelt en daar even blijft.
Tijdens de ballade “War” blijkt nogmaals hoe fris en goed bij stem frontman Deryck Whibley is. Het verschil is vrij groot met het optreden van een paar jaar geleden op Groezrock. In het midden van de set worden terug enkele songs van de laatste CD bovengehaald. De nummers “Out for Blood” en “The New Sensation” zijn misschien minder gekend maar klinken bijzonder pittig en zorgen voor enkele intense circle pits voor het podium, tot groot genoegen van het blonde Sum 41 opperhoofd.
Het 2de deel van de set gaat moeiteloos op het positieve elan verder en maakt met ondermeer “Walking Disaster” (aanstekers en gsm’s zorgen voor sfeermoment) en “No Reason” heel duidelijk waarom deze band na al die jaren toch nog kan rekenen op zoveel fans en bijval. Ze zijn echt meesters in het schrijven van ‘punkrockschlagers’. Zoals eerder gezegd, stevig maar altijd catchy, keihard maar altijd melodieus, punkrock maar altijd fun.
Bij “Underclass Hero” en “Pieces” acht Whibley zijn moment gekomen om daadwerkelijk tussen de fans post te vatten en van achteraan in de zaal de band met veel lef en enthousiasme aan te sturen. Het publiek reageert al even enthousiast en blijft de frontman constant vocaal ondersteunen.
Voor het slot van het concert worden uiteindelijk nog eens alle punkrock duivels losgelaten en ook dat laatste mag zeer letterlijk opgevat worden want een reusachtige opblaasduivel steekt achteraan het podium vervaarlijk de kop op. “It makes no Difference” is pure old school Sum 41 en luidt op gepaste wijze het Canadese volkslied in : “Fat Lip”. Samen met het nummer ontploft de ganse zaal en bereikt het concert een absoluut hoogtepunt. “Still Waiting” verlengt zonder problemen deze climax en het uitzinnige publiek overstemt zelfs moeiteloos zanger Deryck Whibley. Heerlijk slot van een geslaagde doortocht van dit ‘oude’ punkrock heerschap.
Als toegift speelt men een zalig smerige en vette versie van Queen’s “We will rock you” en mag de ganse zaal een allerlaatste keer helemaal los gaan op de tonen van “In Too Deep” onder het goedkeurende oog van orkestleider en meester entertainer Whibley en zijn muzikanten. Logische afsluiter van een knap concert.
Hopelijk komt de band deze zomer terug naar ons land voor de zomerfestivals! Fingers crossed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sum 41
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/sum41-14-01-2020.html
Zebrahead
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/zebrahead-14-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
De Ierse zangeres is back … De 53 jarige Sinead heeft er terug zin in om op het podium te staan , is innemend, goedlachs en dankbaar. Ze is stemvaster en tekende vanavond in een uitverkocht Depot voor een uitermate evenwichtig concert; gretig grossiert ze in haar backcatalogue van songs, gedrenkt in een knetterend haardvuur, die sfeervol , aangenaam , bij het nekvel grijpen en een solidariteitsgevoel ademen . Mooi haar terug zo te zien . Haar bloemetjesjurk van onschuld werd er maar fleuriger op …
Sinead O’Connor heeft een nogal een hobbelig parcours achter de rug gehad , muzikaal werd haar werk beduidend minder spannend, brei er een rits omstreden uitspraken aan, de knipperlichtrelaties met het geloof, en haar wisselende stemming, die haar psyche naar beneden haalden, waarbij ze zelfs een paar jaar terug dood werd verklaard, en oei, je hoopt, duimt dat ze uit dit dal geraakt … En jawel, de zangeres kwam , gelouterd uit het strijdtoneel, boven water. Intussen is ze bekeerd tot de islam , zelf geeft ze aan maar een keer van geloof te zijn veranderd .
Vele keren fronsten we de wenkbrauwen toen er over haar werd gesproken en over de wisselende live optredens de voorbije decennia . Gemengde reacties, gevoelens, begrip en onbegrip , die net haar pakkende , pure en warme songs ondermijnden .
This was then, this is now, 2020, we waren dus benieuwd hoe het nu kon zijn … Ons verhaal is uitermate positief.
Sinead heeft een sterke begeleidingsband achter zich , die goed op elkaar is ingespeeld en zij, die er vocaal moeiteloos op inpast.
De openingssong , de John Grant cover, “Queen of Denmark” , moest nog eventjes haar stem op dreef laten komen . Het nummer van een goede tien jaar terug uit ‘How about I be me’, was verder overtuigend door de goede consistente band ; een gloed van intensiteit straalde het en klonk spannend door de tempowissels. Een erg goede start dus van de set , die ze verder zette met een eerste danspas op het semi-akoestische folkpopminnende “Take me to church”. Een andere, recentere, “Reason to me” en “Wolf is getting married”, (2012), hebben een sfeervol karakter en tonen breekbaarheid.
De band met het publiek groeit. Ze grossiert in het rijkelijk gevulde oeuvre van haar succesvolle platen als ‘I do not want what I haven’t got’(90), ‘Universal Mother’(94) en ‘Faith & Courage’ (2000), o.m. een gevoelig , mooi georkestreerd “Jealous” , een solo acapella pakkende “I am stretched on your grave”, om kippenvel van te krijgen, en een sober aangepakt “In this heart”, met twee bandleden, die ergens het beeld van een kampvuur deden aanwakkeren.
Iedereen genoot van dit triootje songs, een warm hart werd haar toebedeeld. Ze blikte maar al te graag terug naar die grote doorbraakplaat in 90, introspectie en emotionaliteit waren op hun plaats in de selectie van volgende nummers , “Black boys on mopeds”, “The last days of our acquintance”, “Emperor new clothes” en Prince’s “Nothing compares to U”, nog altijd één van die hartverwarmers. Het sfeervol opbouwende “Thank you for hearing me”, ruim 25 jaar oud , is een vaste waarde in de set; hoe konden we naar het eind toe nog intenser bedankt worden, de sterke , warme respons die Sinead en haar band genoot , deden deugd . “Hold back the night” had alvast meer extravertie en sloot na een goed uur af. Een nederige buiging , een schuchtere handwuif, en Sinead verliet het podium.
Niet getreurd , we kregen er nog twee in de bis , recenter werk ; trouwens , haar debuut ‘The lion & the cobra’ (87) met classics “Troy” en “Madinka” , wordt in haar sets steevast links gelaten; “Back where we belong” , geënt op 70s rootspop , verweven in een pushend orgeltje en het sfeervolle “Milestones” , stelde ze voor , die haar op het voorplan opnieuw bracht.
Ondanks het hobbelig privéparcours is Sinead terug bij haar publiek, die vanavond de veertigplussers aansprak . Een evenwichtig concert, puur en oprecht. Intieme pracht in een sfeervolle benadering en gedragen haar haar indringende, emotievolle , hemelse soms lichthese zang, de sleutel voor haar werk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/het-depot/sinead-o-connor-11-01-2020.html
Organisatie: Depot, Leuven
Als mondharmonica virtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante muziekstijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama tot Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonica kunsten. Dat Steven aspecten toevoegt aan dit instrument, waarvan we het bestaan niet kenden, blijkt uit dit filmpje https://www.youtube.com/watch?v=YtdgivoaT7c . Steven doet daar de uiteenlopende mogelijkheden van dit instrument uit de doeken. Hij speelde op menig nationaal en internationaal podia die virtuositeit en zin voor experimenteren voldoende uit. Het heeft hem geen windeieren gelegd, integendeel. De man is uitgegroeid tot één van de grootste mondharmonica talenten die ons land rijk is.
Steven De Bruyn vond het nu tijd worden om een solo plaat uit te brengen. 'The Eternal Perhaps' werd op 10 januari voorgesteld in een goed vol gelopen AB Club.
Je kunt kiezen om helemaal naakt op dat podium te staan, of je laat je omringen door een muzikant die een meerwaarde vormt in het geheel. Steven deelde het mee: ''Als muzikant kun je het best laten begeleiden door een muzikant die beter is dan jezelf''. Het zorgde voor de nodige hilariteit in AB Club. Het gebeurt echter zelden dat een begeleidend muzikant het niveau van de artiest die hij begeleidt , evenaart. Dat laatste was deze keer zeker het geval. Jasper Hautekiet bespeelt namelijk de contrabas met even veel virtuositeit als zijn kompaan, niet alleen op plaat maar dus ook live in AB Club. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. Zeker op die momenten als mondharmonica klanken en groovy klinkende contrabas geluiden elkaar kruisen, ontstaat een magie die we moeilijk onder woorden kunnen brengen. Annelies Van Dinter, die op verschillende nummers haar wondermooie stem in de strijd gooit, is niet aanwezig in AB Club.
Steven blijkt echter zelf over een warme stem te beschikken, die de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgt. De man beschikt trouwens over een charismatische uitstraling, en schudt regelmatig pakkende en grappige kwinkslagen uit zijn mouw. Zo heeft hij het over zijn uitstap in de metro, een avontuur dat hij iedereen kan aanraden. Waarna een wonderbaarlijk mooi 'BXL midi' volgt. Vaak kun je een speld horen vallen in de zaal, anderzijds gaat het de swingende tour op.
Hoogtepunten genoeg in AB Club als we de setlist overlopen, maar vooral bleek dat elk van de songs uit de solo plaat vaak poëtisch tot melancholisch klinken. Dat voortdurend variëren zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. De aanhoorder wordt door deze aanpak dan ook over de hele lijn aangenaam verrast door zoveel kleuren en geuren die het duo hen voorschotelt.
Besluit: We wilden als titel gebruiken 'De nieuwe Toots Thielemans is opgestaan'. Uiteraard is de speelwijze van Steven wat verschillend, maar net als Toots bespeelt Steven geen mondharmonica. Hij is een onderdeel van dat instrument geworden, en brengt het daardoor letterlijk tot leven door met dit instrument tot het oneindige te experimenteren en improviseren. Ook daaruit blijkt nog maar eens de meerwaarde van een man als Jasper Hautekiet die op diezelfde betoverende wijze tewerk gaat. De heren vullen en voelen elkaar dan ook perfect aan. Het zorgde voor een dampende blues getinte atmosfeer, waarbij intimiteit en aanstekelijkheid op de dansheupen inwerkten en hand in hand samengingen.
Steven De Bruyn gaat met deze plaat op tournee door het land, en het is op basis van dit wondermooie concert in AB Club een aanrader een concert van de man mee te pikken.
Een volledig overzicht van de tournee vindt u trouwens hieronder: https://www.stevendebruyn.com/#concerts
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Afgaand op de Belpop-reportage lagen de verwachtingen niet zo hoog voor de show van Jan De Wilde. Zijn stem zou steeds meer lijken op die van Tom Waits en dat is dan niet als compliment bedoeld. Krijgen we dan een show met vooral monumentale erfgoedwaarde?
Jan De Wilde komt met zijn band op en zet meteen “Hè Hè” in, de opsomming van beledigingen uit het gelijknamige door Henny Vrienten geproducete album die een beetje ongewild een radiohit werd. De Wilde brengt de song met een gevoel van ‘dan hebben we dat toch alweer gehad’, want de lange opsomming met veellettergrepige woorden en met nauwelijks rustpunten is een hele uitdaging. Eens de klus geklaard is, komt De Wilde met een uitgebreide verontschuldiging. Dat hij doorgaans nooit een show begint zonder eerst het publiek te verwelkomen. Het wordt de voorbode van een lange reeks opmerkingen en duidingen tussen de songs door, een beetje alsof het publiek in Nazareth enkel bestaat uit Jan De Wilde-leken die nog nooit één nummer van hem gehoord hebben. Terwijl bijna elk nummer op herkennende opmerkinkjes onthaald wordt.
Jan De Wilde is goed bij stem. Daar hoeven we niet aan toe te voegen ‘voor een man van 75’. Uiteraard zit er wat ouderdoms-patine op de stembanden, maar nergens in de set van bijna twee uur moet zijn band of het publiek het van hem overnemen. Hij grapt dat hij al met één been in het graf staat, maar dan zal het toch maar met zijn kleine teen zijn. Deze zanger is nog lang niet uitgezongen en zal ons hopelijk nog vele jaren entertainen met zijn licht ondeugende humor en liefdevolle weemoed. En waarom niet met nog een nieuw album?
Na “Hè Hè” volgen in Nazareth nog bekend en iets minder bekend werk als o.m. “M’n Tant’Odile”, “Apocalyps”, “Anneke Weemaes”, “Aaigem”, “De Westvlaamsche Leeuw”, “Zussen”, “Na Nieuwjaar”, “De Verdwenen Karavaan”, “Eerste Sneeuw”, “Walter, Ballade Van Een Goudvis”, “Kat En Ik”, “Communisten”, het in tien minuten geschreven “Vrolijk Lentelied”, “Wals Met Mathilda” en “Otomobiel”. Songsmid Lieven Tavernier zit met drie nummers in de set en wordt daarvoor uitgebreid bedankt (bijna had Tavernier “Eerste Sneeuw” cadeau gedaan aan Raymond Van Het Groenewoud). Voorts zijn er veel complimenten voor Tom Waits, voor zijn echtgenote, voor zijn collega-rebel Urbanus en voor iedereen uit zijn band.
Bij de ietwat voor de hand liggende toegift (“anders hebben we die bisnummers voor niks gerepeteerd”), begint Jan De Wilde eerst met minimale begeleiding voor een intiem nummer dat hij opdraagt aan zijn vrouw. Daarna komen de twee nog niet gebrachte publieksfavorieten. Bij “De Fanfare Van Honger En Dorst” wil het publiek het refrein overnemen, maar De Wilde overstemt hen meteen. Bij “Joke” is er echter geen houden aan en wordt er volop meegezongen en geklapt.
Jan De Wilde staat er nog steeds. Als een monument dat niet alleen goed onderhouden, maar ook gekoesterd wordt. We zouden hem op pensioen kunnen sturen met een groots spektakel in het Sportpaleis, maar beter nog is om hem zijn ding te laten doen in de geborgenheid van de Vlaamse culturele centra.
Organisatie: Popallure
Het is een traditie aan het worden tijdens de kersperiode. Terwijl veel mensen de gezelligheid opzoeken van een kerstmarkt - nee geen wintermarkt - vertoeven wij rond die periode wel ergens op een doom of ander donkere muziek gericht gebeuren. Dat is anno 2019 niet anders, want tradities zijn er nu eenmaal om in ere te worden gehouden. Op een zachte zaterdagavond 21 december zakken we naar het altijd super gezellige café ELPEE in Deinze waar Growing Horns zijn debuut EP 'The Nobility of Pain' kwam voorstellen en zorgde voor het bordje 'sold Out'. Ze namen een ander doom/sludge klepper mee in hun kielzog: Welcome To Holyland.
Welcome To Holyland (****) groeide dit jaar uit tot één van dé ontdekkingen van het jaar. Reeds in februari werden we met verstomming geslagen toen we de band zagen optreden op het festival Doomsday in Zwevegem. "Wie zich echter gewillig liet meeslepen door dat verdovend klankenbord, vertoefde voor een kleine drie kwartier in een heel andere wereld. Omgeven door zijn eigen demonen, zonder dat je pijn voelt, maar wel een zekere gemoedsrust over jou voelt neerdalen, binnen diezelfde duistere omkadering. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, en de band niet echt doet aan bindteksten, stoort daardoor allerminst." schreven we daarover. Ze deden dat kunstje later nog eens over op het festival Stormram. In ELPEE moest Welcome To Holyland vooral zorgen dat die duisternis zou neerdalen over Deinze zodat Growing Horns de poorten van de Hel gemakkelijk zou kunnen doen openzwaaien. Iets waarin de heren trouwens met brio slagen. De band brengt een quasi instrumentale set, waar vooral 'intensief tot het kwadraat' de rode draad vormt. Hoewel de vaak demonische screams van Wim letterlijk door merg en been gaan, is het dan ook die voortdurende mokerslag in het gezicht die je krijgt, in de vorm van gitaarlijnen die door je vege lijf snijden als een bot mes en drumsalvo's als kanonskogels, dat je uiteindelijk compleet van de kaart doet achterblijven in de hoek van de kamer. Als klap op de vuurpijl sprak Wim zijn publiek deze keer wel iets meer aan, dat zorgt voor een extra pluim op de hoed. Ook al draait het bij Welcome To Holyland dus vooral om de muziek, en hoe je die als aanhoorder letterlijk beleeft.
Besluit: Welcome To Holyland is een doom/sludge band die grenzen verlegt binnen diezelfde intensiviteit zodat je, willen of niet, wordt meegesleurd naar die donkerste zijde van je ziel. Waar het wonderwel fijn vertoeven is. Dit stelden we dus al enkele keren vast in 2019. Dat werd in ELPEE wederom in de dikke zwarte verf gezet.
Growing Horns (****) deed eigenlijk een goede zet door eerst enkele jaren op tournee te gaan, en dan pas een debuut uit te brengen. Daardoor vorm je bewust een zeer sterke fan base die uiteraard aanwezig was op deze EP voorstelling. Geen wonder dat ELPEE op deze zaterdagavond was uitverkocht. We hadden ‘The Nobility of Pain' al onder de loep genomen en stelden vast dat, in tegenstelling tot wat op het podium het geval was, de muzikanten binnen de band op deze EP meer op de voorgrond treden. Vooral de ritmesessie bleek een schot in de roos, want Growing Horns pint zich bewust niet vast op dat doom/sludge gebeuren - waar niets mis mee is uiteraard - maar boort op deze EP ook andere bronnen aan of kleurt buiten de lijntjes. Live merkten we in het verleden dat frontman Dafus Demon die door zijn uitstraling en verschroeiende vocale inbreng de aandacht compleet naar zich toetrekt op dat podium. Onbewust, want de muzikanten krijgen zeker voldoende ruimte om hun ding te doen. Dat was wat we dus ook vaststelden toen we de band zagen optreden op Headbangers Ball Fest 2018 waarover we schreven: ''Gerugsteund door traag opbouwende riffs en drum salvo's zijn het de grimassen in zijn gezicht die tot de verbeelding spreken. Het lijkt wel alsof bij elke song opnieuw duivelse demonen uit zijn lichaam treden om de ziel van iedere aanhoorder over te nemen'' . Ook in ELPEE wringt Dafus zich in alle bochten, en wordt hij crowdsurfend over de gehele lengte van het café tot de buitendeur en terug naar het podium gedragen, en tovert weer die ene demonische grimas op zijn gezicht na de andere. Ook vocaal drijft hij het tempo zodanig op, met waanzin in de ogen, tot ook de aanhoorder onder hypnose is gebracht en nog maar eens zijn eigen demonen in de ogen kijkt.
Wat er dus vooral is veranderd is dat de muzikanten, net als op die EP, veel meer op de voorgrond treden en de ene striemende riff na de andere mokerslag uitdelen, waardoor de Hel pas echt losbarst. Echter, zeer subtiel, merken we vooral dat de band ook live buiten die comfort zone van het doom/sludge metal gebeuren treedt. Om andere donkere bronnen aan te boren. Daar zijn wij niet treurig om, integendeel. Growing Horns slaat na vele jaren deuren open, en spelen concertzalen plat, dus duidelijk een nieuwe bladzijde, die ons doet uitzien naar meer intensieve duisternis van uitzonderlijk hoog niveau in het nieuwe jaar 2020.
Besluit: Elke schakel binnen Growing Horns is namelijk even belangrijk, en dat laatste wordt voortdurend in de zwarte verf gezet.
Kortom, wie houdt van grensverleggende doom metal, waarbij ook buiten de lijntjes daarvan wordt gekleurd, zal in deze 'The Nobility of Pain' zeker zijn gading vinden. Dat is onze eindconclusie over deze EP.
Echter, ook live blijkt dit meer dan ooit de rode - of zwarte - draad te vormen. Meer dan ooit is Growing Horns een band waarbinnen elke schakel dus zowel op als naast het podium even belangrijk is. Maar vooral dat er dus ook live buiten elk lijntje van doom en sludge metal wordt gekleurd, trok ons het meest over de streep op dit bijzonder fijn kerstfeestje in ELPEE binnen een lekker intensieve doom sfeertje die zelfs in het licht van de kerstsfeer bij het buiten gaan, nog steeds aan je ribben kleeft.
Voor zij die er niet konden bij zijn volgen nog enkele herkansingen. Growing Horns zal het evenement 9 jaar ELPEE, dat doorgaat op 24,25 en 26 april 2020, openen.
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/391391231783840/ en speelt ook op Alcatraz Metal Fest komende zomer: https://www.alcatraz.be
Pics homepag @Filip Van der Linden
Organisatie: Growing Horns ism ELPEE, Deinze
Nederlands 
Français 
