Wat heb ik lang moeten nadenken om dit te kunnen plaatsen, Cut In The Hill Gang. Wanneer John Wesley Myers (die zich tegenwoordig laat aanspreken als James Leg), frontman van de Black Diamond Heavies , één van de beste livebands van de laatste jaren, en Johnny Walker, zanger van de Soledad Brothers, één van de beste livebands in de jaren daarvoor, zich vervoegen in één groep, dan zijn de verwachtingen uiteraard bijzonder hooggespannen. Voeg daarbij nog nieuwe gitarist (en zanger) Reuben Glaser, voorman van Pearlene, dan mag je wel spreken van een supergroep.
Maar je voelt het al komen, het resultaat was niet bepaald gelijk aan de som der delen. Nochtans begon het indrukwekkend met een slepende blues waarbij Walker, pompend op mondharmonica, heerlijk uithaalde op slidegitaar.
Wat volgde was nooit echt ondermaats (buiten dat nummer, gezongen door de drummer) maar ik bleef toch behoorlijk op mijn honger zitten. Daarvoor wrong het beestje toch te veel. Die natuurlijke flow, die zo kenmerkend was voor de Black Diamond Heavies en de Soledad Brothers ontbrak hier volledig. Zonde ook dat een talent als pianist John Wesley Myers nauwelijks hoorbaar was. Zelfs een gegarandeerde stomper als "Roadrunner" van Bo Diddley bleef deels in het moeras steken.
Naar het einde toe kwam het uiteindelijk toch nog opwindend met ondermeer het onverwoestbare " Gospel according to John", bekend van de Soledad Brothers. Achteraf was ik verre van overtuigd hoewel ik er meteen moet bij zeggen dat wanneer dit een totaal onbekend Amerikaans groepje in één of ander zompig café was geweest ik wellicht superlatieven tekort kwam om deze ontdekking wereldkundig te maken. Nu bleef het gevoel hangen dat er veel meer in gezeten had. Stilaan tijd voor een reünie van de Soledad Brothers, zeker?
Vieux Farka Touré kon dus één en ander goedmaken maar ook dat gebeurde slechts gedeeltelijk. Wie kwam in de hoop wat woestijnblues, zoals we die kennen van vader Ali, te horen was eraan voor de moeite en Vieux mag dan al beweren zich te laten inspireren door jazz, op het podium was daar alleszins niets van te merken. Wat we kregen was vrij stevig gebrachte, aanstekelijke Afropop met veel aandacht voor de percussie maar die toch gedomineerd werd door de gitaar. Want Vieux Farka Touré is een begenadigd gitarist die zijn kunnen soms teveel exposeert.
‘De Santana van Afrika’ hoorde ik iemand fluisteren. Zover zou ik het nu ook weer niet drijven om hem te vergelijken met één van de vervelendste gitaarvirtuozen op deze aardkloot. Zijn gitaar had best wel iets te vertellen en wist het publiek behoorlijk op te hitsen. Eén vrouw kon het niet langer houden en sprong op het podium om daar als een bezetene te dansen onder luide aanmoedigingen van Vieux' muzikanten.
Net toen ik dacht dat het stilaan genoeg geweest was bracht hij op een indrukwekkende manier een nummer van zijn vader en werd duidelijk dat de muziek van Ali Farka Touré heel wat meer inhoud kent dan hetgene we hier gezien hadden. Je zal zijn zoon maar wezen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Kele Okereke, spil van het populaire Britse Bloc Party, heeft de band even op non-actief geplaatst en leeft zich wat meer uit op rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes. Het zag er aan te komen na de cd ‘Intimacy’, want hun postpunk, doorspekt van funk en ‘80s wave, omarden ze van een harder industrieel geluid en elektronica loops. Kele werd begeleid met een live drummer en twee toetsenisten/knoppendraaiers (waaronder een erg bevallige, jonge, hyperkinetische dame). De single “Flux” leidde het in 2008 al in, en op dezelfde leest is het solo album gebaseerd.
Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop. Hij beleefde er alvast muzikaal plezier aan, grapte er maar op los, kon inspelen op het (jonge) publiek en heeft met “Tenderoni” en “Rise” twee hits op zak. Opvallend weinig volk opgedaagd, die de benen konden strekken op de clubsound. Het bedierf de pret niet, want we beleefden een klein uurtje lang een fijne avond, die een evenwicht bracht tussen de electroclash van de soloplaat, met een knipoog aan het materiaal van LCD Soundsystem, enkele Bloc Party afleggertjes en een BP medley.
Full Metal Jackets “Drill instructor” leidde de partycocktail in en meteen kregen we een salvo electrobeats om de oren van “Walk tall”. Even energiek en bruisend klonk “On the lam”, pompende, hitsende beats en opzwepende drums, waarvan de heldere vocals van Kele sterk doorkwamen en overtuigden. De flashlights sierden het concept. “Everything you want” en “Unholy thoughts” (gebaseerd op één van de vele boeken die Kele las!) klonken broeierig, hadden een leuke groovende basstune en intrigeerden door pianoloops. Hier omarde Kele ook even een gitaar; de songs gingen wat meer richting Bloc Party en die BP pijler is niet weg te denken in het geluid. Een medley volgde, “Blue light”, “The prayer” en “One more time”, die in elkaar vloeiden. Op het einde van de set durfde Kele met z’n begeleiding exploderen met stevige electroversies van “This modern love” en “Flux”. Tja, dat hij nog een groep als BP heeft, was wel duidelijk.
Natuurlijk steeg de temperatuur op de singles “Tenderoni” en “Rise” … de krachtige, dynamische ritmes en beats kregen door de xylopartijen warmte en kleur; ook “Yesterday’s gone” en “All the things I could have” beantwoorden het best aan het laatste materiaal van Kele’s eigen band door een intens spannende rockopbouw en de elektronica speldenprikjes.
Op plaat klinkt het concept wat gematigder en sfeervoller, live koos Kele met z’n begeleiding voor bruisende energie, amusement en ambiance. Leuk allemaal wat hij bracht zonder dipjes en verveling. Op die manier is Kele een soloproject zoals het hoort …
De van Londen naar Berlijn verhuisde ‘jonge’ Mama was de support. Zij probeerde leven in de brouwerij te steken. Enkel op het podium te zien met een laptop en een aan Macy Gray ontleende stem, zorgde voor een portie bezwerende elektronische soulpop, die misschien niet indrukwekkend was, maar een aangenaam opkikkertje en opwarmer was …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Kingdom (b) is het zijproject van bassist Colin H Van Eeckhout en gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra met daarnaast drummer Tim Byron van The Black Heart Rebellion. Na hun debuutplaat ‘Kingdom’ uit 2007 brachten ze onlangs het schitterende ‘Hemeltraan’, hun tweede full length, uit. Nog een stap voorwaarts en de benaming zijproject valt hierdoor in het niet want ondertussen zijn ze uitgegroeid tot een volledig op zichzelf staande groep, klaar om in de voetsporen te treden van grote broer Amenra. Kingdom startte hun set met “Cendre” uit hun debuutplaat, dat overvloeide in “.Ruina. Where men go to die”, een zoektocht naar de donkere kant van het bestaan en een nummer dat verder open bloeide naarmate het vorderde. Een vat vol emoties.“Rivers Rage” volgde: razende kolkende rivieren voor ogen, een snoeiharde gitaar en een pompende bas, geruggensteund door mokerslagen op drums. Out of the blue schakelde het over in een trager middenstuk waar Van Eeckhout eerst de longen uit het lijf krijst om dan plots “Oh Lord, have mercy” als een soort middeleeuwse elegie met een zoetgevooisde stem aan te heffen en deze mantra-gewijs blijft herhalen, ondersteund door drones die doen denken aan het legendarische Sunn O)). Het rustigere “Elude” gunde ons trommelvlies wat welgekomen rust. “Wiech”een sludge-wiegelied mondde uit in het orgelpunt en tevens hoogtepunt van hun set: het magistrale “Throne”. In het land van sludge en drone is Kingdom koning, daar is geen speld tussen te krijgen.
Daarna waren de verwachtingen hooggespannen voor het optreden van dé stoner/doom monstergroep van de eeuw: Shrinebuilder! Met een line-up om U tegen te zeggen: drums = Dale Crover (Melvins), guitar = Scott Kelly (Neurosis), guitar = Scott “Wino” Weinrich (Saint Vitus) en last but not least bass = Al Cisneros (Sleep / Om) en het resultaat mocht er wezen: een groot uur werd er getapt uit een stoner/doom ‘Grand Cru’ vat. We werden meegezogen in een aanhoudende mantra van heavy riffs, een hypnotiserende bass en drumpartijen om duimen en vingers van af te likken. Menig hoofd schudde onophoudend mee op de tonen van deze superband.
Ego’s werden langs de kant gelaten en het was mooi om zien dat elk lid zijn eigen unieke stijl kon toevoegen aan dit magistrale geheel. Scott Kelly’s aardbevingopwekkende riffs, Wino’s doom leads, Al’s trippende baslijnen en Dale’s vloeiende en passende drumpartijen: alle aparte stukjes vielen perfect samen. Voeg daar nog de afwisselende zangpartijen toe: Wino’s soulvolle stem, Scott’s beestachtig gebrul en Al’s spacy ॐ-chants en wat je krijgt is een intrigerende set die je onder hypnose meeneemt op een doomrollercoaster waar je onmogelijk emotieloos onder kan blijven.
Er stond een groep van vrienden op het podium die plezier wilden maken en speelden alsof ze thuis een jamsessie deden. Het was ook op die basis dat het in 2009 uitgebrachte debuut ‘Shrinebuilder’ werd opgenomen in een tijdspanne van slechts 3 dagen. Een mijlpaal in de stoner/doom geschiedenis. Het waren dan ook merendeel songs uit deze debuutplaat die Shrinebuilder van het podium liet bulderen met een kracht die gerust een 10 op de schaal van Richter kon evenaren.
Eén cover op de setlist: “Effigy”, een vergeten donkere ballade van Creedence Clearwater Revival uit het in 1969 uitgebrachte ‘Willy and the Poor Boys’. Apotheose van de avond: “Pyramid of the moon”, wat het best samenvat waar deze groep tot in staat is. Van het begin tot het einde een memorabel optreden om te blijven koesteren.
Met rokende oren en een grote smile op ons gezicht verlieten we De Kreun. Niets kon ons nog raken die avond! De volgende dag was het gelukkig wapenstilstand en konden we genieten van wat welverdiende rust.
Setlist Shrinebuilder: ➀ Science of anger ➁ The Architect ➂ Blind for all to see ➃ Effigy (CCR-cover) ➄ We let the hell come ➅ Solar benediction ➆ Nagas 1&2 ➇ Pyramid of the moon
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Een van de leuke dingen aan Het Depot zijn de zalige filmzaalstoelen waar je in achterover kan leunen en alles zo’n beetje op je af kan laten komen. Dat is dan ook wat we gedaan hebben op deze Labelnight van Brownswood, DJ Gilles Peterson eigen label waarop een aantal acts staan die vanavond zo maar eventjes aanwezig waren. Vorig jaar nog was er een grote tevredenheid van het publiek en blijkbaar ook van de teruggekeerde Gilles Peterson. Hij is zo'n beetje de god van de wereldmuziek in de UK, met zijn programma ‘Worldwide’, trouwens ook op StuBru te horen. Reden genoeg om nog eens naar Leuven af te zakken. …
Opener Ghost Poet gaf een soort dubreggae ten beste. De man deed hard zijn best om het publiek mee te krijgen en gezien het vrij vroege uur lukte dat nog aardig ook. Geen pakkende dingen gehoord, maar het vloeide erg aangenaam met een biertje in de zoals gezegd zalige stoeltjes.
Baloji is van Kongolese afkomst, een bonenstaak van een vent, die, ja, veronderstel ik World – Kongo Pop muziek brengt, hoewel ik niet veel meer ken dan “Konono nr. 1”. Maar goed, de typische lichte percussie, de zweverige vocalen en de ritmes deden sterk aan Nigeria of Kameroen denken. En hier was sprake van een goede interactie met het publiek.
Erna was het de beurt aan de meester zelf, Gilles Peterson, om een DJ-set te geven. Bij Peterson weet je altijd waar je aan kan verwachten en net weer niet, eclecticisme van alles wat dansbaar is, blijft zijn devies. Dus hoor je hip-hop en dubreggae door elkaar, naast Cubaanse en Braziliaanse ritmes of pure percussietracks, … en is het allemaal te obscuur om aan namedropping te doen, het publiek wist het zeer te smaken. Een volle dansvloer met hier en daar een rare vogel, met een raar hoedje of een Mondriaan-T-shirt. De afsluiter tegen een uur of twee van zijn set was Bill Withers’ “Lovely Day” en dat geeft toch nog altijd kippenvel.
Erna nam Lefto het over met een vergelijkbare mix tot in de vroege uurtjes die we uiteindelijk niet meer meegemaakt hebben.
Organisatie: Depot, Leuven
Alles stond klaar om Davila 666 te laten beginnen toen alsnog het Griekse Acid Baby Jesus kwam opdagen. Er werd dan maar besloten ze nog drie nummers te laten spelen. Nadat het tergend lang had geduurd eer ze opgesteld raakten kwamen ze tot de vaststelling dat de basversterker het niet deed. Ook een aangereikt tweede exemplaar bood geen oplossing. Kortom: chaos troef op het podium en exit Acid Baby Jesus. Geen nood echter: voor wie het nog zou willen, staan ze binnen een tiental dagen in het voorprogramma van The Demon's Claws in Doornik (hopelijk hebben ze tegen dan hun horloges bijgesteld). Met het verdwijnen van de Grieken bleken plots ook alle versterkerproblemen van de baan ...
Davila 666 is een zestal uit Puerto Rico, een eiland in de Caribische Zee die je niet direct met rock-'n-roll associeert. Toch zorgden ze voor een flinke pot enthousiast gebrachte punkrock vol sixtiesinvloeden waarbij de zang centraal stond. Kon ook moeilijk anders met twee, flink met de tamboerijnen rammelende, frontzangers en een gitarist en bassist die voortdurend meezongen. We hoorden korte en vinnige songs terwijl een tweede, wat verborgen gitarist achteraan voor wat contrast zorgde door voortdurend seventies klinkende gitaarlicks door zijn versterker te jagen.
Invloeden van de Black Lips waren onmiskenbaar aanwezig maar het niveau van de Amerikanen blijft voorlopig onbereikbaar voor de Davila broertjes. Na een blitzstart kenden ze al vlug een serieuze dip: inferieure nummers of moesten we ons toch aanpassen aan dat Spaans? Gelukkig kwamen ze het laatste kwartier weer op kruissnelheid en bewezen ze dat ze niet voor niets een plaat uithebben op ‘In The Red’. Olé!
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Het Amerikaanse Warlocks van zanger/gitarist Bobby Hecksher, is al zo’n goede tien jaar bezig en zijn te situeren binnen de rock’n’roll/psychedelica, toen in de voetsporen van BRMC, The Music en Dandy Warhols; ze haalden de mosterd van de VU, Jesus & Mary Chain en legden een link met Ride en Monster Magnet. Een hypnotiserende, bedwelmende, galmende sound creëerden ze door de repeterende en opbouwende ritmes, soms gekenmerkt van gierende gitaren, fuzz en pedaaleffects. Ze blijven in de belangstelling, mede door de huidige rits Black Mountain, The Black Angels en Tame Impala.
Maar zoals bij vele bands ontwikkelde het uitgebreide combo met de jaren een gevoelige touch, wat hen gematigder en meer slepend en ingehouden deed klinken. Overdonderen met platen als ‘Rise & Fall’ en ‘Phoenix’ doen ze wel niet meer, maar nog steeds weet hun materiaal ons te raken. Onlangs verscheen ‘The mirror explodes’. De uit LA afkomstige band onderneemt nu een heuse world tour en houdt halt in de Grand Mix en de Bota (eind november).
Heel wat volk was opgedaagd om de doorwinterende spacerockende ratten aan het werk te zien, die lekker grossierden in hun heuse collectie. De set moest eerst wat op gang getrokken worden met “Red camera” en “Isolation”. De afwisseling van drie gitaren, synths en pedaaleffects werkten gaandeweg verslavend en aanstekelijk; het uitgesponnen “Shake the dope out” werd een hoogtepunt. Eerder genoten we van “Song for Nico”, een VU hymne en “Baby blue”. Publiek en band vonden elkaar en een ‘rolloverlaydown’ gevoel hadden we door een perfecte afstemming: de tempowisselingen en de aanzwellende, swingende ritmes in hun slepende, overwaaiende sound klonken overheerlijk, ondersteund van de zweverige vocals. Enkele nummers vloeiden op die manier in elkaar over.
Het aanstekelijke “Come save us” was een terechte afsluiter, kreeg middenin een avontuurlijke, alternatieve draai en werd op het eind in een poel van wah wah en pedaaleffects gedropt!
Het warme onthaal tijdens de nummers gaf de band een hart onder de riem; op vijf extra nummers trakteerden ze ons. In een juiste dosis ‘muzikale dope’ stelden ze o.m. onderbouwd en gevat “You make me wait”, “Starpower we need” en “Eyes saw …” voor. Op het podium zagen we binnen deze ‘wall of sound’ donkere schimmen die hun instrumenten deden afzien zonder zich te verliezen in oeverloze fuzz en distortion.
The Warlocks toonden hun tanden binnen de huidige retrostonerpsychedelica bands… Ze waren nog eventjes de grotere, wijzere broer en bewezen dat ze nog niet afgeschreven zijn …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De mensen van Democrazy omschreven het zelf als hun eigen dolle week en het was inderdaad zo dat je de afgelopen week iedere dag op één of meerdere concerten in de Gentse binnenstad kon rekenen. Soms met grote kanonnen zoals afgelopen zondag met Tindersticks maar vandaag was het tijd voor wat nieuw talent die we als vanouds in de Charlatan mochten verwelkomen.
Meteen talent om je vingers bij af te likken want wie de Antwerpse Blackie & The Oohoos eerder aan het werk zag, wist meteen dat deze twee zwartharige zusjes geen afgeroomd radiovoer leveren ook al ligt het woord pop nooit ver buiten hun handbereik. Hun debuutalbum deed al het beste vermoeden en dat werd gisteren in een aardig volgelopen Charlatan bewezen.
Van podiumvrees hebben de zusjes Maieu al lang geen last meer en hun zeemzoete stemmen vormen de ideale basis voor muziek die het midden houdt tussen 60’s kitsch, western, shoegaze en het betere chanson. Omwille van de ontelbare muzikale attributen durft een mensen wel eens een groep als Nouvelle Vague of Broadcast mijmeren en na een uurtje wisten we wat reeds een lange tijd in ons achterhoofd hangt: met Blackie & The Oohoos heeft de Vlaamse alternatieve muziekscene er meer dan een pareltje bijgekregen.
Misschien tijd voor een pareltje uit New York Beach Fossils … In het indiewereldje zijn deze jonge snaken al een tijdje de nieuwe Benjamins en daar zal hun prachtig debuut op het Captured Tracks-label wel voor veel tussen zitten. Waren we met onze Belgische zusjes in de jaren ’60 gekatapulteerd, dan gingen we met Dustin Payseur terug de jaren ’80 in maar dan wel met het Flying Nun-geluid van groepen als The Chills of gewoon die andere legende: The Feelies.
Hun zonovergoten indiepop deed je al de huidige drama’s uit deze wereld vergeten en voor je het wist stond je te swingen dat het geen naam had en dat deed ook het publiek die het deze jongelingen vergaf dat zij door hun enthousiasme heen wel eens de bal verkeerd sloegen.
Twee ontdekkingen voor een klein prijsje kunnen we alleen maar samenvatten met deze woorden: een dikke proficiat aan de Demo-bende en hopen dat ze deze mooie weg nog lang mogen volgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Eind dit jaar zou wijlen ‘Nonkel Vlees’ 70 geworden zijn ! Frank Zappa, de muzikale duizendpoot, het virtuoze genie dat ons bij leven en welzijn, verraste met zijn volstrekt unieke muzikale aanpak, waarin hij geen enkel genre schuwde: rock, jazz, avant-garde, doowop, blues, funk, klassiek, heavy rock, reggae ... Alles kon en alles mocht, en alles passeerde dan ook de revue bij FZ, getuige daarvan zijn muzikale output van om en bij de 60 platen in amper 30 jaar tijd (1966-1993!). Platen die stuk voor stuk weer verrasten, intrigeerden, shockeerden, boeiden (muzikaal EN tekstueel !!) en uiterst verslavend werkten voor diegenen die vielen voor ’s mans werk (de Zappa ‘freaks’).
Sinds ’93 moeten we het echter stellen zonder ‘Uncle Meat’, en hebben we het gissen naar wat de man anders nog meer voor ons in petto had. FZ had tijdens zijn carrière ook de gewoonte om ALLE concerten op te nemen. Vele van die tapes verwerkte hij eind jaren 80 zelf in de ronduit magistrale CD uitgaves ‘You can’t do that on stage anymore’, een reeks van niet minder dan 6 dubbel CD’s met uitsluitend onuitgebracht live werk !
Inmiddels zijn we 17 jaar verder en de muziek van FZ leeft (nog)! Joe Travers, ‘de officiële archiefmeester’ van de ‘Zappa Family Trust’ is belast met de taak om het omvangrijke archief van FZ uit te spitten om ons regelmatig nog te verrassen met onuitgebracht werk of alternatieve versie en dies meer. Daarnaast is ‘vaultmaster’ Travers ook nog actief als drummer bij ‘Zappa Plays Zappa’, de -als we het zo mogen noemen- tribute band waarmee Dweezil Zappa sinds enkele jaren de hort op trekt, als eerbetoon aan zijn vader.
ZPZ is echter veel meer dan een tribute band! In het verleden dikwijls met voormalig FZ muzikanten op de planken, zo waren Napoleon Murphy Brock, Ray White, Steve Vai, Terry Bozzio en anderen reeds van de partij, dit jaar echter zonder voormalige ‘Mothers’, maar met een schitterende jonge band.
Spilfiguur is Dweezil zelf, een eveneens geniale gitarist die het werk van vader Frank op een schitterende manier vertolkt. De 8 koppige band opende de 2 uur durende set in het Depot te Leuven, al meteen met een klassieker van formaat: “The Gumbo Variations” uit de legendarische jazz rock LP ‘Hot Rats’ (1969), naar verluidt de eerste jazz rock plaat ooit). Een instrumentale kraker die ons ook al direct kennis liet maken met verbluffend sax werk van Scheila Gonzales. Miss Gonzalez zou immers de hele avond lang voor vuurwerk zorgen, zowel op sax, dwarsfluit, keyboards en met de nodige vocale bijstand!
Voor de huidige tournee werd een integrale versie van “Apostrophe” (1974) aangekondigd, en na de fabuleuze instrumentale opener was het meteen de beurt aan zanger Ben Thomas om zich te bewijzen. Voor Thomas was immers de meest ondankbare taak weggelegd om ons deze avond een waardig alternatief te bieden voor de originele unieke vocale aanpak van de meester zelf en zijn toenmalige kornuiten (deze keer geen voormalige FZ vocalisten te gast!). Thomas kweet zich echter meer dan voortreffelijk van zijn taak in de openingstrits van deze LP: “Don’t eat the Yellow Snow”, “Nanook Rubs it”, “St. Alphonzo’s Pancake Breakfast” en “Father O’Blivion”, vocaal (en instrumentaal) niet meteen de gemakkelijkste stukken uit FZ’s oeuvre.
Ook onthouden we een sublieme versie van “Stinkfoot” (wie anders dan Zappa schreef ooit een song over ‘zweetvoeten’ ?) en de stevige rock van titelsong “Apostrophe”, waarin een glansrol was weggelegd voor bassist Pete Griffin, die met veel overtuiging de baslijnen bracht zoals Jack Bruce (Cream) die destijds op de originele LP neerpootte! Voor “Cosmik Debris” werd Zappa sr. er op het grote scherm zelf bijgehaald: de grootmeester zong en soleerde als vanouds terwijl de band bleef instaan voor de muzikale omlijsting. Dit werd later in de show nog overgedaan tijdens o.a. “Montana” en “Inca roads”. Vooral die laatste bleek terug een knaller van formaat! Net zoals het halverwege de jaren 70 jarenlang een sleutelstuk was in Zappa’s live set, met toendertijd funk-pionier George Duke als zanger, was het ook deze avond een absoluut hoogtepunt.
Toetsenist Chris Norton, het groentje van de band (er pas bij sinds mei dit jaar), nam op een perfecte manier Duke’s zangpartij voor zijn rekening, daarbij knap aangevuld door een terug schitterende Miss Gonzalez, en ook percussionist Billy Holting kon zich in deze prachtsong helemaal uitleven.
De sfeer zat er intussen goed in en Leuven bleef maar verwend worden: “Peaches en Regalia” (eveneens uit ‘Hot Rats’), het minder bekende “RDNZL”, een schitterend instrumentaal stuk uit midden jaren ’70 dat voor het eerst het licht zag op ‘Studio Tan’ (de ‘overschotjes’ LP uit 1978), en tot slot “I promise not to come in your mouth”: een lang uitgesponnen en perfect gebracht meesterwerk (uit ‘Zappa in New York’ - 1978) met misschien wel de meest vunzige titel ooit! Of hoe een instrumental zelfs het label ‘explicit lyrics’ kan opgekleefd krijgen, typisch FZ!
”Baby Snakes”, dat pas sinds deze tournee in de ZPZ live set zit, opende de bisronde, gevolgd door alweer eentje om vingers en duimen bij af te likken: “Titties ’n Beer”, met Ben Thomas en tweede gitarist Jamie Kime respectievelijk in de rollen van FZ en de duivel, voor de legendarische passage zoals die in 76’ op grandioze wijze werd neergezet door FZ en Terry Bozzio (ref. alweer die schitterende live dubbelaar ‘Zappa in NY’).
De avond werd afgesloten met een grandioos “Muffin man” uit de plaat ‘Bongo fury’ die FZ in ‘75 opnam met zielsverwant en vriend Captain Beefheart. Een prachtige finale van een prachtig avondje - vooral ‘seventies’ - Zappa nostalgie.
Moge Dweezil deze traditie nog lange tijd voortzetten, want er rest materiaal genoeg om nog een halve eeuw door te gaan! Volgens de geruchten op het net zit het er zelfs dik in dat ie volgend jaar Flo & Eddie er bij haalt (= Mark Volman en Howard Kaylan), die twee van The Turtles (“Happy Together” !) die begin jaren 70 op hun eigen unieke manier het mooie weer maakten als frontmannen van The Mothers. Dus alvast weer iets om naar uit te kijken ! Zappa rules !
Organisatie: Depot, Leuven
Op een kille zondagavond hadden we dringend nood aan wat extra warmte en met die ingesteldheid trokken we richting Muziekcentrum Track in Kortrijk om ons te laten warmen aan de muziek van The Bony King of Nowhere. De groep rond Bram Vanparys, een aanstormende Gentse singer-songwriter, bracht vorig jaar zijn debuutalbum ‘Alas My Love’ uit. Dit album werd door velen met tonnen liefde omarmd. Vanparys componeerde en schreef zelf de nummers op ‘Alas My Love’ in een tijdspanne van ongeveer twee jaar. Voor de opnames ervan kon hij rekenen op de steun van mentor, producer en muzikant Koen Gisen (onder andere bekend als producer van An Pierlé). Het resultaat was een onvoorstelbaar sterk debuut dat het begin van een veelbelovend verhaal inluidde.
Vanparys kwam alleen het podium op rond 20h45 om solo “Across the River” en “Night of Longing” op het talrijk opgekomen publiek los te laten. De spaarzame maar inventieve neofolk gekoppeld aan ’s mans fluweelzachte tenor klonk nooit minder dan hemels. Toen was het tijd om de andere leden van de band erbij te halen. Eén voor één rasmuzikanten: Cleo Janse (keyboards, gitaar), Gerben Hemelsoen (gitaar), Jan Dhaene (drums) en Stijn Tondeleir (bas). “Eleonore2” werd ingezet, gevolgd door “Everything I like”, “There I am” en “Say no more”: één voor één muzikale warmtebronnen die de innerlijke mens deden gloeien.
Met “22 mei” konden we getuige zijn dat Vanparys niet alleen sterk is als singer-songwriter maar dat hij ook in staat is om prachtige filmmuziek te componeren. Het is namelijk de titelsong van de nieuwste film van Koen Mortier (Ex-Drummer), die tijdens het Filmfestival van Gent in première ging. Dat Vanparys ook een goeie smaak heeft, getuigde de magistrale cover van de Bob Dylan-song “If not for you” uit het in 1970 uitgebrachte album ‘New Morning’. Wat volgde was dé song van zijn debuutalbum: “Favourite” (ook ons favorietje en dat van journaliste Indra De Witte: hij kwam hierdoor zelfs in de Zevende Dag). Een meesterlijk stukje muziek zoals er slechts weinigen kunnen componeren. Kippenvel!
Er volgden nog enkele songs uit zijn debuutalbum en er was ook nog een extra solomoment met “Travelling man”, waar de andere groepsleden een kleine break kregen om dan de finale in te zetten met “Sleeping Miners”, “Taxidream”, “Eleonore 1” en “Mother”.
Het publiek kreeg er niet genoeg van en was hongerig naar nog meer schoonheid in muziekvorm. En het werd op zijn wenken bediend met een cover van de legendarische Canadees-Amerikaanse rockgroep The Band, nl. “The Weight” uit hun debuutalbum ‘Music for the big pink’ uit 1968. Afsluiter van de avond was “Maria” dat ons als een soort zoetgevooisde soundscape bleef achtervolgen en ons vergezelde tijdens de autorit huiswaarts.
The Bony King of Nowhere is klasse die ten allen tijde zal blijven bovendrijven, daar zijn we sinds zondag zeker van. Meer van dat!
Organisatie: Ck* , Muziekcentrum Track (ism De Kreun), Kortrijk
Blood Red Shoes twitterde er de dag na hun passage in de Zwerver in Leffinge vrolijk op los. Hoe zalig ze het publiek vonden. En dat ze maar meteen een foton van dat publiek online postten. ’t Zal zijn dat ze zich geamuseerd hebben. Dat publiek én de band. O yes, they did!
Holy State als voorprogramma, een jonge vierkoppige band uit het Britse Leeds. Een (post)hardcore- noiserockset vol hard loeiende gitaren, het gebrul van een (te) jonge stem, afgewerkt door enthousiast en hevig gedrum! Een korte, stevige set met enkele nieuwe nummers scoorden bij het weinige publiek.
Maar iedereen kwam overduidelijk voor Blood Red Shoes. Laura-Mary Carter en Steven Ansell waren alweer in het land en voor een tweede maal zelfs in Leffinge. Een fijn wederzijds terugzien en wederhoren van een duo om U tegen te zeggen! Jong, niet onknap, muzikaal veelbelovend en hevig enthousiast doorheen de hele bruisende avond.
Back to basic: gitaar, drums en zang! Het leken wel broer en zus van ons ‘The Black Box Revelation’. Van bij het begin werden de klanken uit de elektrische gitaar en de stem van Laura-Mary enthousiast onthaald door enkele hevige fans.
Ook Steven trok de aandacht door zijn klassevolle drumsets en de wederzijdse interactie met het publiek. Hun perfecte samenzang kon door het volledige publiek gesmaakt worden. De beide platen ‘Box of secrets’ en de splinternieuwe ‘Fire like this’ werden uit de kast gehaald en door iedereen best gesmaakt.
Hun single “Light it up” bracht de hele zaal in vervoering en enkele andere hits als “I wish I was someone better” en “Heartsink” als bisnummer klonken top! Dit duo samen bracht ons in een razende wervelwind van stevige nummers met invloeden van Nirvana en andere Sonic Youths.
Misschien wel de (iets stevigere) ‘noise- rock ’n roll-revelatie’ voor 2011? Wij stemmen pro!
Playlist 1. Boring by the sea 2. Don’t Ask 3. Light it up 4. I wish I was someone 5. One more empty chair 6. Whan we wake 7. Say something 8. It is happening again 9. This is not for you 10. Keeping it close 11. You Bring me down 12. Heartsink
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Onder de noemer ‘SoundBits 2010-2011 – monthly sounds from the underground' zorgt de Brusselse Beursschouwburg, in samenwerking met de Vk*, voor een maandelijkse afspraak in het Beurskafee waar we een muzikale pop & rock surprise voorgeschoteld krijgen. SoundBits wil kort op de bal spelen en een platform bieden aan jonge groepen uit binnen- en buitenland die barsten van het talent en de muzikale eigenzinnigheid.
Vorige maand waren Earl Greyhound en Tokota al aan de beurt en zaterdagavond hadden we een date met aanstormende toppers Casse Brique en Monolithic in een sfeervolle BeursKafee setting!
Opener Casse Brique bracht met zijn centrale setting een aparte sfeer in het Beurskafee, daar het publiek een cirkel rond dit duo vormde dat van héél dicht kon beluisterd en aanschouwd worden. De Brusselse jonge snaken brachten mathrock van de bovenste plank. Denk aan Shellac, Vandal X, Flipo Mancini, Hella, Arab on Radar en meer van dit moois. Drummer Maxime Thomas is een aanstormend talent die men nu al kan vergelijken met Todd Trainer (de majestueuze drummer van Shellac) en Julien Conti nam afwisselend de gitaar en bas ter hand waarmee hij door middel van een resem aan effectpedalen fantastische geluiden ten gehore bracht. Ze brachten meerdere songs uit hun debuutcd ‘Glumor’ en humor was de heren niet vreemd (songtitel “Mr. Torloting a de la salade sur son T-Shirt” zegt genoeg). Conti kon het ook niet laten om zich meermaals in het publiek te mengen, head first. Afsluiter “Flip Flap” was de kers op de taart. Strakke set door twee talentvolle Brusselaars. Klasse
Daarna was het de beurt aan hoofdact Monolithic die nog een specialere setting had. In twee hoeken recht tegenover elkaar stonden gitarist Stian Westerhus (Jaga Jazzist, Puma) en drummer Kenneth Kapstad (Motorpsycho) elkaar recht in de ogen te kijken en brachten met dit zijproject een orkaan aan experimentele metal. Monilithic kan je best omschrijven als Meshuggah meets Shining: een kakofonisch inferno van extreme metal, improvisatie en pling-plong jazz.
De Noren uit Trondheim deden van bij de opener “Into Dust” de Brusselse binnenstad beven op zijn grondvesten met hun constante energie explosies en hun beenharde white terrornoise. Het publiek kreeg vervolgens de vulkaanuitbarstingen “Cry Out”, “Drone/No Way Out” en“Punk/Nemesis” in de oren geblazen: allemaal loeihard en compromisloos. Het hoogtepunt was de song “Black Science” van hun gelijknamige, recent uitgebrachte CD: een dijk van een nummer dat live nog beter tot zijn recht kwam. Kapstad drumde alsof de duivel hem op de hielen zat en Westerhus haalde de meest bizarre tonen uit zijn baritongitaar.
Afsluiter van de avond was “Payback” dat nog eens hard uithaalde naar het reeds murw geslagen publiek. Een schitterende set van twee talentvolle Noren. Tevreden trokken we de hoofdstad uit richting binnenland, hopend dat SoundBits nog meer van deze ontdekkingen in petto heeft voor de volgende edities.
Organisatie: Vk* i.s.m. Beursschouwburg, Brussel
Soul is onderhand een beetje een ondergeschoven kind, waarschijnlijk omdat er echt heel wat bij komt kijken om het goed te doen, als je echte instrumenten wil bespelen en je wil meten met de heel lange rij bevlogen vocalisten die een nieuwkomer wel last van podiumangst moet geven. En laat net dat zowat het laatste zijn waar de enthousiaste Fransen van Ben l’Oncle Soul last hebben. Ze kunnen spelen en het zit allemaal goed, tot en met de grappige danspasjes en de foute kledij die ze waarschijnlijk zelfs in een ver verleden in een uithoek van het zuiden van de VS zelfs nooit gedragen hebben. We spreken hier over geruite broeken en foute brillen, over grappige hoedjes die de melancholie bij sommige nummers niet altijd even geloofwaardig maakten en een aanstekelijk enthousiasme waar ze de zaal moeiteloos mee op zijn kop wisten te zetten. Afgaande op hun bio was dat ook al gebeurd op festivals de afgelopen zomer en dat lijkt nog meer hun natuurlijke habitat te zijn. De grote delegatie Fransen die al lang fan lijken te zijn, hielp daar nog aan mee. Feestmuziek dus.
Het was af, en het enige wat je nog kan opmerken is dat ze nog geen echt grote song hebben weten te produceren, niet eens een hit maar een nummer dat blijvend beklijft. Dat viel net wat meer op omdat ze wel erg driftig aan het coveren gingen, van een naar mijn aanvoelen clichématige keuze voor “Seven Nation Army” tot “What’s Going On”. Dat laatste nummer moet je verdienen en ze zijn nog net iets te groen. “Inner City Blues” was pas een uitdaging geweest. Maar dat zijn maar bespiegelingen van iemand die het genre een warm hart toedraagt en net wat te weinig goede nieuwe artiesten op de scène ziet verschijnen.
Daarna nog een hoop DJ’s maar merkwaardig genoeg liet het publiek het zelfs op een vrijdagavond afweten en was de keuze van de DJ’s te veel op dansbaarheid gericht en niet persé op soul, wat mijn aandacht toch deed verslappen. Ergens een beetje een gemiste kans, maar ook wel symptomatisch voor het feit dat soul dezer dagen blijkbaar enkel nog iets voor aficionado’s is.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
