Clan of Xymox - Voortbouwen op een al schitterend elan
Clan of Xymox + D:Zine
Als we de iconen van de darkwave, gothic rock of postpunk opsommen, blijven we vaak binnen de grenzen van België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Nederlandse bands en artiesten verdienen ook een plaatsje in die lijstjes. Clan of Xymox is misschien wel de bekendste nog actieve band in darkwave van Nederland. De band van Ronny Moorings is nog steeds op tournee naar aanleiding van de release van het album ‘Exodus’ van vorig jaar en de EP’s ‘X-Odus’ en ‘Blood of Christ’. Eén van de haltes was de Schakelbox in Waregem.
Tot goed één week voor het concert in Waregem zou Clan of Xymox zonder support aantreden, met enkel een DJ voor een afterparty. Dan kwam de vraag of de lokale helden van D:Zine het publiek mochten opwarmen. Een kans die de band uit het Brugse met twee handen greep. D:Zine en Clan of Xymox stonden twee jaar geleden nog samen op de Pekkersfeesten. Een hapering in dit mooie verhaal was dat de nieuwe drummer van D:Zine al andere verplichtingen had waar hij niet onderuit kon. Zo kregen we in de Schakelbox D:Zine met zanger Kurt op elektronische drums. Hij heeft een verleden als drummer, maar dit concert speelde hij zonder gerepeteerd te hebben op drums. Dat er een paar kleine foutjes in de set zaten, dat willen we dan ook meteen met de mantel der liefde bedekken.
D:Zine brengt deze zomer de EP ‘Illuminate My Darkness’ en als de tracks die we in Waregem te horen kregen daar op staan, dan wordt dat een prima EP. De titeltrack was overigens de opener van de set in Waregem. D:Zine heeft catchy nummers met een sterke 80’s en 90’s sound en sterke new wave-invloeden. Op de eerste rijen werd al wat gedanst en al helemaal op “Action Poetry”. De band speelt in dit nummer met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, en dat werd uit alle kelen meegbruld. Met zijn stuwende bas en hoekige drumbeats zat D:Zine hier niet ver van EBM. Van de set onthouden we voorts vooral “Mother And Father”, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “In Black” (met hints van Pink Floyd).
Het ontbreken van de drummer werd goed opgevangen, maar toch is dit een beetje een gemiste kans. Op volle sterkte kan deze band nog vlotter overtuigen. Dat zagen we al eerder. D:Zine speelde begin dit jaar een leuke support voor La Lune Noire in Nederland, na mooie voorprogramma’s voor onder meer Der Klinke en Vive la Fête. Als ook de EP een beetje aanslaat, denk ik dat voor deze band de trein vertrokken is.
De Nederlandse darkwaveband Clan of Xymox heeft wereldwijd indruk gemaakt door de duistere en intieme aspecten van het genre te verkennen. Clan of Xymox heeft sinds 1983 voortdurend nieuwe geluiden in hun muziek geïntegreerd, maar is altijd trouw gebleven aan het kenmerkende gothrockgeluid van de jaren ‘80. Voor John Peel is de Clan één van de pioniers van de darkwave en wie zijn wij om John Peel tegen te spreken.
Met een oeuvre van meer dan 18 studio-albums heeft Clan of Xymox zeker zijn stempel gedrukt op het genre. Maar hun invloed reikt verder dan de grenzen van Nederland. Hun album ’Twist of Shadows’ uit 1989 verkocht alleen al in de Verenigde Staten meer dan 300.000 exemplaren.
Tijdens de pandemie heeft zanger en gitarist Ronny Moorings de tijd benut om veel nieuw materiaal te schrijven. Op het album ‘Exodus’ blijft de band trouw aan de donkere en intieme sfeer waar ze om bekend staan. Op meesterlijke wijze verkent de band nog steeds het karakteristieke geluid van darkwave, waarmee ze internationaal succesvol blijven.
Clan of Xymox heeft een band met Waregem. Ze waren er al bij begin jaren ’80 toen de eerste gothrockbands naar de legendarische Steeple kwamen en ze keerden nog vaak terug. De vorige keer in Waregem stond Clan of Xymox als headliner voor de Dark X-mas show in de grote Expo-hal. Dat was in 2016, met ook Goethes Erben en In Strict Confidence. De fans kwamen ten tijde van The Steeple van veel verder dan Waregem en dat was in de Schakelbox niet anders met in de zaal fans uit gans België en Noord-Frankrijk.
Er wordt gefluisterd dat deze tournee misschien wel eens de laatste zou kunnen zijn voor Clan of Xymox. Zulke geruchten heb je natuurlijk altijd met bands die al 40 jaar of langer bestaan. Frontman Ronny lijkt er in zijn bindteksten een paar keer op te alluderen en het is niet altijd meteen duidelijk of hij grapjes maakt of niet.
Begin februari heeft bassist/gitarist Mario in Berlijn zijn pols gebroken bij een val op het podium. Sindsdien speelt hij live bas en gitaar via zijn laptop/synth. Het maakt dat Ronny op het podium nog meer als frontman uitgespeeld wordt, met ook nog Sean op keys, synths, drumcomputer en backing vocalen. Hij is met zijn lichteffecten ook een beetje de nar op het podium die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt.
De set in Waregem was een grabbelton van live-klassiekers die op het scherm achteraan het podium elk hun eigen visual kregen en die telkens op herkenningsapplaus onthaald werden. We kregen sterke versies te horen van onder meer “X-Odus”, “Yasmine & Rose”, “Suffer” en “She”.
De reguliere set is al even een vast gegeven waar ook ter wereld Clan of Xymox speelt. De twee bisrondes zijn telkens ‘op maat’ van de stad of het land waar de band speelt. Waregem kreeg in de eerste toegift “Blood of Christ”, “You’re The One” en “Hail Mary”. Daarna volgde nog een magistrale versie van “This World” en na “In Love We Trust” gingen de zaallichten opnieuw aan.
Er zit nog geen sleet op de formule van Clan of Xymox en de band lijkt zich op het podium prima te amuseren. Ronny, Mario en Sean hoeven wat ons betreft nog lang niet met pensioen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
The Rising Moon - Dromen zijn geen bedrog
Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, tekende voor een bijzondere beleving.
Lees gerust .
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen.
We keken uit wat voor een verschil het maakte om twee optredens van hen mee te maken …
Het duo Fred Frith & Susana Santos Silva (****) toonden hun uitzonderlijk talent op gitaar en trompet. Op de twee instrumenten tasten ze de mogelijkheden en de grenzen af. Opvallend: de vingervlugheid en hun zin voor improvisatie; de gitaarriffs en het trompet geschal onderstreepten een mooie muzikale wereld. Wat een samenspel. Een apart, uniek concertje!
The Rising Moon (*****) was opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. De songkeuze was dezelfde als in de Casino. De twee songs uit 'The Rising Moon' werden uitgediept, en in een mooi emotioneel meditatief concept gestopt. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
Het combo tekende reeds voor een bedwelmende, hypnotiserende set, die de drukte van het bestaan even opzij plaatste; nu kregen we een uur lang het beeld van een droomlandschap en welzijnsgevoel. De ontwapende aanpak werkt in op ons gemoed. Niet te hard, maar ook niet te intimistisch. Het balanceert tussen stilte en oorverdovend klinken. Een gevoel van ‘zen’ borrelt op.
Dromen zijn geen bedrog als je wijze van het concert zag (liggend, zittend), de opstellin als de intens mooie wijze van de muzikale verteltrant. De jachtigheid van het leven smol. Hier hing een bijzondere magie in de lucht
Pics homepag @Geert Vandepoele (van de support act)
Organisatie: Jazzlab + Ha Concerts, Gent
La Muerte – De start van hun aangekondigde dood
La Muerte begon hun afscheidstoernee ‘Morituri Te Salutant!’ in de uitverkochte 4AD in Diksmuide, en het werd een avond om niet snel te vergeten. Dit was hun eerste optreden sinds de aankondiging (toepasselijk gemaakt op allerheiligen) dat ze na nog een kleine tien shows hun carrière zouden beëindigen. De zaal was gevuld met fans die de band voor de laatste keer in hun huidige formatie wilden zien.
Het voorprogramma werd verzorgd door TankZilla, die met hun ruige geluid het publiek goed opwarmden voor wat zou komen.
Toen La Muerte het podium betrad, was het duidelijk dat ze met hun kenmerkende energie meteen de zaal zouden veroveren. De set begon met *Evil Land* en *Couteau Dans L'Eau*, twee nummers die de toon zetten voor de rest van de avond. Het publiek ging meteen mee in de ruwe kracht van de band, terwijl nummers als *She Did It For Lust* en *Snake In My Hand* de zaal verder opjutten.
La Muerte bleef het tempo hooghouden met *Wack This Guy* en *LSD for the Holy Man*, waarbij de band hun iconische, duistere sound en intense energie tentoonstelden. Er waren ook momenten van introspectie, zoals in *I Lost My Hand* en *Lost*, maar zelfs in deze nummers was de band vastberaden en gepassioneerd. Het publiek voelde duidelijk de emotie achter de muziek, maar tegelijkertijd de kracht van een band die nog steeds alles gaf.
Het climaxpunt van de avond kwam met *Black God, White Devil* en *Shoot In Your Back*, waarbij de zaal volledig opging in de muziek. La Muerte had de controle over de sfeer, en het was duidelijk dat ze hun afscheidstoernee in stijl wilden beginnen. De band sloot de show af met een indrukwekkende versie van *Lucifer Sam*, waarmee ze de avond krachtig en memorabel afsloten.
Deze eerste show van hun afscheidstoernee bewees dat La Muerte nog steeds in topvorm is en dat ze klaar zijn om hun laatste tournee op een legendarische manier af te sluiten. De fans in 4AD gingen naar huis met de wetenschap dat ze getuige waren van een bijzonder moment in de geschiedenis van de band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7319-la-muerte-08-03-2025?Itemid=0
TankZilla
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7320-tankzilla-08-03-2025?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide (+ La Muerte)
Loreen - Loreen moet het hebben van de Eurovisie songs
Loreen is de Zweedse zangeres die vooral bekend werd door twee overwinningen op het Eurovisie Songfestival, namelijk in 2012 met het nummer “Euphoria” én in 2023 met het nummer “Tattoo”. Johnny Logan deed het haar eens voor!
Loreen wekte dus hoge verwachtingen op voor haar optreden in de AB. Ze kwam hier in ons landje al eens langs in Antwerpen.
Het concert was een mix van pop en elektronica in een intens gevoelen van emotie, maar liet de enthousiasmemeter jammer genoeg nooit in het rood gaan. Haar stem was onmiskenbaar krachtig én haar podium présence nagenoeg indrukwekkend. Maar de show kwam niet 100% van de grond.
Niet getreurd, Loreen opende het optreden veelbelovend waarbij één van haar nieuwste singles “Gravity” in de buurt komt van de twee single-sterkhouders. Loreen, haar lange haren in de wind en met haar ‘lange nagels’ handschoenen, kenmerkend van haar laatste deelname in het Eurosongfestival, was vergezeld van drums en keys.
Muzikaal kregen we al snel een herhaling door éénzelfde beats. We kregen niet direct emotionele climaxen en verrassende wendingen in het materiaal. Maar het enthousiasme was groot toen “Another Brick in the Wall” weerklonk, een hoogtepunt trouwens in de show.
Het was natuurlijk wachten op die euforische hits, “Euphoria” en “Tattoo”, songs die de tand des tijds doorstaan en Eurovisie op hun plaats stellen. Live kregen die een alternatieve draai en een ingetogen, broeierige als een groovy, uitbundige, opwindende touch. Aardig overtuigend.
Wat volgde was een korte bis met het aanstekelijke “Is it Love” en natuurlijk haar recente succes vanop het Eurosongfestival in Liverpool 2023. Trouwens, “Tattoo” maakte de meeste indruk, als een echte tattoo. De intro was indrukwekkend en de verwachtingen werden volledig ingelost. Een leuke afsluiter, maar het mocht een concert zijn dat iets langer duurde …
Loreen is onmiskenbaar een getalenteerde artieste, maar dit optreden voldeed niet echt aan verwachtingen die fans van haar gewend kunnen zijn. De magie van het verleden was wat zoek … Ze had de nagels, maar krabde te weinig … Loreen kon niet definitief beklijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1: Casey Mc Quillen https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7306-casey-mcquillen-05-03-25
Opening act 2: Luna
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7307-luna-05-03-25
Loreen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7305-loreen-05-03-25
Organisatie: Live Nation
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac - Blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac
Mirage - A tribute to Fleetwood Mac
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac – blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac … Een meeslepende vertolking die hun idolen tracht te benaderen…
Hoe ging het allemaal ? Intro van de band, eerst korte drumsolo, drummer van dienst niemand minder dan ex Herman Brood-band drummer Guzz Genser, de nummers volgen elkaar op, zonder teveel poespas en grote uitleg. Een muzikaal nostalgische trip.
De band moet op dreef komen; na een handvol songs is de band strakker, met de prachtige zangeres Pam MaC Beth, een rasechte Amerikaanse.
Het is een eerbetoon aan Fleetwood Mac en hun tijdloze muziek. Ze nemen je terug mee naar de jaren ‘70 en ‘80. Heerlijk genietbaar , maar het toont ook hoe moeilijk het is om melodie, creativiteit, avontuur en complexiteit op één lijn te plaatsen als het combo het feilloos tracht te spelen … “Dreams”, “Go your own way”, “Rhiannon” … Zelfs de oprichter van Fleetwood Mac, Mick Fleetwood, zijn ze niet vergeten, het nummer, “Oh well” slaat aan bij het talrijke publiek, een wat bluesy-rock nummer!
Na een korte pauze terug een korte drumsolo van Guzz van dienst, om op dreef te komen … “Gipsy”, “Tusk”, “Little lies” en “Sara” volgen elkaar op.
Dan is het de beurt aan pianiste en zangeres Louise van de Sande-Bakhuyzen om haar in de spotlights te spelen, solo, piano en zang.
Het nummer van de avond komt eraan … met name “The Chain”, eentje die de Tijdloze durft te domineren, prachtig en krachtig!
Het concert loopt naar zijn einde, het bisnummer met een accordeon erbovenop, zorgt voor een geslaagd optreden van ‘Mirage’!
Kortom een gezellige avond terug in de tijd, niet meer , niet minder …
Organisatie: YouGoEvents ism Kursaal Oostende
Dreadzone – Het Britse Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit in hun heupwiegende, opwindende vibes
Vijf avonden lang was het genieten van de Tijdloze 90s die de organisatie De Casino met StuBru even in de spotlight plaatste. Een mooie afwisseling in stijl waarbij enkele godvergeten bands, artiesten toch nog niet zo godvergeten zijn . In de programmatie zat het Britse collectief Dreadzone, die de dancehall/dubregggae in de mid90s een bepalende push gaf. Met een nieuw album ‘9’ hadden ze er terug veel goesting in om het publiek in een heupwiegende, opwindende vibe en dansmove te brengen.
En jawel, een klein anderhalf uur wisten Earl 16, MC Spee en de band (met zes in totaal) onder Greg Dread, vroegere drummer van Big Audio Dynamite én spil van Dreadzone, het publiek in optimale stemming te brengen naar de after party met Dub-Up Hifi Soundsystem.
Dreadzone was tussenin ook nog een Soundsystem, die een amalgaan aan stijlen als electro, rock, folk, ska, gospel en soundscapes wist toe te voegen in hun kenmerkende dancehall/dubreggae. Platen als ‘360°’, ‘Second light’ en ‘Biological radio’ waren in de mid90s hun populairste platen en was ook hun succesvolste periode, waarbij we het combo in allerlei clubs en festivals konden zien. Toen boden ze alvast een vernieuwende insteek en in die drie decennia vonden ze elkaar met regelmaat terug, het leverde nu onlangs de nieuwe ‘9’ op, die een terugblik als een vooruitkijk biedt. Dit album ‘9’ en doorbraak ‘Second light’ stonden vanavond in the picture.
“Life, love & unity” bracht ons meteen in de juiste stemming en move . De beats en de basses klonken diep en bonkten in hun meeslepende, broeierige, zweverige, opzwepende dansbare sound. De zangpartijen, de raps en spoken words vulden elkaar aan en wisselden elkaar af; Earl16 zingt, MC Spee rapt, gezeten op z’n stoel, z’n spoken words en port de menigte aan. Een goed gevulde Casino wordt meegesleept, -gezogen, genoot, deint mee, heupwiegt, shaket het hoofd en maakt dansmoves.
“Rise up” is heerlijk genietbaar, dansbaar en zorgt voor een eenheidsgevoel. Toegegeven er is minder goed materiaal die het combo uitbracht, maar die zomerse, twinkelende, opwindende broeicocktail maakt het steeds goed; “Music away”, “Mean old world” en “Mountain” werden naar een hoger niveau getild.
Het nieuwe werk is veelbelovend; “Down the road” bouwde mooi op, werd mooi uitgediept en ging naar een climax. Kleurrijk waren die bleeps’n’sounds , die ons bij de leest hielden. Ook “Northern light” en “Conqueror” overtuigden. Het lijkt erop dat Dreadzone, dertig jaar later, opnieuw z’n muzikale draai heeft gevonden. Mooi.
Het publiek was goed opgewarmd om de final touch te ondergaan met het intense, groovende “American dread”, met die voicesampling, beats’n’bleeps die het publiek aanport tot allerhande handmoves. “Zion youth”, het op Max Romeo geleeste “Iron shirt” en natuurlijk de aanstekelijke “Little britain” en “Captain dread” waren hier de headliners van deze dancehallshow. Ze klonken sfeervol, zorgeloos, glimlachend, dansbaar.
Dreadzone is back en was naast de andere artists en bands (o.m. Heather Nova, Stereo MC’s en onze Noordkaap) een boeiende, muzikale trekpleister. Met hen werd de kaart van de worldreggae getrokken en onderstreepte het brede kader van die tijdloze terugblik.
Dreadzone zet zich met dit nieuwe ‘9’ terug even voorop. Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit. Mooi na dertig jaar!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Isbells - Stilletjes mijmeren in het donker
Al vijftien jaar is Isbells een niet te onderschatten band , eentje die we maar al te graag koesteren in de Belgische scene. Na het succes van hun titelloos debuut waren de vergelijkingen gemeend in de samenzang van Fleet Foxes, de weemoed van Bon Iver en de tokkelkunst van Nick Drake. Isbells werkte aan een eigen identiteit in het genre en qua mijmering in de sound zijn ze ware grootmeesters. Het recente ‘And the noise settle’ past hier perfect in. Deze keer was de productie echter niet in handen van duiveltje-do-it-all Gaëtan Vandewoude maar van de vrouwelijke compagnon Chantal Acda, die ook live sterk op het voorplan trad. In een goed gevuld CC konden we stilletjes mijmeren in het donker op Isbells …
Jo Huylebroeck (****), een goede vriend van Gaëtan, bracht pas vorig jaar zijn eerste single uit, “Zeveneken”; in september is zijn debuut verwachtende … en de man is 67. Hij bracht alleen met akoestische gitaar en vanop z’n stoel zes persoonlijke nummers. Jo Huylenbroeck haalt zijn inspiratie uit de dingen des leven en profileert zich als een klasse verteller en poëet. Hij balanceert een beetje tussen de intimiteit van het chanson van Guido Belcanto en de herkenbaarheid van de kleinkunst in z’n totaliteit. Doordacht en met best wel grappige bindteksten, weet hij ons te raken. Een daverend applaus op het eind was dan ook terecht van zijn sprankelende, mooie set. Benieuwd naar wat het debuut in september zal brengen …
Isbells (****) - Chantal Acda, Christophe Vandewoude, Gianni Marzo, Gerd Van Mulders en Gaëtan Vandewoude vormen isbells en zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Isbells bewandelt het muzikale pad van fragiliteit op subtiel doordachte wijze, stilletjes mijmerend in het donker. De registers worden soms zachtjes open getrokken; de ietwat krachtigere uithalen, vullen goed het weemoedige kantje van Isbells aan en maakt hen muzikaal zo bijzonder. Een zalvende gemoedsrust over rusteloze harten …
Het sombere licht en de donkerte is een toegevoegde waarde aan de sound. Gaëtan neemt het voortouw in de bindteksten. Chantal op haar beurt zorgt met haar vocals voor een extra insteek.
Gevleugelde of scherpe woorden spreekt men niet uit. Nee, Isbells schittert vooral in eenvoud in hun fragiel, fris, sprankelend geluid. Het zorgt voor een organische inkleding.
In de bis betraden Chantal en Gaëtan eerst samen het podium; iet wat hij voorheen normaal gesproken op zijn eentje deed, bekende hij, maar nu heeft hij de support van Chantal. Kippenvelmoment hier.
De voltallige band sloot mooi af, met de mooie lichtjes in de zaal, als sterretjes aan de hemel, helemaal akoestisch en zonder versterking of micro vooraan het podium. Het maakte het concert compleet. Dat stilletjes mijmeren in het donker werd geoptimaliseerd. Dit was gewoonweg een erg mooie avond zondermeer.
Pics homepag @David Zegers (Skytiger)
Organisatie: CC Ter Vesten, Beveren
Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe
De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.
Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.
Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.
In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.
Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.
Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.
Organisatie: CC Gildhof, Tielt
An Pierlé Quartet - Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet (*****) waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Het weemoedige kantje, dat we ook ontdekten op plaat, keert wel degelijk terug in de breekbaarheid van An’s vocals. De oor- en oogstrelende instrumentatie raakt.
Live legt het kwartet vooral de klemtoon op een jazzy sound, die andere stijlen integreert.
In de muzikale vibe wordt terug gegrepen naar de fifties, zeker als An aan haar piano bezig is en haar vibrerende stem de hoogte ingaat. Wat een stembereik. De muzikale begeleiding, An’s bewegingen, haar danspasjes en het voortdurend heen en weer geloop van piano naar microfoon, maken het geheel nog sterker.
Hier staat een complete band te spelen; de speelse steekjes van het duo Hendrik Lasure (toetsen) - Casper Van de Velde (op drums) tekenen de zin voor avontuur en improvisatie, Verder ook saxofonist Koen Gisen vuurt hen aan en trekt de sound open. Grenzen vervagen en worden verlegd. Zoals blijkt uit songs als “The Lid” en “Waves”. Wat klinkt dit heerlijk, boeiend, spannend. En An kan gewoonweg compleet los gaan.
Het publiek wordt nauw betrokken bij het Quartet. Letterlijk zelfs, want bij het opzwepende “Unreal” nodigt ze mensen uit om voor het podium te dansen. Een feestelijke stemming. Mooi om te zien.
Op het eind laat An zich van haar meest tedere, kwetsbare kant zien, de sax doet de rest. Om dan, in de bis, alle registers open te trekken. Een integer, vol geluid, emotievol, meeslepend, gedreven.
An Pierlé Quartet laat in een kleine twee uur alle de verschillende aspecten horen. In deze gezellige jazzclub kregen we een muzikale prikkeling en totaalbeleving. Klasse!
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
John Cale - POPtical Illusion Tour - Cale schittert eigenzinnig in Le Splendid - De Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie
Ik heb het geluk gehad John Cale al verschillende keren aan het werk te mogen zien, en dus ook in verschillende gedaantes, van alternatief tot doorsnee rock, van oersaai tot ronduit fantastisch. Ik heb nog altijd kippenvel van zijn passages in 2006 in Le Grand Mix, in de Vooruit en in de Roma in 2023.
Het unieke optreden in Mesen in 2014, waar Cale geïnteresseerd de opdracht aanvaardde om een werk te maken rond de kerstbestanden in de eerste wereldoorlog en daarbij ook besloot Paris 1999 integraal en vooral alternatief te brengen, kunnen we historisch noemen. Dan heb je ook de eerdere vervelende zogenaamde Velvet-reünie in Liverpool met gastmuzikanten in 2018. Mijn liefste prijst zich nog altijd gelukkig dat ze niet meekon. Zo zie je maar, veel hoogtes en soms laagtes, bij één van mijn grootste helden en medeoprichter van de band die definitief het gezicht van de alternatieve rock veranderde, The Velvet Underground.
De lat ligt dus hoog voor onze eeuwig patent uitziende drieëntachtiger. Hoogbejaarden zijn normaliter berustend, gezapig en mild. Niks van dit bij de eeuwige flirter met kunst, experiment en drugs. Zijn experimenteerdrang blijft intact en zorgt voor een avond vol spanning en ‘verwacht het onverwachte’.
Neen hij bijt geen kippenhoofden af op het podium. Neen, hij springt niet met zijn oude gewrichten Iggy-gewijs op en rond het podium. Neen, hij test niet de decibelmeters met zijn schorre typische stem of met een wall of sound. Neen, hij creëert geen esoterisch ludiek vloeistofdia-sfeertje.
JC positioneert zich rustig achter zijn elektrische piano, commandeert sec de rest van de trouwens schitterende band, om een zeldzame keer recht te veren om zijn Fender aan te slaan. Hij laat gewoon de muziek voor zich spreken.
Geen enkel nummer klinkt zoals je zou verwachten. Alles is klaarblijkelijk herschreven. Soms onherkenbaar. JC performet met een branie en gemak waar velen een arm veil voor zouden hebben. Nico’s “Moonstuck” en “Frozen Warnings” worden herleid tot de kern, “Waiting” moet het doen en doet het met stampend pianowerk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik achteraf de playlist heb moeten uitpluizen om te weten te komen wat hij bracht. Vergelijken met de studioversies wordt zo goed als onmogelijk.
Cale profileert zich niet als zijn collega tachtigers Jagger, McCartney of Dylan, staat niet stil, teert niet op het verleden en blijft enkel vooruit kijken waarbij eigenzinnigheid en experiment hoog in het vaandel wordt gedragen.
Ik had graag nog eens de krakende viool van “Venus In Furs “ gehoord zoals in Tourcoing in 2006. Maar ja, zijn we al niet te veel verwend?
POPtical Illusion Tour - Cale schittert in eigenzinnigheid, de Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie.
En krijgen we hetzelfde voorgeschoteld in het Koninklijk Circus in Brussel op 4 maart? Ongetwijfeld niet.
Setlist: Captain Hook/The Endless Pain of Fortune/Davies and Wales/Out Your Window/Rosegarden Funeral of Sores/Gravel Drive/Cable Hogue/Set Me Free/Frozen WarningsLong Way Out of Pain/Moonstruck/Do Not Go Gentle Into That Good Night/Chums of Dumpty/Barracuda/Poster Rescue//Waiting For The Man
Organisatie: Verone Productions
J. Bernardt – Volwaardig alternatief voor Balthazar
Jinte Deprez en zijn 3-koppige band sloten hun clubtournee als support van de nieuwe tweede plaat ‘Contigo’ af in de Gentse Vooruit. Dit optreden had blijkbaar aan een zijden draadje gehangen … Jinte was even uit de bocht gegaan bij zijn hobbybesteding karten. Het management had hem het optreden met gekneusde ribben afgeraden , maar de ex-Gentenaar zelf, lapte het aan zijn laars en stond op het podium … korset aan en onder de pijnstillers.
We kregen anderhalf uur klassenwerk van deze Balthazarman onder J. Bernardt. Zweverige, dansbare poprock met wereldlijke invloeden die moeilijk bepaald in een hokje is te duwen. Naast Jinte, zelf meestal met gitaar, was er een zeer bedrijvige jonge percussionist , een bassist die met zijn aanslagen ons er regelmatig aan herinnerde dat deze groep uit Balthazar was ontstaan, verder nog een sterke synthesizer die bij de meeste nummers zowel qua toetsenwerk als qua zang de groep naar een hoger niveau tilde.
Jinte en C° schitterde. Zo kalm hij is bij Balthazar, zo uitgelaten en energiek is hij bij zijn eigen project; o.m. op en af van de kleine verhoogjes van het podium springen, dansen als een slangenmens, het publiek veelvuldig aanporren, we hadden hem nog niet veel op die manier gezien.
En zijn stem leed zeker niet onder zijn gekneusde ribben. Hij kon de uiterst lage als hoge tonen vlot aan. In bepaalde nummers deed hij denken aan Prince, en bij andere was er de link naar Tamino. Schitterend in vocals dus .
Het was ook de afwisseling tussen de integere, ingetogen en de meer uitbundige, dansbare nummers die het optreden boeiend , spannend, aangenaam maakten.
Bij de ingetogen nummers, “Contigo”, “The other man”, “Taxi, “The last waltz” was het publiek dankbaar, muisstil; op de dansbare (meezing)nummers, “Don’t get me wrong”, “Wicked streets”, “Calm down”, was het publiek enthousiast en ging het zelfs uit de bol. Heerlijk die afwisseling.
Hier bewijst Jinte dat hij geen tandem moet vormen met Maarten Devoldere om tot de top van de Belgische scene te horen. Af en toe je eigen gang gaan levert hier mooie dingen op. Deprez en co krijgt meer dan ooit het licht op groen in z’n project!
Als support hadden we Michiel Balcaen , drummer bij Balthazar en Warhaus. Helaas een miscasting. De zang ging verloren in het ongeïnteresseerde pratende publiek en naarmate zijn set vorderde kreeg hij de handen nog nauwelijks op elkaar. Pijnlijk eerder voor dit duo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7303-j-bernardt-2025-02-26?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
