Isolde Lasoen et Les Bens stelden afgelopen woensdag de plaat ‘Cartes Postales’ voor aan het Brugse publiek. Daarmee waren de Bruggelingen bij de laatste in de rij, want Isolde haar debuutplaat is ondertussen al een jaar verschenen. Eens zien of Isolde Lasoen en haar Bens al aan het einde van hun Latijn waren.
Isolde Lasoen opende met “Les Belles”. Toepasselijk, want de pianist zorgde voor wat ‘Halloweenachtige’ deuntjes. De band kwam sluipend vanuit de duisternis het podium op. Het was even wachten, maar daarna hoorden we de mooie stem van Isolde erover heen gaan. Een fijn begin van het optreden. Dartel en duister tegelijkertijd.
“Reine Des Plages” vervolgde de set. Daarvoor vond Lasoen haar inspiratie in de gaanderijen van Oostende, waar de foto’s van Maurice Antony indruk maakten. Het nummer is zacht, maar je hoort er wel een zachte zeebries in, zeker met enkele oohs van de zangeres erbij. Met de ogen dicht, kan je jezelf aan zee wanen.
Dan was de inspiratie voor song “Cartes Postales Francaises” wel iets spannender, want daarbij denkt Isolde Lasoen aan erotische postkaartjes van vroeger. “Nog explicieter dan wat we vandaag soms zien”, vertelde ze erbij. Nu ja, elk zijn meug natuurlijk. We hoorden het iets klassieker, zeker op het einde van het nummer, met wat tristesse erbij. Dat werd vingerknippend verder gezet in “Pas D’Amour, Pas De Retour”. Een chanson dat alweer erg zachtaardig klonk en waarvoor Belgiës bekendste percussioniste vanachter haar drumstel kroop.
Isolde en Les Bens gingen voor even verder in het Engels met “Wishful Thinking”. Een poppy song, die voor meer schwung in de set zorgde. De erg sterke pianist eiste hier voor het eerst een hoofdrol op.
Tot dan zat er jammer genoeg iets te weinig pit in ons optreden. Goede nummers, zeker wel, maar er ontbrak nog iets. Dat veranderde vanaf ze “Samba des Diables” begonnen te spelen. Er gebeurde gewoon veel meer, en de Bens konden nu echt uitpakken met hun talenten. Het leek alsof ze het zelf plots ook fijner vonden. Met een heel Braziliaanse knipoog hoorden we sambaballen, vogel- en oerwoudgeluiden. De contrabas werd bovengehaald en de blazers konden er lekker overheen gaan. Enige (kleine) tegenvaller: wanneer het publiek mee mocht zingen, werd er nogal mak gereageerd. Klappen: ja. Meezingen: stap te ver. Jammer, want het had de sfeer er alleen maar beter op gemaakt.
En bij “Aluminium Folie” ging het speels verder, zij het weer in typische chansonsfeer. De 6 mannen naast Isolde namen het zelfs wat over, maar dat liet ze natuurlijk graag gebeuren. Verder hoorden we “Stay Gold”, dat wat heftiger begon, en “Hurt”, dat een beetje dissonanter klonk dan de rest. Ook “Road N1” was leuk om te horen.
Daarna kroop de frontvrouw weer vanachter haar drumstel om “Provocateur” in te zingen. Een heel simpel liedje, waarin het pianoriedeltje de show steelt. Het nummer werd ook gebruikt voor Temptation Island, waarna de band er gretig gebruik van maakt om er af en toe eens met erotische stemmen temptation tussen te gaan zingen.
Het einde van het optreden kwam eraan, maar niet voor we nog een prachtig intermezzo kregen waarin elke muzikant zijn moment kreeg met een jazzsolo. Het werd een geweldig stukje muziek waar er een beetje Booker T in Isolde en Les Bens was geslopen. Fantastisch om te eindigen, en we kregen nog twee bisnummers als toemaatje. De topper was een soort Balkanversie van Marie Laforêts “Mon Amour, Mon Ami”. De band jaagde de pianist op, waardoor het nummer steeds sneller en sneller ging. Zalig om te zien, en voor het eerst op tournee versloeg de pianist Isolde Lasoen. Ze stak het dan maar gauw op haar aankomende baby. Een heel mooie noot om het optreden te eindigen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/155
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Een undergroundband die na een pauze van negen jaar volle zalen trekt, moet wel heel speciaal zijn: Godspeed You! Black Emperor, het octet uit Montreal is dat ook: deze band heeft geen frontman of vrouw, geeft heel weinig interviews (een krant per land krijgt een interview, en de band verplicht de journalisten om alle vragen en antwoorden letterlijk weer te geven), is heel politiek maar doet dat met instrumentale muziek.In 2003 gingen de acht leden hun eigen weg in allerhande zij-bands zoals A Silver Mount Zion, Esmerine en Fly Pan Am.
Vorig jaar toerden ze dus na negen jaar door Europa, dit jaar zijn ze terug en komen ze hun eerste album in tien jaar, ‘Allelujah Don’t bend! Ascend!’ voorstellen, na de voor mij mindere opvolger ‘Yanqui UXO’ van het schitterende vierluik ‘Lift your skinny fists like antennas to heaven’, die de post-rock totaal herdefinieerde, maar die de band ook in een impasse liet belanden.
Het was vanavond te doen in Roubaix, in La Condition Publique, een industrieel magazijn waar vroeger wol en zijde werd opgeslagen, maar nu door de stad Roubaix als industrieel erfgoed omgebouwd werd tot een cultureel centrum, Dicht bij de schreve, dus veel Westvlamingen die ongeduldig stonden aan te schuiven om de gobelets met Bavik en Petrus te kunnen bestellen …
Gewapend met een pint of twee probeerden we zo dicht mogelijk bij het podium te komen, en wat meteen opviel was het enorm aantal effectpedalen dat op podium verspreid lag. GYBE is een echte do-it-yourself band, geen roadies dus om de instrumenten te stemmen, de violiste kwam dus gewoon het podium op, deed haar jas uit en begon haar violen te stemmen. Een na een vervoegden de rest van de band het podium: twee drummers, drie gitaristen,en twee bassisten, die in een kringetje, dus ook met de rug naar het publiek hun plek op het podium innamen.
Na tien jaar is er nog niet veel veranderd aan de podiumact van deze acht Quebecois, de band blijft grotendeels in het halfduister, terwijl op een groot scherm filmpjes geprojecteerd worden die ik altijd aan mij voorbij laat gaan wanneer ik in een museum voor moderne kunst de videoinstallaties passeer: onscherpe, flikkerende zwart-wit beelden met een onduidelijke boodschap.
Van de beelden waren we dus niet onder de indruk vanavond, de muziek van GYBE blies ons echter achterover: 5 nummers over 2 uur tijd,compromisloos, eigenzinnig, ongemakkelijk en dreigend.
De set werd ingezet met “Hope Drone”, dat begint als een symfonisch orkest dat de violen aan het stemmen is, waarna paukengeroffel invalt, “Hope” als een flikkerende advertentie voor Barack Obama op het scherm pulseert, en de vreemd vervormde gitaren invallen om een onwereldlijke drone te produceren die zeker door de drone-metallers Sunn O))) op goedkeurende knikken zou onthaald worden, waarna het nummer als Chinese folk vervelt. “Mladic”, genoemd naar de Servische generaal die verantwoordelijk geacht wordt voor Srebrenica, was het hoogtepunt van de avond: een mokerslag, donker, electriserend, mijlenver van een traditionele postrock-compositie waarin meestal een leidmotief in een typische hard/zacht en snel/traag structuur gegoten wordt. “Mladic” begint met een akelig snaargeluid, in ware Sonic Youth stijl, een gitaar die klinkt alsof ze met messen bewerkt wordt, waarna de ene vloedgolf van geluid na de andere op het publiek aanrolt. Je kan dit nummer nog het best vergelijken met Sonic’s “Diamond sea”, maar intenser, en dan zonder een melodie die door de geluidsstorm doorbreekt, of het moet de Balkanviool zijn die na een minuut of tien doorschemert. Zo metal en zover van de traditionele postrock is Godspeed nog nooit geweest, en het smaakt naar meer.
Na dit zeer intens nummer konden we een rustpunt wel gebruiken, en het uit ‘Lift your skinny fists like antennas to heaven’ geplukte “Gathering storm” bood daar een antwoord op: het enige nummer vanavond met een melodie, traag opbouwend om dan te ontploffen, troost en loutering suggererend, het oernummer van de postrock, ergens tussen Mono en Johann Johannsson in.
Ondertussen zaten we al een dikke vijf kwartier in de set, “Behemoth” zette in met twintig minuten drones, dus vonden we het tijd om ondertussen in de overdekte fabriekshal nog een pint te gaan drinken, zodat we op tijd terug waren voor het afsluitende “The sad maffioso”, uit hun eerste plaat, dat tegelijk spookachtig en filmisch was, met een geweldige climax.
Tien jaar geleden, ten tijde van ‘Lift your skinny fists’, was GYBE een desorienterende draaikolk, anno 2012 zijn ze een mokerslag, beklijvend concertje
Setlist: Hope drone, Mladic, Gathering Storm, Behemoth, The sad Mafioso
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een thuismatch spelen? Het is nooit garantie voor een overwinning, want die match moet nog steeds worden gespeeld. Sister May stelde op 31 oktober zijn nieuwste EP 'Ascent' voor in een overvolle De Verlichte Geest , Roeselare. En moest toch een inspanning doen om dat thuispubliek compleet over de streep te trekken. De heren brachten enkele bevriende bands mee om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Om zelf met een knal van formaat de avond alsnog met brio af te sluiten.
Verslag van een boeiende avond vertoeven in het altijd gezellige De Verlichte Geest, Roeselare.
Onder het motto 'te' is nooit goed
Divided (***), een sludge metalband met stoner rock invloeden, mocht de avond openen. Deze band uit Kortrijk/Izegem ontstond in 2013 en trekt vanaf die eerste noot een geluidsmuur op waar geen doorkomen mogelijk is. Nu, wij houden wel van die verschroeiende, quasi instrumentale aanpak, waar je mokerslag na mokerslag in het gezicht krijgt. Tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt. Ook Divided slaagt met een combinatie tussen sludge, post metal en aanverwante stoner rock, in die opzet. De registers worden steeds opnieuw volledig open getrokken, maar daar knelt eveneens het schoentje. Telkens klonk die ondoordringbare geluidsmuur zo hard en luid dat je er potdoof van werd. In die mate dat het pijn deed aan de oren, en niet leuk meer is om te beleven. Doordat o.a. de basgeluiden de gitaar teveel overstelpt, hoor je monotone, extreem luide knallen die ervoor zorgt dat je eerder naar buiten vlucht dan geniet. Dat is best jammer, want deze band heeft potentieel om binnen dat sludge en aanverwante potten te breken.
Misschien die versterker iets zachter zetten zodat het geheel minder chaotisch en ondoordringbaar, en wat melodieuzer en intensiever te doen klinken? Waardoor we zouden terechtkomen in intens donkere sferen, waar een band als Divided ons met deze verschroeiende aanpak zeker en vast kan laten vertoeven.
De vreemde eend in de bijt, zorgt voor een melancholisch rustpunt
Je zou kunnen stellen dat het duo Ladies' Fantasies Club (****) een vreemde eend in de bijt bleek te zijn binnen het aanbod op deze avond. De band brengt, we citeren de informatie op de facebook pagina van het evenement: 'akoestische pop-rock, met teksten die schipperen tussen ironie en romantiek.’ Met een drummer en akoestische gitarist die beschikt over een heel betoverende tot hypnotiserende stem, zorgt het duo ervoor dat we worden ondergedompeld in eerder melancholische en weemoedige atmosferen. Wat eerder zorgde voor een rustpunt tussen al die toch wel heel snoeiharde riffs en drumsalvo's die we de rest van de avond over ons hoofd kregen. Het grootste deel van het publiek stond er statisch naar te kijken en zette zijn of haar praatje, vaak met de rug naar het podium gekeerd, over koetjes en kalfjes aan de toog rustig verder. Op uitzondering van een verloren ziel - zoals ondergetekende - die de band het applaus gaf dat ze zeker verdienden, kwam er dus bitter weinig respons op de hemelse klanken en vooral kristalhelder vocale aankleding die ons een krop in de keel bezorgde. Jammer, want Ladies' Fantasies Club wist op deze wijze toch een gevoelige snaar te raken in ons rock hart. En blijkt een duo dat we in intiemere omstandigheden zeker en vast nog eens aan het werk willen zien, om een traan weg te pinken bij zoveel intensieve en melancholische schoonheid die Ladies' Fantasies Club ons aanbiedt.
Bommetjes energie die als een oerknal in je gezicht tot ontploffing komen
De Stonerfunk band Kolos (****1/2) kon door die registers weer compleet open te gooien op heel wat meer bijval rekenen. Plots werd het publiek wakker geschud door een band die bommetjes energie afschiet, die als een oerknal in je gezicht tot ontploffing komen. Kolos bestaat uit klasse muzikanten. De gitaristen van dienst blijken ware virtuozen te zijn die riffs op jou afvuren waaraan je niet anders kunt als uw vingers verbranden. Gerugsteund door een al even stevig uithalende drummer, en een zanger die eveneens over een kristalheldere stem beschikt waardoor hij je nog maar eens een krop in de keel bezorgt.
Kolos is bovendien een band die zijn naam niet gestolen heeft. Als een oorverdovende orkaanuitbarsting knalt de band over de hoofden heen tot niemand meer stil staat. Kolos klinkt vaak melodieus maar haalt ook snoeihard uit en blijft dat tempo tot het einde volhouden. Echter, deze keer is het geluid perfect om er niet voor te zorgen dat we buiten vluchten door eventuele veel te luide tonen die eerder pijn dan deugd doen. Nee, deze band slaagt erin je aan te zetten tot potjes stevig headbangen tot de vroege uurtjes maar doet ook de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot.
Moshpits zitten er niet in op deze avond, op dat vlak was het trouwens eigenlijk heel de avond een vrij rustige en kalm publiek dat blijkbaar gewoon kwam genieten van een gezellige Halloween avondje.
Kortom, in de verlichte Geest zorgde Kolos voor een eerder melodieuze aardbeving, waardoor de zaal lichtjes op zijn grondvesten staat te daveren. Een betere opwarmer kon de afsluiter van de avond zich niet wensen.
Muziek die zich niet in een hokje laat duwen ook live niet
We stelden ons al een tijdje de vraag, welke muziekstijl brengt Sister May, die in 2016 voor het eerst van zich liet horen, nu eigenlijk? We kregen veel uiteenlopende antwoorden. Die gaan van alternatieve rock naar Grunge over, eerder subtiel, streepjes new wave naar experimentele rock muziek. Die vraag blijft ook anno 2018 nog steeds onbeantwoord. Want ook op de gloednieuwe EP 'Ascent' vinden we zoveel invloeden dat het inderdaad onmogelijk is om een label te kleven op een band Sister May.
Nu, wij houden wel van bands die uit vele vaatjes tappen en eigenzinnig hun eigen ding doen daarmee. ‘Muziek die zich niet zomaar in een hokje laat duwen'’, is eveneens de rode draad op de EP voorstelling van Sister May (****) in De Verlichte Geest , Roeselare. Op het podium van De Verlichte Geest zien we namelijk een band die dus gewoon eigenzinnig zijn ding doet, en daar zelfs mee wegkomt. Toch had Sister May het aanvankelijk niet gemakkelijk om een thuispubliek te vermurwen. Maar de heren trokken gewoon wat meer registers open, spreken dat publiek ook aan en leggen de lat doorheen de set hoger en hoger tot iedereen - inclusief wijzelf - alsnog over de streep wordt getrokken.
Besluit: Na enkele luisterbeurten stellen we vast dat Sister May met hun nieuwe EP een gevarieerde schijf heeft uitgebracht. De band wenst zich niet te laten vastpinnen op één en dezelfde muziekstijl, en dat siert hen. Ook op het podium van De Verlichte Geest blijkt een band te staan die varieert, emotioneel kan klinken - zowel vocaal als instrumentaal, én zelfs beschikt over een eerder donker kantje. Maar ook loeiend hard kan uithalen, waardoor geluidsmuren worden afgebroken, schipperend tussen zoveel uiteenlopende stijlen, emoties en stijlbreuken krijg je een set voorgeschoteld die je enerzijds een krop in de keel bezorgt, maar waarop je anderzijds niet anders kunt dan stevig headbangen en compleet uit de bol gaan. Daardoor kan het met deze band niet alleen op plaat maar ook live nog vele kanten uitgaan. Wat ons dan weer doet uitzien naar een toekomst die er heel rooskleurig, of desnoods pikdonker, uitziet.
Pics homepag - Karl Vandewoestijne (4T6 Photography)
Organisatie: De Verlichte Geest, Roeselare (ism HLP)
In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit de Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over. Op 28 oktober was er Hookworms in de Botanique (zie: Britse Invasie Deel I), op Allerheiligen is er Idles in diezelfde Botanique, en op Halloween was het tijd voor Slaves in de Handelsbeurs.
In de Hookworms-review werd beschreven wat deze nieuwe lichting, de Class of 2018, zo speciaal maakt: ze hebben lak aan het concept van de ‘rockster’, zitten niet verlegen om een politieke boodschap van saamhorigheid te verkondigen, en stellen zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Dit staat vrij ver van de copycatbands die opkwamen tijdens de leegte die gaapte na Oasis, én van de overgeblevenen uit die tijd zelf (Noel Gallagher is een geitenwollensok maat 47,5).
Ook het voorprogramma van dienst, Hotel Lux, wordt gerekend tot deze nieuwe golf. Ze behoren tot de beruchte South London Scene, ook de uitvalsbasis van Fat White Family, Goat Girl en Shame. Met die laatsten hebben ze eigenlijk wel wat gemeen qua sound. Er zit zeker potentieel in de band, maar het kwam er in de Handelsbeurs niet echt uit. Het leek wel of het vijftal – met duidelijk allen dezelfde kapper – te kampen had met een kater, ze stonden vrij apathisch te spelen en werden bovendien ook niet echt geholpen door het belabberde geluid in het bezig van de set. Naar het einde van de set toe kwamen ze (alsook het geluid) er precies wat door en “Berlin Wall”, de afsluiter, was een dijk van een song. Toch maar in de gaten houden, hoewel ze vandaag niet konden overtuigen (een accident de parcours?) hebben ze wel degelijk een aantal sterke songs.
Toegeven, Slaves tot die nieuwe generatie rekenen is wel een behoorlijk arbitraire keuze. Het duo Isaac Holman (drums + lead vocals) en Laurie Vincent (gitaar + vocals) hadden al in 2015 hun eerste succes te pakken met hun debuutplaat ‘Are You Satisfied?’. Op die plaat combineerden ze hun humoristische teksten vol zelfrelativering met pompende drums en scheurende gitaren. Singles als “Cheer Up London”, “The Hunter” en “Sockets” waren een hit. Terend op dat eerste succes doken ze zo snel mogelijk de studio weer in om een jaar later al met het door Mike D geproducete ‘Take Control’ te komen aanzetten. Geen enkele song haalt echter het niveau van ‘Are You Satisfied?’, de succesformule (aangename teringherrie maken en er absurde teksten over schreeuwen) leek uitgewerkt.
Wat maakt hen dan zo verwant aan die Class of 2018? Simpel: voor album 3 zijn ze niet vertrokken vanuit het idee om enkel ‘Lawaai’ te maken, maar om eerst en vooral een ‘Song’ te schrijven, wat je ook bij een band als Shame vindt. Slaves’ derde, ‘Acts of Fear and Love’, is het puike resultaat van een band die nagedacht heeft over hoe de nummers moesten klinken. “Cut and Run” is het beste voorbeeld: een pure popsong en dus helemaal anders dan wat je op de voorgaande platen vindt, maar de fans van het eerste uur hoeven niet te vrezen: op een manier is het toch gewoon vintage Slaves – de tongue-in-cheek humor en het enthousiasme blijven intact.
Humor en enthousiasme bleken ook de kernwoorden te zijn voor hun passage in de Handelsbeurs. Voor wie Slaves eerder al het werk gezien had kwam het wellicht niet als een verrassing toen Laurie en Isaac het podium kwamen opgerend in ware Halloween-stijl: Isaac als zombie, Laurie als duivel. De dresscode van die laatste was de meest toepasselijke, als door de duivel bezeten raasde het duo door de 14 nummers durende setlist. Met een stelletje zombies had het niks te maken. De twee werkten ook keihard om er voor te zorgen dat werkelijk iedereen in de zaal mee was, Laurie verkende elke vierkante meter van de prachtige Gentse zaal, en zelfs (rechtstaande) drummer Isaac kwam af en toe hallo zeggen. En het harde werk loonde, niet enkel op de voorste rijen zat de sfeer goed, ook de mensen achteraan in de zaal waren mee. Slaves weet als geen ander hoe je een publiek inpakt.
Zo’n publiek inpakken doen ze dus ook met humor, naast dat aanstekelijk enthousiasme. De vrij absurde tekst van “Where’s Your Car, Debbie?” werd vooraf uitvoerig geanalyseerd: “this song goes like this: ‘where’s your car, Debbie? / Debbie, where’s your car? / is it far, Debbie? / Debbie, is it far?’ It’s a song about Debbie not finding her car. I wrote it myself.” Heerlijk. Het nummer “Fuck The Hi-Hat” werd aangekondigd met een verhaal over hoe vroeger niemand in hun band geloofde, want wat een absurd idee ook, een duo waarvan 1 van de twee leden een rechtstaande drummer is met een wel zeer minimalistische set-up, en dan nog zonder hi-hat. Waarop Isaac reageerde met “Fuck The Hi-Hat”. Hij liet het door iedereen scanderen, zelden een publiek gezien dat zo veel woede uitte jegens een instrument. Volledig terecht ook, Slaves heeft helemaal geen hi-hat nodig, zoals zo vaak bij duo’s vraag je je ook bij hen af: hoe kunnen zij in godsnaam zo’n vol geluid produceren?
Ook als Slaves aan maatschappijkritiek doet, is dat vaak via de kenmerkelijke humor. In “The Lives They Wish They Had” wordt de Instagramcultuur op de korrel genomen. Dit lijkt een makkelijk slachtoffer, maar het tongue-in-cheek karakter van een lyric als “Poolside-poses, / but don't fall in / You'll remove the glow / from your otherwise pasty skin” zorgt ervoor dat het niet is alsof ze enkel maar met het vingertje staan te wijzen. Hun boodschap, al dan niet politiek, bestaat er vooral uit om saamhorigheid te prediken.
Iedereen op 1 lijn krijgen, gewoon plezier maken, en bovenal: jezelf niet al te serieus nemen. Soms hoeft het echt niet veel ingewikkelder te zijn dan dat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Killing Joke zoals we ze kennen: Niet perfect maar hypnotizerend en met een goed gekozen setlist.
De Roma was, op een dertigtal plaatsen na, uitverkocht voor deze 40 jaar oude post-punk band. Niet zo verwonderlijk want ze genieten nog steeds aanzien, ze hebben een heel trouwe aanhang en geven nog steeds puike concerten. Ook de laatste drie, vier albums zijn zeker meer dan de moeite waard. Ze teren dus niet enkel op hun verleden. Frontman Jaz Coleman is nog steeds een rare kwiet. Nu en dan doet hij eens de wereld verbazen met zijn uitspraken of daden.
Voor Turbowolf (de support van de avond) stond er meer volk aan de toog dan in de zaal. Toegegeven het was moeilijk te omschrijven wat dit viertal bracht. De zanger was een Frank Zappa look-a-like die Freddy Mercury allures had. De muziek ging een beetje alle richtingen uit. Harde rock met psychedelica invloeden… Het was niet slecht maar ik werd er koud noch warm van.
Tegen dat Killing Joke eraan mocht beginnen was de zaal wel volgelopen. De theatrale en klassieke instrumentale muziek om de band in te leiden bracht sfeer mee. Vestimentair waren er weinig verrassingen: Coleman had zoals altijd een soort leger-overall aan en zijn gezicht was in wit en zwart geschminkt. Kevin Walker (Geordie) heeft nog altijd een groen kaki hemd en een pet aan. Youth hobbelde rond in zijn kleurrijke outfit. Ferguson was ook nog steeds de drummer van dienst.
Na de muzikale intro werd van wal gestoken met het oude maar onbreekbare “Unspeakable” en het recentere poppier “European Super State”. Die laatste werd voorafgegaan met kritiek op de nakende Brexit. Tussen elk nummer gaf Jaz wat uitleg of commentaar. Soms over de band of met een sneer naar de politici.
De setlist bestond uit heel recente nummers zoals “New Cold War” (heel sterke performance) en “Autonomous Zone”; maar ook maar liefst 4 nummers uit hun debuut als “Wardance”, “Requiem” en “The Wait”. Daarnaast werden hier en daar uit enkele albums nummers geplukt.
Het geluid was niet altijd perfect (gitaar kwam niet altijd goed over en bas dreunde soms) maar op het balkon hadden we er minder last van dan beneden. Jaz was zoals altijd hypnotizerend en vrij goed bij stem. Niet vergeten dat hij bijna zestig is.
Het optreden was niet helemaal perfect (Ferguson konden we op enkele foutjes betrappen) maar wel gedreven en met een goed opgebouwde setlist. Ze waren als een diesel. Ze moesten eerst wat warm draaien.
Ook de lichtshow was mooi om naar te kijken. Toen ze terugkwamen voor de bisronde stonden ze even stil bij de verjaardag van de dood van Paul Raven. Een beetje verrassend vond ik dat ze daarna “Love Like Blood” en niet “The Raven King” speelden. Al moet gezegd worden dat Raven belangrijk is geweest voor ‘Night Time’ waar ze “Love Like Blood” uit speelden. Hier had Coleman wel wat moeite om enkele hoge noten te halen. “The Death and Resurrection Show”, “Wardance” en “Pandemonium” volgden nog en toen ging het doek dicht.
We zagen een band die nog steeds het vuur in zich heeft. Ik heb ze al beter gezien maar ook al slechter. Deze zat ergens tussenin.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Wie zin had in een avondje vol muzikale hoogtepunten, kon zich afgelopen dinsdag maar beter naar de Handelsbeurs in Gent begeven. Op het programma stonden Jassbusters en Connan Mockasin, of eigenlijk gewoon dat laatste onder twee verschillende namen.
Jassbusters doet bij de meesten geen belletje rinkelen als band, wel eerder als laatste plaat van Connan. Laat het nu toeval zijn dat Jassbuters een band was, gevormd door Connan Mockasin, met hem als frontman. Met deze band kwam Mockasin in een iets andere gedaante zijn laatste plaat integraal voorstellen. Dit in willekeurige volgorde. Hoogtepuntjes waren “You can Do Anything” en het zeer meeslepende “Charlotte’s Thong”.
Na een enorm goed voorprogramma en een pauze van 20 minuten was het tijd voor Connan Mockasin. Niet dat we Connan nog niet gezien hadden voordien, maar nu stond hij er echt als Connan zelf. Zijn set bestond uit allemaal oude nummers, aangezien we zijn nieuwe plaat al tijdens zijn support konden horen. Het publiek was enorm enthousiast en mengde zich van uitbundig applaus tot enorm goede luisteroren. De lange riffs die Connan aanhaalt tijdens zijn nummers, slepen je mee in een trip waar je liever niet meer uit geraakt.
Hoogtepunten waren zonder twijfel “It’s Choade My Dear” en “I’m The Man That Will Find You”. Twee nummers dat het publiek luidkeels meebrulde en die nogmaals bewezen dat Connan een held voor iedereen is.
Conclusie? Een avond met zo veel muzikale hoogtepunten gaan we niet meer zo vaak meemaken. Wij zijn alleszins blij dat we hier deel van mochten zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
David Eugene Edwards is een enigmatische diepgelovige man, die zijn eigen weg zoekt en als Woven Hand zijn bijbelse teksten over hel en verdoemenis muzikaal laat evolueren tussen folk, country, post-rock, gothic en metal. Iedere nieuwe plaat verkent nieuwe klanken, waarbij de huilende stem van Edwards de enige constante blijft.
Edwards laat even zijn band voor wat het is, en werkte dit jaar samen met Alexander Hacke aan een nieuwe plaat ‘Risha’, wat Arabisch is voor ‘Veer’. Hacke ken je van bij Einstürzende Neubauten, waar hij op veertienjarige leeftijd begon. Later speelde hij ook bij Crime & the City Solution, en toen die een reünie hielden in 2012, speelde Edwards ook mee, dus zo leerden die twee elkaar kennen. Het is er dit jaar van gekomen om samen een plaat te maken, en die klinkt zoals je het mag verwachten: een mix van Woven Hand en Einstürzende Neubauten.
In de Orangerie vertaalde dit zich in de volgende opstelling: Hacke bediende een filterbank, terwijl Edwards de akoestische gitaar of mandoline bespeelde, maar dan wel met veel pedalen voor een elektrische en vervormde klank. Beide heren droegen het hele optreden door een zonnebril, en Edwards zijn typische bandana ontbrak natuurlijk ook niet. Zoals gewoonlijk kregen we geen bindteksten van Edwards, of het zouden de Navajo chants moeten zijn tussen de nummers. Hij liet enkel de muziek spreken. En wat voor muziek: de filterbank van Hacke verving een volledige band, en verspreidde een ruime spectrum van klanken, gaande van industriële elektronica, over Oosterse muziek (“Lily”) naar meer ambient sfeerschepping (in de toepasselijke afsluiter “Breathtaker”), maar altijd heel erg rock ’n roll. Voeg daar bij de oudbijbelse teksten over schuld en boete van Edwards, en je kreeg tonnen sfeer.
Er was een nummer waar het wel erg hard ging, toen Edwards een elektrische gitaar omgorde en Hacke de duivels op zijn filterbank ontbond om uit te komen links van Lou Reed’s ‘Metal Machine music’ en rechts van new wave en industrial uit de eerste helft van de vroege jaren tachtig.
Maar daarna werd het terug vintage Woven Hand met Edwards op een versterkte mandoline. Er zaten twee 16 Horsepower nummers in de set, maar voor de rest kwamen alle nummer uit ‘Risha’.
Edwards blijft relevant, en vindt steeds nieuwe invalshoeken, dit keer new wave en industrial, die hij mengt met folkmuziek die honderdvijftig jaar oud klinkt.
Setlist: Triptych- Teach Us to Pray - Kiowa 5 - Parish Chief-The Tell - Hutterite Mile-(16 Horsepower cover) - Lily - Helios - All in the Palm - Akhal
Bis: Straw foot (16 Horsepower cover) - Breathtaker
Organisatie: Botanique, Brussel
Winter is coming, dat begint stillaan duidelijk te worden. De zon heeft ons verlaten en koning winter maakt zijn intrede. Tijd dus om jezelf warm te schreeuwen en te moshen. Dit kon in Zappa, waar de crème de la crème van de metalcore samenkwam voor een avond hartverwarmende gezangen op de laatste avond van de Europese tour met als headliner de Australische metalcore-helden The Amity Affliction.
Beginnen doen we met Dream State. Een Britse post-hardcore band, onder leiding van frontdame CJ. Gevormd in 2014 in Wales, reeds 2 EP’s en heel persoonlijke lyrics; de band kan in de UK rekenen op heel wat support en in de rest van Europa krijgt de band nu ook voet aan wal. Het publiek dat al aanwezig is geniet van de rauwe emotie die CJ ten berde brengt. CJ trekt en sleurt aan het publiek, dat momenteel nog als een mak lammetje toekijkt. De setlist is grotendeels ontleend uit de nieuwe EP ‘Recovery’. Met nummers als “In this hell” en “New Waves” krijgt de frontvrouw het publiek wat in vervoering, maar het is wachten tot slotnummer en hitsingle “White Lies” tot het publiek zich een beetje durft smijten. Dream State deed heel hard zijn best, maar kon de bescheidenheid van de Belgen niet volledig afbreken.
Dan maar de beurt geven aan Endless Heights. Surferboys uit het verre Australië. Sterk beginnen ze niet aan hun set. De clean vocals van frontman Matt doen denken aan sommige audities bij Idool en dit wordt niet gesmaakt bij het publiek. ‘Problemen met de in-ears.’ Verklaart de frontman, maar daar heeft het publiek geen oor naar. Mensen verlaten de zaal, het enthousiasme is wat zoek en de avond dreigt wat in elkaar te vallen. Desondanks de vele verwoede pogingen, eindigt deze tour voor de band op een sisser.
Hopelijk beter bij band nummer drie. The Plot In you, een metalcore band uit de Verenigde Staten, combineert ruw schreeuwen met zachte clean vocals. Iets wat zich heel goed tot uiting brengt op podium. Van interactie is er weinig sprake, maar dat is in principe niet nodig. Tijdens de opener “Rigged” vergeet het publiek meteen het vorige optreden en kan het opwarmen eigenlijk pas beginnen. Frontman Landon brengt het publiek in vervoering met zijn rauwe stem en de eerste moshpits worden gevormd, de muur rondom het publiek wordt langzaam afgebroken. Bij het nummer “Feel Nothing” halen de Amerikanen hun sloophamer boven en laten ze de Belgen eindelijk bewegen. Goeie set, goed gewerkt. Half opgewarmd richting de finish!
Vanaf het moment dat The Amity Affliction het podium betreedt, is het duidelijk voor wie iedereen is afgezakt naar Antwerpen. Met een luid onthaal zet TAA “Drag The Lake” in. Een nieuw nummer dat mag rekenen om heel wat support. ‘Let’s wake the fuckers up!’, moeten ze gedacht hebben en met “Chasing Ghost” wordt de Zappa helemaal wakker geschud. Bassist Ahren neemt de clean vocals voor zijn rekening en die komen er meestal goed uit. Het occasionele slippertje wordt opgevangen door de brutale grolls van frontman Joel.
De band voelt aan dat het publiek zich nog niet volledig durft laten gaan en laat dit ook merken. ‘You guys are always so polite, make some noise, tell us to fuck off or something!’. Ondanks deze zeer uitnodigende woorden blijft het een zeer beschaafde show. De set wordt vervolgd met “This Could Be Heartbreak” en “Shine On”. Met “D.I.E.” komen we bij de eerste meeschreeuwer van de avond. De Aussies spelen hard, maar heel clean. Het is heel cool om tussen de weinige stagedivers plots het bekende gezicht van CJ, frontvrouw van Dream State, plots te zien opduiken. Afsluiten doen ze met “Feels Like I’m Dying”. Een nummer met ietwat vreemde samples, maar op een of andere manier werkt het wel voor deze mannen.
Vermoeid van het vele getrek aan het publiek schuifelen de prijsduiven van de avond van het podium om zich klaar te maken voor de encore. Het traditionele “We want more” en “One more song” kan beginnen. Of niet? Weinig respons van het publiek uit voor een bisnummertje, maar plots zijn ze daar toch terug. En maar goed, want met “Ivy (doomsday)”, zet The Amity Affliction een sterk staaltje emotie neer. Helemaal vooraan in het publiek wordt zelf een traantje gelaten.
Afsluiten doen ze met “Pittsburgh”, een knaller van formaat. Tijdens dit nummer smijt het publiek zich VOLLEDIG. Hadden ze beter geopend met dit nummer? Wouden ze met een goed gevoel de tour volledig afsluiten? Het zal ze een worst wezen, ze zijn geslaagd in hun opzet, de muur ligt aan diggelen.
Setlist: Drag the lake - Chasing ghost - This could be heartbreak - Shine on - D.I.E. - Holier than heaven - Don’t lean on me - All messed up - Open letter - Feels like I’m dying - The weigh down - Set me free
Encore: Ivy (Doomsday) – Pittsburgh
Al bij al een geslaagde avond met een opener die we (hopelijk) snel zullen terug verwelkomen in ons land, en een afsluiter die zijn werk puik heeft gedaan.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Kavka, Antwerpen)
In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over: op deze pagina’s krijgt u ook een verslag van Slaves in de Handelsbeurs (31 oktober) en Idles in de Orangerie van de Botanique (1 november), maar beginnen doen we met Britse Invasie: Deel 1 – Hookworms in de Rotonde van diezelfde Botanique op 28 oktober.
Het lijkt geen slecht idee om eerst even in te gaan op die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock. Want, wat is daar nu eigenlijk zo nieuw aan? En wat maakt die dan zo interessant? Simpel: het genre, vooral vertegenwoordigd door Shame en Idles, is weer springlevend. Het eiland lijkt eindelijk komaf gemaakt te hebben met de leegte die er gaapte na Oasis en The Libertines, toen elke Liam Gallagher-copycat er de hemel werd in geprezen. De dagen van de overgebleven rocksterren van de ‘oude generatie’ lijken ook stilaan geteld, zo gaf Noel Gallagher het meest zoutloze optreden van Rock Werchter 2018, en kwam Richard Ashcroft een aantal weken geleden met het middelmatige ‘Natural Rebel’ op de proppen, die zelfverklaarde rebel vertelde in 1 adem ook dat bands zich moeten onthouden van politieke statements. De nieuwe lichting daarentegen heeft lak aan het concept van de ‘rockster’, zit niet verlegen om een politieke boodschap van samenhorigheid (unity!) te verkondigen en stelt zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Het hoeft niet te verwonderen dat hun optredens opvallend minder voetbalhooligans aantrekken.
Het is meer die attitude dan een vergelijkbaar geluid dat de gemeenschappelijke deler is tussen al de bands uit deze ‘nieuwe Britse invasie.’ Hookworms klinkt helemaal anders dan Shame, maar zit er wel eenzelfde idee achter; waar bij Shame de popsong verscholen zit achter een punkgeluid, zit die song bij Hookworms ergens onder de vele lagen elektronica, post-punk, en zelfs psychedelica. Ook met Idles vallen er parallellen te trekken, zo behoort het concept van toxische mannelijkheid bij beide bands tot een van de grootste tekstuele inspiratiebronnen.
Datzelfde Hookworms is dus waar dit verslag over de nieuwe generatie Britse gitaarrock begint. De heren uit Leeds timmerden al een tijdje traag maar gestaag aan de weg met platen als ‘The Hum’ (2014) en ‘Pearl Mystic’ (2013) waarop ze een heel sterk postpunkgeluid lieten horen. Hoewel de synths in hun eerder werk al duidelijk te horen waren, treden ze vooral op de voorgrond op het in februari dit jaar verschenen ‘Microshift’. De plaat, die goed onthaald werd, doet heel hard denken aan het beste van New Order, gecombineerd met ‘Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space’ van Spiritualized, het kenmerkende LCD Soundsystem-geluid, en het popgehalte van Pulp. Veel invloeden dus, maar toch valt niet te ontkennen dat Hookworms op ‘Microshift’ vooral een verfrissend geluid – een mix van post-punk en pure elektronica – gecreëerd én zich eigen gemaakt heeft.
In tegenstelling tot hun eerder werk is de algemene vibe ook zeer positief, ‘Microshift’ is een happy plaat. Dit mag je gerust een wonder noemen, want de band lijkt wel geboren voor het ongeluk. De opnames van de plaat vielen letterlijk in het water, toen een overstroming in Leeds op tweede kerstdag in 2015 de hele studio (inclusief het opgenomen materiaal dat moest dienen voor een derde plaat) verwoestte. Bovendien verloren ze later ook nog eens hun boezemvriend annex geluidsman. Het is misschien een verklaring voor de overgave en verbetenheid waarmee de band z’n anderhalf uur durende set kwam afwerken in de Botanique.
Vooral het eerste halfuur kan enkel omschreven worden als een furieuze start. Met 4 oudere nummers (atypisch voor een band die net een nieuwe plaat uitheeft), “Away / Towards”, “Radio Tokyo”, “The Impasse” en “On Leaving”, werd een heuse wall of sound neergezet. Het begin was dus ook meer guitar-driven, de synths – hoewel aanwezig – bleven eerder op de achtergrond, de bedoeling was om al knallend binnen te komen, met lang uitgesponnen Thurston Mooresianse noise-intermezzo’s.
Na dit uitermate bombastisch begin was het tijd om de synths naar voren te brengen. Het trio “Negative Space”, dat steunt op een verdomd goede hook die even goed van Factory Floor kon zijn, “Static Resistance”, of hoe New Order zou (moeten) klinken anno 2018, en “Ullswater” was het absolute hoogtepunt van de set. De elektronica kreeg vrij spel en de band presenteerde voor het eerst op de avond een dansbaar geluid met makkelijk meezingbare refreinen (“I wanna know if we were like that / I wanna know if it's how we'll die / Thirty years and thirty questions / But now you can’t reply” uit “Ullswater” krijg ik de eerste dagen niet meer uit mijn hoofd.) Al snel werd duidelijk dat dit Hookworms op z’n best is.
Het bijzonder dromerige “In Our Time” uit ‘Pearl Mystic’ ging haarfijn over in de perfecte intro van “Opener”. Die haarfijne overgangen waren een constante doorheen het optreden, dat aanvoelde als een pure technoset doordat zanger/knoppendraaier Matthew MJ Johnson na afloop van een nummer altijd wel met een pedaaltje zat te spelen om het zo op geen moment stil te laten vallen.
Hoe het ene nummer aan het volgende geregen werd, was ook gewoon veel interessanter (en indrukwekkender) dan een zoveelste ongemakkelijke stilte of cliché bindtekst. “Opener” ging op zijn beurt over in het psychedelische “Shortcomings”, met dat heerlijke baslijntje, en hoewel dit aanvoelde als de afsluiter van de set – het is tevens de afsluiter van ‘Microshift’ en de band stond al ruim 75 minuten vrij intensief te spelen – was dit buiten Hookworms gerekend.
Als toetje kreeg het publiek namelijk nog een mix van “Boxing Day” (uit ‘Microshift’) en “Beginners” (uit ‘The Hum’), en werd de guitar-driven Thurston Moore-sound van het eerste gecombineerd met de elektronica uit het tweede deel. Dit laatste nummer was tekenend voor het eigen geluid dat Hookworms op ‘Microshift’ heeft gevonden, de bijzondere mix van post-punk en elektronische hooks.
De jongens uit Leeds presenteerden deze mix in de Botanique op een uiterst uitmuntende wijze, zonder stilvallen en vol overgave.
Het eerste deel van de Britse Invasie die de komende dagen ons land aandoet was dus bijzonder geslaagd.
Op naar Slaves in de Handelsbeurs dus. Tot dan!
Organisatie: Botanique, Brussel
John Scofield Trio
Jazz Guitar Hero - De iconische jazz gitarist John Scofield viert zijn 66ste verjaardag met Combo 66. Samen met pianist en orgelist Gerard Clayton, bassist Vicente Archer en drummer Bill Stewart leidt hij een jong en talentvol kwartet dat verder bouwt op zijn legende van meester in de improvisatie en diversiteit. ‘Combo 66’ is een album met allemaal nieuwe nummers vol swing en groove in de straight-ahead jazz-stijl die Scofield zich eigen heeft gemaakt doorheen de jaren.
Voor een concert als dit is het Depot echt de geknipte zaal. Groot genoeg voor een aanlokkelijk publiek, maar tegelijk niet te groot zodat het lekker knus zitten is in de comfy zeteltjes dichtbij de artiesten. Ze vlogen er meteen in met de modern swing van “Icons At The Fair”, een nummer waarvan Scofield je wel het verhaal achter de merkwaardige titel wilde vertellen als hij je ooit eens zou ontmoeten. De overgang naar “Combo Theme” verliep smooth. Door zijn geweldige baslijn klinkt deze plaat even cool als mysterieus, zodat je je als het ware in een donkere Scorsese-film waant. De genialiteit van Scofield’s band was van meet af aan glashelder. Drummer Bill Stewart is zo veelzijdig en stimuleerde menige beentjes in de zaal op zijn zwepende ritmes. Bijzonder knap was zijn synchroniciteit met de lenige, diepe tonaliteit van bassist Vicente Archer. Door bescheiden en zacht, maar nooit eentonig, zijn cimbaal aan te slaan, kwamen de solo’s van de bas keer op keer tot hun recht. Ook blijkt Bill Stewart zelf te componeren. We kregen een nummer te horen uit zijn recente release ‘Band Menu’ met als vermakelijke titel “F U Donald”. Wederom een knap staaltje percussieve atletiek ontsproten uit minachting. Pianist Gerard Clayton vergde eerst wat moeite om begrepen te worden, want zeker in het begin van de set kwamen zijn noten als een wervelwind op je af. Dat hij niet genoeg had aan 88 toetsen, werd duidelijk wanneer hij met links op de piano en met rechts op de orgel begon te soleren, toch wel sensationeel. Doorheen de set werd hij rustiger: minder noten, maar wel beter in het thema van de nummers en dat was naar mijn aanvoelen makkelijker voor de oren. En dan the master himself, John Scofield, speelde diligent en voortreffelijk. Zijn grenzeloos improvisatietalent maakt zijn muziek tot echte ‘ear candy’, waardoor het live een unieke beleving wordt. Met het on tempo “Can’t Dance” neemt hij je mee in een roes waarbij de zachte gitaarriff wordt afgewisseld met swingende solo’s, wat telkens resulteert in een verrassend contrast en geen enkele noot verveelt. Ondanks de titel bewoog Scofield lekker mee en swingde hij in het verlengde van zijn gitaarspel. Met de nummers “I’m Sleeping In” en “You’re Still The One”, bewees hij zijn diversiteit en kreeg je die heerlijke intieme en romantische sound van zijn elektrische gitaar. Dat laatste nummer is inderdaad een cover van Shania Twain uit zijn album ‘Country For Old Man’. Hij verklapte trouwens dat Shania zich binnenkort ook aan het genre zal wagen met haar ‘Free Jazz Movement’. Als Scofield hier mee zijn stempel op zet, kunnen we alleen maar vol blijde verwachting zijn.
Het hoogtepunt van de avond was een uitgerekte versie van “New Waltzo”, een nummer dat de rock-artiest in hem naar boven haalt en de band bouwde dit nummer zo zalig op van bluesy naar swingende rock ’n roll. Als afsluiter speelde Scofield “King of Belgium”, een tribute aan onze Toots Tielemans in West-Coast style bebop.
De set duurde zo’n twee uur en vloog voorbij. Vergezeld van deze drie jonge formidabele artiesten heeft John Scofield zijn 66ste verjaardag vereeuwigd. Combo 66 is in al zijn aspecten origineel en opnieuw slaagt Scofield erin te verrassen met swingende maar ook rustige elektrische jazz. Leuven werd getrakteerd op een ijzersterke performance van deze veteraan, die ongetwijfeld bij de grootste van de 21ste eeuw hoort.
Setlist: Icons At The Fair - Combo Theme - Can’t Dance - I’m Sleeping In - Dan Swing - Southern Pacific - F U Donald - You’re Still The One - New Waltzo - King Of Belgium
Organisatie: Depot, Leuven
Altijd spannend om twee mij totaal onbekende bands te gaan bekijken. De eerste heette Magic Shoppe en kwam uit Boston, Massachusetts maar dat had evengoed Manchester, England kunnen zijn. Want ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ze hard hun best deden om zo Brits mogelijk te klinken. Zelf omschrijven ze hun muziek als 'hypnotic reverb rock'. Hypnotisch dan in de betekenis van slaapverwekkend, adequate omschrijving! Ikzelf zou ze ergens situeren op de grens waar postpunk de psychedelica ontmoet. Ze wisten wel een eigen solide sound te creëren maar die klonk me toch te gestroomlijnd. Maar hét zwakke punt was zanger van Josiah Webb, die het kinderkoor net ontgroeid leek. Wat klonk die bedeesd terwijl hij er ook al niet veel zin in leek te hebben en af en toe een geeuw niet kon onderdrukken.
Het verschil met Bambara (New York), die meteen voor de frontale aanval koos, kon niet groter zijn. Een vreemde naam, Bambara is eigenlijk een taal die door zowat zes miljoen mensen wordt gesproken, voornamelijk in Mali. Ik weet niet of ze het daar gezocht hebben maar ik vind Bam-ba-ra fonetisch wel passen bij hun muziek die je als luide, nachtmerrieachtige postpunk zou kunnen omschrijven.
Voor zover ik weet bestaat de groep nog steeds uit drie leden, bassist William Broomshire en de tweelingbroertjes Reid (gitaar, zang) en Blaze Bateh (drums), die beiden onlangs ook de hort optrokken met Liars, en ik vermoed dat de twee extra gitaristen die we hier zagen er waren om Reid Bateh zich volledig op de zang te laten concentreren.
Reid bleek trouwens een begenadigd frontman die zich werkelijk smeet, op gevaar van eigen leven soms. Een paar keer werd een lelijke valpartij slechts op het nippertje vermeden. Zijn gehuil had iets beangstigends en zorgde samen met de venijnige gitaren voor een apocalyptische sfeer. Het deed me sterk denken aan The Drones of The Birthday Party. Heel intens maar naar het einde toe klonk die immer kolkende woordenstroom ook wat vermoeiend en trappelde het muzikaal misschien iets te veel ter plaatse.
Hoewel, eindigen deden ze dan weer met een finale uppercut: het, euh, monumentale “Monument”, misschien wel het beste nummer van de avond.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
