A Place To Bury Strangers stak meer variatie in hun set, maar gelukkig bleven ze de nadruk leggen op het creëren van immense geluidsmuren, lagen feedback en ruis

A Place To Bury Strangers is een snoeiharde New Yorkse band met invloeden uit de postpunk, de noise en de shoegaze. Gooi Joy Division, Sonic Youth en My Bloody Valentine in de blender en je bekomt ongeveer de sound van APTBS. De groep staat vooral bekend om hun spetterende liveshows, en de grootste tijd van het jaar touren ze dan ook de wereld rond. Ondanks hun overvolle agenda vonden ze dit jaar toch nog de tijd om zowel een EP als een LP uit te brengen. Twee platen die iets meer de nadruk probeerden te leggen op melodie dan op de pure noise die hun eerste twee platen zo kenmerkten.

In de Botanique in Brussel bleven ze echter hun oude handelskenmerken handhaven. Namelijk het produceren van withete noise, met voldoende ruimte voor improvisatie. Zo bewerkte Ackerman in hun cultklassieker “I Lived My Life To Stand In The Shadows Of Your Heart” zijn gitaar met een stroboscooplamp. De traditionele afsluiter was dit keer netjes in het midden van hun show geplaatst. Een goede beslissing, want zo ontplofte de set al vroeg.  Andere bommetjes werden gegooid in de vorm van “Ego Death”, “Dead Beat” en “To Fix Your Gash In Your Head”. Hun ouder materiaal werd dus terecht niet vergeten. In het midden van de set plaatsten ze gelukkig enkele rustpunten met “Keep Slipping Away’”, dat enorm aan The Cure deed denken, en ‘Dissolved’ dat weliswaar maar bleekjes voor de dag kwam tussen al dat gitaargeweld. Gelukkig barstte de song halfweg nog open met een sprankelende gitaarrif. Luchtigheid die we niet gewend zijn van de band. Afsluiten deden ze met een langgerekte en psychedelische versie van “Ocean”. De bijhorende lichtshow zorgde ervoor dat je schrik had om elk moment een epileptische aanval te krijgen. Aangenaam was het niet, maar het paste echter wel perfect bij de muziek
Na een uurtje hielden ze het voor bekeken, maar het publiek zorgde voor een absolute rariteit. De band kwam na vijf minuten gejuich terug het podium op en speelden een  bisnummer. Onverwacht, want het publiek reageerde tijdens de show nogal lauw op de muziek en APTBS staat er bovendien om bekend om zo goed als nooit een bisnummer te brengen. Daardoor kregen we de misschien wel  beste song van hun laatste album ‘Worship’ nog voor de kiezen. “You Are The One” was explosief, catchy en luid. Alles wat je verwacht van een APTBS-nummer dus.

Het is duidelijk dat APTBS zijn horizon wat verruimd heeft. Af en toe moet de noise plaats maken voor een nummer waarin de melodie even belangrijk is als de sound. Helaas blijft de conclusie dat de band beter blijft in het creëren van complete chaos en geluidsmuren dan in het schrijven van popsongs, die op een enkele uitzondering na (“Keep Slipping Away”!!) te weinig diepgang hebben. Gelukkig hebben ze dat zelf ook door, waardoor deze show opnieuw een aaneenrijging was van adrenalinemomenten.

Pics homepag Xavier Marquis)

Organisatie: Botanique, Brussel

Sinds 2004, het jaar van hun cover van “Comfortably Numb” van Pink Floyd, zorgen  de Scissor Sisters voor opwinding bij hun publiek door middel van aanstekelijke melodieën en dikwijls subversieve of belachelijke maar vaak grappige teksten. Nadat ze drie op en top popalbums hebben uitgebracht, stelt de New Yorkse groep nu haar vierde werk voor: ‘Magic hours’, een werk dat zijn entertainerstatus officieel kracht bijzet. Een ongeoorloofd plezier dat live en in kleur de teugels in handen neemt op het podium van de AB op 8 oktober laatstleden. En uitverkocht, alstublieft!

‘Let’s Have a Kiki’! De Scissor Sisters kwamen voor de tweede keer in Brussel sinds 2004. Onvermijdelijk uitverkocht. En om hun terugkomst op onze hoofdstedelijke planken te vieren, vertrouwde het viertal de zware taak om een ijzersterk eerste deel te garanderen toe aan hun medewerker, DJ Sammy Jo. Resultaat: een saaie en steeds herhalende flutelectro, behalve voor wie al een paar glaasjes opheeft. En de lijdensweg blijft duren tot de lichten worden gedoofd.

Om 21 uur dus. Het moment waarop ‘Del Marquis’ en ‘Babydaddy’ het podium opkomen, in het gezelschap van twee achtergrondzangeressen en twee aanvullende muzikanten, piano’s en grote trommels, in het licht van de zwaailichten die in de vier hoeken van het podium staan.
Het befaamde logo van de band wordt op de achtergrond geprojecteerd wanneer het eerste lied van de avond begint: “Any Which Way”. Vervolgens verschijnen Ana Matronic en Jake Shears ten tonele op een parterre die op 2/3 staat van een bende uitgelaten jongens. Ana Lynch, aka Ana Matronic, schittert in haar gele bolletjesjurkje. Maar de persoon die het meeste aandacht van het publiek trekt is uiteraard Jason Sellards, alias Jake Shears, die hen allemaal hysterisch maakt. De subversieve danspasjes volgen elkaar even snel op als de stukken “Baby Come Home”,  “Keep Your Shoes” en “Kiss You Off”.
We weten allemaal dat de AB een uitstekende akoestiek heeft. Maar hier was het geluid soms iets té perfect om nog natuurlijk te zijn. Sommige stukken van het optreden laten vreemd genoeg vermoeden dat enkele stukken in playback gebracht zijn. Maar het spektakel op het podium (en soms ook in het publiek) is onaangetast. Een “Take Your Mama » in regenboogkleuren gaat vlak voor één van de meest langverwachte nummers van de avond; in dit geval de single “Let’s Have A Kiki”, een electro-titel die een beetje gek maar vrij verslavend is. Wat behoorlijk goed de groep zelf voorstelt, die zelfs een website hebben gemaakt voor het nummer ( http://www.letshaveakiki.com ). Daarna volgen een akoestische versie van “Mary” en “Comfortably Numb”, geboosd op de gitaar.
Bij wijze van slotstuk, zetten “Invisible Light”, “Shady Love” (stuk dat oorspronkelijk vertolkt wordt in gezelschap van Azealia Banks, hier vervangen door één van de achtergrondzangeressen) en het klassieke “I Don’t Feel like Dancin’” de parterre en tribunes letterlijk in vuur en vlam.
Bovendien trekt Jake zijn hemd uit, al snel gevolgd door enkele jongens uit het publiek, op verzoek van Ana. Tegelijkertijd klaagt ze speels de paar ongelukkigen aan die op het eerste verdiep plaats hebben genomen.

Tijdens het bismoment laat “Only The Horses”, eerste passage uit ‘Magic Hour’, de spanning zachtjes verminderen, voor de uitbarsting van de gitaren bij het zeer middelmatige “Music Is The Victim”. De band had beide titels beter omgewisseld, maar gezien de overduidelijke vreugde van het publiek kunnen de Scissor Sisters alweer ‘veni vidi vicci’ roepen.

Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck

Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel

Kid Koala mag dan bijna veertig worden, deze turntable wizard blijft niet alleen zijn immer jeugdige look bewaren, ook zijn ontzettend frivole manier van performen lijkt onveranderd gebleven. Met zijn midlife crisis in het vooruitzicht werd het blijkbaar tijd om de nostalgische toer op te gaan. Voor zijn laatste langspeler, ‘12 Bit Blues’, groef hij diep in zijn platenbakken, op zoek naar zijn favoriete bluesplaten uit zijn tienerjaren. Resultaat, Kid mixte samples van huilende gitaren, koddige pianolijnen en soulvol gejammer van oude bluesklassiekers met nieuwe samples tot een soort gemuteerde vorm van blues. Zijn old skool SP1200-sampler/drummachine waar hij immens fier blijkt op te zijn, is van cruciaal belang. Hij demonstreert hoe alles tot stand kwam.

De voorziene musical comedy met 'Adira Amram & The Experience' wordt jammer genoeg niet opgevoerd.  De afwezigheid van deze act wordt ruimschoots goed gemaakt door een uiterst vermakelijke en een - meer dan ooit tevoren - interactieve performance van de Canadese platengoochelaar Kid Koala . Dit was zonder twijfel zijn beste show in jaren.

Vooraleer hij nieuw materiaal door zijn mengtafel op ons afvuurde, toont hij ons waartoe hij in staat is met drie draaitafels en wat vinyl. Van zijn skills moet hij ons al lang niet meer overtuigen. Het blijft gewoon indrukwekkend te zien hoe hij de meest uiteenlopende genres vingervlug in elkaar scratcht met een bovenmenselijke precisie. Platengroeven kent hij tot op de millimeter en draaitafels zijn niet alleen een medium maar worden tevens instrumenten. Pop, hip hop, metal en drum and bass en eigen oud materiaal rijgt hij aan elkaar alsof het kinderspel is.
De tracks van '12 Bit Blues' doorjagen, daar is helemaal geen sprake van. Het siert hem dat hij op een eigenzinnige manier vrij spaarzaam blijft met nieuwe tracks. De performance ontaardt vooral in een ware variétéshow vanaf "1 Bit Blues (10,000 Miles)" met de danseressen van de 'Incredible Dancing Machines'. De rest van de show is een opeenvolging van dolkomische toestanden. Dansende poppen, limbodansen met het publiek,  de geniale kazoo-jamsessie met toeschouwers, Kid in zijn befaamde koalapak bij het kinderlied "Yo Gabba Gabba", rondvliegende papieren vliegtuigjes bij "8 Bit Blues", de polonaise, ... Kortom, een knotsgek en hyperactief spektakel waar menig organisatoren van hedendaagse variétéshows jaloers zouden op zijn.
Tussen alle hilarische scenes door zou men haast vergeten dat Kid Koala een nieuw bluesalbum komt voorstellen. Tussendoor hoorden we ook nog "3 Bit Blues", "5 Bit Blues" en het oudere nummer "Skanky Panky". Bij het tot stand komen van de nummers heeft Kid Koala telkens respect voor de originele samples. De grauwe en soulvolle  feeling van de originele nummers blijft keer op keer intact. Eigenlijk hoorden we net iets te weinig van de nieuwe plaat waardoor we net heel nieuwsgierig worden gemaakt om het volledige album te beluisteren.

Dit was een avondje good old fashioned topentertainment! Kijk hier naar de officiële trailer om zelf een idee te krijgen. We zijn nu al benieuwd wat de kleine Canadees na dit spektakel nog in petto heeft voor zijn fans.

Organisatie: Democrazy, Gent

Geen idee eerst wat te verwachten van deze (‘try-out’ van) Doe Maar ‘Symphonica in Rosso’ in De Roma. Toen ze stopten, had m'n leeftijd maar net 2 cijfers. Tal van hun jukeboxsongs zitten te spelen in m'n hoofd. 30 jaar later ben ik benieuwd wat die ooit catchy Nederpop met reggae en punk uitstapjes en hun soms spraakmakende teksten om het lijf hebben ..

Doe Maar: zeg maar gerust de populairste Nederlandse band ooit. Begin jaren '80 scoort de groep de ene hit na de andere,  "Is Dit Alles",  "De bom", "Smoorverliefd", "Een Nacht Alleen", “Pa” en "Sinds 1 dag of 2 (32 jaar)". Gillende tienermeisjes, uitverkochte concerten en vlotverkopende merchandise maken deel uit van het succes van Doe Maar. In die tijd fronsten de ouders even de wenkbrauwen en waren ze geschokt door titels en songteksten als "Nederwiet", "Je Loopt Je Lul Achterna" en "Heroïne (Godverdomme)". Maar dit ondermijnt het succes niet en het jonge Doe Maar-publiek geniet van deze songs. In 84 hield het kwartet van Henny Vrienten het voor bekeken …  Af en toe kwamen ze samen en die Doe Maar ‘fever’ hield maar niet op . En kijk, als ze volgend jaar een heuse tournee ondernemen , zal het net vijfendertig jaar geleden zijn dat ze eraan begonnen .

Doe Maar bereidt zich goed voor . De symfonische concertreeks, twee in totaal, was in een mum van tijd uitverkocht …Een broeierig zwoele zaal dus.
De scene van De Roma staat propvol instrumenten en muzikanten, en we waren ferm onder de indruk welk rijk arsenaal sommigen bespeelden …
De ouder geworden boys trokken van leer met "Doe maar net alsof". Waarna "Zoek het zelf maar uit" volgt. En dat ‘zoeken’ moest  nog wat gebeuren. De onwennigheid wat voorbij en op dreef , was het uitermate genieten van hun Nederlandstalige reeks .

"Pa" was de eerste meezinger …de wereld zal morgen een flink stuk heser klinken. "Héhé" dan, als opstapje voor de op hoge hakjes lopende "Nachtzuster". En als zelfs zij geen verlichting kan brengen, is er nog altijd "Heroïne". Het orkest bracht net dat ietsje  meer met aanzwellende strijkers en pauken.
"Ruma saja" werd ingezet door Ernst Hansz ( ook bekend van Boudewijn De Groot) en Henny Vrienten, neus aan neus op een mini-xylofoon en een ander instrument.
Eén van de blikvangers was multi-instrumentalist Joost Belinfante  met grijze baard, pots, zwarte overal en boots. Hij liet zich soms volledig gaan; ook drummer Jan Pijnenburg mag in dit concept niet vergeten worden …

Eén van de hoogtepunten is  "Nederwiet" waarin 't parlondo gedaan wordt door diezelfde Joost. En zoals ie zingt "Nederwiet verveelt niet", beginnen zelfs de violistes mee te wiegen met hun strijkstokken. Toch wel knap wat de dirigent hier doet met een ‘op een hoopje gegooid’ symfonisch orkest;  hij moet niet enkel z'n muzikanten vinden maar even sterk moet hij aanvoelen waar de band  naartoe gaat. Sjiek!
"Dansen met Alice" wordt ‘Stomps’-gewijs begeleid op vuilbak. Het swingt als een tiet ! "Is dit alles" zou je denken, maar neen hoor. Ze zetten prompt "Padvinder" in waarbij Jan Hendriks en Henny een spelletje ‘in elkaars ogen kijken en niet beginnen lachen’ spelen. Ze breien er naadloos "Winnetoe" aan.

Tijdens "Radeloos" stond je dan na te denken … maar wel met een ‘theaterzaal’ brede glimlach.
Band als het orkest waren op dreef , wat dan een mooie versie opleverde van "Tijd genoeg", na 35 jaar pré-pensioen, met strijkers, mondharmonica en een soort geribbelde salami. ( als instrumentenbouwer zie je maar wat er allemaal kan gemaakt worden …). Toch "Gaat alles voorbij" waarbij gensters overspringen tussen de saxofonist en Ernst Hansz, gekluisterd aan z'n vleugel. En hij brengt een ingehouden mooi "Het leven gaat door/Er verandert niks", die een reggae-ske inslag krijgt .
Jawel hier staat een prima bandje.  En dan kon de Doe Maar hitmachien verder gecheckt worden … Nostalgie met een  "Doris Day"  , … hier nog steeds op de plee. En als jong koppeltje werd je gek met "Sinds een dag of 2"; al die jaren later heeft die waanzinnige verliefdheid in de ogen enig relativeringsvermogen … "Belle Hélène" zal dan wel dat ideale meisje geweest zijn, om compleet zot van te zijn … En dan valt die verdomde “Bom”. Net als het doek … Grandioos!
In de bis nog  2 kleppers van songs, alle remmen los op  "1 nacht alleen" en "Smoorverliefd" .

Doe Maar, (oude) knarren die het nog steeds doen , misschien minder snedig dan vroeger, maar ze zijn op elkaar ingespeeld , en de invulling van een symfonisch orkest doet de  muzikale pijnscheuten verzachten.
Een geslaagde avond en voor wie twijfelde; ze is er nog steeds... de Doe Maar Mania ! Wie er nu niet bij was, heeft als troost dat ze terugkomen op 25 januari 2013 in Antwerpen (Lotto Arena) . De strijkers en blazers worden opgeborgen, de eigen instrumenten extra opgeblonken.
Kan er een ticket onder de kerstboom gelegd worden aub ?

Organisatie : de Roma , Antwerpen