Nils Frahm een label willen opplakken is hetzelfde als een slaapzak in zijn te kleine zakje willen wurmen. Onbegonnen werk. Post-classical met elektronische en minimalistische invloeden zijn een poging om de lading te dekken.
Frahm leerde piano spelen bij de Russische Nahum Brodski, een student met banden naar Tchaikovsky. Later omringde hij zich met Peter Broderick, Ólafur Arnalds, Efterklang en Deaf Center. Frahm behoort tot het selecte groepje artiesten dat getekend staat op het avant-garde label Erased Tapes. Albums als ‘Felt’ (2011), ‘Screws’ (2012), ‘Spaces’ (2013) en ‘Solo’ (2015) werden overladen met superlatieven en Thom Yorke van Radiohead is fan. Maar het is pas wanneer je Nils live aan het werk ziet, dat zijn volle talent tot uiting komt.
Een eerste aanblik op het podium van de Handelsbeurs in Gent zorgde al voor hoge verwachtingen. Behalve een indrukwekkend orgel met drie reeksen houten pijpen waardoor wind werd gejaagd, bracht Frahm ook een vleugel- en buffetpiano mee. Het resultaat was een weelderig gelaagde set met langgerekte aanzwellende synths, kamervullende pulserende beats en een minimalistisch en breekbaar pianospel.
Een set waarbij alle voorgaande naadloos met elkaar versmolten om het binnenste van je ziel te beroeren Een optreden van Frahm is niet in deeltjes te hakken of in nummers te beschrijven. Wat hij op dat podium doet is één geheel. Eén avontuur van aanstoten, porren, charmeren en injecteren van verschillende laagjes. Tot een verwachtingsvolle climax. Om daarna weer helemaal opnieuw te beginnen. En iedereen gehypnotiseerd achter te laten. In een droom ergens ver weg.
Zijn set schipperde tussen een klassiek huiskamerconcert en een uitdijende dj-set. Een performance waarvoor je oren én ogen te kort had en –wanneer je die ogen sloot- het gevoel had dat hij door meerdere mensen werd neergezet.
Met Nils weet je nooit wat je te wachten staat. De verrassing is de helft van het plezier. De andere helft is pure betovering. “Als je lang genoeg applaudisseert, kom ik wel terug”, aldus Frahm. En of zijn vraag beantwoord werd. Frahm is niets minder dan een genie, een bescheiden wonderkind.
Organisatie: Handelsbeurs Gent
It It Anita is een Luikse band die een hitsig setje kwam spelen. Wij hoorden zowel Quicksand als Sonic Youth en we zagen een bende bedrijvige indie-rockers die zichzelf danig wisten op te jutten dat er van alle kanten vonken uit sprongen. Het soort voorprogramma dat de al even energetische rockers van Future Of The Left nodig hadden.
Het zwaar onderschatte Welsche Future Of The Left, die is ontstaan uit de assen van het al even miskende doch waarlijk fantastische Mclusky, heeft op vandaag nog geen nieuw werk uit en was naar de Nijdrop afgezakt met nog maar eens dat fenomenale ‘How To Stop Your Brain In An Acciddent’ onder de arm, wederom zo een kanjer van een plaat uit 2013 die door zowat de heel wereld schandelijk over het hoofd werd gezien.
Voor jammerlijk weinig volk brieste FOTL hun ultrahete mix van punk, hardcore en ontvlambare pop door de zaal. Frontman Andrew Falkous doorspekte zijn songs naar goede gewoonte weer met een flinke portie spitse humor en stak dan ook het publiek in zijn binnenzak. Brandende pareltjes als “Arming Eritrea”, “Robocop 4” en “How To Spot A Record Company” werden afgewisseld met razende Mc Lusky klasiekers als het onsterfelijke “To Hell With Good Intentions” en “Lichtsabre Cocksucking Blues”. Future Of The Left raasde het er allemaal door aan een hels tempo en eindigde alwaar met een gezamenlijke afbraak van het drumstel waarbij drummer Jack Egglestone maar bleef doorspelen op alles wat hij binnen zijn bereik vond, en ondertussen lieten de anderen de gitaren heftig gieren en scheuren. Van een briesende finale gesproken, onze trommelvliezen naar de haaien. Een helse band ! En nu maar uitkijken naar nieuw werk!
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Nick Cave moet zowat de enige artiest zijn die in zijn lange carrière nog niet één ondermaats album heeft uitgebracht en die ook steevast zorgt voor uitmuntende live optredens. Wij hebben de man nu toch al een slordige 15 keren aan het werk gezien, en telkenmale waren wij danig onder de indruk dat wij het nodige vocht nodig hadden om vanuit al die verbazing terug met onze beide voeten op de begane grond te komen.
Cave legt de lat voor zichzelf steeds onnoemelijk hoog, en altijd springt hij erover, bekijk het als Tia Hellebaut die 20 jaar aan een stuk over 2,05 m springt, of Tom Boonen die 20 jaar op rij Parijs Roubaix wint.
Nu, Cave valt nooit van zijn fiets, dus daar heeft hij al een stapje voor. Onze verwachtingen voor zijn passage in het Koninklijk Circus waren bijgevolg alweer van een torenhoog niveau, en ja hoor, Cave loste die nog maar eens in met de vingers in de neus.
The Bad Seeds mochten dit keer niet mee op de affiche, maar het gros ervan stond wel degelijk op het podium. Het is een onmisbare bende klasbakken die mekaar, hun meester en diens songs blind aanvoelen en toch steeds een broeiende vorm van spontaniteit voor de dag leggen. Met natuurlijk weer een hoofdrol weggelegd voor de neanderthaler Warren Ellis, de laatste jaren niet meer weg te denken als rechterhand van Nick Cave, en ook vanavond weer groots op gitaar, viool en mishandeling van allerlei effectenpedalen. Alles wat Ellis aanraakt levert vuurwerk op, hij moet het zelfs niet aanraken, een blik alleen volstaat. Ware het niet dat Cave dat zelf al is, we zouden beweren ‘Warren Ellis is God’.
Een bijzonder goedgeluimde Nick Cave kon al heel snel het publiek uit zijn handen laten eten, hij ging van bij de start gemoedelijk met de fans om en danste zelfs tijdens “Brompton Oratey” een walsje met een dame uit de eerste rijen. De vleermuis in hem is al lang geleden in een diepe winterslaap gedommeld, hier stond in de eerste plaats een goedgemutste entertainer die zich na al die jaren totaal in zijn nopjes voelt op een podium en zijn publiek steevast trakteert op een schitterende live performance.
Cave had enkele van zijn songs in een ander kleedje gestoken, hij zorgde van achter zijn vleugelpiano voor kippenvel met een bloedmooie uitvoering van “The Weeping Song” en later in de set met een bijzondere fraaie naakte versie van “The Mercy Seat”, één van de absolute hoogtepunten van de avond. Andere ingetogen pareltjes als “Into My Arms”, “Love Letters”, “Black Hair” en “God Is In The House” hielden het dichter bij hun originele versie en zorgden stuk voor stuk voor verstilde prachtmomenten. Wij hoorden meermaals de spreekwoordelijke speld vallen en voelden aanhoudend de haartjes op onze armen rechtkomen.
Maar zoals we van Cave en zijn gevolg gewend zijn, mochten we tussen al die verfijnde pracht door ook wel geregeld een flinke uitbarsting ondergaan. Er werd fel en briesend tekeer gegaan op het onverslijtbare “From Her To Eternity”, het oppermachtige “Higgs Boson Blues” nam ons minutenlang in een wurggreep en de duivelsontbindingen van “Jack The Ripper” deden het bloed tegen de muren spatten. En dan hebben we het nog niet gehad over het onsterfelijke, immer dreigende en ultieme Cave-raspaard “Tupelo”, een niet te ontwijken constante in zijn optredens, de hel en de hemel in één song.
Verder werden wij compleet van onze stoel geblazen door de kracht en de furie van een fenomenaal “Jubilee Street” en waren we aangenaam verrast met “Up Jumped The Devil”, eentje die na jarenlange afwezigheid door Cave terug werd opgevist uit de kluis met het etiketje ‘Duivelsverzen en moordsongs’.
De setlist was dus nog maar eens om duimen, vingers en geslachtsorganen bij af te likken. Met een flinke greep alweer uit die laatste plaat ‘Push The Sky Away’, twee jaar geleden nog ons album van het jaar, dus ons hoorde u niet klagen. Hebben we trouwens nog nooit gedaan bij een Cave optreden.
God was alweer in the House, maar ook The Devil, Nick Cave is gewoon de verpersoonlijking van beide. Er uitgaan met ‘Push The Sky Away’, alleen Cave kan dat, mag dat en doet dat.
Organisatie: Live Nation
Geoff Farina zal steeds door het leven gaan als een cultfiguur, een uiterst begaafde gitarist gevrijwaard van elke vorm van vedetten-allures. Zijn vorige band Karate zal bij enkelen wel een belletje doen rinkelen, maar de wereld heeft nooit aan zijn voeten gelegen. Met Karate maakte hij een stel mooie plaatjes waarop hij zijn gitaartalent etaleerde in sobere songs en zonder enige vorm van macho gedrag. Hij heeft de gitaarstiel veeleer geleerd door naar plaatjes te luisteren van Tom Verlaine in plaats van pakweg Van Halen. Na jaren achter de schermen te hebben vertoefd, is hij nu plots terug boven water gekomen met zijn nieuwe band Exit Verse én met een verse plaat waarop hij iets steviger rockt dan tevoren, maar waar alweer de heldere en efficiënte eenvoud van zijn gitaar de toon voert. Maar hoe cult kan je zijn ? zodanig cult dat er bijna geen mens komt opdagen ? Helaas was het zo, hier stonden amper een paart tientallen geïnteresseerden in de zaal, Farina verdiende dat niet, en de sympathieke 4AD ook al niet.
Nu goed, de drie bedreven muzikanten van Exit Verse lieten het niet aan hun hart komen en deden een uur lang hun ding, en dat zorgde voor een set puike songs met prachtige uit-de-losse-pols gitaarsolo’s van Farina. Ondanks de magere opkomst kreeg de band een warme en respectvolle respons en dat was al heel wat, want van een uitbundige menigte kon je moeilijk spreken. De sound van exit Verse leende zich trouwens niet tot overenthousiaste uitspattingen. Net als op hun fijne plaatje stond Exit Verse hier degelijk, spontaan en fijntjes te musiceren, maar uitzinnige rock’n’roll taferelen waren niet aan hen besteed. Gewoon eenvoudige indie-rock gespeeld door een stel ervaren en fijnbesnaarde rotten, meer moet dat soms niet zijn. Maar de volgende keer toch liever voor wat meer volk.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De Nijdrop was goed volgelopen met een ouder publiek voor The Posies. Het is dan ook al bijna 20 jaar geleden dat The Posies op hun hoogtepunt stonden met ‘Frosting on the beater’ (1993) en ‘Amazing Disgrace’ (1996). Wij volgden ze nog met ‘Success’ uit 1998, maar daarna verloren we ze toch een beetje uit het oog. Jon Auer en Ken Stringfellow wonen nu beiden in Frankrijk en niet meer in Seattle, en zijn bezig aan een nieuw album, het vervolg op ‘Blood Candy’ uit 2010, dat wisten ze ons toch te vertellen. De rest van de band die wonen nog in Amerika, dus het werd vanavond een duo-bezetting voor The Posies. Laptop en keyboard moesten voor de begeleiding zorgen, maar dus geen bas en drums, wat betekende dat de headbangers er aan waren voor de moeite: het optreden zou meer een live radio-sessie worden voor een groot publiek.
The Posies beloofden om oude songs in een nieuw jasje te steken en ook een hele hoop nieuwe songs te brengen. Ken Stringfellow sukkelde vanavond met een verkoudheid, maar behalve dat de man tussen de nummers door thee dronk, was daar eigenlijk weinig van te merken, ook al omdat Jon Auer het grootste deel van de zang voor zijn rekening nam.
Ze begonnen er aan met een rist aan powerpopklassiekers zoals “Throwaway”, “Earlier than expected”, “World” , “Definite door” en “Burn and shine”, een mooie bloemlezing uit “Frosting on the beater” en “Amazing disgrace”, waarbij opviel hoe goed de stem van Jon Auer nog altijd is. Net toen we dachten dat we vertrokken waren voor een memorabel concert, kwam de band af met hele reeks nieuwe nummers, met hier en daar een popparel, maar toch veel songs die niet echt bleven hangen. De liefhebbers van de hardere rock trokken zich terug naar de toog, bestelden een goeie trappist en begonnen bij te praten, wat de intimiteit van het concert niet ten goede kwam, en onze aandacht verslapte, ook omdat Auer en Stringfellow ruim de tijd namen om de gitaren te stemmen tussen de nummers door.
We schoten terug wakker naar het einde van de set, toen de oude nummers weer van stal gehaald werden: “Lights out”, “Flavor of the month”, “Ontario”, “Start a life” en “Please return it”,dat een elektronisch remix jasje aangemeten kreeg uit de kleerkast van Falco’s “Jeanny”.
In de bis werd Holly, het voorprogramma van de band, op het podium geroepen voor meer eightiesrevival a la Supertramp en werden we getrakteerd op “Dream all Day” en “Solar sister” in een elektronische remix.
Het was The Posies duidelijk niet om nostalgie te doen, het publiek dacht daar echter anders over. De oplossing voor The Posies: schrijf een nieuw album met enkel maar killers en geen fillers, of strooi de oudjes meer egaal door de hele set. Wie The Posies nog eens headbangend wil zien, moet deze zomer naar Spanje, want daar spelen ze op een festival in originele bezetting, en zullen ze wellicht een stuk steviger uit de hoek komen. Wie vooral de zangharmonieën kan smaken, had een goed concert achter de kiezen in de Nijdrop, de rockers bleven een beetje op hun honger zitten en gooiden het daarop maar in de drank, iets wat we eerder dit jaar ook al zagen bij het concert van Grant Lee Phillips van Grant Lee Buffalo.
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.
ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.
Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !
Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek
De eerste band, het lokale The Salvador Statement moest ter elfder ure verstek geven wegens ziekte. Te laat om een vervanging te zoeken maar ter compensatie werden we een drankbonnetje aangeboden door het immer attente 4AD personeel!
Na wat aangemodderd te hebben in het punkbandje The Slack Republic verkast Pierre Moore (opgegroeid in Jackson, Mississippi) samen met zijn neef, drummer Michael Gardner, naar Philadelphia waar ze bassist Ryan Lynn ontmoeten. Het klikt meteen en John The Conqueror, genoemd naar een Afro-Amerikaanse volksheld die als slaaf ondanks alle ellende zijn trots en onafhankelijke geest intact wist te houden, was een feit. Intussen heeft de groep twee platen op haar actief en is mede-oprichter Michael Gardner, die het touren niet meer zag zitten, onlangs vervangen door Adam Williams.
Het begon wat mak maar eenmaal de motor aangeslagen bleek hun bluesrock best te pruimen. Pierre Moore heeft een mooie, donkerbruine, gruizige stem en zijn gitaarspel, waarvoor hij naar eigen zeggen zijn eerste lessen kreeg van een dakloze, zorgde voor heel wat vuurwerk. Samen met de imponerende bassist, Ryan Lynn, en de adekwate drummer produceerde hij een stevige, heerlijke sound die niet zelden aan The Jimi Hendrix Experience deed denken. Zelfs de valkuilen eigen aan het genre (vervelende gitaarsolo’s, eindeloos uitgerokken nummers,...) werden handig vermeden en ze bleven het erg strak houden.
Alles leek te kloppen en toch ontbrak er iets. De songs! Die konden niet echt verrassen en klonken meestal te voorspelbaar. De groep heeft duidelijk behoefte aan wat meer klappers zoals “3 more”, een nummer uit hun eerste plaat, waar de gensters wel van afsprongen. En “Got my mojo working” (nochtans mooi gebracht) coveren getuigt ook al niet van veel inspiratie.
Bovendien was er iets vreemds aan de hand. Pierre Moore keek zijn publiek niet aan, laat staan dat hij ermee communiceerde. Slechts tweemaal, toen het concert reeds ver gevorderd was, richtte hij het (onverstaanbare) woord tot de zaal. Voor de rest ging hij tussen de nummers steeds met de bassist wat keuvelen alsof ze in het repetitiekot waren terwijl hij de whisky met sloten naar binnen kapte. Er diende duidelijk het een en ander weggespoeld te worden.
Dat laatste miste zijn effect niet en het ging er, naarmate de set de eindstreep naderde, wat ruwer en wilder aan toe, wat niet noodzakelijk een nadeel was. Dat terwijl die magnifieke sound onwrikbaar overeind bleef.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
The mighty Mule bestaat 20 jaar ! DE ‘jam band’ bij uitstek viert dit met de release van 4 concerten uit hun rijk gevulde archiefkast : in totaal 8CD’s , 2 LP’s en 3 DVD’s met onuitgebracht live-werk om duimen en vingers bij af te likken !!
Gov’t Mule is het vehikel van gitarist Warren Haynes, die de band in 1994 oprichtte als spin-off van de legendarische Allman Brothers Band, waarin hij en -inmiddels overleden- bassist Allen Woody tot dan het mooie weer maakten naast overgebleven brother Gregg Allman. Meteen werd ook de term ‘jam band’ in het leven geroepen : Bands die live het jammen en improviseren niet schuwen en een doorsnee 3-minuten song moeiteloos tot een kwartier en langer kunnen rekken (zoals dit bon ton was in de vroege jaren ’70 en waarin ook de Allman Brothers uitblonken als geen ander, getuige hun ‘Live at Fillmore East’ dubbelaar uit ‘71).
De kunst om een song ‘uit te melken’ zonder dat moeder verveling toeslaat is nu net Gov’t Mule’s grote sterkte. Voeg daar nog aan toe dat een Mule show steevast garant staat voor gemiddeld een 3 uur muzikaal vakmanschap, waarvoor de band put uit een immens repertoire en bovendien bij opeenvolgende optredens quasi totaal verschillende setlists bovengehaald worden. ‘Waar voor je geld’ dus, in tijden waar de gemiddelde band tegenwoordig een ganse toernee lang eenzelfde setlijst van ‘één uur en een bisje of 2’ afhaspelt ....
Verwachtingen torenhoog gespannen dus voor deze eerste show in het Europese luik van de '20 Years Strong Tour', pas hun 7e passage op Belgische bodem in die 20 jaar, dit maal in het Depot te Leuven. Vanaf opener “Thorazine shuffle” wisten we al dat het snor zat : Een strakke, goed geoliede live machine, die alle kanten uit kan. Bassist Jorgen Carlsson zette een vette groove in op deze Mule klassieker uit hun beginjaren en meteen kon meestergitarist Haynes al zijn duivels ontbinden.
Zo ook in “Monkey hill” uit hun debuutplaat, en de felle -door 70's ZZ-Top geïnspireerde- rocker “Bad little doggie”. Ronduit magistraal was het slepende “About to rage”, met subtiel ingetogener gitaarwerk dat zich langzaamaan toewerkte naar woeliger spannender regionen, gevolgd door het al even magistrale “Brand new angel”, een rocker pur sang gedragen door een killer van een gitaarriff.
Na goed een uur en een kwart rondde de band set één af met The Beatles' “She said, she said” & “Tomorrow never knows” met in die laatste op knappe wijze “Stand by me” verweven als eerbetoon aan de daags voordien overleden soullegende Ben E King : Haynes kent zijn klassiekers en eert maar al te graag zijn helden (Bij een eerdere passage in Belgie jaren terug, zagen we hem on the spot een hommage aan de toen diezelfde dag overleden RL Burnside uit zijn mouw schudden).
Startschot van set twee was weerom een cover, zij het dan één met een grote C : Een ronduit verbluffende versie van Neil Young's “Cortez”. Verleden jaar was dit van Ome Neil zelf met zijn crazy Horse al een hoogtepunt op de Lokerse Feesten, en deze Mule versie moest hier niet voor onderdoen ! Haynes excelleerde hier 20 minuten lang, bijgestaan door Danny Louis die de keyboards even liet voor wat het was en knap aanvulde op gitaar. “Cortez” : Een dijk van een song, een onvolprezen meesterwerk uit de jaren 70.
Een meesterwerk uit de eigen back-catalogue is “Mule”, uit de al even voortreffelijke 'Dose' CD uit 1998 : Hun lijfsong, voortgestuwd door een vettig groovende baslijn van Carlsson -die hier alle ruimte kreeg- en dito jazzy heavy spel van Haynes. Matt Abts, drummer van het eerste uur kreeg vrij spel in de obligate drumsolo, vrijwel de enige 'song' die in elke Mule show de revue passeert, en zette daarna prompt het knappe rustige “Whisper in your soul” in. “Driving rain” voerde het tempo terug op : Een song uit 'The deep end' CD's van begin jaren 2000, oorspronkelijk ingezongen door Metallica's James Hetfield, toen met gastbassist Les Claypool van Primus.
Haynes laat immers geen kans onbenut om ‘joint ventures’ aan te gaan met muzikanten van alle pluimage, zij het op eigen of op andermans platen en live shows. Hij stond zowat met alle groten der aarde reeds op het podium. En met groten bedoelen we echt groten van deze aardkloot : Haynes stond in 2012 o.a. ook op het podium in het Witte Huis, toen Barack Obama spontaan een paar lijnen “Sweet Home Chicago” zong met een 'gelegenheidsbandje' met o.a. BB King, Mick Jagger, Jeff Beck, Buddy Guy en nog een trits anderen (check YouTube).
In de US heeft Gov’t Mule bovendien net een toernee afgerond met jazzgitarist John Scofield. De Euro tour moet het stellen zonder special guests, wat echter geen gemis blijkt. Met “Soulshine”, een eigen soul-evergreen uit zijn Allman Brothers periode, met daarin flarden “Tupelo honey” van Van Morisson, werd set 2 afgerond.
Slechts één bis, maar wat voor één : Tijdens “Blind man in the dark” werden nog eens 10 minuten lang alle registers opengedraaid. Al in 2009 -na hun concert in Trix- schreven we op deze eigenste site over deze Mule klassieker : 'Misschien wel de ultieme Gov’t Mule song : de perfecte samensmelting van door merg en been gaande gitaren, een dreigend basritme en de immer doorleefde soulvolle bluesy stem van Haynes', en dit geldt nog altijd ! Schitterende finale van een 3 uren durend potje eerlijke rock, blues & soul zonder franjes en dikdoenerij : meer moet dat niet zijn !
Set 1 : Thorazine Shuffle - Million Miles From Yesterday - Monkey Hill - Bad Little Doggie - About To Rage - Brand New Angel - Captured - She Said, She said - Tomorrow Never Knows / Stand By Me
Set 2 : Cortez - Mule - Little Toy Brain - Thelonius Beck - Drumsolo - Whisper in Your Soul - Drivin' Rain - Soulshine / Tupelo Honey
Encore : Blind Man In The Dark
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gov-t-mule-01-05-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Een avondje muziek in Magasin 4 om U tegen te zeggen. Zo beloofde deze line-up toch op voorhand. Maar de hooggespannen verwachtingen werden jammer genoeg niet volledig ingelost.
Opener van de avond was Glowsun. Deze Franse Stoners draaien al enkele jaren mee in de muziekwereld. Sinds 2005 om precies te zijn. Al jaren schuimen ze Europa af om iedere zaal hun kunstjes te tonen. Vanavond is Brussel dus aan de beurt. Wat dit 3tal wil bereiken, is onmiddellijk duidelijk: een psychedelisch stonerfeestje in gang steken. Ze beginnen met volle overtuiging en enkele stevige riffs aan hun set en hebben mij bijna mee in hun verhaal. Maar na enkele nummers wordt duidelijk dat de band iets te vaak uit hetzelfde tapt en zichzelf wat herhaalt. Hierdoor zakt na enkele nummers mijn aandacht wat weg. Maar niet te min een puike prestatie. En een leuke opwarmer voor de eigenlijke hoofdact van de avond.
New York bulkt van het muziekaal talent. Eén van deze toppers is White Hills. 2 man en 1 vrouw maken zich sterk in de alternatieve muziekwereld. Na eerdere doortochten in De Kreun, Le Grand Mix en Trix (daar heb ik ze toch nog gezien) is Brussel aan de beurt.
De vorige optredens (die al enkele jaren achter de rug liggen) hadden mij doen uitijken naar deze show. Toen wisten ze mij te overtuigen met hun donkere sound en dito présence op het podium.
Deze keer komen ze met een nieuw album naar Europa afgezakt. Deze nieuwe plaat heb ik nog niet gehoord. En ik denk ook niet dat ik mij er snel aan zal wagen. Want het eerste deel van de show bestond uit vooral nieuw werk. En dat blijkt drastisch te verschillen van hun eerdere albums. Het duistere heeft plaats moeten maken voor een meer elektronisch en poppy geluid. Er kan zowaar op gedanst worden.
Waar vroeger de zaal werd volgespoten met verstikkende rook, is het nu het licht dat regeert op het podium. De band baadt in het licht. En dit alles maakt dat ik toch wat teleurgesteld was.
Een band moet inderdaad wel een zekere evolutie doormaken. Je kan niet eindeloos blijven jezelf herhalen. Maar de verandering is te groot, het verschil te bruusk.
Het tweede deel van de set veranderen ze het geweer weer van schouder en keren ze terug op hun stappen. Maar voor mij was het toen al te laat. Het schip was al gezonken.
Jammer maar helaas heeft deze avond niet gebracht wat ik ervan had verwacht. Maar niet getreurd: er zijn genoeg optredens om nog naar uit te kijken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glowsun-1-5-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-hills-1-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Magasin 4, Brussel)
De puike organisatie was er ingeslaagd om een affiche samen te stellen om u tegen te zeggen. Dan nog in een van de mooiste locaties op ons zakdoekje Vlaanderen: Casino in Sint-Niklaas. Helaas moesten de ploerten van The Legendary Shack Shakers te elfder ure afbellen ten voordele van een kleinere Amerikaanse toer. Zoek maar eens een vervanger…. Locale Baboons en Crystal vulden met een zekere glans die leegte in door beiden hun nieuwe schijf voor te stellen.
Onze binnenlandse rootspioneers Baboons kwamen hun derde ‘Uptown and Back Again’ voorstellen. De invloed van de Seatsniffers lijkt ietwat weggedeemsterd en ook hadden ze enige moeite om -zoals ze gewoon zijn – de zaal in vuur en vlam te zetten. Mij iets te veel clichés: kilos grillcreme, staande contrabas, jeans met duidelijke overslag, nep gretsch. Applaus voor toetsenman, op Nord dan nog. De drummer sloeg er soms enkele kilometers naast waardoor ze deze keer niet echt overtuigend waren. Ze hebben een mooie thuismatch gemist. De versie van Art Nevilles “I’m just a fool to care” mocht er best wel zijn.
Crystal and runnin’ wild was dan iets betere koek. Het frêle zangeresje doet wat timide aan wanneer ze het podium opschuift. Tot ze haar misthoorn van keelgat openzet, ons zowat omver blaast en samen met de voortreffelijke ritmesectie Johhny Trash en Dan Blackwolf voor een stevige start zorgt. Ze zweept met haar stem en sneaky moves het publiek wat op, zoadt een deel aan het publiek zich aan haar stond te vergapen en even de muziek vergat. Verse gitarist Thomas Beardslee in nog niet ten volle ingespeeld maar heeft duidelijk meer dan de nodige kwaliteiten op zak. De Johnny Cash interpretatie mocht er best wel wezen, maar ontbrak aan kippenvelfactor. “Demons” zal echter lang blijven hangen.
Opper- Seatsniffer Walter Broes haalt International Lieven Declerq en Baboon Bas Verstaen op het podium om met WB & The Mercenaires een overzichtje te geven van zestig jaar, roots en rock’n roll te geven. Met verbazend gemak doen deze met drieën beter wat de vorigen met vijf deden. Bas Verstaen komt hier dus beter tot zijn recht. Beginnen met een instrumentaaltje en dan meteen de pees erin. Comme il faut. Fuck electronica. Speelplezier troef. Respect. Broes en co razen door hun set , en alsof dat nog niet genoeg is, slaat Walter de slide aan om in een soort John Spencer Blues Explosion Trance te treden. Oeps, oordoppen vergeten.
Die gasten van Smokestack Lightnin’ zetten je op het verkeerde been. Ze noemen zich naar een nummer van Howlin’ Wolf, ze zijn zo roots, americana, country rock,…noem maar op, ze ademen zo Amerikaans dat je compleet vergeet dat het eigenlijk Duitsers zijn. Johnny Cash en Jimmy Reeds geesten dwarrelen op het podium. Zanger Bernie en vriend van onze –ja- upperseatsniffer Walter gebruikt zijn diepe stem en zijn rechtopstaande bas om de meest opzwepende countryrock te spelen.
Besluit: Het wegvallen van de Legendary Shack Shakers werd al bij al goed opgevangen door een bende rockabillies die elkaar goed kennen en perfect uitwisselbaar zijn. Ik had iets meer rockabilly waanzin en garageziekte verwacht. Doe mij maar drie en half sterren.
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Sluimerende gitaren, drie straffe madammen en een sound die rechtstreeks vanuit de beginjaren van de shoegaze komt. The Spectors hebben de Muziekodroom club plat gespeeld! Ze hebben hun nieuwe album ‘Light Stays Close’ in stijl gebracht en kwamen ons nog maar eens duidelijk maken van wat voor topmuzikanten zij zijn.
“Wish Me Away” zorgde ditmaal voor het kippenvel moment, het begon heel rustig en ontplofte naar het einde toe. Ook onze persoonlijke favoriet “Drone” mocht niet ontbreken, een nummer die het bloed in onze aderen sneller deed stromen. Marieke en Company joegen het mooie “Ariel” (geschreven door drumster Stefanie Mannaerts), “Like Sand”, “One eigthy”, “Flakey Wrong” en “Light Stays Close” door hun setlist.
Hun debuutsingle “Nico” die uitkwam in 2014 wist tijdens de show ook nog een waardige plaats te bemachtigen.
Een Wall of Death zat er tot Marieke haar grote spijt niet in deze keer, maar we hebben genoten van een fantastisch concertje en kijken nu al uit naar nieuw materiaal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Wanneer familieleden beslissen om samen een band op te richten zorgt dit meestal voor een prachtig collectief. Ook bij The Staves, waar de drie zussen Emily, Jessica en Camilla hun stem zich in je oor proberen in te nestelen. De stemmen van de drie dames samen zorgen voor een harmonieuze melodie die al het lijden, die je eventueel zou hebben, meteen doet verdwijnen. Twee jaar geleden kwam debuut ‘Dead & Born & Grown’, maar dit werd niet meteen door het grote publiek opgepikt. Dus besloten The Staves om bij ‘If I Was’ de hulp in te roepen van Justin Vernon. Dit resulteerde in wat minder folk en wat meer elektrische gitaren.
De Rotonde was volledig volgelopen voor het concert van de drie zusjes. Voor de gelegenheid hadden ze zelfs een volwaardige band mee. Dit waren drie mannen waardoor het evenwicht in genders ook hersteld was. Beginnen doen ze met “Blood I Bled” het eerste nummer van hun recentste album. Zangeres Camille zet eenzaam met enkel een ukulele het nummer in. Daarna volgt de band de snel waarna wordt opgebouwd naar een climax. Dit zal een constante blijken doorheen het concert, de zusjes proberen in ieder nummer op te bouwen naar een climax. Wanneer “Steady” wordt ingezet is het de beurt aan Jessica om de zang op zich te nemen. Zij blijkt voornamelijk de hoofdzangeres te zijn.
Wat opvalt bij “No Me, No You, No More” aan de drie zussen is hoe goed ze op elkaar zijn ingespeeld. De ene zus kan met gemak een melodie zingen terwijl de andere een volledig verschillende melodie zingt. Dit is dan ook de sterkte van de band. Door deze drie verschillende melodieën creëren The Staves een eigen sfeertje. Een sfeer die je enkel kan evenaren door in de winter voor een houtkachel te zitten met een warme chocomelk. Zo romantisch is het concert wel, de vele koppeltjes in De Rotonde genieten dan ook zienderogen.
Bij de nummers “Horizons” en “Black & White” kunnen we dan weer genieten van prachtige samenzang. Onder meer dankzij de drie verschillende stemmen die toch net iets mee hebben van elkaar geeft dit de nummers een harmonieuze invloed. “Black & White” is tevens wat steviger dan andere en krijgen we zelfs te maken met een gitaarsolo. Om dit zwaar gitaargeweld te compenseren volgt al snel weer een rustig nummer met “Damn It All”. Daarna volgt “Mexico” de eerste single uit het eerste album. Het valt op dat dit een veel rustiger nummer is in vergelijking met de rest van de relatief nieuwe set.
“Teeth White” en “Make It Holy” ronden de set af. Bij het eerste kunnen we The Staves zelfs even vergelijken met Courtney Barnett. Een rustige rockballad met een country-invloed. De band komt terug voor twee oude nummers los te laten op het publiek. Bij “Facing West” laten ze zelfs even de band weg en krijgen we de drie zusjes alleen op het podium. Een zeer rustig emotioneel nummer dat de perfecte afsluiter blijkt voor de set. Met “Winter Trees” laten ze de band nog voor een laatste keer opdraven waarna de set na iets meer dan een uur ophoudt.
The Staves bewijzen dat ze met hun melodieuze samenzang klaar zijn voor grote zalen te vullen. Het publiek genoot zienderogen, en door enkele keren a capella te zingen werden er verschillende kippenvelmomenten gecreëerd. Dit is vooral te danken aan de stilte in de zaal waardoor de stem nog meer door je lichaam drong.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
