Het Franse Lilly Wood & The Prick , opererend vanuit Parijs, hebben Frankrijk al helemaal ingepakt . Door de herbewerking van één van hun singles, het zomers onschuldige , “Prayer in c” (in een Robin Schulz remix ) in een aanstekelijke groove, valt de Benelux nu voor het duo.
Lilly Wood & The Prick zijn een pak jaar bezig en hebben twee platen uit . Het draait rond het duo , de Israëlisch- Franse Nili Hadida en de Fransman Benjamin Cotto . Hun popsongs krijgen een frisse dancemove door keys , Cottos’s gitaarspel en Nili’s trom . Zij houdt van Neurosis zo te zien op haar shirt, en laveert met danspasjes door het materiaal heen .
We hoorden een aangename , genietbare set van het duo , live sterk aangevuld met zes op het podium .
Ze brachten anderhalf uur lang een reeks goede songs , maar die nu niet echt verrassen binnen het genre. Ze wuiven de zomer uit en bieden een ontspannen, gelukzalig gevoel , ergens tussen 10000 Maniacs en The Do in. Percussief geven ze er een opwindende touch aan.
Onze Franstalige vrienden draagt de band al op handen , wij zijn eerder op onze hoede . Door sfeervolle songs als “Long way back”, “Let’s not pretend” en “Middle of the night” laten we ons makkelijk meeslepen in dat nazomers sfeertje. Een zalvende klankkleur overheerst.
De set krijgt meer stuwkracht in het tweede deel van de set met “Le mas”, “Into trouble” en “Hey, it’s ok” die borrelen , grooven, bruisen en meer kunnen rocken.
Natuurlijk ontbrak hun doorbraaksingle niet , een lekker in het gehoor liggende popsong, in minder forse beats dan de remix, die de doorsnee van hun materiaal overstijgt . Ook de twee volgende afsluiters , My best” en “Little Johnny” balanceren tussen gevoeligheid en extravertie , zonder hun dromerig karakter te verliezen .
Slotsom : Lilly Wood & the Prick is een typisch folkrockbandje met twaalf in een dozijn nummers , maar die door de aanstekelijke grooves sterker klinken. Aangenaam luistermateriaal, uitnodigend naar een nieuwe werkweek …
Organisatie: Botanique, Brussel
Ter land, ter zee en in de lucht schieten Fogerty tribute bands als paddenstoelen uit de… grond. Toch is er, ondanks het overaanbod, steeds de verleiding om aanwezig te zijn. Het repertoire van John Fogerty is zowel eindeloos als eindeloos goed. Vanavond krijg ik de kans om Cosmo’s Foger-T aan het werk te zien, al moet ook gezegd worden dat ik graag Frankie Saenen (Scabs) nog eens aan het werk wil zien.
Al tijdens de soundcheck ervaar ik de nood om voeten te bewegen en de dansvloer ligt er wat verleidelijk bij. Als de performance hetzelfde effect op me heeft, spreken we van een geslaagde opzet.
Natuurgeluiden en cowboy hoeden kondigen de komst van de mannen aan en in mijn hoofd zitten we allen rond een gezellig kampvuur, vol ongeduld te wachten op wat komen gaat.
Dat er relatief weinig volk is, kan zowel ons als Cosmo’ s niet deren. De dansvloer mag nu zonder pardon worden ingepalmd en Frankie en de zijnen weten ons muzikaal uit te nodigen. Hoewel de stem van Fogerty niet kan vergeten worden, bemerk ik rondom me niets dan goedkeuring.
Fortunate Son en Hey Tonight doen de zaal daveren en de mannen lijken er zelf steeds meer zin in te krijgen. De pauze die voorzien is, komt voor iedereen als geroepen en ik krijg de kans even te ventileren.
Een glimp op de tracklist verraadt wat nog komen gaat het is uitkijken naar deel 2. Het nummer Molina ontbreekt voor vanavond, maar er wordt me plechtig beloofd dat ze dit bij mijn volgende aanwezigheid onder de knie zullen hebben. Iets om naar uit te kijken dus.
De rest van het publiek heeft begrepen dat dansen is toegestaan en de dansvloer raakt steeds meer gevuld. Als Have you ever seen the rain en Who’ll stop the rain worden ingezet, blijken we stuk voor stuk fantastische zangers te zijn. Puur kippenvelmoment! De gitaarsolo’s en mondharmonica-momenten van Jo Neyskens vallen evenzeer onder dit kippenvelmoment genre en we hopen op een eindeloze avond.
Persoonlijke favoriet Up around the bend ontbreekt gelukkig niet op het lijstje en de danself in me neemt het volledig over, dat heet dan gelukkig zijn. De afwezigen hadden vandaag groot ongelijk.
All good things must pass zong George Harrisson ooit, zo ook deze avond. Na enkele, zeer terechte, bisnummers sluit Cosmo’s Foger-T af en hervatten we een doodgewone zaterdagavond.
John Fogerty zal nooit vervelen, dat is vanavond weer bewezen. Dat Cosmo’s versie van Midnight Special mij meer wist te bekoren dan het originele, spreekt boekdelen over de kwaliteit van deze tribute band, een must-see voor iedere Fogerty fan!
Eens terug thuis, herval ik in volle CCR luistermode, Cosmo’s Foger-T put a spell on me en ik beloof hun bij een volgend optreden opnieuw aanwezig te zijn. Ik ben fan!
Bij ons is Triggerfinger ondertussen al een mega-groep geworden, in Rock Werchter werd voor dit zwaar rockende trio de mainstage voorbehouden en in december is de rocktempel Vorst Nationaal aan de beurt.
Wie Triggerfinger graag ietwat kleinschaliger wou aanschouwen moest dus de grens over. In Tourcoing startte de band hun eigenste Tour De France, en gezien dit gehucht op amper een kwartiertje rijden ligt van Kortrijk mocht men zich hier wel aan een flinke opkomst van Belgen verwachten. Niet te verwonderen dus dat het bordje Sold Out al enkele weken geleden werd bovengehaald.
Triggerfinger had er goesting in, heel veel goesting. Hier was geen sprake van eventuele vermoeidheid na een drukke zomer, het krachtige trio speelde gretiger dan ooit. Na al die open air optredens van de afgelopen maanden vond de band het inspirerend om eindelijk nog eens het echte zweet van een clubzaal te mogen proeven. Ook wij mochten dat letterlijk meevoelen in die stomend hete Grand Mix, een uiterst aangenaam concertzaaltje waar al een resem puike bands zijn gepasseerd.
Triggerfinger stoomde , kolkte en bruiste als nooit tevoren. Le Grand Mix ontplofte met furieuze rockuitbarstingen als “Black Panic”, “On My Knees”, “There She Was Lying in Wait”, “Is It”, “First Taste” en “Let it Ride”. Tempo, power, adrenaline en geestdrift, daar kwam het op aan, Triggerfinger ging recht op doel af en de motor draaide op volle toeren.
Stilaan een constante in elke set, “My Baby’s Got A Gun”, Triggerfinger’s versmachtende interpretatie van de blues, was nog maar eens het ultieme hoogtepunt van de avond.
Ruben Block liet zich vanavond ook meermaals verleiden tot een stel scherpe en scheurende gitaarsolo’s, onder meer in een openbarstend “Camaro” en in de withete funk van “All This Dancin’ Around Again”, waarin trouwens ook de drumsolo van Mario Goossens voor één keer niet op de zenuwen werkte. Ook de flauwe grap “I Follow Rivers” was nu eindelijk uit de setlist geweerd, dus bijna alles zat perfect vanavond. We merkten welgeteld één klein haperingetje, de niet te bijster fantastisch klinkende nieuwe single en halve Bowie persiflage “Of The Rack” kwam ook in zijn live versie niet van de grond. Maar aan het eind van zo een verpletterende show konden ze zich dat missertje wel permitteren.
Als ze dit tempo en die brute power blijven aanhouden zal ook de rest van Europa voor de bijl gaan. We hebben er het volste vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-02-10-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Libertines - De reünie waar we jarenlang op hebben moeten wachten. Eindelijk hebben Carl Barat en Pete Doherty besloten om terug samen op tour te gaan.
Als er iets was dat op mijn lijstje ontbrak was het wel The Libertines. Na hun jarenlange vete stonden Pete Doherty en Carl Barat terug samen op het podium. Een goed halfgevuld Vorst Nationaal stond in volle spanning te wachten op dit legendarische duo.
Na een introductie filmpje startten deze helden met “Delaney”. Schot in de roos, zo bleek, want het nummer was nog niet half begonnen en Vorst stond al helemaal op zijn kop. Alhoewel we niet altijd even goed verstonden wat Pete aan het zingen was, bleek het geen enkel probleem om de teksten luidkeels mee te brullen. ‘Punk is not dead’ wordt er wel eens gezegd! En zeker niet als je deze vier mannen in uw zaal programmeert.
De liefde voor de ongewassen rock'n’roll droop er bij Pete en Carl van af, die unieke band tussen de twee kemphanen was volledig terug. Een vrij rommelig en chaotisch showtje, dat wel, maar hé, dit is toch net waarom wij The Libertines zo goed vinden! “Can't stand me now”, “Up The Bracket”, “Don't Look Back Into The Sun” en “Death on The Stairs” deden nostalgische gevoelens oplaaien en als totale verrassing vuurde Doherty een wonderlijke akoestische versie van het Babyshambles nummer “Fuck Forever” op ons af.
Verder lieten ze ons hoegenaamd niet op onze honger zitten en kregen we nog een hele resem ruwe pareltjes op ons bord, eigenlijk quasi alles wat we wilden horen. Doherty verwees tussendoor nog eens naar hun eerste optreden op Belgische bodem in de Witloof Bar van de Brusselse Botanique. Dat hij zich dat zelf nog herinnerde was op zich al een wonder, Pete was toen immers zo stoned als een garnaal, maar wat een optreden ! (so says daddy, and daddy’s always right).
Is dit een geslaagde comeback? Zeker en vast! Wie weet wat we in de toekomst nog mogen verwachten van deze legendarische band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-01-10-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Canadese Suuns had met hun tweede plaat ‘Images Du Futur’ al één van de betere albums van 2013 uitgebracht. Beetje eigenaardig dat de zomerfestivals deze band links lieten liggen (zeker Pukkelpop heeft hier een kans gemist), maar nu mocht Suuns in de Gentse Vooruit één en ander komen bewijzen, en ze hebben die kans met beide handen gegrepen.
De band leek ondertussen al een opwindende live sound te hebben ontwikkeld, een bruisende mengeling van elektronica, dissonante gitaren, psychedelische soundscapes en licht opzwepende beats, en dit alles in de juiste verhoudingen. Suuns leek veel te hebben opgestoken van de Duitse krautrock pioniers Neu! en van de neurotische klanken van Suicide. Met deze ingrediënten plus een stel verkwikkende hedendaagse klanken en psychedelische diafragma-beelden op de achtergrond, slaagde Suuns er in om de halfvolle Balzaal mee te nemen in een aangename trip. Als de beats de bovenhand voerden zat Suuns in de buurt van pakweg Caribou en Jagwar Ma, als de gitaren overheersten kwam zowaar een scheut onvervalste Sonic Youth naar boven.
Er zat heel wat groove in songs als “2020”, “Arena” en een zeer opzwepend “Bambi”, maar evenzeer passeerden er snerende gitaren die helse geluidsgolven veroorzaakten in “Powers of Ten” en in de stomende herrie van een haast niet te herkennen “Sunspot”. Suuns week dus bij een hoop songs nogal wat af van de studioversies, er werd flink wat sonische power en experiment toegevoegd, en dat maakte het geheel bijzonder borrelend en scherp.
Een knap en bedrijvig concert dus van een band die met diverse invloeden bijzonder creatief omspringt. Geen idee wanneer er een nieuwe plaat uitkomt, maar het wordt iets om naar uit te kijken.
Organisatie: Vooruit Gent
Er zijn zo van die bands die nooit echt bovengronds komen, die in alle omstandigheden hun eigenheid behouden en steeds hun eigen dwarse ding doen, maakt niet uit of de mensen hun platen kopen of niet. Swans is zo een band die al jaren in de underground vertoeft, het daar helemaal naar zijn zin heeft, en inmiddels al een enorme cultstatus heeft verworven. Wereldwijd zijn er zonderlinge vleermuizen die de volledige collectie van Swans in hun kast hebben staan, ook in België leken er volgelingen genoeg te zijn om de AB quasi vol te laten lopen voor de pikdonkere Swans hoogmis.
U kwam maar beter op tijd, want reeds om 20.15 hr. begon Swans aan een bezweringsronde die bijna twee en een half uur zou duren, en dit in amper zes songs. Zes lange brokken onheil, noise, dreiging, donder, overstuurde gitaren, drone geluiden, diepe bassen en bezeten vocals. Kortom, Swans op zijn best, een band die met niets of niemand te vergelijken is, wegens nog krankzinniger dan het smerigste van Grinderman, Einsturzende Neubauten, Sonic Youth, Birthday Party en Foetus.
Uit deze imposante avond halen we gewoon geen hoogtepunten, dit was een monumentale totaalbeleving die we moesten ondergaan en waar we niet heelhuids uitkwamen, een ontzagwekkende hoogmis voor allerlei gespuis die zich niet graag aan het daglicht blootstelt. Wie niet vertrouwd was met Swans’ donkere, onheilspellende en meedogenloze muziek was hier waarschijnlijk al na tien minuten in paniek de zaal uitgerend, doch alle aanwezigen waren doorleefde Swans adepten die uit Michael Gira’s handen aten, die openstonden voor zoveel hemels lawaai, die zich lieten verzwelgen in die verslavende sound en die Swans adoreerden in alles wat ze deden.
En Swans gaf veel terug, de band speelde woest en bezeten, ging de strijd aan met al hun demonen en kleurde meer buiten de lijnen dan er binnen. Michael Gira zette geregeld zijn gitaar aan de kant om zich te bezondigen aan een soort indianendans om zo het sjamanistische karakter van de set nog wat kracht bij te zetten. Swans scheurden hun songs open en lieten ze bloeden tot in het oneindige, tot boven de pijngrens en terug. Striemende noise ging over in onheilspellende post-rock of gitzwarte blues, maar dan de blues die in stukken werd gereten en met een voorhamer en roeste klinknagels terug in elkaar gezet. Wij lieten ons hier zo onverbiddelijk en hardvochtig in meegaan dat wanneer u ons met een loden staaf op de kop zou hebben geslagen, we het nog niet eens gevoeld hadden.
Na twee en een half uur van het meest indrukwekkende kabaal volgde vanuit de zaal een minutenlang hartstochtelijk applaus. Toen wisten wij dat iedereen -maar dan ook iedereen- dit even straf, majestueus en overweldigend vond als wij.
Dit was onze eerste live kennismaking met Swans, wij waren compleet overdonderd, we hadden zopas de perfecte soundtrack bij de ondergang van de wereld meegemaakt. Een unieke, haast bovennatuurlijke ervaring.
Als toemaatje kregen we op de terugweg nog een onverwacht gevolg op deze apocalyptische avond. Op de E40 was een vrachtwagen zijn lading slachtafval verloren. Bijzondere ervaring, zo na een avondje moordende Swans-waanzin tussen de rottende kadavers en de stinkende beuling terug naar huis rijden. Perfect timing.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/swans-25-09-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sedert maart 1980 gaan The Bootleg Beatles met licht wijzigende bezettingen de hort op met hun redelijk fantastische show. Let op de woordkeuze: show. Toen George Harrisson nog tekenen van leven vertoonde, promoveerde hij deze coverband tot enige officiële Beatlescoverband. Meer nog, deze voortreffelijke gitarist liet zich ooit eens ontvallen dat ze beter de songs en de akkoorden kenden dan de Beatles zelf. Deze keer geen voorbeeld van die typische Beatleshumor.
Deze bootleggers hebben dan ook al meer dan 5000 optredens achter de kiezen, tot en met het voorprogramma van de Beatlesklonen Oasis. In een afgeladen volle Schouwburg bieden The BB’s u een show aan in vijf blokken en wandelen op die manier redelijk chronologisch door de ganse Beatlescatalogus. Met alles erop en eraan. Er wordt gretig van kostuums en pruiken gewisseld waardoor het nochtans voortreffelijke muziekgehalte het ietwat moet afleggen van het showgehalte. Maar toch kan je de carnavaleske verkleedpartijen vergeten als je de angstig goede vertolkingen hoort van pakweg “Strawberry Fields”, “Paperback Writer” en “the Ballad of John and Yoko”. Zoals het een echte Beatle betaamt, gaan ze ook tussendoor grappen. Deel 1 beschrijft de Beatlemania, twee vertrekt vanuit ‘Revolver’ (nog steeds veruit het beste Beatleswerk als je het mij vraagt), drie verkent ‘Sgt Pepper’, vier brengt hulde aan ‘All you need is love’. Vijf: ‘Let it be’.
Een ei zona perfecte show, goed voor de kenners en verkenners. Gelukkig heeft niemand het idee gehad om op het einde een kwelende Yoko-lookalike op het podium te sleuren, anders waren ze ook al gesplit. In tegendeel, met “Hey Jude” komt een einde aan een unieke live ervaring.
Organisatie: Schouwburg Kortrijk, Kortrijk
Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt is het niet onwaarschijnlijk dat je al eens van Pharrell Williams hebt gehoord vòòr de invasie van dat ene liedje “Whose name must not be spoken off”. Of je kent hem toch misschien als het eeuwig 17 jaar uitziende jong slank ventje dat je in het net nog MTV-tijdperk zag opduiken in clips van Snoop Dogg, Jay Z, Madonna, Justin Timberlake of zijn eigen N*E*R*D. En was dat ook niet die ene gast die er eigenlijk nog altijd een beetje 17 jaar uitziet die je onlangs nog tegenkomt in de clips komt van Daft Punk en Robin Thicke? Willen we maar zeggen: sinds eind jaren ’90 heeft Pharrell Williams een serieuze cv bij mekaar geproduceerd en geschreven.
In maart heeft hij zijn tweede plaat ‘G I R L’ onder zijn eigen naam op de markt gebracht, een ode aan alle vrouwen in alle maten en vormen.
Dat hij die maten en vormen letterlijk neemt, merk je direct bij de start van het optreden (half elf starten is niet zo vroeg voor de kinderen die hun eerste optreden mee maken), want op de tonen van een mysterieus aandoende tune komen de vijf danseressen op die volgens de zanger een grote rol spelen in het optreden, ze zijn namelijk de base, wat dat ook mag zijn, en het is een bijna perfecte diversiteit van nationaliteit, huids- en haarkleur en vormen (ze zijn wel allemaal zeker kleiner dan de niet zo grote Williams) .
Ze doen een paar Walk like an Egyptian-typerende moves, shaken hun achterste en dan komt de zanger met hoed onder luid gejoel op de begintonen van “Come get it bae” op. Al heel vlug heb je door dat live zingen niet zo nodig is voor een producer, een beetje overdub of zelfs regelrechte playback is blijkbaar zeker toegestaan.
Afsluiten met een ietwat kleffe “thank you thank you thank you”-serenade zorgt voor nog meer enthousiasme bij een grote groep mensen in het bijna uitverkochte Sportpaleis. Werkelijk in ieder liedje dat volgt doen de base-danseressen hun shakes op een soort soundmix-show van “Frontin’”, “Hunter”, “Monroe”, “Hot in herr” en “Give it to me”, terwijl Pharrell ietwat houterig van de ene naar de andere kant van het podium gaat.
Na een dikke 25 minuten concert is het podium volledig voor de danseressen die hun getwerk nog eens extra mogen voorstellen en bij het tonen van de voornamen van de danseressen op het grote scherm merk je duidelijk dat er een directe correlatie is tussen de grootte van de boezem van de danseres en het volume van het applaus, want ja, het is een ode aan de vrouw.
En dan is het N*E*R*D-tijd, en gaat het nu over de vrouw die een lapdance for free geeft. Samen met Shay Haley zorgt de zanger nu wel voor een regelrecht en authentiek concertmoment en merk je duidelijk enthousiasme en vuur bij Williams, zeker als hij het optreden even stil legt om een fan die met nog een tiental anderen op het podium mag de levieten te lezen dat je het niet kan maken om toeristische foto’s te trekken terwijl Pharrell Williams op een meter van je staat. Onder andere “Rock star” en “She wants to move” passeren en na deze wervelwind passeren de “Hollaback Girl” (opnieuw mag er een groepje fans het podium op), “Blurred Lines” (ook zo’n regelrechte ode aan de vrouw) en “Get lucky”.
Nog even plichtsgetrouw doen alsof het concert gedaan is om dan na 30 seconden op te komen voor een bissetje, want er was toch nog dat ene liedje dat hij te spelen had. Gelukkig start hij met een superstrakke en funky versie van “Loose yourself to dance” met nu wel een mooie interactie met de band.
En dan is het daar, waar blijkbaar zeer veel mensen op hebben gewacht, hét liedje, met op het grote scherm zeer lelijke visuals die wel goed zouden staan op een dekbedovertrek voor kleuters. Echter is het tegelijkertijd ook een prachtmoment, want twee kinderen in rolstoel mogen samen met de zanger op het podium de boodschap van “Happy” verkondigen, heeft hij zeer mooi en puur contact met hen en betrekt hij ook het publiek erbij, en krijg je potverdikke dan toch wel zeker een krop in de keel en gaat de aanwezige scepsis uiteindelijk dan toch een beetje overboord.
Daar komt ook nog bij dat ik nog nooit een artiest zo lang heb zien blijven hangen op het podium, want toen het Sportpaleis al voor de helft leeggelopen was stond Williams nog te signeren, te zwaaien, te babbelen met fans en na te genieten.
Faut le faire : hoe je mak en een beetje als een houten marionet start en uiteindelijk toch er in slaagt om overtuigend de boodschap van “Happy” te kunnen overbrengen.
Wat een vreemd optreden, wat een vreemd, vreemd optreden…
Organisatie: Live Nation
Geef op You Tube de namen Azealia Banks en Karl Lagerfeld in en je stoot op een filmpje uit januari 2012. De 23-jarige rapster uit Harlem, New York, met zwart-blauw haar en gekleed door de iconische modeontwerper, brengt een zeer explosieve versie van haar hitsingle “212” (de song met waarschijnlijk de meeste herhalingen van het woord “cunt” ter wereld) in een waarschijnlijk prachtige zaal in Lagerfelds chateau.
De setting, enkel verlicht met kaarsen en de zachte rodetinten van het minipodium, toont een zeer divers publiek van op en af lopende obers, een paar mannen die in een hoek staan te dansen, een hoge concentratie van Ipad filmende vrouwen, zeer stoïcijns kijkende bodyguards en een nog meer stoïcijns uitziende Lagerfeld met hoge kraag. Banks staat er zeer zelfverzekerd bij en grijnst hier en daar ironisch naar het publiek.
Banks, een net geen twintiger die na haar afgebroken studies aan de LaGuardia High School of Performing Arts in Manhattan (de “Fame”school bekend van de gelijknamige film en serie van de jaren 80) en twaalf stielen en dertien ongelukken-castings in musicals, tv-series en films en een job in een stripclub in Queens stilt haar creatieve honger door het schrijven van zeer expliciete raps, zoals “212” die ze zelf in het najaar van 2011 op het internet gooit. De rapster komt in een stroomversnelling terecht van noteringen in Europese hitlijsten, samenwerkingen met Lady Gaga en Kanye West, ontvangt awards als New Style Icon op de Billboard Awards en krijgt meer en meer gigs te pakken op modeshows van de allergrootsten.
Begin 2012 kondigt Banks haar debuutplaat ‘Broke with expensive taste’ aan, maar dan gaat het opeens zeer moeizaam. De samenwerking tussen de platenmaatschappij Polydor/Interscope en de rapster is zeer slecht en uiteindelijk, in de zomer van 2014, is het contract verbroken en wordt de tournee begin dit jaar uitgesteld. Ze is echter nu vrij en kan ze doen wat ze zelf voor ogen heeft en start ze opnieuw op.
Met die overwinningsmentaliteit komt de bloedmooie rapster op in de zeer stemmige en zacht verlichte Concertzaal van de Vooruit, nadat Slongs Dievanongs een verrassend goed optreden als voorprogramma heeft gegeven (wat is de medezangeres Flex de spitting image van Blondie in haar jonge jaren) . Bekend om de meest crazy stage outfits is Banks nu gekleed in een strak zwart plastic top met buik bloot en een kort, wijd rokje (ze roept na het eerste liedje al om de windblazers op het podium stil te leggen omdat haar ‘pooch’ direct te zien is). Het is een echt elegant en stijlvol plaatje om te zien. Banks wordt geflankeerd door twee sassy dansers die de ene jaren 90 Vogue dance move na de andere doen. Een meter hoger staat de dj achter zijn mixtafel, met naast hem aan beide zijden de achtergrondzangers, elk in zwarte kniebroek, met hun eigen dansbewegingen. Het start direct goed met “Fierce”, een zeer zware beat begeleidt de enorme flow van Banks, die echt wel zeer goed kan rappen en elke tekst er zo moeiteloos uit krijgt.
De rest van de set dendert met die hypnotiserende combinatie van snoeiharde beats en haar geconcentreerd gerap vooruit, met songs als “Chips”, “Bad Bitches Do It”, “Heavy Metal and Reflective”, “Count Contessa”, “1991” en een versnelde “ATM Jam”, haar samenwerking met Pharrell Williams.
Soms zijn de songs zeer kaal en minimalistisch, evenveel gaat ze zeer agressief te werk en schreeuwt ze door een megafoon.
Opgelucht bedankt ze het zeer diverse publiek en werkelijk alle geaardheden zijn ook aanwezig. Banks zelf is biseksueel, maar laat zich eigenlijk gewoon in geen vakje stoppen. “Your lady” start ze a capella op en hoor je voor het eerst wat een pure en soulvolle zangstem ze heeft. Na drie kwartier sluit ze een prachtig en opvallend volwassen optreden af met haar meest bekende liedjes “Liqourice” en “212”.
Organisatie: Live Nation
De Nijdrop was er weer eens in geslaagd een verborgen parel naar Opwijk te halen. Net zoals Low en Yo la Tengo, bestaat de kern van het Canadese The Besnard Lakes uit een koppel. Live zijn ze een vijftal, terwijl ze het op plaat met vier redden. Hun gitarist Richard White besloot in augustus om te stoppen met touren, maar vervanging was voorzien vanavond, en bovendien kregen we er nog een keyboardspeelster bij. De titel van The Besnard Lakes’ vierde album, “Until in Excess, Imperceptible UFO”, was het resultaat van een Google Translate van een Franse concertreview, bij deze de volgende suggestie voor hun vijfde album: ‘Starship Enterprise lands in at district’.
De Nijdrop had The Besnard Lakes aangekondigd als shoegaze, maar wij hoorden toch iets heel anders toen de boomlange frontman met warrige haardos en gekleurde bril, Jace Lacek, en zijn band, de instrumenten inplugden.
The Besnard Lakes openden met een atmosferische groove, een mix van psychedelica en krautrock, waarboven de ijle stem van Lacek zweefde. De vloeistofdia’s ontbraken, maar de rookmachine was wel aanwezig, zodat de band bijna verdween in de donkere Nijdrop. Het tweede nummer begon met een monotoon akkoord dat eindeloos herhaald werd, om dan open te bloeien in een 4-stemmige popsong.
In die eerste nummers deden The Besnard Lakes een beetje denken aan andere neo-psychedelische bands als Temples en Tame Impala, maar dan wel met een veel kleurrijker klankenpallet en een openheid om buiten de lijntjes te kleuren van de geplogenheden van het genre. Een nummer beginnen met piano, dan overgaan in zonnige westcoast-pop om te eindigen met een smerige gitaarsolo, was daar een mooi voorbeeld van.
Ook Olga Goreas, bassiste en mevrouw Lacek, zong een paar nummers, zoals eentje met een mooie fifties-twang gitaargeluid, dat mij terugvoerde naar Pulp Fiction en de scene met Miss Mia Wallace in Jack Rabbit Slim’s restaurant. Urge Overkill en Chris Isaak waren plots niet ver weg, waarna het nummer toch nog een spaced out gitaarclimax kreeg, alsof Jack Rabbit Slim’s restaurant de ruimte ingeschoten werd in het zog van het spaceship Enterprise.
Met het volgende nummer, werd “Dinosaur Act” van Low opgeroepen, maar niet in een Spartaanse Mormoonse versie, maar op een bedje van LSD. Toen vond frontman Lacek het tijd om eens een praatje te slaan met het publiek, en hij deed dat door een absurde monoloog af te steken over een Bounty-reep.
Na deze korte pauze kregen we eindelijk iets dat op shoegaze leek, maar met een twist: het was alsof My Bloody Valentine en Belly door elkaar geklutst werden in een omelet met een vreemde toonaard. Vervolgens werd het lekker zompig, spacerock, Monster Magnet in de mix met Throwing Muses, een vette groove en een lekkere brok feedback.
De finale en de bisronde gingen verder op dat spaced out gevoel, “Devastation” had een onheilspellende smerige Mogwai –riff en dito orgelpartijtje en deed nog het meest aan de geschifte orchestratie van de vroege Mercury Rev denken. Als er al een band is waar The Besnard Lakes de mosterd haalden, dan moet het wel bij Jonathan Donahue en co. zijn.
We waren gekomen voor een uurtje shoegaze, maar we werden verrast door een avontuurlijke retro-futuristische mix van fifties-rock, psychedelica, zomerse pop, shoegaze en uitzinnige spacerock. Nooit gedacht dat we dat in Opwijk zouden meemaken.
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Jack Oblivian & The Sheiks
Pit’s
Kortrijk
2014-09-15
Ollie Nollet
Het concept van Jack Oblivian kennen we intussen al. Vóór hij op tour vertrekt plukt hij een bandje uit de straten van Memphis, laat ze het voorprogramma verzorgen terwijl ze tevens als zijn begeleidingsband aan de bak kunnen. Een eigen band om mee te touren zit er op zijn leeftijd niet meer in want dan zit je steevast opgezadeld met een drummer die in acht verschillende groepen speelt en geraak je de deur niet meer uit, aldus Jack Oblivian.
Nu weet hij wel zijn groepen te kiezen en ook dit keer was het raak met The Sheiks. Mooie naam trouwens, al was het maar omdat hij me steeds doet denken aan de legendarische countrybluesband uit de jaren ‘30, de Mississippi Sheiks, bekend van o.m. “Sitting on top of the world”.
The Sheiks grossieren naar eigen zeggen in low down rock-‘n-roll. Vettige garagerock waar ze in Memphis een patent op hebben. Met zijn drieën : Keith Cooper en Frank McLallen op gitaren en Graham Winchester op drums terwijl die laatste twee de lead vocals voor hun rekening namen. Niet alle nummers waren even sterk maar de sound maakte veel, zo niet alles, goed en van de elkaar soms jennende gitaren kon ik maar niet genoeg krijgen. Mooi.
In tegenstelling tot drie jaar geleden was de Pit’s dit keer wel mooi volgelopen en ondanks een lichte irritatie wegens een niet naar behoren werkende micro kwam ook Jack zelf een stuk beter voor de dag. Nochtans was er niet zo heel veel verschil met de setlist van toen. Er werd slechts één song uit de nieuwe plaat, die trouwens niet op tijd geperst raakte, gespeeld. De vertrouwde Jack Oblivian-songs dus maar met genoeg vuur gebracht, niet in het minst door de erg gretige Sheiks waarin McLallen zijn gitaar voor een bas had geruild. Niets nieuws onder de zon dus : de obligate Oblivians-stomper “Strong come on” dat stilaan zijn lijflied wordt en zelfs de Clyde McPhatter-cover “Lover please”, dat sindsdien niet meer uit mijn hoofd is weg te branden, hadden we al eerder gehoord. En toch was het een verademing om die tijdloze in country en soul gedrenkte garagerock nog eens terug te horen. De paar nummers waarin de bas aan de kant werd geschoven en ze met zijn drieën op gitaar ramden liet de zo al tropische temperatuur nog een paar graden stijgen.
Wie deze Jack Oblivian reeds had afgeschreven zal zijn mening toch dringend moeten herzien. Benieuwd wat de nieuwe plaat zal opleveren want daar hebben we het na dit fijne optreden nog steeds het gissen naar. Ohja, nog te zien op 27 september in Het Bos in Antwerpen
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
We zijn ze intussen al een paar jaar gewend, de resem aan reünies en heropstandingen van bands en artiesten wiens gloriedagen definitief begraven liggen in de 90ies. Het overgrote deel komt doorgaans terug tot leven omwille van financiële en/of nostalgische redenen, maar kijk, gelukkig is er ook een kleine minderheid die daar bovenop ook nog altijd relevante platen blijft afleveren. En wat ons betreft hoort de schijnbaar onuitputtelijk veelzijdige Beck, wiens laatste wapenfeit al dateerde van 2008, helemaal bovenaan dat weliswaar pijnlijk korte lijstje.
Met het nieuwe liedjesalbum ‘Morning Phase’ onder de arm, algemeen beschouwd als een erg geslaagd vervolg op de magistrale breakup plaat ‘Sea Change’ (‘04), kon de 44-jarige Amerikaan tijdens zijn eerste Belgische passage in zes jaar eigenlijk maar twee kanten uit. De introverte lijn van voorgenoemde platen doortrekken aangevuld met uitgeklede herwerkingen van oude krakers, óf toch maar voluit gaan voor de muzikale potpourri waarmee het grote publiek hem toch vooral associeert.
Een blik op het indrukwekkende instrumentarium dat op de planken van de Vorst Nationaal Club stond opgesteld verraadde eigenlijk al vooraf dat het tweede scenario het draaiboek van de avond zou uitmaken, waarvan de eerste pagina er echter één met flink wat ezelsoren was. De onstuimige opener “Devils Haircut” getuigde dan wel van immens veel goesting, toch ging deze publiekslieveling al meteen kopje onder in een ongeziene slordigheid en een teveel aan decibels. Even leek het er zelfs op alsof Beck en zijn zes muzikale makkers elk een ander nummer op de setlist hadden staan.
De gemiste start bleek gelukkig geen voorbode van meer onheil. Tijdens “Black Tambourine” kregen groep en geluidsman prompt wat meer vat op de adrenaline boost die zich in ijl tempo van alles en iedereen in de zaal meester had gemaakt. De vernuftig in elkaar gedraaide collagepop van “Loser” en “The New Pollution” flitsten ons vervolgens twee decennia terug naar de tijd toen MTV hits nog konden getuigen van enige artistieke kwaliteit.
Zo te oordelen naar de gemiddelde leeftijd van het publiek heeft Beck na het verstrijken van zijn eclectische 90ies periode maar weinig nieuwe zieltjes bijgewonnen. De jongste weken werd er bovendien zowat overal met gratis tickets gegooid om de tot ‘club’ verkleinde zaal toch vol te krijgen. Het waren dus vooral de ouwe en trouwe fans die op post waren en duidelijk ook nummers uit diens latere platen wisten te appreciëren, ook al waren ze voor de gelegenheid hier en daar aardig vermomd. “Gamma Ray”, een nummer dat Beck op zijn voorlaatste plaat inblikte met de hulp van Danger Mouse en toen nog heerlijk naar 60ies psychedelica rook, kreeg een hippe electropop injectie toegediend met een knipoog naar de piepjonge Depeche Mode. Of wat te denken van “Think I’m In Love” wiens onweerstaanbaar funky baslijntje bijna ongemerkt leentjebuur ging spelen bij Giorgio Moroder. Een en ander resulteerde uiteindelijk in een leuke mash-up met het door Donna Summer onsterfelijk gemaakte “I Feel Love”, en illustreerde vooral dat Beck zijn fascinatie voor cut & paste pop nog niet verleerd is.
Of en hoe een duidelijk in party modus verkerende Beck zijn meer intimistische liedjes aan de man zou brengen was ons een raadsel. De eerste pogingen in die richting liepen alvast redelijk faliekant af en tekenden voor zowat de zwakste momenten van de avond. Verstopt tussen wat springerige nummers werden de introverte wereldsongs “Blue Moon” en “Lost Cause” gestript van alle kippenvel en vlug afgehaspeld als betrof het obligate stadionballads die voor de tienduizendste keer op de setlist stonden.
Even later volgde dan toch een rechtzetting waar alle bezitters van ‘Morning Phase’ recht op hadden. Bijna verontschuldigend kondigde Beck een paar nummers uit die nieuwe plaat aan: “First a couple of songs from the new record, and then we go loco”, alsof de man bang was dat iedereen vervolgens een plaspauze zou inlassen. Niets was minder waar, want met het atmosferische “Unforgiven”, de puike nieuwe single “Heart Is A Drum”, het desolate hoogtepunt van de avond “Wave” en het langzaam openbloeiende “Waking Light” werd een ronduit indrukwekkend vierluik geserveerd dat Vorst eensklaps omtoverde van danstempel tot bezinningsoord. Bijna naadloos zocht Beck vervolgens het andere uiterste van zijn muzikaal spectrum door het speelse “Girl” uit de jukebox te laten knallen. Met de heerlijke luchtgitaar pastiche “E-Pro” werd de reguliere speeltijd loeihard beëindigd. In de meesterlijke chaos verzegelde de altijd voor een grapje te vinden Amerikaan letterlijk het podium met een geel ‘do not cross’ lint. De eeuwig blonde duivel-doet-al gaf hiermee misschien ongewild toe dat er hier en daar wel wat scherven moesten worden opgeruimd om verdere ontsporingen te voorkomen.
Beck had zowat ganse avond de fel gesmaakte rol van crowdpleaser op zich genomen, en de pretoogjes verscholen onder zijn brede zwarte hoed verraden dat ook de encores wat dat betreft weinig zouden onderdoen. Met de banjo disco van “Sexx Laws” en de door Prince moeilijk te evenaren -laat staan verbeteren- withete bigband soul van “Debra” ging Beck tot tweemaal toe grasduinen in zijn zowat enige verguisde plaat ‘Midnite Vultures’, maar dat leek het publiek zich overigens geheel terecht nog amper meer te herinneren. Het afsluitende laid-back party anthem “Where It’s At” kreeg een fel gesmaakte makeover die zelfs het zittend publiek uiteindelijk ook deed rechtveren. Medley gewijs passeerden flarden “Running With The Devil”, “Miss You” en “Do Ya Think I’m Sexy” terwijl elk van de virtuoze bandleden welverdiend even uit de schaduw van hun alle aandacht opeisende broodheer konden treden
Om zijn uiteenlopende back catalogue geen oneer aan te doen moest Beck wel uit verschillende vaatjes tappen. In Vorst werd soms wat pijnlijk duidelijk dat ook een kameleon met zotskap zich hierbij kan vergalopperen, maar ach, een kwajongen van 44 met dergelijk talent en artistieke uitstraling moet je bij begin van het schooljaar zoiets kunnen vergeven.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
