Na het grote succes van de ‘Return To Childhood’ tour (23.04.2006, Kursaal, Limbourg) besloot Fish om ook met Marillion’s ‘Clutching At Straws’ (uit 1987) terug op tournee te gaan. Dit pad is ondertussen al door menig artiest bewandeld maar het is wel een feit dat er nog steeds een diehard fanbasis bestaat die maar al te graag die oude, klassieke Marillion albums nog eens live wil horen. Terwijl Hogarth & The Marillio’s vandaag een andere richting uitgaan, keerde Fish terug in de tijd en bezorgde ons enkele nostalgische topmomenten.
Sinds zijn vertrek bij Marillion ben ik de man steeds blijven volgen en deelde ik lief en leed met hem. Fish is als artiest en mens altijd erg open geweest tegenover zijn fans. Zo verschijnen er op zijn website geregeld persoonlijke e-mails aan de fans. Gelukkig is er vandaag opnieuw wat meer interesse voor Fish (mede door het klassieke Marillion tour concept!) en dat terwijl de man een van de moeilijkste periodes uit zijn leven doormaakt. Op Valentijnsdag deelde Fish mee dat hij opnieuw in huwelijksbootje wou treden. De gelukkige was niemand minder dan Heather Findlay, die we allemaal kennen als zangeres van Mostly Autumn. Op 30 mei kwam er echter vroegtijdig een einde aan zijn sprookje en vernamen we in een verbitterde e-mail dat het huwelijk werd afgeblazen. Relationeel zat de man dus opnieuw aan de grond. Doch ‘The Jester’ bleef niet bij de pakken zitten en vond gelukkig wat troost in nieuwe muzikale avonturen: een nieuwe tournee rond ‘Clutching At Straws’ en de geboorte van het nieuwe ‘13th Star’ album. Deze zomer trad Fish ook nog eens eenmalig op met zijn oude Marillion makkers (Steve Hogarth was op solotournee). Velen hoopten al op een echte reünie maar het verleden en het heden van Marillion ligt hiervoor te ver uit elkaar (trouwens het Marillion met Steve Hogarth zouden we ook voor geen goud willen missen!).
Dit concert had normaal moeten plaatsvinden in zaal ‘Le Kursaal’ te Limbourg maar om technische redenen was het concert verplaatst naar de kleinere ‘Spirit of 66’ te Verviers. Waarschijnlijk moet de echte reden gezocht worden in de wat tegenvallende ticketverkoop. Maar het was een goede zet van de organisatie om Fish te laten spelen in een nokvolle ‘Spirit of 66’, toch beter dan in een halfvolle ‘Le Kursaal’.
Rond 19.30 kwam de band op het podium en werd “Slàinte Mhath” op ons losgelaten. De hoop op een integrale versie van ‘Clutching at Staws’ werd ons hierdoor meteen ontnomen. Op het podium alweer een nieuwe begeleidingsband. Naast oud-getrouwen Frank Usher (gitaar), Steve Vantsis (Bass), Foss Paterson (terug van de partij op keys) waren er ook twee nieuwkomers Gavin Griffiths (drums) en Chris Johnson (nota bene van Mostly Autumn) op gitaar. De sfeer zat er met deze Marillion klassieker meteen goed in, het publiek reageerde uitzinnig. Natuurlijk moest ook het nieuwe album ‘13th Star’ gepromoot worden. “Circle Line” was onze eerste kennismaking met het nieuwe album. Een vrij stevige, gitaargerichte song. Na het aanstekelijke en meegebrulde “So Fellini” kregen we een tweede nieuwe song uit ‘13th Star’ te horen. Voortstuwend op een stevige basriff was ook “Square Go” (naar Fish normen) een erg stevige song.
Tussendoor was er natuurlijk ook tijd om wat met de fans te communiceren. De man’s direct contact met het publiek maakt elk optreden vrij uniek. Onderwerpen waren ook deze keer voetbal, relaties en drank (hilarisch was zijn imitatie van een Italiaanse voetbalspeler). Spontane, gekke en leuke entertainende babbels. Je zou bijna vergeten dat de man er in de eerste plaats was om te zingen. Na het aangrijpende en donkere “The Perceptions Of Johnny Punter” kregen we een derde nieuwe song. “Manchmal” was duidelijk de beste nieuwe song die we die avond te horen kregen.
Terug naar ‘Clutching At Straws’ met “Hotel Hobbies” en het supermooie “Warm Wet Circles”. In deze laatste song vergat ‘The Man With The Gift Of Words” even zijn tekst; maar er was niemand die er zich aan stoorde. De songuitvoeringen uit het klassieke Marillion album klonken allen een stuk harder en veel minder gepolijst. Allesbehalve een exacte kopie dus! Hier en daar zong Fish stukken enkele octaven lager om zijn stem wat te sparen, maar ook omdat de man niet meer over hetzelfde stembereik beschikt als vroeger. Doch ook een toontje lager was “Sugar Mice” nog steeds goed voor het absolute hoogtepunt van de avond. Wat een mooie, emotionele song is dit toch!
Na het dramatische “White Russian” verliet de band ons een eerste keer. Als bis kregen we een echte lovesong. “Cliché” is nog steeds een van de allermooiste songs uit Fish zijn solocarrière. De sublieme melodieuze gitaarsolo van Frank Usher deed die parel alleen nog meer schitteren. Daarna was het tijd om een allerlaatste keer te dansen en te springen op “Incommunicado”. De band keerde na de verplichte podiumbuigingen een tweede maal terug om met “The Last Straw” het definitieve slotstuk te brengen.
Een memorabele performance van Fish en band zorgde wederom voor een zeer geslaagde, nostalgische avond in een supergezellige, dolenthousiaste, volgepakte ‘Spirit’.
Setlist: *Slàinte Mhath, *Circle Line, *So Fellini, *Square Go, *The Perceptions Of Johnny Punter, *Manchmal, *Hotel Hobbies, *Warm Wet Circles, *Dark Star, *Sugar Mice, *White Russian, *Cliché, *Incommunicado, *The Last Straw.
Videolink: http://www.123video.nl/playvideo.asp?MovieID=167660
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers
Het New Yorkse Interpol past moeiteloos in het rijtje van Bloc Party, Editors en het rockend geweld van Kaiser Chiefs en The Killers, die in korte tijd een pak fans lokken, wat hen van harte is gegund. Hun venijnig broeierige gitaarrock met donkere ‘80’s wave, die knipoogt naar bands als Echo & The Bunnymen, The Smiths, The Chameleons en Joy Division, kreeg net als op Werchter een stevig uptempo zwart jasje.
In een uitverkocht Vorst bliezen zij alvast de wave nieuw leven in door een snedig klinkende gitaar, een diepe bas, een bezwerende percussie en kleurrijke toetsen. Zanger/gitarist Banks kon er nog een schepje bovenop doen en leek wel een rechtstaande Dave Eugene Edwards van Wovenhand.
De grote zaal en de opkomst brachten hen niet uit evenwicht, integendeel, ze hadden er duidelijk zin en speelden een gretig, intens bedreven liveset, waarbij uit de drie verschenen cd’s ‘Turn on the bright lights’, ‘Antics’ en ‘Our love to admire’ een handvol nummers werden geplukt.
”Pioneer to the falls” was de sfeervol donkere opener van hun bijna twee uur durend optreden. De oudere songs “Obstacle 1”, “Narc” en “C’mere” volgden en gaven, onder een sterke melodie, pit en dynamiek. Het was de neerslag van het ganse concert: van “Say hello to the angels”, “Mammoth” tot “Slow hands”. De ‘80’s darkwave vergaten ze niet: “Hands away”, “Rest my chemistry” en de aan David Lynch neigende soundtrack “Lighthouse”. Het paste ideaal binnen het muzikaal liveconcept.
De band ging naar een climax en dreef het tempo op op “Evil”, “The Heinrich manoeuver” en “Not even jail”, opgezweept door het drumritme en handgeklap. Een fijne apotheose. Het vijftal uit New York breidde nog een lange bis met oudjes "NYC", " Stella was a …" en" PDA", die mooi uitdeinden.
Interpol is een grootse band geworden en onthief zich van z’n ietwat statische sound door de flinke geut gitaargetokkel en opzwepende percussie.
Blonde Redhead heeft op plaat z’n rauw bedreven sound opzij geplaatst, maar live wisselden ze dit af met hun lieflijk, dromerige gitaarpop, ondersteund door ‘70’s psychedelica. Uitgebalanceerde pop door de aan Elisabeth Frazier neigende zang van de frêle Kazu Makino, en een ruwer tintje toen één van de tweelingbroers Pace zong. Ze traden een 45 minuten op en stelden het recente ‘23’ voorop met o.a. “Spring and by summerfall”, “The dress”, “Strangeluv” en de titelsong. Hun stemmige gitaarpop kon rekenen op heel wat bijval.
Organisatie: Live Nation
Het duo Ed Simons en Tom Rowlands heeft een heel trouwe aanhang in België. Nadat ze eerder dit jaar te gast waren op het Werchter festival, was het na acht jaar ruim tijd geworden om nog eens een concertzaal aan te doen. Als schimmen stonden ze achter hun immense elektronica-apparatuur, waarbij gebrilde Tom de ene beat na de andere toverde en Ed af en toe het publiek opzweepte. Een volgepakt Lotto Arena onderging ongedwongen hun talrijke visuals en trancegerichte, pompende beats.
Net als op de wei van Werchter kwam bij deze ‘Chemische Broeders’ al snel hun superhit “Galvenize”. De toon was meteen gezet voor een broeierig hete avond. Songs als “Do It Again” en “Hey boy hey girl” volgden in een ‘mishmash’ elektronicagefreak met songs van hun nieuwe zesde plaat ‘We are the night’. ‘Chemical formule’: vaste waarden en stevig nieuw werk. Hun visuals en hun uitzonderlijke geluid van clubdance, technotrance, electro en breakbeats, kan me echt niet van de indruk ontdoen dat Kraftwerk fungeert als de voornaamste inspiratiebron.
Wat de Chemical Brothers keer na keer voor elkaar krijgen is uniek. Ze haalden de nummers stevig door elkaar en slaagden en verve ze naadloos in elkaar te laten overgaan, wat live een extra dimensie bood: “Out of control”, “Star guitar”, “Saturate”, “Believe” en “We are the night”. Een schitterende finale bezorgden ze met “The golden path”, “Chemical beats”, “Leave home”, “Block rockin’ beats”, “Der spiegel” (wat een fijne melodica tussendoor!) en het mooi uitdeinende “The sunshine underground” uit ‘Surrender’. Deze prestatie bekoorde daadwerkelijk iedereen en bewees terecht hun noteringen in de hitparade.
Hun videopresentatie was indrukwekkend en de sound en de beats werkten aanstekelijk in op de dansspieren en waanden ons eventjes in ‘the brave new chemicworld’. Petje af voor The Chemical Brothers.
Organisatie: Live Nation
Rihanna: een 19 jarige r&b zangeres/danseres uit Barbados is aardig op weg om het rijtje van de grootste popdiva’s als een Beyoncé te vervoegen, want haar optreden ging niet onopgemerkt voorbij. Vorst Nationaal was tot de nok gevuld met vele tienerfans (en hun meegereisde ouders).
Het was ongeduldig wachten op de dame die de jongste maanden de hitparade teistert. Nadat enkele dance- en r&b hits op ons werden afgevuurd in het voorprogramma was het uiteindelijk zo ver. Het doek viel en daar was ze: jong, knap, uitdagend en een sexy uitstraling, … en wat nog het meest invloed had, haar verleidelijke glimlach. Ze betrad het podium op een alsmaar schaarsere geklede wijze. Voor velen kon de avond al niet meer stuk.
“SOS”, één van de eerste hits uit haar prille carrière, was geen noodoproep, maar betekende het startsein van een mooi in elkaar gekunstelde set, die een vleugje rock in de r&b sound niet links liet liggen. Met haar warme sensuele stem gaf ze het nodige sentiment en injecteerde ze de dansspieren. Een soulfulle ballad als “Unfaithful” kwam op die manier ideaal tot z’n recht.
Het was stiekem wachten op hits als “Don’t stop the music” en “Umbrella”, die er toch zwaar bovenuit staken; Op “Umbrella”, die de flauwe zomer in de hitparade kleur gaf, en nota bene een nummer is over regen en paraplu’s, gingen de waterwerende attributen spontaan de lucht in. Wat een enorme respons.
Het avondje was een uitgekiende show waarbij hitmachine Rihanna kwam, zag en overheerste in r&b popland. Verdiend!
Organisatie: Live Nation
In het voorjaar stelde Zita Swoon voor een uitverkochte AB, Bota en voor een paar festivals de nieuwe cd ‘Big city’ voor, een broeierige en freakende plaat. Live legt het gezelschap rond Stef Camil Carlens en Tom Pintens telkens nieuwe klemtonen, die nu kwamen te liggen op een warme, intieme en sfeervolle aanpak. Ze creëerden ruimte voor de toetsen, percussie en de zang van de bevallige backing vocalistes. Naar het eind ontbond Zita Swoon alle duivels en brak er een swingende party los. Het bevestigde nogmaals de muzikale scherpte en de creativiteit van dit hecht collectief, die flirt met pop, soul, funk, jazz, latingroove, Balkan en cabaret. Het spelplezier droop er vanaf …maar heu…hebben we het al ooit anders geweten van Stef en de zijnen?! Muzikaal entertainment dus!
’Big city’ werd voorop geplaatst en in het kader daarvan kregen we zelfs een handvol songs te horen van ‘Sunrise’, de muzikale ondersteuning van deze film noir uit de jaren ’20 van F.W. Murnau., die elementen verhaalde van het leven in een de grootstad.
De bijna twee uur durende set begon alvast met de donker , dreigende instrumental “A song of two humans” uit ‘Sunrise’, gevolgd door een paar songs die de zaterdagavondkriebels aanwakkerden: “Me & Josie on a saturday night”, “I feel alive in the city” en “Thinking about you all of the time”, die in broeierige, groovy en opzwepende jams uitmondden. De stem van Stef Camil moest gesmeerd raken, want ze was in het begin grauw en doorleefd, wat eigenlijk wel z’n charme had.
Na een terugblik van een paar oude sfeervolle songs als “People are like slamming doors”, “She= like meeting Jesus” en “Teacher”, die een intense spanning uitstraalden , was het tijd om het nieuwe werk uitgebreid voor te stellen. Ze vingen aan met het Franse chanson en cabaret “Je range” en “l’Opaque paradis” , die een zwierig tintje kreeg. Er was het fors rockende “Everything is not the same”, en op “Infinite down” was het ludiek zoeken naar de intro van de song. Het verhaal van een gebroken vriendschap op dit nummer zetten ze om in de verzilverde vriendschap tussen Stef Camil en z’n familie op de titelsong van de cd, die gedragen werd door een fris tintelend gitaarspel en piano; de toetsen hadden de bovenhand op het afsluitende “Dare to love”. Ondertussen hoorden we nog een tweetal songs uit ‘Sunrise’: “Could’n’t she get drowned” en “Giving up the hero”.
De sterke respons deed de groep ons trakteren op een uitgebreide bis; de kaart van een partysfeer werd getrokken; het zette iedereen, van op het podium tot in de zaal, aan tot heupwiegen en dansen door songs als “Disco” en “Jintro & the great Luna”, gekoppeld aan een gospel/soulversie van “Papa was a rolling stone”. Wat een verbluffende einde!.
Zita Swoon blijft garant staan voor kwalitatief sterke concerten. Moeiteloos stapten ze over van een sfeervolle naar een swingende, dynamische aanpak. Na de clubconcerten dit najaar wordt het alvast uitkijken naar de intiem sobere ‘Abandinabox’, die van start gaat in het KC in een programmatie van de Bota.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Aanvankelijk had ik niet de intentie om van dit concert een review te schrijven. Ik had immers al uitgebreid lovend gerapporteerd over het Porcupine Tree concert van deze zomer te Lille. Ik verwachtte immers een identiek concert nu ik Porcupine Tree een tweede keer live kon zien dit jaar. Doch dit optreden was op vele vlakken anders dan het vorige optreden te Lille. Plichtsbewust laat ik jullie dan ook weten dat het ook deze keer een waanzinnig sterk optreden was, nog intenser dan de vorige keer in ‘Le Splendid’.
Deze keer had de band de Ancienne Belgique uitgekozen om het album ‘Fear Of A Blank Planet’ voor te stellen. Bovendien ging de band deze keer in zee met Anathema, die het voorprogramma mocht verzorgen.
Vele concertgangers zagen jammer genoeg het optreden van Anathema aan hun neus voorbijgaan. De AB organisatie liet in laatste instantie de band een half uur vroeger spelen. Wat ook de reden hiervoor mag zijn, het blijft een erg ongelukkige beslissing. In de namiddag werd ik hierover persoonlijk via e-mail door de AB op de hoogte gebracht. Tof, maar wel erg laat en waarschijnlijk was het onmogelijk om iedereen op de hoogte te brengen. Anathema moest dus stipt om 19.30 het podium op voor een amper gevulde zaal. “Is There Anyone Here In The Bar” riep zanger Vincent Cavanagh wat geërgerd waarna de band meteen hun sterkste song “Fragile Dreams” er tegenaan gooide. Met de ‘vocoder’ song “Balance” bracht de band een song uit het meest recentste album ‘A Natural Disaster’, een album dat toch al zo’n 4 jaar oud is. Op een opvolger voor dit album is het nog even wachten. Om dit leed wat te verzachten plaatste de band ondertussen al drie nieuwe songs op hun website, die men kosteloos kan downloaden. Twee nieuwe songs werden ook live gebracht. “A Simple Mistake”, een song met heel veel effect op de vocals en een erg explosief gitaareinde. Het meer akoestische “Angelswalkamongus” werd opgedragen aan alle fans die de band eerder live hadden gezien in de Biebob. Twee sterke songs die het beste doen vermoeden voor de toekomst. Toen “Deep” uit ‘Judgement’ doorheen de luidsprekers knalde was er gelukkig al wat meer volk aanwezig. De band slot de set af met het fragiele en wondermooie “Flying” en een instrumentale song die werd opgedragen aan de drummer die op het punt stond vader te worden. Anathema was een bijzonder sterke opwarmer, alleen jammer dat zo weinig mensen van dit lekkere aperitiefje hebben kunnen genieten.
Over dan naar de hoofdschotel van de dag: Porcupine Tree. Vanaf de eerste tonen van opener “Fear Of A Blank Planet” was het duidelijk dat het ook deze keer een fenomenale avond zou gaan worden. Wat een klasse en wat een sound! De magistrale akoestiek van de Brusselse rocktempel werd ook door Wilson en co opgemerkt. De band die nog steeds aan het toeren is om het nieuwe album te promoten deed dit deze keer toch een stukje anders. Misschien kwam het wel omdat het de allereerste keer was dat Porcupine Tree in Brussel te zien was. Maar ook het feit dat de band net een nieuwe EP uithad deed hen besluiten om toch met een andere setlist uit te pakken. ‘Nill Recurring’ heet deze nieuwe EP en bevat songs die het album ‘Fear Of A Blank Planet’ net niet haalden. “What Happens Now?” had echter zo op dat album kunnen staan en ook live maakte deze song erg veel indruk. Daarna volgde: “Lazarus”, wat voor mij nog steeds de allermooiste popsong is van de voorbije jaren. Wel jammer dat hierdoor de popgeoriënteerde song: “Sentimental” niet meer op de setlist stond. Het experimentele “Cheating The Polygraph” bracht ons in de juiste sfeer voor het pronkstuk van de avond “Anesthetize”. Een ruim kwartier werden we meegesleept in dit progressieve avontuurlijke werkstuk. Deze song kan gerust dienen als Porcupine Tree’s visitekaartje wat alle muzikale elementen en sferen zitten in deze song verpakt. Dat “Open Car” een publiekslieveling is werd duidelijk door de uitzinnige publieksrespons. Waarna het tijd was voor een oldie “Dark Matter” uit ‘Signify’. Een ander hoogtepunt was het sublieme “Half-Light” dat eerder verscheen als extra bij de single “Lazarus”. John Wesley liet hier nog eens horen waarom zijn stem zo perfect past bij het stemgeluid van Wilson. “Way Out Of Here” en “Sleep Together” sloten de set af.
“You Know The Routine” zei Wilson, waarna Steve na een korte break opnieuw blootsvoets het podium opkwam. “The Sky Moves Sideways” begon en werd op erg veel enthousiasme onthaald. Doch na slechts enkele ogenblikken produceerde één van de Bat Cat versterkers op het podium een erg vervelend geluid. Steve moest de song afbreken: “I Can’t Play This Song Like That”. Na wat gestuntel op het podium besloot Steve om over te stappen op plan B en kwam de voltallige band op het podium om “Trains” te brengen. Het hallucinante “Halo” sloot dit eerste optreden op Brusselse bodem af.
Deze passage van Wilson & co was nog een stuk sterker en imposanter in vergelijking met het optreden van deze zomer. Het geluid was perfect en ook de maffe visuals kwamen in deze zaal veel beter tot hun recht. Het feit dat de band koos om andere songs op de setlist te plaatsen kon ik alleen maar erg hartelijk toejuichen. Dit optreden bracht voor mij nogmaals de bevestiging dat Porcupine Tree de beste live band is van het ogenblik.
Setlist: *Fear Of A Blank Planet, *What Happens Now?, *Lazarus, *Cheating The Polygraph, *Anesthetize, *Open car, *Dark Matter, *Blackest Eyes, *Waiting – Phase 1, *Half-Light, *Way Out Of Here, *Sleep Together, *Trains, *Halo
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was al weer een aantal jaren geleden dat we Pinback aan het werk zagen op het Cactus festival: dit laatste optreden viel wat tegen gewoon omdat Pinback niet werkt op een zonovergoten festival. De vorige plaat van dit duo was aan ons voorbijgegaan, maar eerder dit jaar was er hun nieuwe album ‘Autumn of the Seraphs’ waarmee ze weer op het niveau van hun eerste twee platen kwamen. De hoes van die nieuwe plaat (een soort horror/ gothic kerkhof) is trouwens de lelijkste cover sinds ‘The Greatest’ van Cat Power.
Aangezien Pinback nog altijd een grote cultaanhang heeft in België, waren hun concerten in Leuven en Antwerpen uitverkocht, waardoor we naar Le Grand Mix trokken, net over de grens in Tourcoing.
The Hickey Underworld, de winnaar van Humo's Rockrally 2006, speelde het voorprogramma. Door het vroege uur konden we nog net drie nummers meepikken. The Hickey Underworld; een viertal uit Antwerpen, spelen een soort rauwe, stevige rock die in de mindere momenten aan Vandal X doet denken, en in het beste geval (de afsluiter) aan de Queens of the Stone Age. Opvallende bandleden zijn de drummer, die helemaal vooraan op het podium er stevig op lost hakte, en een grommende zanger, die wel wat weg heeft van de zanger van de Strokes. Drie nummers is wat kort om te oordelen, maar als deze jongens zich in de toekomst vooral richten op het schrijven van songs en minder op het brengen van noise, dan zullen we nog van The Hickey Underworld horen.
Pinback dan: op plaat is dit een duo, Rob Crow (bas) en Zach Smith (keyboards), maar live kwamen ze met vijf en speelden ze afwisselend op bas, keyboard en gitaar. Het knappe aan Pinback is dat de nummers ingewikkeld lijken, maar eigenlijk heel eenvoudig zijn: je hoort eigenlijk voortdurend stukjes die mekaar aanvullen, dan weer overlappen of in a-capella uitmonden, of mekaar weer tegenspreken. De bas van Rob Crow heeft een prominente rol, en wordt door de verschillende keyboards aangevuld maar soms ook onderbroken. Hetzelfde effect vind je terug bij de stemmen van Rob en Zach, die bovendien ook overlopen in a-capella stukjes. Die stem van Zach (de dikke van de twee) doet soms aan Pigeonhed denken. Pinback bracht vooral nummers uit hun laatste plaat, met hier en daar een klassieker zoals “Loro” of “Penelope”. De nummers volgden elkaar in snel tempo op, zodat de sfeer bewaard bleef. Een paar nummers werden zelfs in hoger tempo gespeeld dan op plaat, wat nog meer dynamiek gaf. Toch was er tijd voor wat silly bindteksten ondermeer over couscous in Franse wegrestaurants en “Life is bread” (vertaal dit laatste woord in het Frans en je hebt ‘em).
Tijdens de bissen werd een fan uitgenodigd op het podium, en die zong mee op “Sender”. Na een uur en kwart werd afgesloten met “Rousseau”, één van de beste nummers uit hun eerste plaat.
Setlist: Bouquet, Devil you know, Non-photo blue, Microtonic wave, Torch, Tripoli, Good to sea, How we breathe, Walters, Boo, Loro, Fortress, Penelope, From nothing to nowhere, Off by 50. Bis: AFK, Sender (met fan op zang), Rousseau, June.
Organisatie: GrandMix, Tourcoing
The Wedding Present ,onder zanger/componist en gitarist David Gedge, is een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds. Het kwartet tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, zonder écht te kunnen doorbreken, net als een Go-Betweens of The Chills. De band, doorheen de jaren in wisselende bezetting, is al twintig jaar bezig, bracht na ‘Take fountain’ uit 2005, enkel nog live- of compilatieplaten uit.
In functie van hun 20ste verjaardag werd de debuutplaat ‘George Best’ integraal gespeeld. De groep, gekend om geen bissen te spelen, trad en klein anderhalf uur op. Gedge nam tussen sommige nummers de tijd een babbeltje te slaan en oude herinneringen op te halen. En trouwens, hij bedankte z’n fans voor hun jarenlange trouw.
Eerst grossierden ze door hun uitgebreide oeuvre, waaronder “Blonde” (uit ‘Seamonsters (’91)) –die de set opende -, “Brassneck”, “Convertible” en “Yeah yeah yeah yeah yeah” (’94), meeslepende melodieuze popsongs die ietwat krachtiger konden klinken en net niet overstuurd.
Een roadie bunny telde samen met het publiek af naar het debuut ‘George Best’, Gedge’s favoriete Britse voetbalspeler uit de jaren ‘70. Ze speelden numeriek de songs van de plaat: van “Everyone thinks he looks daft”, “What did your last servant died of”, naar “A million miles”, “My favourite dress”, “Shatner” tot “Anyone can make a mistake” en “You can’t moan you can”, de laatste song van de plaat. Op elk van de nummers kon het kwartet rekenen op een sterke respons. Dit betekende een 40 tal minuten nostalgie in een uitverkochte Rotonde.
Tenslotte speelden ze nog een paar gevarieerde popsongs: een sfeervolle “Perfect blue”, een snedige “Kennedy” en hun popparel “Flying saucer”, die definitief de set besloot. “Corduroy” of “Montréal” bleven in de schuif liggen…
The ‘George Best’ 20th Anniversary Show was alvast een aangename (her)ontdekking, de bron van het getalenteerd songschrijven van Gedge, en een close meet & greet in de Rotonde. Want God knows wanneer we hen nog eens zullen zien …
Organisatie: Botanique, Brussel
Beirut is de beloftevolle band rondom de jonge talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Op een goed jaar tijd bracht hij twee cd’s uit ‘Gulag Orkestar’ en ‘The flying club cup’.
De charismatische Zach slaagt erin verschillende culturen samen te brengen van zigeunerpop uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, onder z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw leunt aan Buckley. Het achtkoppig gezelschap toert praktisch onophoudelijk; het was zelfs zo dat begin dit jaar de tournee even moest worden stopgezet door uitputtingsverschijnselen.
Zach heeft alvast iets met Frankrijk, luister maar naar de talrijke verwijzingen aan Franse chansonniers (Charles Aznavour, Françoise Hardy en ons eigen Jacques Brel) op de recente cd. Een mondje Frans was hem niet vreemd, wat door het publiek sterk werd geapprecieerd.
Beirut was een soort balorkest, dicht bij elkaar opgesteld, die een kernachtige set speelde van een klein uur en er maar liefst zestien nummers door draaide. Een instrumentarium van blazers (van trompet tot trombone), gitaren (akoestische gitaar, ukele, mandoline en banjo), accordeon, viool, toetsen, bas en drums. Sommige leden wisselden van instrument, het deed allemaal wat chaotisch aan, en toch kwam alles op zijn pootjes terecht met uitgebalanceerde, soms zwierige Balkanpop, die af en toe een meezinggehalte hadden.
Ze putten afwisselend uit de twee cd’s en speelden zelfs een handvol nieuwe songs, wat de muzikale creativiteit onderstreepte bij dit ensemble. Ongelofelijk tot wat ze allemaal in staat waren om het publiek een fijne en leuke avond te bezorgen. Een klein uurtje entertainment en speelplezier.
Meteen was de noemer balorkest op zijn plaats want “Nantes” en “Brandenburg” waren twee zwierige openers. “A sunday smile” en “Scenic world” klonken sfeervol door xylofoon en een uiterst beheerst vioolspel. Blazervertier hoorden we op “Postcards from Italy” en op “After the curtain” kwam elk soort gitaarinstrument op het voorplan. “Mount Wroclai” en “In the mausoleum” hadden een frisse aanpak en met “La fête (forks & knives)”, “Carousels”, Brels “Le moribond” en “Cherbourg” (refererend aan F. Hardy) bedienden ze het Franse publiekje op hun wenken. De verkoudheid deed geen afbreuk aan Zachs weemoedige vocals. Zelfs met zijn trompet blies hij de songs nieuw leven in.
Een enthousiast publiek riep de band al snel terug, wat hen ertoe bewoog nog een nummer te spelen, de titelsong van de vorige cd, vol blazerornament.
Beirut tekende voor een geslaagd zigeunerfeestje, ergens tussen Les Negresses vertes, Kaizers Orkestra en Goran Bergovic, een band die op Folkdranouter 2008 niet mag ontbreken!
Org: Grand Mix, Tourcoing
Roisin Murphy maakte samen met componist Mark Brydon en knoppenfreak Matthew Herbert deel uit van het uit Sheffield afkomstige Moloko; samen brachten ze vier platen uit. In 2004 viel deze trippop/disco/funk/soul band uiteen, na het succesvolle ‘Statues’ met o.a. “Forever more” en “Familiar feelings”.
Murphy, de veelzijdige diva met Ierse roots, kon niet stilzitten en al gauw verscheen met multi-instrumentalist Herbert, haar eerste soloplaat ‘Ruby blue’, die met songs als “Sinking feeling”, “Leaving the city”, “Sow into you” , “We’re in love” en “Ramalama” aardig uit de hoek kwam.
Maar onovertroffen klinkt haar tweede album ‘Overpowered’, een combinatie van electro’kitsch’pop, disco soul, funk en dance. Een gegoochel van klanken en ritmes en trancegerichte, soms pompende dansbeat. Een freaky clubplaat! Niet verwonderlijk, want Groove Armada en Bugz in the Attic hielpen mee.
Terwijl haar concerten in de AB in een mum van tijd waren uitverkocht, konden we terecht te Lille, waar het concert ook was uitverkocht voor …250 man. Ongelofelijk waanzinnig, dit was een ideale kans voor een dampend concertje van deze sensuele godin, die maar op een paar metertjes van het publiek stond. Iedereen stond dicht bijeen in dit jeugdhuis/clubje voor een twee uur durend concert, wat refereerde aan een try out of een opnamesessie.
Het clubsfeertje werd meteen omgezet on stage. Het zaaltje La Maison de Moulins leende er zich optimaal toe…want dit was een supersexy, zwoel en dansbaar feestje! De outfits en acts van de lieflijke, verleidelijke blonde Murphy en haar backing vocalistes, de danspassen, een Herbert die een showke komt geven, en de muziek, het paste allemaal perfect. We waanden ons in de clipwereld van Fedde Le Grand.
De klemtoon kwam live op het recente ‘Overpowered’. ”Cry baby” en “You know me better” waren twee aanstekelijke 'rave'knallers die de set aanvingen en inwerkten op de dansspieren. In een aan Village People denkende outfit klonken “Checking up on me” en “Dear Miami” warmer en sfeervoller door de toetsen en de fijne gitaarloops. Subtiele popelektronica hoorden we met “Primitive”, “Footprints”, “Scarlett ribbons” en “The truth”. Murphy balanceerde tussen deze twee muzikale richtingen; de prachtige projecties op het achterplan boden een meerwaarde.
Een paar maal werd teruggeblikt naar ouder materiaal, “Saw into you” en “Ramalama”, afsluiter van de set, onder een opzwepende beat en percussie. “Forever more” van Moloko, in een aangepast kleedje gestopt, nestelde zich in je hersenpan. Het was de aanzet naar een climax met “Let me know” , “Overpowered”, een rappend “Tell everybody” en “Ramalama” met fors klinkende dansbeats.
Moloko is vergeten! Roisin Murphy’s clubsound bracht een ongekende saunatemperatuur in een ideaal passend zaaltje …België, je bent gewaarschuwd voor haar concerten …
Organisatie: La Maison Folie de Moulins ism Agauchedelalune, Lille
We zagen de Britse beloftevolle band Bloc Party voor de derde maal aan het werk op een kleine acht maand tijd: in het voorjaar te Lille, toen ze hun Europese tournee startten, op het Werchterfestival en woensdag ll in de Lotto Arena. Het toont de groei en de erkenning aan van het kwartet onder zanger/gitarist en componist Kele Okereke.
De tweede cd ’A weekend in the city’ was een verfijnde, bedachtzame plaat binnen een gekruide mix van energieke, frisse en sfeervolle postpunkpop. Live bleek het viertal perfect op elkaar afgestemd: een gesmeerd, messcherp, overtuigend en genadeloos optreden, waarbij de groep een mooi evenwicht speelde uit hun twee cd’s en met de huidige “Flux” een vernieuwende aanpak aandurfde, wat hun muzikale creativiteit en diversiteit onderstreepte. Hun muzikale beperkingen van het voorjaar waren als stof in de wind…
De band kon rekenen op een uitzinnig publiek, wat hen duidelijk motiveerde het beste van zichzelf te geven. Wat een wisselwerking en wederzijds enthousiasme! Een ongekende spontaniteit. Iedereen zat in de juiste stemming. Een stevige “Song for Clay (disappear here)” vatte bezield en vol overgave de anderhalf durende set aan, gevolgd door oudjes “Positive tension” en “Blue light”, die een broeierige opbouw hadden en diverse tempowisselingen ondergingen. Een vleugje elektronica, beats en xylofoon hoorden we op de recente “Hunting for witches” en “Waiting for the 7.18”. “Banquet” werd luidkeels meegezongen.
De verbondenheid met het publiek en intense spanning behielden ze met “This modern love”, het dreigende “The prayer” en het groovend dansbare “Flux”. Op “Uniform” volgde een liefdesverklaring van twee meisjes aan de zanger (weten ze wel z’n seksuele geaardheid?!). Het meeslepende “So here we are” lieten ze naar het eind ontaarden. “Like eating glass” beeïndigde handjeswuivend en –zwaaiend de set.
Een feestelijke bis werd het, waarbij Okereke eerst verkleed was in een rood pluchen apenpak. Op de koop toe liep hij van de ene naar de andere kant en dook het publiek in. Ze speelden een krachtige finale: “Luno”, “Sunday (twee drums)”, “She’s hearing voices” en “Helicopter”. Onder luid applaus kwamen ze een tweede keer terug; een snedig, noisy klinkend “Pioneers” besloot definitief de set.
We hadden nog maar en goed wel het optreden van Editors verteerd of het volgend groots optreden van 2007, Bloc Party, werd in ons geheugen gegrift. Ze palmden de Lotto Arena in!
I Love Techno heeft nog maar net z’n laatste beat vorige zaterdag erdoor gejaagd of daar was Metronomy met een batterij elektro, ‘80’s wave, trancegerichte soundscapes en repeterende ritmes van traag, meeslepende, monotone beats. High in the sky music en een vleugje Kraftwerk die door het publiek voldoende respect afdwong. Ze leken me de ideale elektronicasoundtrack voor “La soupe aux choux” met Louis de Funès, twintig jaar terug met marsmannetjes die ajuinsoep maakten voor de aardbewoners …en een betere leefwereld…
Organisatie: Live Nation
Moederschip Millionaire stuurt z’n zijprojecten de muziekwereld in. Weyers amuseert zich momenteel met Radio Infinity en de heren Aldo Struyf en Dave Schroyen hebben Creature With The Atom Brain. De naam ontleenden ze aan een jaren ’50 B-film. Toen ik ze in 2005 voor de eerste maal aan het werk zag, lieten ze een sterke indruk na: vontuurlijke stoner’woestijn’rock refererend aan het oude Kyuss, QOSA, Butthole Surfers en natuurlijk Millionaire. Op de koop toe waren ze gekleed in witte overalls, gehuld met pleisters en zwarte plakband en het gezicht omwonden met plasticfolie. De sound was aanstekelijk, hard en noisy.
Twee full EP’s en een debuutcd ‘I am the golden gate bridge’(met hulp van Mark Lanegan en Tom Barman) verder, toont CWTAB z’n ware gelaat en klinken ze meer gestroomlijnd. Live had dit z’n weerslag: ze boetten in aan kwaliteit en puik materiaal; hun rauwe gitaarrock was minder boeiend en er was te veel gesoleer, wat de spanning deed afnemen. Het waren vooral “Mind your own God”, “Broken flowers grow”, “Blackened roses, …” en “Funker”, die als vroeger meeslepend, dreigend, duister en messcherp klonken. The Creature is braver geworden en is z’n tentakels kwijt!
Andere koek was het noisepoptrio uit Wales Future of the Left, ontstaan uit McLuskey. Ze leverden één van de debuutcd’s van het jaar af met ‘Curses’. Ze laveren ergens tussen ‘80’s Virgin Prunes en ‘90’s Shellac/Barkmarket en voegen er soms een vleugje leuke psychedelicatoetsen aan toe.
Live hoorden we een sterk op elkaar ingespeeld trio, een geoliede machine, energiek en gebald. Dit was één brok dynamiet: een scherpe, venijnige gitaar, een allesomvattende dreunende en ronkende bas en een opzwepende percussie. De verbeten samenzang injecteerde de broeierige, spannende noisepopsongs. Zelfs de meer gemoedelijke psychedelica songs, “Manchasm” en de single “Suddenly, it’s a folk song” moesten eraan geloven en kregen een dosis push forward; de songs raasden in een snelvaart tempo voorbij. De bassist nam een prominente rol in, en z’n hoekige danspassen namen we er maar al te graag bij!
Het trio slaagde en verve het tempo hoog en strak te houden. Ze speelden een vijftiental songs in een klein uur, waaronder één nieuwe “Cat”. Elke song, van opener “Kept by bees” tot afsluiter “Adeadenemyalwayssmellsgood” overdonderde… The lord hates a coward”, “Plague of onces”, “Fuck the countryside alliance” en “Small bones, small bodies” waren een muzikale wervelwind.
Dit is een band die ‘er staat’ en zeker niet mag ontbreken op Pukkelpop. Een gemiste kans voor wie hen niet aan het werk zag. Je bent gewaarschuwd…
Org: De Zwerver, Leffinge
Nederlands 
Français 
