De kans is groot dat u van deze Liverpoolse band nog maar weinig of niet gehoord heeft. Begonnen als doom-metal groep gooide Anathema in 1999 het roer volledig om en richtte zich met het album ‘Judgement’ op een soort gelaagde hedendaagse prog rock ergens tussen Pink Floyd, Archive, Porcupine Three en Dream Theater. Niet bepaald het meeste sexy genre, en zeker niet in Engeland, waar de pers altijd naar de nieuwe Arctic Monkeys zit te zoeken.
Anathema wordt ook nu nog vakkundig doodgezwegen door de Britse pers maar stilaan werd met de jaren een trouw publiek opgebouwd en liepen de concertzalen vol voor wat steevast kanjers van concerten van meer dan twee uren zouden worden.
Ook Frankrijk heeft een zwak voor Anathema, getuige het uiterst enthousiaste publiek. Te enthousiast, zo bleek. Fransen weten immers niet wanneer ze moeten juichen en wanneer ze hun klep moeten houden. Het handgeklap tijdens de meer intieme passages was bij momenten ontzettend irritant en het gejoel midden in de songs was ferm storend. Iemand moet die mensen eens dringend uitleggen wat het verschil is tussen een tempowisseling en het slot van een song. Al moet gezegd worden dat het een beetje de schuld was van de gitarist die het ook op de meest ongepaste momenten nodig achtte het publiek op te jutten.
Hoewel ze al 13 albums op hun rekening hebben, concentreerden ze zich vanavond op hun beste vier werkjes ‘Judgement’, ‘A natural Disaster’, ‘We’re here because we’re here’ en ‘Weather Systems’. Met het openingsduo “Untouchable” (parts 1 en 2) uit het imposante en prachtige nieuwe album ‘Weather Systems’ was meteen duidelijk dat dit een onvergetelijk concert zou worden. De sound zat perfect, de stemmen van Daniel Cavanagh en Lee Helen Douglas klonken uiterst helder en de muzikale kunde van de band was van een zeldzame pracht. In de intro van het overigens bloedmooie ”Emotional Winter” kwamen de Pink Floyd geesten heel dichtbij, we waanden ons midden in ‘Wish you were here’, en dat is uiteraard als compliment bedoeld.
Dat de band het metal verleden nog niet helemaal van zich heeft afgeschud was te merken met enkele heerlijke stevige uitspattingen, onder meer in “A simple mistake” en “Closer”.
Voor de rest was het genieten van de harmonieuze schoonheid van songs als “Thin Air”, “Everything” en “Wings of God” die stuk voor stuk melodieuze intimiteit en krachtige rock in zich droegen en gespeeld werden met evenveel gevoel als muzikale perfectie.
“The Storm before the Calm”, nog zo een geweldige gelaagde song uit ‘Weather System’, was zonder meer een hoogtepunt, het waren tien magische minuten waarin de Fransen omwille van de verrassende tempowisselingen weer zo een drie songs meenden te herkennen. Hierop haalde Anathema nog zo een parel uit hun mouw, “The Beginning and the End” was van een bovennatuurlijke schoonheid.
De reguliere speeltijd werd afgesloten met publiekslieveling “Flying” waarin een mondje mocht worden meegezongen, de song eindigde met een crème van een gitaarsolo die geleidelijk aan subliem wegdeemsterde tot de band achter de coulissen verdween.
Uiteraard moest zo een spectaculaire prestatie (we waren inmiddels al twee uren verder) vervolgd worden met verlengingen met daarin de nodige hoogstandjes, wat dan ook het geval was. In de bisronde werd nog even dieper in het (metal)verleden gegraven met een krachtig “Empty” en “Fragile Dreams”, dit tussenin alweer knappe symfonische pronkstukken “Internal Landscapes” en “One last goobye”.
Een indrukwekkend concert van maar liefst twee en een half uur met 21 songs om duimen en vingers van af te likken (de setlist om van te likkebaarden vind je terug op http://www.setlist.fm ). Anathema is een groep met pure klasse en een indrukwekkende muzikale bagage.
We hebben trouwens ook nog een pluim over voor het voortreffelijke voorprogramma Astra, een spacerock groep die met de teletijdmachine meer dan 30 jaar terugkeerde naar de oorspronkelijke progrock van bands als Jethro Tull en Yes (en dan bedoelen we niet de plastieken Yes van in de jaren tachtig die u kent van het gedrocht “Owner of a lonely heart”). De seventies dropen er af, niet alleen van hun uiterlijk (check de lange haren en wijde broekspijpen) maar ook van de songs die moeiteloos de 10 minuten grens overschreden en de solo’s die ons rond de oren vlogen. Je moet natuurlijk liefhebber zijn, maar wij konden dit wel smaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-31-10-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Six Organs of Admittance is het muzikale project van gitarist Ben Chasny. Hij brengt verknipte folk met invloeden uit de psychedelica, americana en stonerrock. Vaak treedt hij in zijn eentje op, maar op zijn huidige tour brengt hij telkens zijn begeleidingsband mee, die ook meespeelt op zijn nieuwste plaat ‘Ascent’.
Chasny bleek een enorm verlegen man te zijn op het podium. Al stotterend en met het charisma van een lavabo bedankte hij het publiek dat het zo talrijk was komen opdagen. Maar goed, uiteindelijk is het wel de muziek die telt. Helaas was die vaak te eentonig, waardoor de band geen hele set kon blijven boeien.
De opener klonk zeer vaag en psychedelisch tot een splijtende gitaarrif het heft in handen nam. Wat volgde was een oorverdovend adrenalineshot van jewelste, waarvan je trommelvliezen spontaan gingen trillen. Een vette baslijn, een drummer die tot het uiterste ging en Chasny die de meest freaky geluiden uit zijn gitaar kreeg. Een trucje dat helaas snel ging vervelen naarmate de set vorderde. Telkens kregen we een eenvoudige ritmesectie van bas en drum te horen waarover Chasny dan zat te soleren. Een begenadigd gitarist is hij zeker en vast, maar het zou beter zijn mocht hij zijn kunde ook kunnen etaleren in goede songs.
Nu kregen we een mooie verpakking voorgeschoteld, die ons eerst reikhalzend liet uitkijken naar meer. Halfweg moesten we echter constateren dat we een lege doos toegeworpen kregen. Na 45 minuten hielden ze het voor bekeken al keerde Chasny op zijn eentje nog eens terug om akoestisch twee bisnummers te brengen. Een verademing na al dat gitaargeweld.
Goede muzikanten, maken nog geen goed optreden. Eerst klonk de sound van de band nog spannend en opwindend, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Wat meer afwisseling had het optreden zeker goed gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/six-organs-of-admittance-30-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een slabbakkende economie, vallende bladeren en een jonge generatie die graag thuis aan de haard keuvelt met vader en moeder. Het moet een ideale tijdsgeest zijn voor singer songwriters die een zekere ‘authenticiteit’ uitstralen. Hoe verklaar je anders een maandenlang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique voor The Tallest Man On Earth, een jongeman die met zijn vrouw een paardenfokkerij runt ergens in het hoge noorden van Zweden en in onze contreien nauwelijks airplay geniet op de radio?
De technologische ontwikkelingen spelen hier uiteraard geen onbelangrijke rol. En het is alvast bemoedigend dat ook in de huidige ‘download cultuur’ de beste artiesten nog steeds komen boven drijven. Want tot deze categorie mag Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, zich na zijn pakkende performance wel degelijk rekenen!
Ondanks zijn relatief jonge repertoire (in 2012 kwam het derde album ‘There’s No Leaving Now’ uit) sleept The Tallest Man On Earth al een karrenvracht aan ambachtelijke nummers met zich mee die in de traditie van Bob Dylan volstrekt tijdloos klinken. Dit volstond ruimschoots om bijna anderhalf uur lang de sterren van de hemel te zingen zonder zich te bezondigen aan grootspraak of grootse gebaren.
Het op luid herkenningsapplaus onthaalde “Love Is All” aan het begin van de set klonk reeds als een (te) vroeg gekomen hoogtepunt, maar deze taaie, gepassioneerde man uit het noorden zou dit niveau met parels als “Wind And Walls”, “King Of Spain” en “The Gardener” nog verschillende keren moeiteloos te weten evenaren. Inspiratie leek vooral te komen aangewaaid vanuit het Westen, inclusief een eerbetoon aan Americana boegbeeld Jason Molina.
Tijdens het afsluitend bisnummer “The Dreamer” solo aan de piano liepen de emoties in het publiek nogmaals hoog op. Een memorabel concert van een grote meneer!
Pics homepag: Bart Vander Sanden – http://www.indiestyle.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Crime and The City Solution is, net als The Bad Seeds, in de jaren tachtig ontsproten uit de assen van The Birthday Party. De band heeft evenwel niet zo een succesvolle carrière als Nick Cave kunnen uit de grond stampen en is min of meer altijd in de underground gebleven tot ze er in het begin van de jaren negentig de brui aan gaven.
Zanger Simon Bonney vond de tijd rijp om er na meer dan 20 jaar samen met violiste en tevens echtgenote Bronwyn Adams een vervolg achter te zetten. Een nieuwe compilatie cd is pas op de wereld losgelaten (vreemd genoeg werden hierbij de eerste twee fantastische platen over het hoofd gezien) en eind dit jaar zit er een kersvers album ‘American Twilight’ aan te komen.
Naast het koppel en tweede gitarist Alexander Hacke zitten er geen originele groepsleden meer in de band, maar Bonney heeft in de plaats wel heel proper volk meegebracht, onder andere Dave Eugene Edwards (Woven Hand, Sixteen Horsepower) en Jim White (Dirty Three).
Dat een man als Dave Eugene Edwards zich als een visje in het water voelt bij die grillige Australische woestijnrock is niet te verwonderen. De spirit, de bezetenheid en de onderhuidse dreiging van Crime and The City Solution is ook terug te vinden in het werk van Woven Hand, Edwards weet zich bijgevolg gretig in te leven in de grimmige songs van zijn tijdelijke bondgenoten. Naast Edwards laat ook keyboardspeler Matthew Smith de songs sluimeren en nagloeien via enkele orgelpartijen die het meest donkere van The Doors naar boven brengen.
De bezwerende sound van weleer is op vandaag nog steeds de belangrijkste factor in de muziek van Crime & The City Solution, zo blijkt. Ook de nieuwe songs klinken bezeten en creëren een broeierige sfeer.
In tegenstelling tot de pas uitgebrachte compilatie laat men deze keer die eerste twee platen niet links liggen en krijgen we tot onze grote opluchting twee van die knarsende en sublieme oude songs, “Rose Blue” en “Six Bells Chime”, meteen twee absolute hoogtepunten van de avond.
Ook “All must be love “ en vooral een verslavend “One every train” zijn gedreven en spannend. Het uiterst fijne album ‘Paradise Discotheque’ wordt eveneens niet onberoerd gelaten met “The Last Dictator” en een scherp “I have the gun”. De band sluit op een schitterende manier af met het gloednieuwe uitmuntende “American Twilight”, de song werkt zichzelf sluimerend naar een verzengende climax toe en ontpopt zich zo tot een klassieker in wording.
Dit is nog maar eens zo een terechte reünie van een zwaar onderschatte band die veel te vroeg de handdoek in de ring had gesmeten. Na de prestatie van vanavond kijken wij reikhalzend uit naar die nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crime-the-city-solution-29-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille
De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).
Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.
Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.
Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang
Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever
Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?
Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)
Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.
Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.
De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Gaslight Anthem - Rock’n’Roll Pur sang …
Blood Red Shoes en The Gaslight Anthem
Ancienne Belgique
Brussel
Wat een wervelend avondje hadden we hier ... Blood Red Shoes samen met The Gaslight Anthem: dynamiek , pit , vitaliteit en gedrevenheid . Oké , let’s start met de Blood Red Shoes, die eigenlijk op zich een AB kunnen vullen . Ze zijn voor een reeks concerten op tour met The Gaslight Anthem. Het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter kunnen als geen ander met z’n twee perfect beheerst rockmuziek brengen. Standvastigheid dus, en ze staan garant voor opwinding. Een treffend en stevig samenspel; al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend. Ze speelden weliswaar een korte furieuze lijst van “Keeping it close” , “Don’t ask”, “Lost kids” , “This is not for you” , “Light it up” , “Cold” en “I wish I was someone better”. Een Laura-May in beste doen en bij de pinken en een Steven die gebruikelijk de fans weet aan te porren . Al meteen raak , vuurwerk en een pak zwetende lichamen …
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein . ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft een eigen identiteit , beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.
Fel en pittig klinkt het altijd wel, maar met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Er werd gretig geput uit Tthe ‘59 sound” en het onlangs verschenen ‘Handwritten’. ‘American slang’ werd opvallend links gelaten . Het eerste half uur was de wind in de zeilen en snelde men over de highway met songs als “Mae” , “Cassanova baby”, “Old White Lincoln”, “’59 sound” en de huidige single “45”. Het publiek droeg z’n band op handen en de refreinen werden luidkeels meegezongen . Het kwintet , tattoes van kop tot teen, genoot van de warme respons.
Passie en vuur was er zeer zeker op dat moment , maar dan knetterde het minder en sprongen de vonken er wat minder af; de vaart nam af , en de klemtoon kwam op het broeierige, vaardige materiaal, van “Handwritten”, “Howl” , “Johnny” en noem maar op, zondermeer een reeks songs waarvan het publiek hield.
Bright Eyes werd hier vernoemd, want net als Conor Oberst doen de heren van Gaslight Anthem hun eigen ding, zonder zich al te veel critics aan te trekken. Na een rondje ‘goed vertrouwd’ en ‘geen bijzonderheden’, ging het er uptempo en snedig aan toe met “Too much blood” en “Great expectations”.
Een stevige bisronde werd geserveerd , meteen een handvol splijtbommen als “Our father’s son” - nog maar weinig gespeeld , het opbouwend felle “Here comes my man” en “American slang” , het intense “Film noir” en een gebalde “Backseats” om de set te besluiten, waarbij de vrouwen vooraan op de schouders getorst werden . Mooi om op die manier hun lievelingen van dichtbij te kunnen benaderen …
Rocken kunnen ze als de beesten … goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen. Toegegeven, iets minder beklijvend en zweterig als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
Katie Melua is net getrouwd, heeft net een nieuw album uit en is op tournee op het Europese vasteland. Het gaat haar voor de wind. Zaterdag 20 oktober landde ze in Vorst Nationaal en uw reporter was er bij.
De parterre is voor de gelegenheid volgezet met stoelen. Een ongewoon zicht voor wie al eens een rockconcert meepikt in Vorst. Ook het podium valt eerder klein uit maar dat heeft alles te maken met het feit dat Katie haar set moederziel alleen inzet. ‘Me and my guitar’, zeg maar. Haar sound is breekbaar maar de zaal is muisstil en luistert.
Na een viertal nummers én het voorstellen van het ‘Secret Symphony String Quartet’ opent het doek en zie… Daar zit een volledige band. En met het invallen van de volledige band rijst ook meteen het probleem van de avond. De balans valt ongelooflijk tegen. Melua’s stem, is te hard, maar toch vaak onverstaanbaar, de contrabas klinkt dunnetjes en nog nauwelijks hoorbaar als de rest van de band invalt …
Ook de feel is er niet helemaal. Melua schrijft leuke songs die blijven hangen, daar niet van. Helaas doet de band haar geen eer aan. De Jazz is net niet helemaal Jazz, de Blues net niet bluesy genoeg en de funk al helemaal niet funky. Slechte muzikanten? Helemaal niet; geen foutje te bespeuren, maar er ontbreekt iets. Mevrouw Melua vermeldt dat het over muzikanten gaat waarmee ze net samen speelt en misschien wringt daar het schoentje. Niet of niet genoeg op elkaar ingespeeld zijn, kan dodelijk zijn. Naarmate de avond vordert, wordt het beter, maar helemaal goed komt het toch niet.
Het licht in de duiternis zelf is Melua zelf. Rustig, zelfzeker en goedgeluimd staat ze op het podium. Haar bindteksten zijn ‘to the point’ en nooit te lang. Geen enkele keer valt ze te betrappen op een valse noot.
Technisch is hier helemaal niks op aan te merken. helaas is het allemaal net te statisch om het een boeiende show te vinden, en dat kan zelfs een betrekkelijk goeie versie van “Nine Million Bicycles” niet goedmaken
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/katie-melua-20-10-2012/
Organisatie: Live Nation
Al sinds haar oprichting bijna 10 jaar geleden kleeft aan Dirty Projectors een ietwat moeilijk, tegendraads imago. Muziek van een jong stelletje ‘artschool students’ uit New York waarmee je zowel hippe muzikale vrienden kan maken als je schoonmoeder op de kast kan jagen.
… Maar met een veelgeprezen nieuw album onder arm klonk Dirty Projectors die avond opvallend toegankelijker dan verwacht. Met meer melodieuze psychedelica van The Beatles en studentikoze popgevoeligheid van Belle & Sebastian, zonder de grilligheid van pakweg Scott Walker volledig uit het oog te verliezen.
Met opener “Swing Lo Magellan” uit de gelijknamige nieuwe plaat demonstreerde de zeskoppige band (3 jongens en 3 meisjes) uit Brooklyn meteen hun goede wil. Een perfecte popsong met veel vakkundigheid gebracht, eentje die zeker niet misstaan zou hebben tussen het beste van wat Pavement ons naliet. Het met rollende hiphop beat ingezette “Gun Has No Trigger” leek dan weer op maat geschreven van de betreurde Amy Winehouse.
Niet dat het allemaal hapklare brokken waren, maar zijn het ook niet de beste biefstukken waarop al eens gekauwd moet worden? Om het Björk universum te bereiken waarin “See What She Seeing” zich ontvouwde had je best enkele voorgezette opleidingen op je cv staan. En wie zich in Vlaanderen graag laaft aan de belegen meisjesfolk van Laïs moet zich tijdens “Just From Chevron” ongetwijfeld een bult geschrokken hebben aan de overstuurse samenzang en handclaps van de 3 meisjes in het gezelschap.
De échte hoogtepunten van de avond werden opgespaard tot de driekoppige bisronde.
“Dance For You” klonk als vintage Roxy Music, terwijl publieksfavoriet “Stillness Is The Move” de ABBox zowaar omtoverde tot een vette r&b party. “You’re My Love, And I Want You In My Live” zong frontman Dave Longstreth in afsluiter “Impregnable Question”. Dit bleek een ideale toespeling voor de gretigheid waarmee het publiek Dirty Projectors in haar hart gesloten had.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Silencio, het Franse duo, doet gedurende een half uur zijn naam alle eer aan. Laat de stilte boekdelen spreken is hun motto. Nu en dan hoor je een speld vallen in de Kreunzaal. Hun laatste album ‘When I’m Gone’ is een gracieus, mooi en mellow plaatje geworden. We laten ons gewillig meeglijden op een mix van pure schoonheid en helende en hartverwarmende soundscapes. Een muzikaal haardvuur vol melodisch semi-ambient akoestisch neoklassieke composities. Op de achtergrond dromerige visuals met een wazige vrouwelijke schoonheid die zich op het ene moment in het duinzand nestelt, om daarna via een golfbreker een toegang tot de zilte zee te verschaffen om er zich vervolgens volledig in onder te dompelen. Geniet mee van “Gone” uit hun recente album en dan weet je waar we het over hebben. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j6falpWO8k8#!
Bohren & Der Club of Gore staat sinds 1992 voor ‘deutsche Gründlichkeit’ in de vorm van voortreffelijke dark jazz of doom jazz. Hoewel de meeste bandleden een muzikaal hardcore verleden hebben (met bandnamen als Chronical Diarrhoea en 7 Inch Boots) is de muzikale weg die ze met Bohren inslaan mijlen ver van hun roots verwijderd. Ze geven ons tussen 1994 en 2011 zeven albums om vingers en duimen bij af te likken. Eén gepolijste parel lichten we eruit: ‘Dolores’ uit 2008 (uitgebracht zowel op het Belgische PIAS-label als het IPECAC-label van niemand minder dan Mike Patton, die een grote Bohren-fan blijkt te zijn). Een album dat je van begin tot einde doet wegdromen naar de donkere schoonheid van een zwoele zomernacht in een verlaten haven. Hoe toepasselijk kan dit zijn op een warme oktoberherfstdag in Kortrijk. Alle ingrediënten zijn aanwezig om ons een muzikaal oorgasme te bezorgen.
Een verduisterd podium met enkel spots boven de muzikanten en een overload aan dampend droogijs zorgt voor een mistig decor dat perfect de sfeer van de typische Bohren-sound visueel weergeeft. Een luid applaus wordt door de dichte mist richting podium gestuwd wanneer de heren rond 21h30 het donkere podium besluipen. Een beklijvend “Staub” zet meteen de toon van deze set. En dat de heren humor hebben, bewijst saxofonist/pianist/orgelspeler en boegbeeld Christoph Clöser door direct na het eerste nummer al een tien minuten durende pauze in te lassen wegens problemen met een geluidsbox om dan na twee minuten al terug te keren (er was niets aan de hand met de box = Duitse droge humor) voor een ingetogen “Unkerich” met als een kabbelende ondertoon een zalige mix van orgel, bas en drums en Clöser op de voorgrond in een glansrol op zijn altsaxofoon.
Tussen de songs blijkt Clöser ook een voortreffelijke stand-up comedian te zijn, die met zijn typische droge humor de lachers moeiteloos op zijn hand krijgt en telkens voor ontspanning zorgt bij zoveel spannende, intense nummers.
Wat voor een welkome afwisseling zorgt en gesmaakt wordt door het overgrote deel van het publiek. Er wordt verder nog meer gegrasduind in zowel “Dolores” (2008), “Black Earth”(2002) als “Beileid” (2011) en we worden overspoeld door magistrale golven van jazz noir die perfect zouden passen in een David Lynch movie.
Clöser speelt de pannen van het dak op zowel altsax, Fender Rhodes en piano en dit terwijl zijn partner in crime Morten Gass (Organ, Vocoder, 8-String Bass, Synthesizer, Mellotron) hem daar perfect in ondersteunt, samen met ritmesectie Thorsten Benning op drums en Robin Rodenberg op bas.
Na een hartverscheurend “Beileid” maant Clöser het publiek aan om na het volgende en tevens voorlaatste nummer van de set “Constant Fear” heel hard te applaudisseren zodat er zeker een bisnummer volgt. Hilariteit alom en geschaterlach vanuit het publiek bij deze droge opmerking. En er is dus nog tijd voor een bisnummer.
Met een prachtig “Midnight Walker” stuurt Bohren & Der Club of Gore ons de zwoele, donkere Kortrijkse herfstnacht in.
Een gedenkwaardig concert dat in ons muzikale geheugen voor eeuwig gegraveerd staat!
Set list Bohren & Der Club of Gore: [1] Staub [2] Unkerich [3] On Demon Wings [4] Zombies Never Die [5] Schwarze Biene [6] Still Am Tresen [7] Painless Steel [8] Grave Wisdom [9] Prowler [10] Beileid [11] Constant Fear // Encore: [12] Midnight Walker
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Net iets meer dan twee jaar terug werd de Zwitserse band Gotthard getroffen door een grote tragedie. Frontman en zanger Steve Lee stierf immers op 5 oktober 2010 in de Amerikaanse staat Nevada bij een indirect motorongeval. Steve Lee, amper 47 jaar, was een supertalent en één van de allerbeste zangers in het genre. Groot was dus onze verwondering toen de band na amper 4 maanden al kwam met het bericht om verder te gaan met Gotthard.
Gotthard zonder Steve Lee, leek me in eerste instantie absurd. Maar na enkele maanden werd het duidelijk dat de band niet over één nacht ijs was gegaan. Na vele contacten met Steve Lee’s nabestaanden kwam men samen met de band tot één duidelijk besluit: de dood van Steve Lee mocht niet het einde betekenen van Gotthard. Steve zou immers gewild hebben dat er voor Gotthard nog een toekomst was! De zoektocht naar een nieuwe zanger verliep opvallend vlot en zo liet de band op 11 november 2011 reeds weten via hun Facebook pagina dat Nic Maeder, Gotthard’s nieuwe vocalist zou gaan worden. De gratis downloadtrack: “Remember It’s Me” was de eerste kennismaking met Gotthard 2.0 en in juni van dit jaar verscheen: ‘Firebirth’, het eerste full-album met Maeder, het tiende studioalbum van de band.
Toen de tickets midden dit jaar voor dit najaarsconcert werden verkocht was er nog sprake van een gezamenlijke tour met de nieuwe melodic metal-sensatie Unisonic. Helaas haakte Unisonic af voor deze Franse tour en kregen we in de plaats het Franse Dead N Crazy als opwarmact. Alle songs kwamen uit hun titelloze debuutplaat. Een behoorlijke sound met een leuke mix van metal, prog rock en poprock. Muzikaal aardig maar vocaal beneden topniveau.
Het laatste optreden dat ik van de Zwitsers zag was in februari 2008. De openingstonen van “Dream On”, maakten echter meteen duidelijk dat de geroutineerde Gotthard motor nog steeds op volle toeren draaide. Maar natuurlijk was iedereen vooral benieuwd hoe zanger Nic Maeder in het plaatje paste. “Gone Too Far”, nam meteen alle twijfels weg. Maeder’s stemgeluid sloot aardig aan bij de oude songs en zonder Steve Lee te willen imiteren maakte hij indruk door de Gotthard klassiekers toch een eigen timbre te geven. De set was een stevige rockset en meteen was dit misschien wel het meest opvallende aan Gotthard 2.0, dat net iets steviger, strakker en heavier klonk als voorheen. Omdat Maeder (die ook vaak de gitaar ter hand nam) zich minder opwierp als frontman, dan dat Steve Lee dit deed, was er nog meer ruimte voor de gitaarcapriolen van Leo Leoni.
Nieuwe songs zoals “Starlight”, “Give Me Real” en “The Story’s Over” zaten even sterk in de set als de klassiekers. Toch waren het de ‘golden oldies’ die de vlam in de pan sloegen, zodat het letterlijk ondraaglijk heet werd daar in Le Splendid. “Hush”, de alombekende Billy Joe Royal cover uit 1967 en het ijzersterke “Fist In Your Face” (uit het fantastische ‘G’ album van 1996) lieten ons stevig headbangen.
Een rustpauze kwam er alleen met het indrukwekkende “One Life, One Soul”, dat een waardig herdenkingsmoment werd voor Steve Lee. Een minutenlang applaus ging er aan vooraf en deze superballade zorgde ook nu weer voor een echt kippenvelmoment. Even mooi was die andere ballad: “Tell Me”, waarin Nic zijn ferme stem in de verf mocht zetten. De finale met “Lift U Up”, “Master Of Illusion” en “Anytime Anywhere” gaf de fans meer dan ze ooit hadden durven dromen.
Een zeer strakke set, waarbij Le Splendid tot het kookpunt werd gebracht. Emotioneel was dit een moeilijke avond en vele fans hebben ongetwijfeld voortdurend de vergelijking gemaakt met wijlen Steve Lee.
Toch wist Gotthard 2.0 zich ook zonder Steve Lee meer dan staande te houden. Meer zelfs, de band is nog steeds die sterke liveband, net zoals ze voordien was. Met Nic Maeder zijn ze begonnen aan een nieuw hoofdstuk en naar mijn gevoel zijn de fans dit echt gaan accepteren. Steve Lee zal altijd in ons hardrockhart een plaatsje hebben, maar op basis van het nieuwe album en dit live optreden is het volkomen rechtvaardig om dit nieuwe Gotthard een kans te geven voor de toekomst. Gotthard 2.0 was sterk in Lille, zo sterk dat iedereen die deze band in het verleden koesterde deze nu zeker een tweede kans moet gunnen!
Setlist:
*Dream On *Gone Too Far *Starlight *Top Of The World *Remember It's Me *Sister Moon
*Fight *Hush *One Life, One Soul *Shine *The Story's Over *Fist In Your Face *Give Me Real *Tell Me *Mountain Mama *Right On *Lift U Up
*Master Of Illusion *Anytime Anywhere
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gotthard-19-10-2012/
Neem gerust een kijkje naar de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbzsR8_wAi-CxVjvPL7jm5ef
Organisatie: A Gauche De La Lune , Lille
Nederlands 
Français 
