Milky Chance heeft meer te betekenen dan een hittune!
Milky Chance en Birth Of Joy
Heel wat jong volk was opgedaagd om de Duitse sensatie van het moment Milky Chance aan het werk te zien . Een duo die met “Stolen dance” een grote hit op zak hebben, een eenvoudig, dromerig, stekelig nummer , dat het uitgangsbord vormt van hun debuut ‘Sadnecessary’, semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch . De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag.
Zanger/gitarist Clemens Rehbein staat hier in de spotlights; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien oude blues in dat geluid door dringt .
We kregen een lekker in het gehoor liggende set , met nummers “Stummer”, “Fairytale”, “Flash junk mind” en de titelsong , waarin het hitdeuntje van “Stolen dance” telkens doorklinkt . Nog meer gevoeligheid komt naar voor bij ingetogen werk als “Feathery” en “Loveland” . Een derde man op mondharmonica vervoegt het duo en geeft er nog een doorleefd tintje aan ; door foottics en de percussieve ritmiek gaat het tempo terug wat omhoog. De afsluitende tracks “Never mind” , “Running” en natuurlijk hun hitsingle “Stolen dance” waren opzwepender en werden heel sterk onthaald .
Dit duo werd op handen gedragen en deed de jonge hartjes wat sneller slaan. Een golvende beweging in het publiek die duidelijk je avond kleurde!
Een andere stijl hadden we met het Nederlandse trio Birth Of Joy . De cd ‘Prisoner’ is in eigen land erg positief onthaald . Ook al was er heel wat volk verdwenen , dit trio liet het zeker niet aan hun hart komen en werden op de eerste rijen de hemel ingeprezen . Een stevige portie vettige rock’n roll hoorden we, met wat psychedelica Hammond toetsen . Hier hadden we invloeden van MC5 , The Doors , Black Crowes, The Datsuns en Black Keys. Hun nummers zijn scherp, snedig , gedreven, zompig , maar ook warm aandoenlijk. Met z’n drieën waren ze sterk op elkaar ingespeeld en werden de nummers lekker uitgesponnen, zonder ook maar echt te vervelen . De zanger dweepte het publiek nog wat op. Het trio klonk energiek, dynamisch en ging gretig te werk .
Niet echt iets nieuws qua sound , toegegeven, maar nummers als “The sound”, “Teeny bopping”, “Three day road” en “Rock’n’roll show” waren om van te snoepen . Hier geen hittunes, maar een gezonde dosis doorleefde rock’n’roll . Kortom, Birth Of Joy speelde een sterk overtuigend optreden . Cheers mensen!
Tot slot hadden we nog uit Luxemburg Natas Love You , een uitgebreid ensemble die een groovy, bezwerende, dansbare sound bracht , met percussieve ritmes en heel wat ‘70s psychedelica , wat aanstekelijk werkte op de dansspieren en ergens een Caribou sfeertje opriep.
Een interessante , gevarieerde programmatie dus met deze drie bands …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Milky Chance
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milky-chance-12-05-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Future Islands – Intens bezielde indie/synthwavepop
Future Islands , Ed Shrader’s Music Beat en Kristian Harting
Vooruit (Balzaal)
Gent
Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de pas verschenen nieuwe vierde cd ‘Singles’, die begrijp me niet verkeerd , geen compilatie-album is van singles.
We kregen in een uitverkochte Balzaal van de Vooruit bijna anderhalf uur de kans kennis te maken met de band die nu na jaren eindelijk de verdiende airplay verkrijgt. En ze zijn hun publiek , hun fans enorm dankbaar.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken. De goed afgetrainde en gespierde Samuel T. Herring zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze de nummers aaneen . Inderdaad zijn vocals kunnen alle richtingen uit en pushen de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze . Tja, hier schuilt wat Shakespeare theater ….
Een gevoelige , onheilzwangere , opwindende sound in z’n totaliteit hadden we met de nodige switchs. De eerste nummers “Back in the tall grass”, “Balance” en “Sun in the morning” waren dynamisch. De zanger gaat, springt op en neer, hotst heen en weer, maakt allerhande handbewegingen en dweept, zweept z’n publiek op z’n Jim Kerrs.
“Fall from grace” en “Vireo’s eye” waren meer vleiend, pakkender. Die overtuigende single “Seasons” ( = Clock Opera’s “move to the mountains”) trok het niveau terug omhoog , dat we verder hoorden op “Tin man long” , “Spirit” en “Flight walking thru the door”.
Uitgekiend materiaal dat soms wat aanstelliger kon overkomen , maar de intense bezieling was groot, erg groot en zorgde ervoor dat de band na jaren zwoegen die verdiende erkenning en respons kreeg .
We kregen een enorm gevarieerde affiche vanavond, want eerder hadden we Ed Shrader’s Music Beat , een duo rond Devlin Rice die gitaar speelt op bas en Shrader natuurlijk die slaat en mept op z’n trom. De man zingt , schreeuwt en krijst de songs aaneen! Het duo brengt geschifte ruwe , rauwe, donkere punky rock’n’roll , dat diep dreunend, kreunend klinkt met een lofi tint. Muziek met een hoek af, waarvan af en toe het tempo wat kon worden teruggeschroefd in enkele sfeervolle tracks .
De heren misten hun moeder hier vanavond op Moedertjesdag , maar dat was nu net de impuls om nog gretiger hun set te spelen . Speels entertainment hadden we hier, gek en leuk , fris en opwindend, in tijden van Ween met hun ‘God ‘Ween’ Satan’ .
De eerste act was de Deen Kristian Harting die solo heel wat effects uit z’n gitaar en stem haalde. Op die manier wist hij een rits soundscapes te bewerkstelligen en zorgde voor een bezwerend, donker lofi geluid dat ergens een ‘lost highway’ verlatingsgevoel deed opborrelen.
Democrazy boekte hier drie acts vanuit een verschillende invalshoek . Een mooie verdienste! Van een fijn Avondje gesproken.
Organisatie: Democrazy, Gent
Leg deze mannen hun debuutplaatje eens op, en je mag er zeker van zijn dat uw ramen aan diggelen liggen. Beware of Carrion! Een jonge Vlaamse band die van plan is de metalscene te veroveren. Al ben ik zelf niet helemaal thuis in het genre, ik kan u verzekeren dat het stuk voor stuk geweldige muzikanten zijn met sterke en vooral ‘zware’ songs. Geen knoeiers dus! Dit was een loeihard optreden, al had ik helemaal niets anders verwacht. En op een rustige indie-band zat het overvolle hardrock cafétje nu niet bepaald te wachten.
Veel plaats hadden deze vijf mannen niet maar dat weerhield er hen geen seconde van om uitgebreid en synchroon te headbangen, lang haar genoeg. En man toch, wat was ik jaloers op die lange haardos van de bassist!
Op een half uurtje werd de hele ruimte plat gespeeld en had het aan mij gelegen dan mocht dit wel nog iets langer duren. Ik denk dat ik meer van dat slag optredens zal doen in het vervolg!
Voor de mensen die van plan zijn om deze metalheads eens te gaan bezichtigen, ik raad u aan oordoppen mee te nemen. Geloof mij, je zal ze nodig hebben! Jongens, misschien tot op Graspop binnen een paar jaar!
Check ook even de volledige concertagenda op www.muziekcafeelpee.be, best interessant voor wie zich thuis voelt in het zwaardere genre
Organisatie: Muziekcafee Elpee
Zwart-witte hoodies en beschilderde gezichten. Hees gescandeer op “Fuck that Shit”. Kwalitatieve plastic wereldbollen die tijdens “Face of the planet” het publiek ingekeild worden. Een halfnaakte “Pope of dope” met een aan de hand vastgeplakte microfoon die als een deus ex machina uit de coulissen komt gevlogen. Dat staat in het wikipedia van menig festivalganger gelijk aan The Subs. Met het materiaal op hun eerste twee albums ‘Subculture’(2008) en ‘Decontrol’(2011) heeft de elektroband met Gentse roots het perfecte materiaal - en vooral volk - in huis om van hun optredens een recht toe recht aan en extreem dansbaar en bezweet feestje te maken.
Maar wat met album nummer drie ‘Hologram’ ? Waar de vorige songs vooral mikten op (donkere) opzwepende beats, die typisch vervormde Subs-bliepgeluidjes en extatisch veel high voltage wordt ons met de proevers “Concorde “ en “Trapped” (al weken niet meer uit mijn hoofd te krijgen, zo catchy) een warm, volwassener en soulvol geluid voorgeschoteld. Het verblijf van frontman Jeroen De Pessemier in melting pot Londen en de evolutie in de (online) samenwerking met Wiebe Loccufier en nu ook Hadrien Lavogez zorgen op de nieuwe worp voor een weldadig uitgebreid soulpopspectrum, of wat toch voor soul/pop doorgaat voor de groep.
The Subs hebben behalve de intro en exit samen met een amalgaam van zangers en zangeressen muziek gemaakt, en opeens krijg je breekbare verhalen, diepe emoties en words of wisdom te horen van oa Jay Brown, Selah Sue en underground artiest Danny Greene, zonder dat die typische Subsbliepjes (hoe anders verwoorden) genegeerd worden.
Maar hoe vertalen ze dit naar hun live performance in de Vooruit ? In de volle concertzaal en in blauw laag licht komen de drie mannen bij “Trapped” zeer elegant op, in strak futuristisch pak en met elk een metalen box op hun hoofd (Daft Punk is niet ver weg). Met de warme stem van Colonel Abrams op band start het drietal vrij rustig op. Middenin het nummer gaan de helmen – gelukkig voor hen en voor het publiek – af en maken ze zich verder klaar voor de nog onbekende “Under my skin” en “Live in a dream”.
Echte zware party-interactie met het wel aandachtige publiek is er nog niet, totdat de band, “For old times sake” zoals De Pessemier het noemt, een wel zeer energieke versie van “Music is the new religion” brengt. Zonder pauze volgen een machtig kitscherige maar o zo goed en gebald gebrachte “Concorde” (“Toi, le Concorde, qui n’existe plus”, zalig gewoon) en “Kiss my trance” en daar is het gespring en de vele handen die het bekende Subs-driekhoek vormen.
De Pessemier, soms zonder kostuumjas en zonder shirt, klimt als vanouds overal op en raakt in de knoop met draden, Lavogez gaat van het ene naar het andere instrument, constant kauwgum kauwend, en Loccufier blijft er als derde punt van de driehoek zeer geconcentreerd bij. Dan komt een piepklein stukje van de monoloog “The bottle” er zeer distorted aan en gaat het zeer vloeiend over naar ”Don’t stop” en het prachtige “Cling to love”. De aandacht van het publiek verslapt eventjes, totdat het opzwepende “Face op the planet” het publiek nu volledig uit zijn dak doet gaan.
De charismatische frontman crowdsurft halfnaakt door het bezwete Vooruit, maakt als een Mozes een doorgang door het enthousiaste publiek en laat iedereen knielen en dan jumpen op nieuw en bestaand materiaal als 27, “The pope of dope” en “Fuck that shit”. En nieuw voor The Subs is het ietwat melige afsluiten en een ode aan “The people in love” met het echte liefdesliedje “Fly”.
Heren van The Subs, we wensen jullie een prachtig festivalzomer toe, en het ziet er zeer rooskleurig uit want op ‘Hologram’ staan een aantal serieuze kanshebbers om de boel nog langer te doen knallen.
En een grote merci voor de feest-mindfulness boodschap “We can only take happiness, and I think that’s the key, that’s the goal”, deze zullen we lustig delen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Dé hype van het moment komt neerstrijken deze avond in De Zwerver. Dat het soms snel kan gaan voor een band, dat bewijzen The Bohicas. Nog maar enkele optredens gespeeld en al getekend bij een fameus label, en dat allemaal op basis van een YouTube-filmpje. Op het internet is er ook zeer weinig te vinden van dit jong viertal: slechts 2 nummers. Doch worden ze de laatste weken duchtig geprogrammeerd door Studio Brussel. Maar zijn ze dit snelle succes wel waard? Dat mogen ze hier direct bewijzen.
The Bohicas vliegen er vanaf het begin fameus is. De eerste nummers zijn mokerslagen die het publiek direct doen verlangen naar meer. Van een trage start of een voorzichtig begin is hier geen sprake. Zonder scrupules trekken ze hard van leer. Maar na enkele nummers wordt er op de rem gestaan. Het post-punk begin van de set wordt omgebogen naar commerciële pop-rock, met hier en daar wat emotionaliteit, zeemzoet. Dit blijkt niet hun sterkste werk te zijn. Het klinkt een beetje te gekunsteld, te commercieel, te klef.
Naar het einde van de set toe laten ze zien waar hun sterkte ligt. Opnieuw wordt er fameus op de gaspedaal getrapt en het tempo, alsook het niveau schiet strak de lucht in. 3 nummers van hoog niveau die bewijzen wat deze zéér jonge Britse band in zijn mars heeft. De single “XXX” alsook “The Swarm” (de enige twee nummers op hun soundcloud) passeren uiteraard ook de revue. En met dit slotsalvo houden de heren het voor bekeken.
Voor een band die nog maar een handvol optredens achter de rug heeft komen ze zeer overtuigend over. Maar ze kunnen uiteraard niet wegstoppen dat ze nog maar kort bezig zijn. Vooral het gebrek aan goeie nummers speelt hen nog parten. Hopelijk vinden ze snel de weg die ze willen volgen en schrijven ze nog wat extra materiaal. Zijn ze de hype waard? Voorlopig nog niet. Maar met enkele extra songs onder de arm kan het altijd snel gaan.
We zien ze graag terug op Pukkelpop waar ze de rest van België kunnen overtuigen van hun kunnen.
Misschien dat ze tegen dan al 20 optredens gespeeld hebben? Het kan enkel helpen.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Ian McCulloch en zijn Bunnymen kunnen terugblikken op een puik concert in een comfortabel vol gelopen Trix. McCulloch had zijn nukkige zelf achtergelaten in Liverpool, zelfs de ultieme gelijkmaker van Crystal Palace tegen zijn geliefd Liverpool (waardoor hun titelkansen flink slonken) konden hem niet meer deren... Hij was de vriendelijkheid zelve, maakte grapjes en danspasjes, dankte uitdrukkelijk de knappe prestaties van de technici en zijn drummer... Het is ooit anders geweest...
Echo and the Bunnymen bracht een 5-tal nummers uit ‘Meteorites’, door McCulloch aangekondigd als een 'masterpiece'. Van de nieuwe nummers maakten vooral “Holy Moses”, “Constantinople” en “Lovers on the run” een meer dan goede indruk. De groep keert duidelijk terug naar de 'sound' van hun top-periode uit de vroege jaren 80, met meesterwerken à la 'Crocodiles', 'Heaven up here' en andere 'Ocean rain's. Ik vind 'Crocodiles' nog steeds een van de beste debuut-lp's ooit gemaakt door een band.
De vijf nieuwe nummers werden netjes ingebouwd in een deskundig overwogen en samengestelde set, met vooral nummers uit 'Ocean Rain' (1984). Niet toevallig, want de nummers uit hun kersverse 'Meteorites' leunen sterk aan bij dit meesterwerk uit '84.
Ian zong verrassend goed (ook dit was ooit anders...), terwijl Will Sergeant als vanouds flirtte met zijn gitaar, alsof het zijn grootste liefde was (misschien is dit wel ook zo...).
De set ging langzaam maar zeker naar een hoogtepunt, “Seven seas” beroerde het ouder wordend publiek in het begin van de set en bracht de eerste 'dansmoves' in de zaal, “All that jazz” bleek duidelijk een vergeten parel uit 'Crocodiles' (1980) en kondigde een sterke apotheose aan.
Het aangrijpend slotakkoord bestond uit “Lovers on the run” (nieuw), het verplichte “Dancing horses” (een van hun populairste songs aller tijden, voor mij nog altijd een raadsel waarom) en tot slot een intieme versie van “Killing Moon” en een beklijvende “The Cutter”, door Ian geïntroduceerd als de 2de en 3de beste song ooit gemaakt...
Het dankbare en aandachtige publiek werd door de even dankbare groep bedacht met twee bisrondes, waarin we konden genieten van “Nothing lasts forever”, met een knipoog naar Lou RIP Reed en Roxy Music. “Lips like sugar” was een traditionele bis, in een ijzersterk kleedje. The Bunnymen kwamen nog eens terug met een ontroerende versie van het volgens de zeer 'bescheiden' Ian beste nummer allertijden “Ocean rain”. Ik moet bekennen : dit is één van de beste songs ever made ...
Ian zag dat het goed was, dronk zijn 7de glas wijn uit en verliet dankbaar de zaal (de fles melk liet hij onaangeroerd...)
Setlist : Meteorites (2014), Nocturnal Me (1984), Rescue (1980), Holy Moses (2014), My Kingdom (1984), Bedbugs and Ballyhoo (1987), Seven Seas (1984), Constantinople (2014), Never Stop (1985), New Horizons (2014), All that Jazz (1980), Lovers on the run (2014), Bring on the dancing horses (2001), The Killing Moon (1984), The Cutter (1983), Nothing lasts forever (1997)/Walk on the wild side/In the midnight hour, Lips Like Sugar (1987) en Ocean Rain (1984)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/echo-the-bunnymen-07-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-07-05-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen
Dringend verzocht: Muziek draaien op de radio van het Britse Revere van Stephen Ellis . Op ongedwongen , speels spontane wijze gaat het septet te werk en krijgen we een portie indiepostrock met heerlijke tempowisselingen en verrassende onverwachtse wendingen, die spannend broeierig zijn en gaan van zacht naar hard. De songs worden mooi ingevuld met bredere arrangementen van viool, cello en piano/keys , die een folky bombastische, barokke ondertoon kunnen hebben , maar dan net weer niet door het poppy, filmische karakter . De band speelt met melodieën en maakt er een reeks prachtige songs van , die live een extraverte push krijgen .
Revere ging enthousiast en begeesterend te werk en werd dan ook warm onthaald. Ze cirkelen ergens rond de sound van Ed Sharpe , Fanfarlo en in de begindagen van Arcade Fire . Twee albums noteren we totnutoe van hen , ‘Hey! Selim’ en ‘My mirror/ Your target’ , die onbegrijpelijk geweerd blijven op de radio!
Een goed uur hielden zij ons bij de leest en genoten we ten volle van hun materiaal die kippenvel bezorgde . Na een lange intro op z’n Ennio Morricone’s trok “Code” , die een aanzwellende opbouw had , de set op gang. “I won’t blame you” en “Keep this channel open”, niet vies van wat wave , gaf aan waar het om draaide , met name een opwindend, dynamisch concert .
Revere trapte goed door op songs als “Throwing stones”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag”. Enorm Sterk .. .én eigenlijk ook wel Gek! Elk instrument kreeg voldoende ruimte wat de song ‘an sich’ intenser en grootser maakte .
Af en toe was er een rustiger moment, “A road from the flood”, dat broeierig klonk en net niet explodeerde . Maar voor de rest niks dan vonken op het podium . De zanger Ellis was dan ook in het publiek te vinden wat de set voeding gaf.
We kregen een schitterende finale met “We won’t be here tomorrow”, “These halcyon days” en “Maybe we should step outside” . Ze zijn niet vies van een cover; vanavond kregen we een orginele overtuigende versie van Depeche Mode’s “Enjoy the silence”. En ook de samenzang sierde, die indringend , helder en emotievol kon zijn .
Revere kan nauw gelinkt worden aan Stornoway , Fleet Foxes, Mumford & Sons, Megafaun , Belle & Sebastian en natuurlijk Arcade Fire . En op z’n beurt refereren ze aan die ‘60s Britfolk van Steeleye Span en Fairport Convention . “What am I if I’m not even dust” en afsluiter “I bet you want blood” pasten mooi mee in dit plaatje en waren sterke troeven om een definitief streep te trekken onder de set.
Revere is een ontdekking en verdient aandacht en respons! Meer zelfs , deze gasten kunnen een groot podium aan . Hier waren we onder de indruk van. Beluister hun muziek en check hen ergens in het clubcircuit of bij een zomerfestival!
Ook het Nederlandse MOSS , al toe aan hun vierde plaat btw , speelde bijna een uur lang en hier kregen we een reeks afwisselende sfeervolle , broeierige rocksongs , met een americana inslag waarrond een melancholische mist hing . De Nederlandse bands Johan, The Serenes , Bettie Serveert uit de 90s en het gitaargetokkel van Pinback dwarrelde in hun sound . Een goed in elkaar geknutselde set , die net als Revere overtuigend was!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The gospel tour bracht Panic! at the Disco naar de Trix in Antwerpen, en dat zal nog lang in het geheugen spelen van de paar honderd aanwezigen. De band heeft een reputatie hoog te houden, en daar hielden ze zich aan. Het is een axioma, de afwezigen hadden ongelijk.
The waiting game waren de eerste paniekzaaiers van dienst. Deze Vlaamse band, opgericht in 2012 en gedragen door Leadzanger Tijs Mondelaers en tweede stem Jonas Meukens, deden het uitstekend als opwarmer. De stijl van de indie-punkrock band leunt dicht aan tegen de hardere songs van Panic! en dat waardeerden de fans wel. Heel leuk feit : die Jonas was nog zanger van de groep X!NK die ons land afvaardigde voor het Junior Eurovisiesongfestival in 2003. Hij is ook nog tourmanager van de groep Psycho 44. Drukke jongen dus. Maar het moet gezegd, het 5-tal ( ook nog Laurens Thoeng, gitaar , Jo Mondelaers , bass en Josse Wijckmans, drum ) waren totaal niet onder de indruk en leverden een knalprestatie. Iets meer podiumlicht hadden deze jongens écht wel verdiend!
Panic! at the Disco kwam zag en overwon. Zo was het tot nu toe en zo was het ook deze avond. Deze brengers van punkpop/alternatieve emorock razen door Europa en de USA en branden zaal na zaal plat. Feit: ze beheersen het metier. Feit: deze groep hangt aan elkaar. Feit: deze band varieert dat het een lieve lust is ( van softe piano over emo over punk naar het echte rockwerk ). Feit: WAT een stembereik van Brendon Urie! Z’n bereik rijkt uit van de diepste donkerte waar de Titanic ligt tot de hoogte van een Bianca Castafiore. Van Kuifje, je weet wel.
Van minuut één tot de laatste noot hadden ze de fans mee. De zeer gevarieerde setlist maakte er een mooie avond van en verveelde geen moment. De echte diehard-fans werden verwend, want er werden tal van songs gespeeld van het eerste uur. Spencer Smith, Dallon Weekes en Kenneth Harris vullen elkaar zeer goed aan, maar verbleken toch in aanschijns van Brendon. De leadzanger is werkelijk van alle markten thuis en stak op z’n eentje bijna de volledige laatste cd in elkaar. Teksten, arrangementen…, je noemt het, hij doet het.
Leadzanger, piano/synthesizer, drum, gitaar … Alle instrumenten op het podium zijn beroerd geweest door de sympa frontman. En op de bühne komen daar nog de explosieve, soms theatrale bewegingen bij. Maar zo chaotisch dat het lijkt, zo is alles onder controle. Het summum is zoals steeds de backflip tijdens “miss jackson”. Everything under controle! No panic!
Panic! at the Disco staat als een huis, en blijft z’n reputatie, repertoire, stijl en fans trouw. De formule pakt nog altijd en sleet zit er niet op. Ondanks de , nog steeds, kleine schare fans, en de soms zwaardere emorock, moeten de heren toch een AB, of ja, zelfs een Lotto Arena kunnen inpakken. Er zit genoeg variatie in de discografie om meerderen te kunnen bekoren. Maar groeien doen, no Panic!
Setlist : Vegas Lights / Time to dance / Mona Lisa / Only difference / Let’s kill tonight / Gospel / Camisado / Hurricane / New perspective / casual affair / Ready to go / Miss Jackson / Nine / Intermission / End of all things / Lying / Nicotine / cabaret / Nearly witches.
Encore : Girls girls boys / Sins
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/panic-at-the-disco-29-04-2014/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender, extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.
Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …
Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Trio Sleepmakeswaves vs Heartbeat Parade vs New Bleeders - Dunk (Light?)
Sleepmakeswaves
Les 4ecluses
Duinkerke
Een week na Dunk!festival zetten we de trend door en hebben we opnieuw een afspraak met het post-rock-genre. Vanavond opnieuw Sleepmakeswaves (zaterdag nog te zien op Dunk). Maar eerst nog 2 andere bands die ons hart mogen proberen te veroveren.
Starten doen we met New Bleeders. Dit Belgisch viertal draait al een tijdje mee in de onderbuik van de Vlaamse muziekwereld. Aan een gebrek aan inzet zal het zeker niet liggen. Hoewel er bij de start van het optreden nog niet echt bijster veel volk aanwezig was, geven de jongens er toch een stevige lap op. Wat we te horen kregen was stevige post-punk, met hier en daar een zweem van The Mars Volta, maar dat lag vooral aan het stemgeluid van de zanger. De tomeloze inzet straalt af op hun muziek, die ook een geweldige drive in zich draagt. Het is vooral de zanger die de show steelt. Wanneer hij op het einde dan ook nog eens het publiek induikt (dat al wat talrijker is dan bij het begin van de show), dan weet je het: een ware showman on stage. The New Bleeders gaan recht door zee en laten weinig ruimte voor subtiliteit. Dat is het enige wat ik nog mis, een beetje speling, een beetje ademruimte. Maar aan het nieuwe nummer te horen dat ze deze avond brengen zit dat er niet direct aan te komen. Gewoon rammen dan maar. Kan ook geen kwaad.
Op naar Heartbeat Parade. Deze komen al van ietsje verder, alhoewel Luxemburg nu ook weer niet zo ver is. Op voorhand had ik niet geluisterd naar deze band. Soms is het niet slecht om eens onvoorbereid aan een optreden te beginnen en je te laten leiden zonder vooroordelen. En dat bleek de juiste keuze. Want wat een fenomenaal optreden kregen we voorgeschoteld. Heartbeat Parade blijkt een post-math-rock band te zijn de zeker van wanten weet. Zowel op het podium als muzikaal gebeurt er vanalles en nog wat. De band springt als een gek rond (de drummer natuurlijk iets minder). De muziek gaat op en af, de tempowisselingen volgen elkaar in een razendsnel tempo op. De drummer drumt geen 5 seconden na elkaar hetzelfde. Maar alles blijft als één geheel klinken. Niet makkelijk om dat voor elkaar te krijgen.
Het hele optreden door loopt er een loop met stemmen mee die perfect afgesteld staat op de muziek en die alles mooi samen bindt. Een goed geoliede machine die vanaf het begin op toertal klinkt en die zonder omkijken de boel omver blaast.
Na een weekend Dunk nog zo omver geblazen worden door ene post-rockband leek mij niet mogelijk. Maar als het zo goed is, lukt dat zeker. Een goeie band, met goeie muzikanten die goeie muziek maken. Wat moet een mens nog meer hebben?
De headliner van vandaag en één van de grote overwinnaars van Dunk!festival is nu aan de beurt. Sleepmakeswaves 2 maal in een week zien kan nooit als een straf gezien worden. Want deze heren zijn het summum wat betreft de hedendaagse post-rock. Nadat bands als Mogwai en Tortoise de weg hadden geplaveid voor instrumentale rocknummers is het genre verschillende kanten opgestoven. Van zeer zacht, to keihard, elektronisch, akoestisch, … Alle wegen lagen open. Sleepmakeswaves is ook op die kar gesprongen en heeft duidelijk de kant van het iets hardere werk gekozen, zonder voorbij te gaan aan de melodische, zwevende stukken. Ze zijn één van de grootste in de hedendaagse post-rock en bevestigen ieder optreden opnieuw dat ze deze titel waard zijn. Ook vanavond weer. Eén uur, meer hebben ze niet nodig om het publiek volledig van hun kunnen te overtuigen. Sleepmakeswaves eet een beetje van alle walletjes, post-rock, post-metal, electro,… Maar waar vele bands niet in slagen, triomferen Sleepmakeswaves met vlag en wimpel: alle verschillende invloeden worden tot één geheel gekneed en geboetseerd tot ze een geheel eigen sound hebben. Nummers van Sleepmakeswaves kun je er zo uit halen. Ze onderscheiden zich van andere bands en weten het allemaal met grinta en passie te brengen. Ze stralen een groot geloof in eigen kunnen uit die iedere band eigenlijk zou moeten uitstralen. Met een natuurlijke flair leggen ze hun muziek over het publiek neer dat zich maar wat graag aan de borst vleit van deze 4 Aussies.
Sleepmakeswaves staat als een huis en zal er nog jaren staan. Dus mocht je ze nog niet gezien hebben, ze komen zeker terug. Laat de kans niet aan je voorbij gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/new-bleeders-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/heartbeat-parade-26-04-2014/
Organisatie: Les 4ecluses, Duinkerke
True Widow – Mistige, subtiele schoonheid
True Widow en Pontiak
Trix
Antwerpen
Meer dan een uur lang hield het Texaanse trio True Widow het publiek bij de leest en sleepte het mee in hun wondere muzikale wereld ; we hadden een filmische sound die golfde over de zee bij avondlijke kilte en het invallen van de duisternis. Een adembenemende trip ,een intense schoonheid in het genre waarover een zweverige, zalvende gevoelige (samen) zang waaide.
True Widow behoort wel ergens in de postrock , maar is niet meteen volledig in dit hokje onder te brengen; je kan gerust aankloppen bij de reeks Pelican, Earth en (het voor mij pas ontdekte) Sleepmakeswaves , die ook graag met stijlen en emoties stoeit.
Hun sound mag dan door de jaren wat toegankelijker zijn geworden , het recente ‘Circumambulation’, is er eentje te koesteren . We houden van die logge, slepende ritmiek, de aanstekelijke, dreunende, galmende , diepe , scherpe riffs en de repetitieve, droge, opbouwende , ophitsende drums .
Een geluidslandschap creëren ze, deels gruizig ; waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld . Een donkere sound van slowcore, stoner, psychedelica, postmetal , sludge, doom , shoegaze en pop , die een dromerige, melancholische - of verlatingsinhoud hebben.
Drie aparte karakters op het podium , die elkaar vinden in mooi muzikale stukken , gefocust op hun instrument en de pedaaleffects. Vooral als de bassiste Nicole Estill , naast gitarist Dan Philips , vocaal het voortouw neemt, prikkelt het (nog meer).
Heerlijk genietbaar materiaal kregen we, dat intrigeert, je aantrekt , je meezuigt , lichtjes wiegend, met de ogen toe, welke song nu ook gespeeld wordt . Naast de nieuwe ‘Circumambulation’ kwamen een “Fourth teeth” en “HW:R” hier ook voorbij gefladderd!
De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door het uitgesponnen karakter. De traag slepende opbouw en melodie, die dus in een diepe duisternis kan baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song nog meer op.
Kortom, subtiele grootsheid noteerden we van deze Texaanse treurwilgen …
Ook de Amerikaanse support act Pontiak , van de broers Carney, overtuigden! De broers moeten misschien dringend hun baard eens bijknippen , ze zorgen voor potige seventies retrorock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat nu, het songmateriaal varieert duidelijk en in zang wisselen ze elkaar af of vullen elkaar aan . We hoorden broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk en pedaaleffects konden worden toegevoegd ; of we hadden een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , waarbij het tempo kon worden opgeschroefd.
Ook ruim een uur lang hadden zij ook ons in hun greep met een reeks boeiende songs , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane opriepen en puntig gespeeld werden . Enthousiast gingen ze te werk, en even enthousiast onthaalde het publiek hen. Mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/true-widow-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pontiak-26-04-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen /SPV records
Het is eventjes (nu, wat zeg ik... 6 paar jaar is wel wat meer dan ‘eventjes’) stil geweest rond Joost Zweegers en diens band, maar kwaliteit kost tijd en de muze kun je niet dwingen. Met een nieuwe plaat en dito tournee zijn ze helemaal terug. Al is de man misschien wat ouder geworden en begint hij zijn (wilde) haren te verliezen, Zweegers kan nog steeds rekenen op en dijk van een (erg herkenbare) stem.
De set opent met een super strakke Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in "In Love With Another". De band klinkt meteen goed, alleen de drums hebben wat tijd nodig om hun weg te vinden in de sound. Dat Zweegers niet bang is van een stukje technologie horen we aan het veelvuldige gebruik van een harmonizer op zijn nieuwe plaat, iets wat we deze avond meerdere malen mogen ervaren.
Wie vanavond naar MaZ gekomen is om weggeblazen te worden, is er aan voor de moeite. Maar wie zin had in een intiem en ingetogen concertje, zal hier zeker zijn gading vinden. "Faith in you" en "Kabul" zetten verder de toon voor een relaxte avond. Novastar bewijst meer dan ooit dat je niet met 8 man op een podium moet staan om een magistrale sound te produceren, integendeel. Meer dan eens wordt de leegte tussen twee nummers opgevuld door een paar akkoorden op Zweegers' gitaar, en zelfs dan blijft het als Novastar klinken.
Joost en de zijnen zijn hier graag; dat merk je. We krijgen een erg energieke en foutloze versie van single "Closer To You" gevolgd door titeltrack "Inside Outside" waarin gitarist Aram Van Ballaert nog maar eens bewijst dat hij zij instrument meester is als geen ander.
Dik in de helft van de set beseft Zweegers dat er een piano achter hem staat. Het gevolg is "Light Up My Life" dat naadloos overgaat in "Mars Meets Woman" en daarmee slaan we definitief de weg van het oudere werk in. Bij het horen van de woorden "See Me Trough...", wordt de MaZ meteen gek, en dat betert er niet op. "Never Back Down" en "Wrong" stuwen een golf van nostalgie de zaal in en doen die laatste paar aanwezigen die nog stilstonden ook oncontroleerbaar meedeinen op de hemelse klanken van de Keizer van de softe muziek.
Straf trouwens dat dat typerende gitaar akkoordje in "Wrong" nog steeds exact klinkt als in 1999. Dat kan echter niet van elk nummer gezegd worden. Bepaalde nummers ontpoppen zich veeleer als jazz-standards: de melodie en de akkoorden liggen vast, maar voor de rest zien we wel een beetje wat er gebeurt . Zweegers is meer dan eens een soort dirigent; met hoofd, armen en benen aangevend waar het nummer heen moet.
Heel ‘eventjes’ is de set afgelopen, maar dat laten we natuurlijk niet zomaar gebeuren. De bisronde brengt ons nog "Lost And Blown Away" en "Cara Mia", een gemeende bedanking van Zweegers en een meer dan voldaan gevoel bij uw reporter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-26-04-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
