Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90.  Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.

De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light”  was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld.  Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.

De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”

Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen.  Een band om in het oog te houden.

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)

Seal - De eerste kreet tot de laatste noot, aangedikt met entertainment, veroorzaakte een uit zijn dak-gaand Vorst.

Support act - N8N: Nathan (N8N) Ambach, zoon van Paul Ambach ( Boogie Boy) is een Belgisch soulzanger. Met zijn band uit Amsterdam bracht hij opwarmende soul, in afwachting tot wat komen moest. Nathan maakt(e) deel uit van verschillende projecten en speelde in de tribute band Blunk! Zijn debuutalbum ‘Who is he’ met de medewerking van Anouk, Dj Grazzhoppa, Toots Thielemans, … kwam uit in 2010. De band, waar het enthousiasme en de muzikaliteit de boventoon voerde, brachten hippe funk en soul. Een band die veel in zijn mars heeft maar in Vorst nog niet echt bekend in de oren klonk.

Vorst stroomde vol, nagenoeg niet uitverkocht. Maar het gejuich dat reeds klonk in afwachting van Mr. Seal, gaf aan dat de grootste fans aanwezig waren. Na wat geduld oefenen kwam een ietwat mysterieuze intro, waarbij de muzikanten hun intrede maakten. Het kondigde de komst aan van ‘the big one’, (neen niet de Sint) waar de hele zaal naar hunkerde.

Wat een kanjer! Zijn oranje jacket maakte zijn gespierd postuur in strakke broek af. Het oog wil ook wat en dat werd door de hele set volwaardig beantwoord. Zijn sensuele danspasjes zweepten de dames op. Op de eerste rijen werden ze beloond met charmes alom: hand-touch, big-smile, zelfs sjaals werden uitgewisseld om het zweet van ‘himself’ mee naar huis te kunnen nemen en nooit meer te wassen. Bij zijn 3e nummer werd een eerste hit afgevuurd: “Killer”. Weliswaar een slowly versie, waardoor het net te weinig pit had om te scoren. Hij maakte het goed door de hele zaal rond te stuiven, de gillende dames en ja, ook enthousiaste mannelijke fans te bekoren met oogcontact, een snelle knuffel, …
Het publiek werd al vroeg verwend met waar het stiekem naar verlangde. Doorheen de show werd zijn cd ‘Soul 2’ voorgesteld mooi afgewisseld met zijn grote hits. Verrassende medley’s zorgden voor een extraatje in de muziek en verweefden eigen nummers met hits van James Brown, Otis Redding,... Soulklassiekers alom.
Zijn zwoele heupbewegingen trokken de aandacht waarmee hij zijn stem, die deze avond wat precisie miste, camoufleerde.
Hoe later op de avond, hoe meer de middelbare leeftijd volledig uit zijn dak ging en hoe meer men zich aan allerlei ( gekke) danspasjes waagde.  Zijn band, waarbij ieder wel de kans kreeg om wat hij /zij (extra) in zijn mars had ten tonele te brengen, zorgde voor een mooie afwisseling van Soulsounds tot (techno)pop. De sax en trombone namen het voortouw in “Knock on Wood“ en “Here I am”. In een samenspel met de lichtman zorgde dit voor een fijn klank- en lichtspel.  Tijdens “Let’s stay together” was er tijd voor ‘slowtime - sexytime’ en hierop volgde de intro van “ My vision” waarbij de sereniteit snel verdween.
Hij maakte de romantici wakker en de dame vooraan met een witte roos werd beloond met een “Kiss from a rose” van haar idool. Dé hit waarbij ieder genietend, smachtend, smilend, dromend over welke aangename herinneringen Seal hen reeds bezorgde, meewiegde. ‘Allez, here we go’ deed alle handen in de lucht zwaaien op “ The right life”. Het up tempo zat er weer volledig in wat ‘de zwarte brok energie’ nogmaals door de zaal dreef tijdens “ Crazy”. Een klim op de tribune, een sprong op het middenplein, een kus en handstreling... Hij creëerde een stroomversnelling van gillende dames die vanuit de tribunes naar beneden stormden om een laatste glimp van hun ‘God’ te kunnen vereeuwigen op hun mobieltje.
De man van de avond entertainde Vorst gedurende zowat 2 uur.
Als bis kregen we “ I’ll be around” met een ‘merci beaucoup mes amis’. Hij bedankte bij deze ook zijn ‘family’: zijn muzikanten en crew van deze tour en loofde de fans voor hun trouw en steun. Blij hier terug te zijn...

Om een fijne avond nog mooier af te sluiten kwam als kers op de taart zijn nummer 1 hit “Crazy”. De laatste energie werd uit ieders lijf en leden gedanst, gezongen en gegild.
De Sint had die avond voor velen een fijn cadeau gebracht waarbij ieder aanwezig een fijne nachtrust tegemoet ging en zoet zou dromen over een onvergetelijke avond Seal.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/seal-05-12-2012/

Organisatie:  Gracia Live

Klein maar fijn. Het sloeg op alles op die ijzige winteravond in De Kreun in Kortrijk waar Lower Dens ook nog eens het licht uitdeed . Om de flikkerende - vooral zwartwitte  -  beelden te laten samensmelten met de donkere klanken die het viertal uit Baltimore sober maar kordaat voortbracht.
Klein maar fijn dus, de club van De Kreun. Klein maar fijn ook het aantal hoorlustigen (amper een  dertigtal) die naar Kortrijk afgezakt waren. Klein maar fijn ook die Jana Hunter, de muze en motor achter Lower Dens. Het was een warme gig, al blijft het donkere muziek die soms intellectueel lijkt, maar snel beklijft.

Klein maar fijn ook de samenwerking tussen support act en hoofdband. Novo Line, een man achter een grote metalen tafel met draden en toestellen,  opende evenzeer met flitsende projecties en een repetitieve, sample opbouwende sound. Ze kennen elkaar van uit Baltimore en touren nu samen. Samen is wel het woord, want Jana Hunter bedient de projecties van Novo Line en vice versa.

Zonder veel blabla ervoor, ertussen of erna zette Lower Dens erna de eigen set in gang. Ze bestaan pas twee jaar, maar hebben (na ‘Twin-Hand Movement’) met ‘Nootropics’ al hun tweede album op de nichemarkt.
Het viertal stond vorige zomer nog in een oververhitte tent op Pukkelpop voor moegedronken festivalgangers. Ja, voor meer volk, maar met veel minder intimiteit, wat in De Kreun net de slag- en slaagkracht van de hele gig zou blijken.
La Hunter (zang en gitaar) begon met brilletje, helemaal aan de uithoek van het kwartet, op de tippen van haar voeten staand om deftig in de micro te kunnen zingen. Gene zever bij Texaanse, ook niet toen na drie nummers de bril verdween. Het oogcontact met de bandleden was primordiaal bij elke opstart en daarna gingen de vier elke hun eigen heelal in.
Puur en schoon, een soort zweverige poëzie op klanken, onderbouwd met bij momenten sobere en op andere stukken stevige onderbouw, met het alom geprezen  “Brains” als ‘earcatcher’.

Gewoon muziek op het bot versneden. Perfect wat een kille decemberavond nodig had. Vergelijken met XX, Deerhunter of andere Beachhouses, daar wagen we ons niet aan. Het was gewoon Lower Dens.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lower-dens-5-12-2012/

Organisatie: Kreun, Kortrijk

Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek. 

We keken er naar uit om het Californische Local Natives  opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en  pittig gedreven aanpak.

Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en  maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal.  En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn  siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met  twee  nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige  maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals. 
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen!  We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.

Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de  koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .

Organisatie : Botanique, Brussel