“This City Is dead”, weerklinkt het in een nummer van London Bullet, een punkband uit Deinze. Het nummer is dik anderhalf jaar uit en het lijkt alsof het stadsbestuur sindsdien in actie geschoten is. Plots wordt de legendarische concertzaal De Brielpoort (The Clash, Sonic Youth, Ramones, AC/DC, Blur,…) opnieuw gebruikt voor optredens. Na geslaagde passages van Status Quo en Motörhead was het nu de beurt aan de peetvaders van de Celtic punk, de Dropkick Murphys.

Streetpunkers The Agitators mochten de aftrap geven. De voetbalmetafoor staat hier niet toevallig. Ze hadden songs als “4 Minutes” over de overwinning van De Rode Duivels tegen Nederland in ’85, maar ook R Antwerp FC, The Great Old, is een grote inspiratiebron. Bovendien werden de refreinen meegescandeerd met gebalde vuist door de fans op de eerste rijen, alsof ze een voetbalploeg stonden aan te moedigen.
De Britse invloed konden ze moeilijk verbergen. Het zat ‘m niet enkel in de muziek (invloeden: Sham 69, Cockney Rejects, Cock Sparrer,…) maar ook in de klederdracht, allemaal waren ze keurig uitgedost in een Fred Perry polo.
Je merkte wel dat dit niet de band’s natuurlijke habitat was, en als een zaal als De Brielpoort halfleeg is, gaat het geluid als snel tegen zitten. Ondanks alles deden The Agitators het voortreffelijk en betrapten we onszelf tegen het einde toe ook op het meezingen van de refreinen, mét gebalde vuist. “Oi! Oi! Oi!” Antwerp eerste klas.

Frank Turner is big in thuisland Engeland. Vorig jaar verkocht hij nog de Wembley Arena uit (dus niet het stadion, maar de aangrenzende zaal, waar toch ook een dikke dertienduizend man in kan).  Begeleid door The Sleeping Souls begon hij met “If I Ever Stray” en het zat meteen goed. Het werkt natuurlijk ook dat Frank Turner zo’n aimabele gast is. Hij straalt iets uit wat ook Brian Fallon (The Gaslight Anthem) heeft en Joe Strummer had: U en ik verschillen in wezen niks van elkaar. Ook al ben ik het die hier staat, het kon even goed uw buur, beste vriend of jijzelf geweest zijn.
De twee sterkste nummers waren “Photosynthesis” (“I won’t sit down, I won’t shut up and most of all I will not grow up) en het “I Still Believe”, dat staat voor alles waarin hij gelooft, naar eigen zeggen: The Beatles, The Stones, Black Flag, The Ramones, gitaren, drums en poëzie.

Voor iedereen die het nog niet wist: ondanks de kilts met tartanmotief, de shamrock in hun logo, de banjo’s en de occasionele doedelzakken, komen Dropkick Murphys niet uit Ierland of Schotland, maar uit Boston, Amerika.
Ieren of niet, sfeer met zich meebrengen doen ze wel. “The Boys are back and they’re looking for trouble”  klonk het in hun opener, dat het publiek in opgejaagd wild transformeerde, waarbij liters bier verloren gingen en ongeveer evenveel zweet de poriën verliet (“who needs going to the gym when you can go to The Murphys?!”). We kregen om de haverklap een crowdsurfer over onze hoofden heen. Waarvan sommigen in kilt, voor de gelegenheid mét onderbroek. Oef.
De wet van The Murphys met als formule: een beetje Pogues en een flinke scheut punk, werkt! En dat doet het al 17 jaar en 8 albums lang. De setlist teerde overigens vooral op materiaal uit het achtste album ‘Signed and Sealed in Blood’, dat eerder dit jaar uitkwam. Wat niet wil zeggen dat de fans de teksten nog niet kenden. Integendeel, ieder nummer werd gretig meegezongen, alsof het hun lijfliederen betrof.
Na zo goed als ieder nummer werd er trouwens “Let’s go Murphys” gescandeerd, alweer waanden we ons in een voetbalstadion.
“Johnny, I Hardly Knew Ya”, een herwerking van Clash nummer “English Civil War” en de indrukwekkende karaokeversie van “Shipping Up To Boston” (wat je letterlijk mag nemen, zanger Al Barr zong geen woord!) waren de hoogtepunten van de reguliere set.
De bisronde werd een nog groter spektakel: alle vrouwen werden op het podium gevraagd voor “Kiss Me, I’m Shitfaced”, tot ergernis en jaloezie van vele mannen die ook het podiumbeest wilden uithangen. Het is eens iets anders, dat de vrouw bevoordeeld wordt in deze patriarchale maatschappij. Frank Turner nam de lead voor zijn rekening tijdens de laatste nummers, waaronder een cover van AC/DC klassieker “TNT”, waarbij vooral bleek dat Turner een steengoede zanger is.

“After all, who would’ve thought, something as simple as rock’n roll would save us all?”, klonk het in “I Still Believe” van diezelfde Frank Turner. Beter kunnen wij de avond niet omschrijven, en dat op de vooravond van gedichtendag.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-agitators-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/frank-turner-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dropkick-murphys-30-01-2013/

Organisatie: Heartbreaktunes

Hij maakt platen om op te treden, liet hij zich onlangs ontvallen. Twee jaar voor zijn pensioengerechtigde leeftijd en nog minder dan twee na zijn laatste ‘Arno Brusseld’ is het weer van dat. Zijn cd ‘Future Vintage’ ligt er, Arno zelf staat er weer. Of het is wennen of het is nostalgie of het is dat zijn laatste schijfje wat doordeweekser is, maar het waren vooral zijn oudjes die het concert droegen.

Oudjes op en veel ‘bijna-oudjes’ voor het podium. Het gevolg was dat de vlam in de Kortrijkse Kreun niet in Bengaals vuurwerk ontstak. Het was nochtans een West-Vlaams thuispubliek (het eerste in zijn tour) voor de uitgeweken Oostendenaar, maar de volledige betovering beet maar toe bij zijn TC Matic-werk en enkele andere oude krakers.
Met de deur in huis viel hij binnen: ‘Content dat iedereen betaald heeft’ waarna hij opende met “We want more” en “Je suis fantastique”. Qua titel inhoudelijk allebei toepasselijk- zo zo achteraf blijken - , maar het was wat lauwtjes opwarmen waarna hij met een strak “Que Pasa” voor het eerst wat goud van oud opdiepte.
Arno is echter nog altijd een podiumaddict en de bühne blijft zijn terrarium. Vocaal belichaamt hij de schrapende passie en de absurdistische vertelsels die hij ertussen duwde kregen heel de zaal stil, wat niet van alle (soms ook intiemere) nummers kon gezegd worden. De tooghangers achteraan hadden soms - jammer genoeg - meer oor naar elkaars verhalen dan naar sterke en bij momenten melancholische ogenblikken à la “Lola” en “Dis pas ça à ma femme”.
Zijn tussenschuivers waren echter hilarisch surrealistisch. Over de tetten van zijn mémé waarmee ze een boer van zijn ‘pèrd’ kon slaan (“Lola”), zijn bijna-schoondochter, de coiffeuses van Abba, de soldenvibrator die fantastisch werkt als mixer voor ‘mousse de chocolat’, knipogende ‘mussels’ (“Comme à Ostende”), Johnny ‘Vacances’ Holiday en de lippen met twee merguezen, …
‘Future Vintage’ – een zalige titel trouwens – kon moeilijk op tegen de woordelijke zever en de muzikale traditie in het lijf van ons (inter)nationale rockembleem. En dat moet ook Hij geweten hebben, want hij mixte zijn set niet met een mousse-de-chocolat-vibrator zomaar ineen. Zijn kapstok hing vol haken uit de tijd, eindigend met “O La la La” en “Putain Putain” en bissend met “Vive ma liberté” en het cimbalencircusnummer “Bathroom Singer”.

Hij had zich helemaal ‘gesmeten’, zijn publiek niet echt, al was het achter alles meer dan genietbaar. ‘Ik ben oud geboren en zal jong sterven’, zei Arno ooit. Wij hopen dat hij muzikaal niet te jong meer wordt. Geef ons maar goud van oud, al is die oude op een podium  nog altijd wel puur goud. Samen met de onvermijdelijke Serge Feys natuurlijk.

Setlist: 1. We Want More 2. Fantastique 3. Que Pasa? 4.  Elle pense quand elle danse  5. I Don’t Believe 6. Ratata 7. Ca plane pour nous 8. Lola 9. Die Lie 10. Je veux nager  11. The Parrot Brigade 12. Dis pas ça à ma femme 13. Quand les bonbons parlent  14. Black Dog Day 15. Comme à Ostende  16. Hot Head  17. Les yeux de ma mère  18. Show Of Live 19. With You  20. O La la La  21. Putain Putain  22. Vive ma liberté  23. Bathroom Singer

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Wie is Conor Oberst ? Het is een sing/songwriter, een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist. Hij is de leader van Bright Eyes, een groep in wisselende groepsbezetting, in 1998 opgericht, en waarvoor hij 11 albums heeft uitgebracht. Hij werkt niet alleen mee aan verschillende projecten (Desaparecidos, The Mystic Valley Band, Monsters Of Folk, etc.), maar heeft ook een solocarrière. En het is in zijn eentje dat hij opnieuw naar Brussel kwam, een bezoekje brengen aan zijn trouw publiek, dat hij - ondanks zijn relatieve anonimiteit (althans binnen Europa) – wist te veroveren, onder andere dankzij zijn prachtige album ‘I’m Wide Awake, It’s Morning’ , in 2005 uitgebracht. En ondanks zijn relatieve onbekendheid was het concert van het kleine Amerikaanse genie van die indiefolkende stijl al geruime tijd uitverkocht…

De 33-jarige Amerikaan van Omaha City (geboren op 15 februari 1980) stelt ons een rijkelijk, diepgaand repertoire voor. Hij zit meestal neer en een akoestische gitaar vergezelt hem. Hij wordt ondersteund door twee assistenten, Ben Brodin en Simy Stone, die de viool, xylofoon, elektrische gitaar of piano voor hun rekening nemen en op die manier meer kracht geven aan de composities. We krijgen de mooiste parels uit zijn repertoire te horen; in het bijzonder “At the Bottom of Everything”, “Classic Cars” en het zeer ontroerende “First Day of My Life”. Aangezien hij zijn inspiratie haalt uit de traditionele folk, slaagt Conor erin om de kwaliteit van zijn uitzonderlijke stem in de verf te zetten. In aandoenlijke eenvoud keert hij terug naar de wortels van de folk, namelijk die van de grootste Amerikaanse songwriters (Léonard Cohen, Daniel Johnston, Townes Van Zandt, Elliott Smith, etc.).
De set kan oppervlakkig, een beetje monotoon en misschien zelfs stijf lijken, maar de interpretatie van de artiest uit de VS bezit dat beetje meer dat het verschil maakt. En dat is ruim voldoende om gecharmeerd te geraken. Hoe kan je inderdaad weerstaan aan klassiekers zoals “Lua”, dat als bisnummer wordt gebracht, als er zoveel intensiteit in zit. Je zou voor minder over je hele lichaam rillingen krijgen.

Alvorens terug te keren naar zijn vele gemeenschappelijke avonturen, heeft Conor Oberst ons een optreden bezorgd dat zowel mooi als intimistisch was, en dat evengoed in uw living of salon had kunnen plaatsvinden, bij een gezellig plekje aan het haardvuur…

Alexandre Ameloot – vertaling Marilien Bultinck

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Na een jaar afwezigheid kwam The Script nog eens naar België. Vorst Nationaal zal het geweten hebben achterna, ook al was het niet uitverkocht.
Het voorprogramma werd verzorgd door The Original Rude Boys, uit Dublin, Ierland. Een 5-tal dat een mengeling brengt van Keltische hiphop-rock. De ukelele gaf het Ierse gevoel nog meer door die typische sound. Na een tijdje werd  het ietwat monotoon, maar ze waren wel een fijne  opwarmer. En ze brachten hun publiek in de sfeer voor The Script: bij hun laatste nummer vroegen ze wie er een gsm bij zich had, en ze konden deze klaar houden voor het 1^e nummer van The Script. Een ‘traditionele groepsfoto’ met het publiek werd genomen. Toffe gasten …

The Script, doorgebroken in 2008 met hits als “Break even” en “The man who can’t be moved” staat voor een mix van sterk drumwerk ( Glen Power ), uitwaaiende gitaren ( Mark Sheehan ) & de Keltische soulstem van Danny O’Donohue. Typische radiotunes met een combinatie van soul, hiphop en onvervalste pop. Je waant je in het era van Top of the pops. Het 3^e album, ‘#3’, kwam amper aan bod, maar het waren wel de sterkste nummers dat ze eruit selecteerden . Wat de setlist zeer uitgebalanceerd maakte, en eigenlijk een soort ‘best of’ was. De symbiose van een zeer effectief podium,  3 lichtpilaren en een reuzenscherm met sterk camerawerk van de PA, evenals de  chemische interactie met het publiek maakte dit een zeer geslaagde live gig.

Het Ierse trio, ook uit Dublin, was vanavond een 5-tal. De boysband werd versterkt door een extra keyboard en gitarist. Zo kreeg gitarist Mark Sheehan wat extra volume en ook meer ruimte om z’n ding te doen. Want Mark neemt toch een deel van de vocals op zich, en kon zich zo meer uitleven. Typisch The Script: waar een andere band z’n extra back-ups ‘wegmoffelt’ of ‘onderbelicht’ , werden deze jongens uitvoerig bij de band betrokken.
De zaal ontplofte meteen toen de band opkwam en Danny al na 30 seconden tussen de gillende massa stond. “Good ol’ days” is een ideale opener. Op een gedreven ritme met uitstekend drumwerk van Glen en de rapteksten heb je het publiek direct mee. En daar waar Danny soms tekortschoot, zingen terwijl je hemd van je lijf gescheurd wordt, lijkt me niet evident, sprong Mark bij. De performer in Danny kwam boven toen enkele fans het refrein van “ We Cry” uit volle borst mochten meezingen. Een eerste hit volgde al met “Break even”. Zeer sterk drum- en gitaarwerk duwden hier de stem van Danny bijna weg, nog een reden om te stoppen met roken Danny.
Voor “Science & Faith” en de hit “ The man who can’t be moved”  nam Danny zelf ook het keyboard voor zich. Wat extra coördinatie vergde voor Danny, aangezien hij graag met de armen zwaait om de menigte mee te krijgen. Hij liet ook z’n appreciatie blijken voor het publiek door te verwijzen naar daar waar het voor hen begon, een klein zaaltje in Brussel, voor een paar honderd man, en nu een Vorst Nationaal kan vullen. Mark leidde dan  “ If you could see me now” in, een ode aan z’n beide overleden ouders en de overleden vader van Danny. Opvallend was dat het grote videoscherm werd ‘omgetuned’ naar 3 machtige lichtpilaren en zo de song toch iets macaber kreeg. “ Before the worst” doet me wat terugdenken aan de jonge Eminem. Opnieuw een mooie chemie tussen de leadzanger ( aan keyboards ) en de gitarist. Bepaalde arrangementen van “ If you ever come back” doen me sterk denken aan die ander band uit Dublin, U2. Het gitaarwerk op de achtergrond heeft veel weg van “City of blinding lights”. Een voordeel als je een extra gitarist op het podium staan hebt. Het samenspel van de 3 lichtpilaren en het videoscherm gaven je het gevoel in New York te zitten.
De videowall werd ingeschakeld om ook de traditionele ‘groepsfoto’ te maken. Iedereen mocht/moest gek doen, maar de met 2 handen gevormde hartjes vulden het grote scherm.
De extra opgetrommelde keyboard player was jarig en werd ondertussen ook in de bloemetjes gezet en mocht een Corona ad fundum soldaat maken.
“We’ve got a few people who wanna say hello to you”,” we’re gonna sing a song if you don’t mind”. Hilarisch en tegelijk briljant. Dit wordt waarschijnlijk een hit bij de fans die er bij waren. Voor “Nothing” had Danny een gsm gevraagd en een nummer van een ex-vriendje klaar te zetten. Hij zong het volledige lied met die gsm aan. Arme jongen.
4 gitaristen op het podium! Zelfs drummer Glen nam de gitaar erbij voor de prachtige ballade “ I’m yours”. Heerlijk rustpunt. Kleine detailkritiek: bij het inzetten van “6 degrees of separation” vroeg Danny om iets meer gitaarvolume aan de PA, maar de fluittoon liet de start van het lied een beetje de mist ingaan. Ook moesten Danny & Marc alle zeilen bijzetten om boven de joelende menigte uit komen. Afsluiter van dienst was “For the first time”. Een geluk dat dit een meezinger is, want Danny z’n stem was bijna op.
Om de zaal helemaal plat te branden kregen we als extra’s: “You won’t feel a thing” en “Hall of fame”. Dat Mark Sheehan een vakman is, wisten we al. Maar wat een performance bij de opening van “You won’t feel a thing”, begeleid door een prachtige lichtshow. En, hoe krijg je een laaiende menigte helemaal zot? Danny verscheen ineens naast de PA, en wurmde zichzelf dan door de laaiende menigte! Hoe hij dat heelhuids klaargespeeld heeft, is me nog steeds een raadsel. Jammer dat door het trek- en duwwerk tamelijk veel van Danny’s stem verloren ging. En “Hall of fame”, ik vraag me nog steeds af wat de inbreng is van Will.i.am, behalve dan enkele yeah’s? Mark vervangt de ster probleemloos en dit lied is zonder twijfel de volgende hit.

The Script is een live band, en blijft groeien. De volgende plaat gaat er bij de fans in als zoete broodjes. Wie nog twijfelt de volgende keer, koop dat ticket en kom uzelf overtuigen. You won’t regret !!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-1-26-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-2-26-01-2013/
Organisatie: Live Nation