Sam Sparro, die in Vlaanderen dankzij The Magician Remix en vooral door de “Zet die ploat af”-versie van “Happiness” op een geelzwarte zondag in no time hot was geworden, kon niet genieten van dat De Wever-effect, want de Ancienne Belgique was verre van volgelopen. Zelfs de zijbalkons waren dichtgeluikt. En heel happy werd de Australiër daar blijkbaar ook niet van.
Zij die er waren, kwamen met veel (dans)verwachtingen. Van alle slag, vijftigers met hun tienerdochters, vrolijke gays en met snorren beschilderde moeders met idem dito kinderen. Voor Bodyspasm, twee DJ’s die een heel zachte en lauwe opwarmer verzorgden, was het in geen geval.
Om stipt 21 uur keek Sam Sparro de slechts voor driekwart gevulde AB in. Opgetut met pet en zonnebril, attributen die nummer na nummer zouden verdwijnen. Dat hij na een wildedans op het einde ook zijn broek zou scheuren, was wellicht niet in het vestimentaire schema vastgelegd. Maar erg vond hij het evenwel niet, want hij schudde wat graag met zijn kont naar het publiek.
Sparro, dat is electrofunk en soul doorweven. Een volger en fan van Prince, bij momenten zowel muzikaal als qua stem. Een stem die veel toonaarden aankan, al zat hij er bij een occasionele keer ook wel even naast. Dat deden de twee backing ladies niet, ook niet qua ornamenten, want in sexy zwart textiel stonden ze naast Sparro zelf vooraan vooral in de spotlights, geruggensteund door een toetsenist, een drummer en een basgitarist.
De Australiër, die zowel in Londen als in de States van alles ging proeven, startte heel funky en verzorgde – noblesse l’ oblige – ook de danspasjes met zijn meisjes die bij “The Shallow End” rond zijn micro kwam oehoe-en. Waarna hij ‘zomaar’ liet ontvallen dat hij drie dagen later verjaarde (30). Na het obligate ‘Happy Birthday’ zette hij “Yellow Orange Rays” (heel Princegetint) zelf helemaal verkeerd in en legde hij het nummer meteen stil. ‘I always mess up my lyrics’.
De originele “Happiness” volgde, zonder veel poeha of extra beleving, haast onherkenbaar voor de niet-kenners. Zijn bindteksten beperkten zich tot het uitleggen in welke trieste liefdesperiode van zijn leven hij de songs gecomponeerd had. “Paradise People”, naar eigen zeggen zijn eigenste favoriet, was sloom en traag, op het randje van het saaie af. Met “Black and Gold” kreeg hij eindelijk de dansvibes in de tent, waarna hij na driekwartier al van het podium verdween.
Zijn toegiften – na een heel kort wachten op stimulerend applaus dat maar matig kwam – waren dan wel weer dansmaterie waarbij hij – in stoere vest met een marcelleke eronder - niet naliet om vreemde eendjes (onder meer “Gypsy” van Christal Waters) in zijn bijt te leggen. Met een gescheurde broek en een verloren schoen. En de remix van “The Magician” als hoogtepunt en afsluiter na amper een uurtje werken. Wat zo leek het soms wel. De shift zat erop, hij holde van het podium. Plezier op het werk, dat zorgt toch voor happiness?
Play List 1. We Could Fly 2. The Shallow End 3. Yellow Orange Rays 4. Happiness 5. Closer 6. Sick/Pocket 7. Paradise People 8. I Wish I Never Met You 9. Black And Gold
Bis 10. 21st Century Life/Gypsy (Christal Waters) 11. Woman/ Nasty MF 12. Happiness Remix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sam-sparro-05-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Twin Shadow is het alter ego van multi-instrumentalist George Lewis Jr . Twee jaar terug debuteerde hij sterk met z’n sfeervolle elektronicapop, ‘Forget’. Dominicaan van geboorte, opgegroeid in Florida en NYC als thuisbasis, verdiepte hij zich in modieuze elektronica. Een ‘artyfarty’ geluid , graaiend en tuimelend in eightiesbakken; bands als Roxy Music, Talking Heads , maar vooral Giorgi Moroder en Flash Gordon ’s “Together in electric dreams” borrelden, gerelateerd aan een zalvende zang van Talk Talks Mike Hollis.
Materiaal dat een romantisch verlangen uitstraalt; de eigenwijze tics en de variaties zorgden toen voor een boeiend geluid, en ook live kon hij toen op ‘Les Nuits Bota’ voldoende overtuigen.
De opvolger ‘Confess’ , die Lewis Jr eerst op eigen houtje ineen knutselde , verrast minder, die typerende subtiliteit , fijnzinnige elekronicasounds , gitaarloops en drums dwarrelen minderen … Gewoonweg is er minder sprake van broeierig spannend materiaal.
Dit had ongetwijfeld z’n weerslag op het concert; tja, het eerste en laatste kwartier was Twin Shadow op z’n best en daar zat de keuze van de songs tussen: “Golden light”, “5 seconds” en “When we ‘re dancing” hebben een ontwapenend, rijker geluid; qua songstructuur , sounds en vocals zat het goed snor, net als de laatste drie “Forget” , “Castles in the snow” en “Tyrant destroyer” , die de sfeer van een ‘road trip movie’ ademden . Een heerlijk evenwichtig , spannend concept van synths , geprogrammeerde beats , gitaren, percussie en zangpartijen . Ook “Beg for the night” intrigeerde door de diepe basstunes, de grooves en de John Foxx/Gary Newman ‘achtige synths .
Twin Shadow verloor voor de rest die intensiteit , en zat in een drassige Seal poel vast, zonder dat we deze man de vinger willen wijzen.
Het optreden werd verder gered door een puike bis : “The one” , solo gespeeld, was ontroerend mooi en ook “Tether beat”, ook al van het debuut , klonk bezwerend en stuwde door de evenwichtige instrumentatie en zang , wat we tijdens de set te veel misten.
Twin Shadow zal ons niet bijblijven na vanavond , we konden het al vermoeden, een mindere tweede plaat had z’n invloed op de livegig . Benieuwd hoe Twin Shadow bij de volgende de nieuwsgierige popliefhebber naar zich toe zal trekken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Er valt nauwelijks een etiket te kleven op deze band die zichzelf noemt naar een of ander schaapachtig sokkenpopje. De meesten kennen Wagner en co enkel van de eigenzinnige, maar superbe cover “This Corrosion”, ooit grijs gedraaid op StuBru – wie daarvoor kwam, was er meteen aan voor de moeite. Lambchop heeft al jaren een patent op de ongemeen boeiende mix van alternatieve country, folk, soul en rock.
Begin 2012 verscheen Mr M, de elfde langspeler van de groep. Na vier jaar stilte werd het ook een van hun betere schijven met hun typische warme sfeerrijke en ontroerende liedjes, of noem het maar composities. Deze keer opgedragen aan ons aller Vic Chesnutt. “Gone tomorrow” weze hier een perfect voorbeeld van. Slow motion soul noemt Kurt Wagner het zelf, die meeslepende mix van countrysoul, jazz en orkestrale pop, waarin hij zijn mooie, sombere poëzie drenkt.
Met zijn zessen stonden ze op dat podium. Stuk voor stuk klassemuzikanten. Vooral onze multi-instrumentalist viel in het oog. Geef die goozerd eender wat en hij weet er muziek uit te puren.
Kurt Wagner staat erop dat de volumeknop niet hoger gedraaid wordt dan pakweg 3 (op een schaal van 10). Aanvankelijk is dit even wennen, maar naarmate het optreden vorderde was het aangenaam vertoeven in de warme, akoestische klanken. Je bent voor of tegen het karakteristieke stemgeluid van Kurt Wagner, dat ergens het midden houdt tussen een verkouden Kermit en Robert Wyatt. De nummers zelf zweven tussen Americana en softe jazz, maar steeds met een eigen draai, en dit dankzij het selecte clubje Nashville cats waarmee Wagner zich graag pleegt te omringen. Songs als “Gone tommorow” , “Buttons”, “2B2”, “Mr Met” kabbelen rustig verder. De tijd lijkt trager te gaan, als was het dat je met Wagner en co eventjes in een obscuur rokerig koffiehuisje over koetjes, kalfjes, de lokale en nationale politiek, of een passerende straathond zit te morren. De drummer streelt zijn troms en schijven, de bassist wandelt Fernando Saundersgewijs door de melodieën, de toetsenist raakt met de grootste voorzichtigheid de toetsen van zijn Nord aan alsof hij net zijn vingers niet verbrandt, onze zopas vermelde multi zorgt voor meesterlijke tapijtjes en arrangementen , en onze Kurt weet best wat een gitaar is.
Relativeren kunnen ze ook wel met opmerkingen als ‘This song sounds like all the other songs.” De (misschien wat belegen) mopjes van Tony Crow, de min of meer vaste sidekick van Wagner maakten de vaak duistere sfeer een beetje lichter (“You know why Republicans are very good in doin' the laundry? Because they're used to separate colours from white”). Dit warme familiaire en vrienden-onder-elkaar-gedoe komt echter niet geforceerd over.
Een eerlijk, warm en intens optreden
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Grand Mix Tourcoing)
Kadavar: psychedelischer Rockhimmel über Antwerpen
Kadavar
JC Kavka
Antwerpen
The Machine, een Rotterdams trio van jonge wolven, laat er zondagavond van bij de start van hun set geen gras over groeien en doet vanaf de eerste noot hun live reputatie alle eer aan. Ze serveren ons een groot half uur rauwe, psychedelische stonerrock die door het talrijk opgekomen publiek gretig in de gehoorgangen wordt opgenomen. De Nederlanders maken de laatste jaren het mooie weer op de legendarische festivals in het genre: Stoned From The Underground, Roadburn (2 maal), Up In Smoke tour en vorige zomer Dunajam. Hun recente album ‘Calmer Than You Are’ is de vijfde schijf die de jonge snaken uitbrengen en tevens ook hun beste album tot op heden. De titel refereert naar de legendarische quote van Walter Schoback (gespeeld door John Goodman), de opvliegende vriend van The Dude, in de hilarische film van de Coen brothers: ‘The Big Lebowski’. Een foto van de beruchte scène staat dan ook ostentatief tegen één van de monitors richting publiek te prijken. Uit dit laatste album worden dan ook de meeste songs voor hun set gehaald. Een gebalde set met als toemaatje een nieuwe song, die op het op stapel staande nieuwe splitalbum met landgenoten Sungrazer, zal verschijnen. Het doet ons aan het beste van Sleep denken en dat is een referentie om U tegen te zeggen.
Kadavar toert al een geruime tijd rond met hun debuutalbum dat sinds begin dit jaar zowel op TeePee records (USA) als op This Charming Man (Europa) wordt uitgebracht. In Antwerpen openen ze met een krachtig “All Your Thoughts”. Een song die je meeneemt met de teletijdmachine naar de vroege jaren zeventig, wanneer het jonge Black Sabbath heer en meester is. De vergelijking met “Paranoid” is gemakkelijk te maken, maar het Berlijnse trio steekt er nog wat stonerrock en een dosis psych bij. Hierdoor wordt er een zodanig aanstekelijke sound verwekt dat het onmogelijk blijkt om hier gelaten bij stil te staan. Wiegende heupen, headbangende hoofden vol lang haar, wegwaaiende olifantenpijpen van seventies jeansbroeken, shakende asses… we zien het allemaal de revue passeren.
Ook op het podium een overdaad aan seventies nostalgie en memorabilia. Lupus Lindemann (guitar/voice) ziet eruit als een wolfachtige holbewoner met hoofdhaar en baard tot aan de navel en een set ivoren tanden aan een ketting rond de nek. Javier Mammut Kadavar (bass) lijkt juist weggelopen uit een seventies soap en drummer Ted Tiger Tinski is een reus van 2 meter die eruit ziet als Animal uit de Muppetshow. Bebaarde barbaren in seventies klederdracht, voorzien van de nodige ornamenten rond de nek en teveel opvallende ringen aan meerdere vingers. Kortom ‘the seventies revisited’ op het podium van jeugdcentrum Kavka. Hun sound is een mengeling van groovy riffs en sludgy gitaargeweld, dat onderbouwd is met een ritmesectie die swingt als een tiet.
Hoogtepunten van hun groot uur durende set zijn ongetwijfeld de opzwepende coverversie van Aqua Nebula Oscillator’s “Flying Mountain”, dat wordt opgedragen aan onze Brusselse Shazzula (zangeres van Aqua Nebula Oscillator) en een krachtig “Purple Sage” (op deze song uit hun debuutalbum laat Shazzula de theremin alle hoeken van de studio laat zien). Dat Shazz juist naast ons in het publiek staat te glunderen en headbangt dat het een lieve lust is, is mooi meegenomen en geeft deze schitterende avond nog meer cachet. Kavka staat eventjes in lichterlaaie en wij allen in vuur en vlam. Vooral als we zien hoe een ontketende Ted Tiger Tinski zijn drumkit bijna van het podium mept met zijn typische repetitieve, rituele drumstijl (Animal van The Muppets verbleekt bij zoveel drumgeweld). We geraken gedurende deze song in een soort oer trance die ons onder een psychedelische hypnose houdt.
Kadavar is een band om in het oog te houden. Ze gooien nu al hoge ogen met hun fantastische debuutplaat en we popelen vol ongeduld om wat hun opvolger zal brengen. Indien ze ergens in je buurt opduiken: niet twijfelen en blindelings een ticket kopen! Live zijn ze beresterk! En dat kunnen we na hun doortocht in Jeugdcentrum Kavka alleen maar bevestigen.
Hier het bewijs: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ql2taUyDUI4
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kadaver-04-11-2012/
Organisatie: Jeugdcentrum Kavka, Antwerpen
Cloud Nothings - Een avondje scheurende en noisy gitaren
Cloud Nothings – Lotus Plaza
Kreun
kortrijk
2012-11-04
Sam De Rijcke
Cloud Nothings is nog eens zo een gitaargroepje die uit het goede hout gesneden is, met een hitsige punky sound en heftige noise rock songs die aan een prille Nirvana en Sonic Youth doen denken. Het is er aan te merken dat die laatste schitterende plaat ‘Attack on Memory’ in een productie van niemand minder dan Steve Albini op de wereld werd losgelaten.
Quasi de ganse plaat werd er met een tomeloze energie in een half uurtje doorgejaagd, en dat was meer dan genoeg om ons te overtuigen van de kracht en intensiteit van dit bandje. Onze favorieten op plaat bleken ook live de meest tot de verbeelding sprekende tracks, en dan hebben we het over de fameuze gitaaruitbarstingen in “Wasted Days” en de naar Shellac neigende tonen van afsluiter “No future/no past”, de enige song in de set waar het gejaagde tempo ietwat werd ingetoomd. (zie Pics homepag)
Van Lotus Plaza hadden wij zo geen hoge verwachtingen, en dat omdat hun plaatje ‘Spooky Action at a Distance’ volgens ons geen uitschieter is binnen het huidige (over)aanbod van al die nieuwe Shoegaze revival bandjes die overal uit de grond rijzen.
Maar, kijk, de groep van Deerhunter gitarist Lockett Pundt wist ons zeer aangenaam te verrassen. Hun Shoegaze werd hier veel heter, spannender en krachtiger geserveerd dan op dat album. De galmende noise gitaren gingen fel en luid te keer en scheurden dat het een lust was, zoals het hoort bij dit soort muziek.
Zo hebben we vanavond weer onze portie rammelende en shuurpapieren gitaren gehad, dit van twee puike bands die compromisloos hun eigen ding doen en die de gitaren laten scheuren zoals ook de Velvets, The Stooges, Nirvana, Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain en The Pixies het allemaal bedoelden, rauw en snedig.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clouds-nothings-04-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lotus-plaza-04-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd .
Wat viel op? De magistrale, sfeervolle, opbouwende (folky/americana), ontroerende popsound en de afwisselende en aanvullende stemmenpracht , beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden , naast enkel goed in het gehoor liggende nummers , dat ze een huwelijk aangingen met experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
De band , live nu met vijf , nam ruim de tijd te werken aan die volwaardige opvolger, ‘Shields’, en maakten het hun luisteraar niet makkelijk . Geen echt singlewerk terug te vinden, eerder bevreemdend, complex werk, dat opnieuw subtiel is uitgekiend en waarbij allerhande stijlen elkaar kruisen als indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica . Niet de meest makkelijke wijze, én toch Grizzly Bear heeft zijn publiek, want op nogal korte tijd was het concert in de AB uitverkocht.
Het kwintet zocht een evenwicht tussen de complexiteit en de toegankelijkheid . Ed Droste, spil van deze Grizzly Bear (btw vóór hun doorbraak was Grizzly Bear eerder z’n soloproject), was sterke geëmotioneerd van het sterke onthaal en de warme respons en bedankte overvloedig het publiek … Mooi!
Een sober , elegant lichtdecor, een soort lantaarn en baxter knipperlichtjes gingen omhoog en omlaag en sierden het muzikale decor … Spitsvondig !
Er werd gretig geput uit de laatste twee cd’s, en hier en daar drong een song door van de soundtrack ‘Blue Valentine’. Het elektronisch vernuft kreeg een voornaam plaatsje in het materiaal, maar beheerst en gepast.
Het publiek luisterde aandachtig naar de vernuftig in elkaar gestoken composities en de grillige wendingen . Het eerste rondje “Speak in rounds” , “Adelma” en “Sleeping ute” waren niet vies van wat gitaareffects en erupties . “Half gate”, “Foreground” en vooral “Yet again”, beetje het uitgangsbord van de nieuwe cd, liet een schurend rockende band horen met een stuwend baspartijtje , songs die nog elan kregen door de lighteffects en stroboscoops .
De heerlijk wisselende zangpartijen en de’ oohoohs’ zijn en blijven een belangvolle pijler. Vervlogen blazers en flutes waaiden soms over een song heen: “Lullabye” en “Sun in your eyes” werden met veel variatie en finesse gespeeld.
Een hobbelig parcours dat voor de modale muziekliefhebber inspanning vergde , maar wat werd het materiaal tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht op een “I live with you” en ”While you wait for the others” … Wat een broeierige intensiteit.
Ademruimte … jawel hoor …e n dan kon je genieten van de ingetogen pracht van het sobere “Shift” , één van de oudjes van Droste en natuurlijk “Two weeks” , de single die meer & meer mijlenver begint te staan van het nieuwe materiaal.
De eenvoud en de directe aanpak haalden het in de bis: een innemende “Knife” en een rockende “On a neck , on a spit”; het haardvuur knetterde op het akoestisch gespeelde “All we ask” , 4 stemmen en spaarzaam gitaargetokkel … Heerlijk.
Niet alledaags , en toch toegankelijk … Complexe grilligheid, eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor . Het is allemaal verweven in de GB muziekdoos . Het getuigt welke richtingen GB allemaal met popmuziek inslaat.
Eerder op de avond stonden Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien, geprogrammeerd; ook al zo’n band die indie , americana en folk graag mengt met elektronica. Hartverwarmend materiaal.
Spijtig genoeg stonden ze erg vroeg , waardoor we de band misten , maar volgend jaar staan ze in de Bota . Herkansing dus …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Op de affiche vanavond The Cranberries , de Ierse popband die met “Zombie”, Linger”, “Dreams”, “Salvation” en “Just my imagination” in de jaren 90 stevig wist door te breken. Na 10 jaar stilte kwamen ze af en toe met een nieuw album op de proppen. Ze touren nu Europa rond en plaatsten de recente plaat ‘Roses’ voorop .
Voor een iets meer dan halfgevulde zaal kwamen de Ieren van Dolores O’Riordan het podium op; de hoge All Stars boots met flashy roze veters van onze zangeres vielen meteen op. De aandacht werd meteen gescherpt met “Dreams”, een van de classics, die de set opende; “Linger” volgde. The Cranberries legden in het begin de lat erg hoog; de nummers volgden elkaar nogal snel op, een beetje te snel weliswaar ...
Maar de band ging routineus te werk, zonder al te veel pieken . Contactname bleef grotendeels uit . Onze frontdame stond dan nog meer met haar achterwerk naar de zaal gericht dan echt een brug te slaan met haar fans . Van interesse kun je dan niet echt spreken . Af en toe werd het publiek aangepord een refrein mee te zingen , maar dat was niet echt een succes door de ‘coolness’ die de band uitstraalde . Spijtig dat deze kans onvoldoende benut werd, want op de eerste rij stonden uitbundige fans de longen uit het lijf te schreeuwen en gooiden hun favoriete band van vroeger een roosje en glitterhandschoenen.
Een ‘real best of’ werd het niet vanavond ; te vaak werd naar recente nummers gegrepen , en die zijn echt niet bekend bij het grote publiek; ze werden maar lauw werden onthaald , waarbij we sfeer misten . Als ze, na 90 minuten, die andere classic “Zombie” speelden, borrelde de nostalgie torenhoog boven; tja , de enige, echte zangstonde met Dolores.
Onze frontdame wisselde nog graag van kledij, maar de combinatie vloekte wel eens . Op een nummer als “Conduct” fronsten we hier de wenkbrauwen . Een rockende “Salavation” besloot de avond.
Het oude werk haalt het hier van het nieuwe materiaal , er vielen minder vonken te noteren in de huidige droompop . Een geslaagd concert, niet meer , niet minder … Eerlijk gezegd , we bleven wat op onze honger zitten vanavond.
In de nineties waren The Cranberries immens populair, uit de halfvolle Lotto Arena kunnen we afleiden dat de gloriejaren ver achter hen liggen. De laatste plaat is een poging om opnieuw aansluiting te vinden en in de spotlights te komen , maar echt goed treffend single werk blijft momenteel uit , waarbij we vrezen dat de comeback ‘on hold’ is … Live een herkansing waard eind november in de Zénith, Lille …
Set list 1. Dreams - 2. Linger-3. When You’re Gone - 4. Tomorrow - 5. How - 6. Animal Instinct - 7. Just My Imagination - 8. You And Me - 9. Put Me Down - 10. Twenty One - 11. Analyse - 12. Desperate Andy 13. What You Were - 14. Shattered (instrumentaal) - 15. Raining In My Heart - 16. Free To Decide 17. Schizophrenic Playboys - 18. Zombie
Bis: 19. Conduct – 20. Losing My Mind – 21. Salvation
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-granberries-04-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Leuk om het Britse Hot Chip op een zaterdagavond te programmeren, de ideale cocktail om nog een stapke in de wereld te zetten , te fuiven en eens goed door te zakken op de zaterdagnacht, tenminste … als je er ergens bij kunt overnachten . Dit terzijde, zorgden ze voor een onweerstaanbaar dansfeestje , uitbundig, levendig , speels en dansbaar …
We hadden het al gemerkt in de Marquee op Pukkelpop, hier trokken ze de kaart van heerlijke danspopelektronica en kwam ook het party gevoel naar boven , een ‘mishmash’ van hits, aanstekelijk inwerken op de dansspieren … Real Hot Shots!
Hot Chip, al een kleine tien jaar in de running overtuigt in de livegigs ; enthousiast en bruisend, ondanks dat ze eigenlijk per plaat wat middelmatiger klinken, maar de rits hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle singles maken steeds veel goed. Een ‘best of’ komt goed van pas, want de selectie songs die ze speelden, pasten ideaal in deze outfit …
Na talrijke uitstapjes van de voornaamste leden, hebben ze een nieuwe cd uit, ‘One life stand’, die vanavond deels in de spotlights kwam, maar mooi afgewisseld werd met de sterkste songs doorheen hun carrière .
De drie- eenheid Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle beschikt live over een goed op elkaar afgestemde band ; drumster Sarah Cane ( van de New Young Pony Club ) , de enige vrouw bij de band btw , en multi-instrumentalist Rob Smoughton ( synths – bas - bijkomende percussie) eisen hun plaatsje op in de band . Met zeven waren ze . Een hoop elektronica sierde het podium. Kortom , synthpop met live instrumenten !
Wat maakt Hot Chip zo groots? In hun groovy dance/synthpop zijn er linken zijn met disco, soul, house en psychedelica en wordt de brug geslagen met o.m. Giorgi Moroder/New Order/Leftfield tunes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd , leuk en vooral relaxt dansbaar . Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon , eenvoudig en treffend met een meer krachtige, pompende beat, waar nodig. De zalvende , dromerige zang van Alexis Taylor, schoolnerd/loverboy op leeftijd ( en dat bedoelen we niet verkeerd!) en de aanvullende grauwe zang van Joe Goddard, ondersteunen de sound .
Ze kwamen op gang met “Shake a fist” . Het luchtige , dansbare gehalte kwam snel naar boven met “And I was a boy from school” , “Don’t deny your heart” , “One life stand” , “Night & day” en “Over & over” . De songs vloeiden soms in elkaar over en gaven het partygevoel, wat door het publiek enorm werd gewaardeerd . Band als publiek op stoom dus …
Al ver in de set , kregen we een rustmoment met de sfeervolle sleper “Look at where we are” en het subtiel dromerige “Brothers” . Ook de meer broeierige “Flutes” en “How do you do” stonden meer dan overeind . Nee , er moest niet altijd een krachtig motief zijn.
Hun doorbraaksingle “Ready for the floor”, werd in een mix gebracht met “Hold on” en Fleetwood Macs “Everywhere” , om dan terug te eindigen in aanstekelijke synths, percussie en gitaarmotiefjes van “Ready for the floor”, met dat aangenaam voortkabbelende refreintje. Schitterende vondst!
De intensiteit behielden ze in de bis; de drie songs “Cap craft dinner”, “I feel better” en “Let me be him” werden inventief opgebouwd, durfden aan te zwellen en te exploderen . Sjiek!
Ruim anderhalf uur genoten we van die heerlijke songs en deuntjes , die van Hot Chip een onweerstaanbaar, stomend bandje maken . Uiterst genietbaar en dansbaar dus …
Organisatie: Live Nation
Een volgeladen Lotto Arena zocht bij Bon Iver beschutting tegen het gure herfstweer dat dezer dagen onze contreien geselt. File op de Antwerpse ring zorgde ervoor dat we vrijdagavond slechts de laatste tien minuten van het voorprogramma konden meepikken. De zussen die samen onder de noemer The Staves een akoestisch folk-rock-trio vormen, lieten het niet aan hun hart komen dat te veel mensen al te luidruchtig lieten blijken dat ze niet voor hen gekomen waren. Samen met hun violist kweten ze zich goedgemutst van hun taak, maar ja, het geroezemoes belemmerde dus dat we daar veel van gehoord hebben. We zullen dus hun debuutalbum, het binnenkort te verschijnen ‘Dead & Born & Grown’, moeten afwachten alvorens een gegrond oordeel te kunnen vormen over deze dames uit het Engelse Watford. Vocaal hebben ze alleszins wat in hun mars, anders zouden ze immers nooit door Tom Jones zelve gevraagd geweest zijn om hem te assisteren op diens ‘Praise & Blame’-album.
In afwachting van de hoofdact weerklonk de prachtige ‘Pride’-plaat van Phosphorescent door de Lotto-Arena, ideaal om in de stemming te komen voor het moois dat ons nog te wachten stond.
De huidige tour van Bon Iver staat nog steeds in het teken van het vorig jaar verschenen ‘Bon Iver, Bon Iver’, de ietwat gecontesteerde opvolger van het unaniem de hemel in geprezen ‘For Emma, Forever ago’.
Opener “Perth” beschouwen wij persoonlijk als het beste dat Justin Vernon en de zijnen ooit op plaat gezet hebben en ook live blaast het ons meteen omver. De opbouw en arrangementen van dit lied blijven ons keer op keer met verstomming slaan. Dit op volle kracht mogen ervaren , rechtvaardigde op zichzelf reeds de tocht naar ‘t stad. Pas na het naadloos aan die opener gelaste “Minnesota, WI” trakteerde het publiek de 9-koppige band op een eerste welverdiende applaus. Het hemelse “Holocene” bewees vervolgens nogmaals dat elk van de 4 blazers en 2 drummers een meerwaarde betekenen voor de sound van dit combo. Het iets mindere “Towers” sloot de vier-eerste-songs-op-een-rij van hun laatste plaat af.
Hierna greep men voor het eerst terug naar ‘For Emma, Forever ago’. Een subtiele, lichtjes jazzy schuiftrompet-intro werd gevolgd door het met zeer lage stem gezongen eerste couplet van “Creature Fear” om uiteindelijk uit te monden in een verschroeiende versie van dit nummer. Indrukwekkend! Gelukkig liet het duo “Hinnom, TX” en “Wash” het publiek opnieuw wat naar adem happen.
In ieder geval was toen al duidelijk dat Bon Iver met verve de strijd tegen het huidige herfstweer in zijn voordeel beslecht had want hoe onwaarschijnlijk dit ook lijkt, denken we niet dat we de komende weken nog meer koude rillingen zullen voelen dan tijdens de vele muzikale hoogtepunten die er in de Lotto Arena te beleven vielen.
Justin Vernon kondigde met “Flume” vervolgens het eerste lied aan dat de ondertussen reeds 5 jaar bestaande band gemaakt heeft. In die tijd brachten ze naar eigen zeggen 2,5 platen uit. Bovenop de volwaardige albums is er immers ook nog de EP ‘Blood Bank’ waarvan het titelnummer gespeeld werd alvorens volop de vocoder aan het werk te zetten tijdens het er eveneens op prijkende “Woods”.
Het enthousiast onthaalde “Skinny Love” werd een beetje ontsierd door een beperkt aantal schoonheidsfoutjes van de frontman (zowel op gitaar als vocaal holde hij soms eens achter de feiten aan), maar niet zodanig dat we van een echt mislukte versie kunnen spreken. Na het applaus voor “Calgary” beloofde een dankbare Vernon dat hij ons binnenkort terug zal zien. De speculaties over welk festival Bon Iver zal mogen verwelkomen kunnen dus alvast beginnen. Aangezien de groep zich de ganse avond strikt gehouden heeft aan de volgorde van hun laatste plaat, is het niet te verwonderen dat het concert beëindigd wordt met diens afsluiter. Justin Vernon mag dus nog eens de Bruce Hornsby in zich loslaten tijdens “Beth/Rest”, het lied dat misschien in zijn eentje verantwoordelijk is voor de gemengde gevoelens die “Bon Iver, Bon Iver” oproept.
In de bisronde waagt men zich aan het van Björk ontleende “Who is it”. Erg geslaagd kunnen we die cover niet noemen, maar ook hier weer zijn we één en al waardering voor het risico dat Bon Iver durft te nemen. We zien dan ook volop uit naar wat de toekomst voor hen zal brengen.
Ondanks de afsluiters, “The Wolves (Act I and II)” en “For Emma”, hoorden we na afloop verschillende concertgangers klagen over het feit dat er te veel geteerd werd op de laatste plaat. Zelf vinden we dat dan net weer een pluspunt want aldus illustreerden Justin Vernon & Co dat ze weigeren om gemakkelijkheidshalve terug te vallen op het befaamde blokhut-album.
Zonder twijfel zouden ze nog verschillende gelijkaardige platen kunnen maken en zich daarmee gegarandeerd geliefd houden bij een vast publiek. Gemakzucht heeft echter zelden tot muzikale hoogtepunten geleid. Laat de muzikanten van Bon Iver dus maar volop de kaart van de vernieuwing kiezen. De kans lijkt me klein dat die met zulke klasbakken tot teleurstelling zal leiden. Laat die 3de (of 3,5de) plaat dus maar komen. Om nog maar te zwijgen van de live-uitvoering ervan!
Organisatie: Live Nation
Er zijn weinig hedendaagse groepen die erin slagen om verschillende generaties bij elkaar te brengen. Muse, Coldplay, MGMT, Radiohead? Wel, M83 maakt deel uit van deze categorie. Ontstaan dankzij Anthony Gonzales, afkomstig uit Antibes, combineert M83 met succes de erfenis van het verleden en de moderniteit.
Het verleden, dat zijn de verwijzingen naar progressieve rock (Pink Floyd, Rush, J.-M. Jarre), krautrock (Kraftwerk, Schulze, Ash Ra Temple) en new-wave (Talk Talk, Tears For Fears). Het heden, dat zijn de klanken van electropop, zelfs trance en de super vervalste stemmen.
Niet verbazend dan ook om in het publiek van de AB een mengeling te vinden van tieners en veertigers, tijdens wat - na de PIAS Nites in februari en de Ardentes in juli - niet minder is dan het derde bezoek van het combo in België in één jaar tijd.
Bij het vallen van het doek brachten de Galliërs van Man Without Country een kwaliteitsvolle shoegaze electropop, gebaseerd op krachtige synthesizers, snijdende gitaren en luchtige stemmen. In tegenstelling tot verschillende ‘supporting acts’, die zich tevreden dienen te stellen met een beperkt geluid, geniet Men Without Country van het ‘krachtige geluid’ van M83. Een interessant optreden. Hun eerste album ‘Foe’ werd geproduceerd door Ken Thomas, die eveneens “Saturday = Youth” van M83 produceerde. Een groep om te volgen!
Terwijl de eerste noten van het concert van M83 majestueus weerklinken, zijn we getuige van de eerste verwijzing naar progressieve rock. Morgan Kibby, de zangeres/keybordspeelster, komt alleen het podium op, gekleed in een lange zwarte jurk en met een dierenmasker op, dat ons aan het vossenhoofd van Peter Gabriel in Genesis herinnert. Een verrassende verwijzing! Vervolgens nemen de andere muzikanten het podium in, Anthony Gonzales op kop, gevold door Loïc Maurin op de drums en door de piepjonge Jordan Lawlor op gitaar/keyboard. In het stuk met de passende titel “Intro” neemt Morgan de gedeeltes die origineel door Zola Jesus in de studio werden ingezongen uitstekend voor haar rekening.
Het decor is kosmisch, bijna Floydiaans, met een sterrentapijt en met dromerige lichtstralen: we zijn klaar voor een ruimtereis naar sterrenstelsel Messier 83 (vanwaar de naam van de groep). De AB is uitverkocht en het publiek geheel enthousiast!
Na het zeer elektronische “Teen Angst”, die Fischerspooner oproept, gaat het optreden écht de hoogte in dankzij “Reunion”, de tweede single van ‘Hurry Up, We're Dreaming’. Een stuk waarvan de intro onvermijdelijk aan de Canadese prog-rockgroep Rush doet denken. Tijdens het refrein bewijst Gonzales dat hij het publiek reeds in de hand heeft door hen de ‘oh oh oh’s te laten herhalen. En daarna, een kleine verrassing in de vorm van een electro-house break die tot een grandioos einde leidt. Bekijk dit moment, gefilmd van op het balkon: http://www.youtube.com/watch?v=5EdL6F4e1CY.
“Sitting” is de eerste lange instrumentale ‘psychelektro’ van het optreden, één van de handelsmerken van M83. Vervolgens is het de beurt aan het folkklinkende “Year One, One UFO”, dat doet denken aan Yes en MGMT. “We Own The Sky” is een ander sterk moment : het ritme is kalmer en het gezang zweverig. Het einde van het nummer werd veranderd voor het optreden. Het ritme versnelt plots, ondersteund door de herhalende noten van Morgan Kibby: een fijne verrassing!
“Steve Mc Queen” is een ander voorbeeld van een electrohit die gedomineerd wordt door de kreten van Gonzales en door de veranderingen in dynamiek. Prachtig. Vervolgens toont “Wait” zich als hun eigen “Us and Them”. Zowel de harmonie als de structuur van het stuk roept zeer duidelijk het meesterwerk van Pink Floyd op. Het doet ons eveneens denken aan de recente albums van Anathema. Het einde van het nummer is groots, omhuld in keyboardwolken en een mooie gitaarsolo, die Gonzales doet op zijn knieën vooraan het podium. Video : http://youtu.be/UN2XwQB2UXc.
Na “Graveyard Girl” horen we de vocale riff van “Midnight City” en een enorm geschreeuw vult de AB. Met deze riff heeft Gonzales een universele ‘hook’ gevonden, die perfect instemt met onze tijd. Hij hoeft slechts zijn armen in de lucht te werpen en “Bruxelles!” te roepen en het publiek zingt volop de zes bekende noten mee, vooraleer een saxofonist dit moment ietwat verpest met een te schelle solo. Bekijk hier de video: http://youtu.be/JVkyt-M_Oqk.
Het optreden eindigt vervolgens in gehele zachtheid met het zeer rustige “My Tears Are Becoming A Sea”, dat een halve toon lager gespeeld wordt dan op de cd.
Maar de groep komt al snel terug om het excellente “A Guitar And A Heart”, één van mijn favoriete nummers van het album ‘Before the Dawn Heals Us’ (2005), te brengen. Het nummer kent een trage voortgang die doet denken aan het bekende “One Of These Days” van Pink Floyd (uitgegeven op ‘Meddle’ in 1971) en die trouwens in dezelfde toon gespeeld wordt (jawel). Het ritme wordt sterk geaccentueerd op een tapijt van synthetische geluiden en zwelt langzaam op tot het zijn hoogtepunt bereikt in een explosie van drums en gitaren.
Het concert eindigt uiteindelijk met het zeer plechtige “Outro” en het hoogstandje dat “Couleurs” heet. Ook hier vinden we een lange elektronische opbouw van meer dan 8 minuten. Bij de basisriff van de synthesizer voegen zich nu de ritmiek en de gitaren. De groep breekt echt los op dit nummer, dat eindigt in een geluidsorgasme.
Na dit optreden is het onbetwistbaar: M83 is een voorname groep geworden en mag zich nu tot de grote jongens rekenen… Enige kleine bedenking, het lichtjes te harde geluid van de drums en het probleem van de playback, dat helaas onvermijdelijk is in deze tijden. Het is moeilijk om te onderscheiden wat de muzikanten écht spelen, aangezien enkel de stemmen en de drum een 100% live bijdrage leverden.
Maar laten we ons plezier niet versmaden: de setlist was fantastisch, de muzikanten perfect, het geluid overweldigend en de lichtshow verbazingwekkend. Een stellair, fonkelend en verbluffend concert!
Setlist Intro; Teen Angst; Reunion; Sitting ; Year One, One UFO ; We Own The Sky
Steve McQueen; Wait; Graveyard Girl ; Midnight City; My Tears Are Becoming a Sea
Bisnummers: A Guitar And A Heart; Outro; Couleurs
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Op geen beter weekend kon de Amerikaanse avant garde band Liars geprogrammeerd staan … we werden al goed voorbereid, want op de vooravond van Allerheiligen, Halloween , kreeg je een reeks Canvas sf /horror films, was er de huiver van ‘Season of the witch , en tot slot de ingetogen mijmer, herdenking van wie je dierbaar is met Allerheiligen en Allerzielen. De sound van het geschifte, chaotisch ontregelde Liars vormde de ideale soundtrack in die dagen. Drie heren in een slordig kostuum, half dichtgeknoopt, hemd uit de broek en een loshangende das.
Al de heiligen, martelaren en fans fronsten de wenkbrauwen als het trio er aan begon, muzikaal een kruising van The Birthday Party, Sunn o)) en Swans. Bezwerende, sfeervolle en schurende synthpunk, die vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads klinkt , zonder de ‘toegankelijkheid’, de melodie en het ritme uit het oog te verliezen; het ‘toegankelijk’ randje viel zeer zeker te noteren; middenin de korte, krachtige, energieke set met “N°1 against the rush” en “Brats” van de recente zesde cd ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’ ( btw hun meest bedachtzame plaat totnutoe!) , die de dansspieren wisten aan te spreken; verder van hun befaamde ‘Drum’s not dead’, doorbraak ruim 6 jaar terug, het sfeervol , ingenomen “The other side of mt Heart Attack” , ooit in Brussel geschreven, een lekker uitgesponnen liefdes(?)song, dé potentiële Liars hit bij uitstek, die er nét geen werd … Tja , vergeet niet , Liars heeft oog voor subtiliteit …
Dat Liars al curator was van het alternatieve Sonic City festival in de Kreun, Kortrijk bewezen ze met het andere materiaal dat live geselecteerd werd; hier koesterden de drie het experiment: hard, dreunende, bezwerende sounds van elektronica, gitaarlijnen, samples en percussie, gekenmerkt van donker, dreigende repeterende ritmes en verrassende wendingen, wat kon exploderen, gedragen door die zweverige, zoemende , galmende, bulderende praatzang en screams van Angus Andrew, die allerhande rituelen uitvoerde met z’n handen. Je kwam uit op songs als “Scarecrows on a killer slant”, “Flood to flood” , “Broken witch” en “Plaster casts of everything” , een mooi overzicht van hun weirdo oeuvre.
De lighteffects , de stroboscoops en de abstracte zwart-wit en kleurrijke projecties maakten het Liars-plaatje in avantgarde compleet .
Liars - Muzikale genialiteit en gekte, dolgedraaide muziek , alternatief, experimenteel en toegankelijk, de subtiliteit en finesse niet verliezen. Heerlijke huiver dus …
Support was The Haxan Cloak , het soloproject van Bobby Krlic, die uitgeweken is naar Londen en een wolkendek creëerde van abstracte elektronica, donkere ambient soundscapes en gedreun. Tja , voor wie houdt van de sounds van o.m. Burial, Aphex Twin, Squarepusher, Flying Lotus en natuurlijk Liars, kwam hier aan z’n trekken
Organisatie: Botanique, Brussel
Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde de band warm op elk nummer .
Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !
Organisatie: Botanique , Brussel
Nederlands 
Français 
