Eve Beuvens & Giovanni Di Domenico - Wat als … muziekinstrumenten konden praten?
Eve Beuvens & Giovanni Di Domenico
Wat als muziekinstrumenten konden spreken? Het zou zo uit een bekend TV programma kunnen komen, maar soms is zoiets daadwerkelijks. Het nieuwe seizoen in de Lokerse Jazzklub wordt ingezet met twee piano virtuozen, Eve Beuvens verrast in variatie terwijl Giovanni Di Domenico de aanwezigen hypnotiseert door een intens klankentapijt.
Vorig jaar bracht ze nog een prachtige plaat op de markt 'Inner Geography', een heel persoonlijk meesterwerk, waarbij ze emoties uitdrukt via pianotoetsen. Eve Beuvens (*****) is een veelzijdige artieste die de grenzen aftast.
We zagen haar enkele keren bezig via streaming, en hadden vorig jaar een uiterst fijn gesprek met haar. Lees hier
Eve Beuvens gaat fijnzinnig te werk op haar piano en prikkelt de fantasie. Ze vertaalt emoties in woorden, in die zin door de veelkleurige klanken uit haar piano. Het klinkt intimistisch als ophitsend. Vreugde en verdriet zijn perfect met elkaar verbonden.
Het warme, oprechte applaus na elk nummer ontroerde. De variaties sierden de sound en het verhaal liet ze volledig aan jou over. De bis was hoedanook verdiend.
Giovanni Di Domenico (****) verstaat de unieke kunst om het muzikaal verhaal van z’n piano aan jou over te laten. Hij doet dit op een andere wijze dan Eve Beuvens, de sound is eerder monotoon.
Hij is ook een virtuoos en het gevoel in zijn piano spel is groot. Je blijft geboeid in zijn pianospel door die intimistische klankentapijtjes. Hier worden geen geluidsmuren doorbroken geduwd, het is meer ingetogen van aard. Op doortastende wijze borrelen uiteenlopende emoties op en kun je lekker wegdromen. Wat een bezwerende , hypnotiserende sound.
Een gevoel van gelukzaligheid door de magie van muziekinstrumenten , die konden praten, de rode draad van deze boeiende avond.
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Caribou - Zweterig dansfeestje in de AB
Finally here, door corona was het concert van Caribou een aantal keer uitgesteld, maar vrijdagavond kon Dan Snaith eindelijk zijn nieuwste plaat Suddenly aan het Brusselse publiek voorstellen. We vonden dat die plaat zijn momenten had, maar dat die een aantal ambient nummers bevat die niet onvergetelijk zijn.
We waren dan ook aangenaam verrast door de live set van deze Canadees: mooi opbouwend, met een knap samenspel tussen de vier muzikanten, allen in een witte t-shirt , en de projecties van cirkels, vierkanten en dots. “Odessa” zat helemaal vooraan, en het optreden kende een mooie opbouw, als een dj-set op Ibiza, waarin Caribou zowel de pioniers van de dance eerde met referenties naar de Belgische diskotheekklanken van eind jaren tachtig en begin jaren negentig en de Engelse dubhouse van Soul II Soul.
Zowel Snaith als de bassist namen de zanglijnen op zich, en de drummer zorgde ervoor dat de rustiger nummers op plaat pepers in de kont kregen. Hoogtepunt was het duo “Ravi” en “Sun”, je waande je in een zweterige club.
Caribou wordt dikwijls vergeleken met Hot Chip, ook een groepje nerds die met dance-muziek aan de slag gaan. Die mikken ook op de dansbenen, maar Caribou is net dat tikje cleverder, en gebruikt alle trucjes die de beste dj’s ook toepassen, drops en breaks op de juiste momenten zonder in clichés te vervallen.
Het was heet en zweterig in de AB, en Caribou kreeg iedereen aan het dansen, de handjes gingen dan ook vlot in de lucht.
Met dit optreden solliciteerde Caribou naar een mooie plek volgend jaar op Tomorrowland, en we gunnen het deze kale Canadees.
Setlist: New Jade/Odessa/Our Love/Mars/Bowls/Lime/You and I/Ravi/Sun/Home/You can do it/Never come back /Can’t do without you
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Caribou https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4281-caribou-02-09-2022.html
Yunè Pinku : https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4282-yune-pinku-02-09-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel ism Live Nation
Suffer Yourself - Een uiterst genietbaar donker avondje
Svarthart + Her Fault + Suffer Yourself
Voor een 'underground doom/death' avondje kon je terecht in JH Asgaard in Gentbrugge. Het publiek dat aanwezig was , genoot ten volle van deze avond .
Svarthart is - min of meer - aan een nieuw hoofdstuk begonnen, en wou deze kans benutten. Her Fault is een Belgische doom/blackned/sludge/Death - metal bandje die variatie biedt in het genre.
De Zweedse formatie Suffer Yourself tot slot laat de put van de Hel compleet open gaan.
Een overzicht
Svarthart (****) is al bezig van 2011, heeft ondertussen twee EP's uit en heeft binnen de doom/death metal 'underground' al voldoende zijn stempel gedrukt. Technisch hoogstaand zijn deze mensen bezig. Wijzigingen binnen Svarthart, zorgt voor een nieuwe wind.
We werden al vanaf de eerste song lekker ondergedompeld in een intens, doomachtig sfeertje. "The Path'' is een nieuwe song, waarbij het gaspedaal iets meer wordt ingedrukt, en waarop meer variatie valt te horen, die ons doet uitzien naar het komende album. Svarthart schrijft een muzikaal hoofdstuk. Benieuwd dus.
Her Fault (*****) bood nogal wat muzikale prikkels. Het is een sympathiek combo waarmee het fijn babbelen was achterna . Op het podium kijkt de frontman ietwat nors iedereen star in de ogen en is hij bij zijn publiek voor het podium. Alsof hij op zoek gaat naar een mogelijk slachtoffer om te verscheuren; hij deelt ook drank uit en doet door zijn imposante vocals de grond daveren.
De muzikanten gaan ervoor en we krijgen een gevarieerde emotievolle set in het genre, van lichtjes intiem, naar verschroeiend hard uithalen. Her Fault weet je te raken, rauw, gedreven en pakkend, innemend. De ultieme duisternis daalt prompt over de Asgaard neer. Op het afsluitende nummer speelt de basgitarist een indringende solo die de poorten van de hel volledig doen open zwaaien.
De band Suffer Yourself (****) begon als een eenmansproject van Stanislav Govorukha, en is ook al sinds 2011 bezig. In de jarenlange ervaring laat hij zich omringen door muzikanten, die hem perfect aanvoelen. Het spelplezier staat hier mee overeind.
'Rip Tide', hun laatste album, is een must voor elke doom liefhebber. Wat een donkerte en adembenemende trip creëren ze. De registers kunnen worden open getrokken. Als een rustgevend deken tegen donkere gedachten … De perfecte afsluiter van dit donker avondje …
Organisatie: JH Asgaard, Gentbrugge
Idles - Equivalent van oprechte liefde!
Hans Devriendt
Alsof het zo moest zijn, zat ik na een hete dag op de trein richting Brussel-Centraal. Al snel werd ik er geconfronteerd met de man tegenover mij, die het niet kon laten om allerlei extreemrechtse hersenkronkels te uiten terwijl ik daar nooit om vroeg. Gelukkig had ik m’n koptelefoon bij de hand en kon ik niet anders dan “Rottweiler” van IDLES doorheen m’n trommelvliezen te jagen. Van een ideale antifascistische song gesproken en vooral: door dit hele gebeuren voelde ik nog meer verlangen naar de rauwe, onversneden post-punk van IDLES. Dat ik nu maar snel in de AB was!
Een dik uur later arriveerde ik in de Anspachlaan en vervoegde ik mij tot de ellenlange rij mensen die net zoals mij vol verlangen zaten om de uitverkochte AB te betreden. Zoals altijd, voelde ik mij thuiskomen en het viel mij op hoeveel zin iedereen er gewoon in had.
Als voorprogramma namen IDLES de voor mij nog onbekende band Grandma’s House, tevens uit Bristol, onder de arm. Ik wist niet wat te verwachten, maar was er tegelijkertijd gerust in dat de band wel niet zou ontgoochelen. Ik zag drie vrouwen met krachtig charisma het podium opstappen en hun set startte meteen met een stevige, groovy baslijn en pittige drums. Ook de gitaar klonk minstens even energiek en al snel verschoot ik van de mega-rauwe vocals. De ene korte song volgde de andere aan pijlsnel tempo op en ik zag steeds meer energie binnen het publiek opborrelen. Na een klein half uurtje zat Grandma’s House er al op en ik ben er zeker van dat ik niet de enige fan ben die ze vanavond voor zich hebben gewonnen. Check zeker hun self-titled EP uit!
En toen… werd ik echt zenuwachtig. Zenuwachtig en blij. Blij en euforisch. Euforisch en afgeladen vol energie waarvan ik wist dat het straks in de zaal zou ontploffen. Iedere minuut die ik nu nog moest wachten tot IDLES zou beginnen, duurde eigenlijk echt te lang. Maar na een kleine poos hoorde ik dan plots een ritmisch getik op de drums en toen viel ook een onheilspellende baslijn in. Joe Talbot begon lekker sober te zingen en toen het gitaarwerk van Mark Bowen en Lee Kiernan erbij kwam, bouwde de song “Colossus” steeds meer op. “It’s Coming, It’s Coming, It’s Coming,…” zong Joe en kort nadat hij het publiek de opdracht gaf om een wall of death te doen barstte de bom in de zaal! Mensen doken op elkaar, vlogen in de lucht, dansten in het rond en zongen luidkeels mee. Als tweede deuntje kozen de heren van IDLES meteen voor de nieuwe song “Car Crash” vanop hun laatste plaat ‘CRAWLER’ (2021). De ongelooflijk schrille en coole riffs van de excentrieke Mark Bowen gaven mij bijna rillingen en toen de andere bandleden invielen werd het mij duidelijk: deze band is in topvorm en speelt gewoon iedereen plat.
Niet enkel ‘CRAWLER’ werd vanavond aan ons voorgesteld, maar ook het in corona-tijdperk verschenen ‘ULTRA MONO’ moest nog aan het grote publiek geïntroduceerd worden. Toen deze plaat in 2020 uitkwam, waren de recensies heel erg gemengd. En eerlijk gezegd: ik begreep nooit goed waarom. Zeker niet bij een band die zichzelf al zo vaak bekritiseerd heeft.
In ieder geval: de sing-a-longs tijdens “Mr. Motivator” bewezen het tegendeel en alles leek nu één groot feest. Zonder al te veel tussenpauzes vuurde de band het ene na het andere nummer op ons af en naast een zotte sfeer, was er ook gewoon zoveel liefde voelbaar. Wanneer er iemand viel in de moshpit, werd die meteen alweer opgeraapt. Wanneer iemand z’n bril verloor, zochten er al snel enkele mensen met een gsm-lampje naar. En nog beter: wanneer ik rond mij keek zag ik zoveel mensen met een ongelooflijk brede glimlach op hun gezicht. Na een zestal nummers brachten ze met de ballad “The Beachland Ballroom” een tragere, maar toch ook emotioneel geladen song:
“As soon as the rush went away.
I did not look for a way.
Damage, damage, damage, damage!
If you see me down on my knees,
Please do not think that I pray…”
Een welgekomen adempauze, want ondertussen was iedereen al doorweekt van het zweet. Maar goed, IDLES zou IDLES niet zijn als ze het feest niet zouden verderzetten. Dus met “Never Fight a Man With a Perm” en de bijhorende strakke lichtshow werd de trend opnieuw gezet! Tijdens het schrijven van recensies val ik soms in de verleiding om de beste nummers van het concert op te sommen, maar bij IDLES is dit gewoon niet mogelijk. Alles is hit. Maar toch is niet alles altijd wat het lijkt… Want iets later sprak Joe het publiek aan dat vanavond de eerste keer was in zes maanden tijd dat hij zich opnieuw goed voelde en terug in dialoog ging met het publiek. Hij bedankte ons voor alle liefde die hij voelde, maar daarna bedankte hij vooral z’n bandleden: want zij hielden hem altijd al recht. Bijgevolg verzocht hij ons om geen ‘Happy Birthday’ te zingen voor zichzelf, maar wel voor z’n band. Want zonder hen, stond hij niet op dit podium. Ik kreeg tranen in m’n ogen, want een band als IDLES, die zich zo kwetsbaar, realistisch en oprecht durft opstellen naar het publiek, vind ik toch eerder iets zeldzaam.
Tijdens de nummers die daarop volgden, was het zo ongelooflijk schoon om te zien hoe Joe en z’n bandleden ook zelf genoten van hun muziek. Met “Wizz” brachten ze zelfs live een trashy song, hoe cool is dat eigenlijk niet?
Na een dikke twee uur eindigden IDLES op traditionele wijze met “Danny Nedelko” en “Rottweiler”. Het publiek bleef uitgelaten achter en ik besefte maar al te goed dat ik zonet één van de beste concerten in m’n leven had gezien.
Wat een band, wat een energie, wat een sterk repertoire, wat een live-préséance! Meer zelfs: IDLES is voor mij gewoon het equivalent van oprechte liefde. Over dit concert zal nog lang nagepraat worden!
“IN SPITE OF IT ALL, LIFE IS BEAUTIFUL!”
Setlist: Colossus - Car Crash - Mr. Motivator - Grounds - Mother - Meds - Divide & Conquer - The Beachland Ballroom - Never Fight a Man With a Perm - Crawl! - 1049 Gotho - When the Lights Come On - The Wheel - Television - A Hymn - War - Wizz - I’m Scum - The End - Danny Nedelko - Rottweiler
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4254-idles-24-08-2022.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Iggy Pop op Jazz Middelheim - Iggy Pop is bevrijd!
Iggy Pop
Park Den Brandt
Antwerpen
2022-08-13
Lode Vanassche
Er is al heel wat inkt gevloeid over het feit dat onze punkicoon werd geprogrammeerd op een Jazzfestival.
Laten we het kort houden. Ten eerste omdat Ig Himself een brede interesse heeft voor het genre (luister maar eens naar zijn ‘Iggy Confidential’ op BBC6), al met jazzmuzikanten heeft samengewerkt (zoals met Jamie Saft op ‘Loneliness road’) en hij ook toelaat om zijn oerrocknummers te laten groeien en herinterpreteren. Ten tweede leert een interview uit de Standaard met organisator Bertrand Flamang ons dat breed programmeren op Gentjazz en Jazz Middelheim hem toelaat een aspecifieker Jazzpubliek te engageren en ook gekend en minder gekend jazztalent op zijn podia te krijgen. I rest my case.
Onze Kreupele Gegrilde Scampo mag dan nog tegenwoordig zijn aders aan de buitenkant van zijn lichaam dragen, toch heeft Zijne Gelooidheid er een serieuze lap op gegeven. Alweer een memorabel concert waar niemand ongeschonden uit raakt.
Waarom? Omdat hij zijn ding doet. Onze G-walking Cheetah with a head ful of Napalm voelt zich niet meer gekooid als een wilde kat en kwam met een schare topmuzikanten zijn ding doen. Het is zijn podium en hij doet als een ware volksmenner met het publiek wat hij wil.
Waarom kiest hij voor een gevarieerde setlist met zelfs een nummer uit ‘Zombies Birdhouse’, jaagt hij al van in het begin zijn krakers “Five Foot One”, “TV Eye” en “I wanna be your Dog” er met een weergaloze brute kracht erdoor? Omdat hij zing ding doet.
Waarom laat hij bijvoorbeeld “I Wanna Be Your Do”g ondersteunen door een prachtige blazerssessie waardoor alles nog meer diepgang krijgt? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom bestaat meer dan helft uit Stooges materiaal? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom krijgen we kippenvel versies van het eerder ingetogen “The Endless Sea”, “James Bond”, “Sister Midnight” en “Nightclubbing”? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom staat James alweer in zijn door de tand des tijds getekend bovenlijf te performen. Omdat hij zijn lichaam als sculptuur gebruikt. Omdat hij zijn ding doet.
Zoals hij zelf zei, zijn tijd op deze aardkloot is niet meer zo bijster lang en hij wil er het beste van maken (“Death Trip”). Hij doet zijn ding. Bevrijd van alle demonen vervalt de behoefte tot ‘Open Up And Bleed’. Iggy Pop wordt meer en meer James Newell Osterberg Jr.
List: Rune (Noveller Intro)/ Five Foot One/TV Eye/I Wanna Be Your Dog/The Endless Sea/Lust For Live/The Passenger/Death Trip/James Bond/Sister Midnight/Mass Production/Free/Gimme Danger/I’m Sick Of You/Run Like A villain/ Search And Destroy// Night Clubbing/Down On The Street/Funhouse
Pics homepag @Thomas Verfaille
Organisatie: Jazz Middelheim
Rammstein - Rammstein Spektakel dat hot, hotter, hottest was
Michael Bultinck
De stadion tour van Rammstein kreeg te kampen met de coronapandemie en werd hierdoor onhold geplaatst voor twee jaar. Enfin, na de start in 2019 , waren ze hier uiteindelijk voor twee outdoor concerten in Oostende, die meteen uitverkocht waren.
De nieuwe locatie, een park, geen stadion, net naast de luchthaven van Oostende, De Nieuwe Koers, maakte het nog specialer .
De coronaperikelen waren de inspiratie voor het nieuwste album ‘Zeit’, wat een vervolgverhaal biedt van hun in 2019 concert in het Koning Boudewijnstadion. “Armee der Tristen” was het openingsnummer, en hier bleek al meteen dat Till Lindemann en C° niet gekomen waren om een sombere show neer te zetten. De fans van Rammstein houden van show en spektakel rondom die gebalde, rauwe, botte, felle, soms integere, melodieuze metalsound. Tanzmetal omschrijven ze het zelf. En het bereikt alle leeftijden zo te zien. Door de jaren is hun vlammenzee, vuurwerk en vuurpijlen een statement.
“Puppe” is een klassieker geworden, met die grote, brandende kinderwagen maar klinkt toch jaar na jaar iets angstaanjagender. Al jaren wordt er Rammsteinsoep gekookt in dezelfde ketel en toch blijft het allemaal indrukwekkend en ongeëvenaard. Humor en rakende teksten, het siert hen .
“Zick Zack” en “Zeit” passeren al snel en ook van het vorig album ‘Rammstein’ kregen we “Deutschland”, “Ausländer” en “Radio”.
Bijna dertig jaar zijn ze bezig, dan is twee uur en een kwart soms nog te kort van wat deze band heeft uitgebracht. Een brede greep van hun oeuvre kwam aan bod.”Sonne” deed de zon weer opkomen nadat ze pas een half uur in de Noordzee was verdwenen. Of verder waren het de bunsenbranders die ons halfgaar roosterden. Het zijn allemaal kenmerkende elementen van hun entertainment, dat van wereldniveau is.
Rammstein heeft onder leiding van toetsenist Christian Lorenz begrepen hoe ze moesten evolueren. Het is al lang geen metalband pur sang, eerder een combinatie van elektronica, industrial, hard metaal en pop, rock die de randen van het toelaatbare opzoeken. Eenvoudige en gevoelige onderwerpen worden in een humoristisch kader gebracht en worden gecombineerd in een sexy en makkelijk verteerbaar geheel. Het heeft de band immens populair gemaakt.
In de eerste bis speelden ze “Engel”, en in de tweede begonnen ze met het gelijknamige “Rammstein”, gevolgd door “Ich Will” en hoe kan het ook anders “Adieu” die luidkeels konden worden meegebruld.
In 2019 gingen ze al eens naar de hemel, of naar de hel, we laten het aan jouw verbeelding over. De herrijzenis kwam er in Oostende om dan opnieuw naar de hemel te gaan. En volgend jaar komt er ook een tweede verrijzenis. Niemand deed hen dat ooit voor. Drie jaar geleden werd nog fel gespeculeerd over het einde van Duitslands meest populaire band maar dit zestal is in een nooit eerder geziene bloedvorm bezig , waardoor een afscheid letterlijk smelt .
Het was mooi om Rammstein in Oostende te kunnen zien in een omgedoopt festivalpark die speciaal voor deze heren werd gebouwd. De organisatie denkt eraan om verder deze locatie te gebruiken.
Nu volgt nog een korte passage in de VS om dan alle gasflessen voldoende op te vullen voor een nieuwe Europese tour volgend jaar. Rammstein is bijlange nog niet uitgeteld , maar wij waren eventjes voor een goed twee uur uitgekookt!
Organisatie: Greenhouse Talent
Coldplay - BEST.(ECO) -SHOW.EVER!
Gerrit Van De Vijver
Coldplay - De drang om te touren was groot, maar men wou het touren heruitvinden, doch zonder kwaliteitsverlies. Alles werd in het werk gesteld om zo ecologisch mogelijk de fans te entertainen. Dat heeft Coldplay met verve gedaan.
Alle elementen werden herbekeken : reizen, energie ( stroom en brandstof ), voedsel, Co2, recycleren. Ja, zelfs bebossing komt aan bod. Voor elk verkocht ticket plant men een boom. A gigantic forest in the made. Kinetishe energie wordt opgewekt door springende en fietsende fans, en ga zo maar door.
Zoals steeds heeft Coldplay twee kampen, je bent voor of tegen hen. Dit zal de sceptisci misschien nog meer aan het lachen brengen, maar je kan ze niet verwijten , dat ze hun ‘voorbeeldfunctie’ en verantwoordelijkheid niet opnemen... And then be even better than ever!!
London Grammar nam het voorprogramma op zich, en deed dat schitterend. Hannah Reid was , volgens mij, zelfs iets te bedeesd, want haar warme , diepe stem vulde makkelijk het stadion, en ze stond er gewoon! Meermaals vroeg ze of we op Coldplay aan het wachten waren, maar we genoten ook gewoon van haar concert!
Met 3 podia was de aandacht voor de fans mooi verspreid. Het opkomen is altijd al speciaal geweest bij Coldplay, en daar weken ze ook deze keer niet van af. Op de tonen van "Flying theme" ( E.T. ) kwamen ze , zijdelings van het podium, door de menigte gewaad. Ik vond het net iets te vroeg qua lichtinval. De veelgebruikte led-armbanden en sfeerverlichting komen niet tot hun recht, dit in tegenstelling tot de ledschermen.
Ze namen wel een blitzstart met "Music of the Spheres" , "Higher Power", "Adventure of a Lifetime", "Paradise", "Charlie Brown" .
Van zitplaatsen was vanaf seconde 1 geen sprake meer... Na de adempauze "The Scientist" genaamd, verhuisden ze naar de B-stage. De dansparty werd gewoon verder gezet met "Viva la Vida" en "Hymn for the Weekend". Hannah Reid kwam Chris ter hulp op "Let Somebody Go", en deed dat , alweer, perfect.
Mocht ik moeten kiezen tussen haar en Selena, ik zou het weten. De rustiger sessie werd verder gezet met een verkorte versie van "Bani Adam". De zwartwit-beelden en reflecties bezorgden ons net geen epileptische aanval tijdens "Politik". Daarna volgde "In My Place".
Het begon aardig te donker te worden, wat er voor zorgde dat "Yellow" volledig tot z'n recht kwam. We werden verzwolgen in de gele golven...
Het stadion verduisterde volledig, met een zonsopgang achter de band, en werd gevuld door een diepe stem tijdens "Sunrise". Dat de band stappen vooruit heeft gezet, is zeker. De polsbandjes werken met geolocatie , en hartjes werden gevormd. Wat de aanzet gaf tot "Human Heart". De verlichting ging tekeer alsof een onweer losbarstte, zo fel. Waanzinnig! Wat een intro van "People of the Pride"!
Door de duisternis werd nu meer intenser gebruik gemaakt van de led-armbandjes. "Clocks" baadde in een spervuur van groen. Heel origineel was de verkleedpartij tijdens "Infinity Sign". Met reuze maskers deden ze een choreografie, ‘The masked singer’ waardig. Ze hielden ze aan tijdens "Something Just Like This" en "Midnight".
Het dak ging er dan volledig af met "My Universe" en "A Sky Full of Stars". Wat bijzonder was tijdens "A Sky Full ..." dat Chris het lied stil legde, om iedereen te vragen om uit het dak te gaan, maar dan zonder smartphone of wat ever. We're all gonna dance!!
Het c-podium werd gebruikt voor "Sparks", en een speciale versie van "Magic". Dit werd ineens "Magique". Chris doet regelmatig moeite om in de lokale taal te spreken, en deed dit al gedurende de voorbije show. Maar om een volledig nummer aan te passen.. Bien fait!!
Afgesloten werd met "Humankind", "Fix You". "Biutyful" werd begeleid door prachtig vuurwerk. Een slotapotheose om u tegen te zeggen.
Chris had ons tijdens de show bedankt om , ondanks de economische situatie, de situatie in Oekraïne, corona, de depressies , ondanks de caniculle, toch de moed vonden om de verplaatsing te maken naar hun show. Wie dit niet deed, kreeg ongelijk.
Will, Jon, Chris en Guy droegen, mede door de hittegolf, regelmatig andere t-shirts met "alien" Geheel terecht, want deze groep stijgt telkens boven zichzelf uit, bijna ‘extraterrestre’.
Coldplay bundelt de goede zaak aan een top-performance. Ze zijn een weg ingeslagen welke , hopelijk, vele bands zullen volgen. Zij bewijzen dat het kan, je aanpassen, energie sparen, recycleren en "buitenaards "presteren.
Vier shows van hetzelfde kaliber volgen in K . Boudewijnstadium, Brussel begin augustus (5aug, 6 aug, 8 aug + 9 aug 22)
Organisatie: Live Nation
Rose Tattoo - Een knallend hardrock feest
Openingsact The Poor (***1/2) is een Australische hardrockband die in 1986 werd opgericht als The Poor Boys; door verwarring met een Amerikaanse band met diezelfde naam werd de band veranderd naar The Poor.
De band speelde voorprogramma's van de groten als AC/DC, KISS, W.A.S.P¨ en dus ook van Rose Tattoo. Ze hebben een stevige reputatie weten op te bouwen binnen de hardrock. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar de doorsnee hardrock fan trekt er zich niet te veel van aan. Ze werden door de Rose Tattoo fans, helemaal terecht trouwens, op veel enthousiasme onthaald. Ze speelden een stevige, energieke set. Mooi.
"Nice Boys don't play rock'n'roll'' zong zanger Gary ‘Angry' Anderson op de laatste song van de Australische iconische hardrock band Rose Tattoo (****). Een sympathiek man is hij, we zien het aan de performance en de manier waarop hij zijn fans aanspreekt (hij deelt zelf handtekeningen uit op voorhand). Er heerst een aangenaam sfeertje. “Of this Place” is de aanzet van een leuke avond, een knallend hardrock feest …
Van de originele bezetting is er enkel nog Anderson, sommige van de originele leden zijn helaas al overleden. De man is op zijn 75 nog steeds energiek, ook zijn vocals klinken nog even overtuigend.
Hij is omringd van sterke muzikanten. Paul DeMarco is uitgegroeid tot één van de bekendste hardrock drummers. Gitarist Bob Spencer was actief bij o.m. Skyhooks en The Angels, en heeft een onuitwisbare reputatie opgebouwd. Mark Evans speelde o.a. bij AC/DC in de jaren '70. En Mick Arnold , die de overleden John Meyer verving , is ook geen onbekende binnen die scene. Een band die er tegenaan gaat, vol overgave.
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld . Anderson trekt als frontman veel aandacht naar zich toe, dartelt over het podium, port de fans aan en geeft zijn muzikanten voldoende ademruimte; speels vliegen de gitaar/bas solo’s in t rond. DeMarco voegt er een forse drumsolo aan toe.
“Once in a lifetime”, “Man about Town” en de super hit “Rock'n'Roll Outlaw” waren het uitgangsbord. De set werd afgesloten met “Nice Boys”, dat meegebruld werd en een knallend feest afsloten.
Setlist: Out of This Place //Scarred for Life //Rock 'n' Roll is King //Black Eyed Bruiser //Creeper //Juice on the Loose //Sidewalk Sally //It's Gonna Work Itself Out //Nothing to Lose /Once in a Lifetime //Man About Town //We Can't Be Beaten / Bad Boy for Love //1854 //Rock 'n' Roll Outlaw //Sweet Love ///Encore:///Nice Boys
Organisatie: DMC Group ism De Casino, Sint-Niklaas
Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …
Tijdens de zomermaanden, juni, juli en augustus, is Zomerbar LOKO , achter het gebouw van de Radar open voor publiek op donderdag, vrijdag en zaterdag.
Check gerust https://barloko.be/ of https://www.facebook.com/zomerbarloko . Er gaan geregeld concerten door. O.m. de akoestische set van onze Lokerse trots Neo Minor. Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht, met hun aanstekelijke, ontroerende dreampop.
Ondertussen bracht Neo Minor een EP uit - de recensie kun je hier nog eens nalezen .
Ze hebben de moeilijke tijd van corona goed doorstaan. In zomerbar LOKO was er geen piano mee, in de setting hadden we (zalvende) gitaar-, bas- en drum partijen, en de indringende zang van Astrid, die haar publiek betrekt bij het materiaal. Vanuit het buikgevoel en met verve zong ze op de intieme songs als “Creep” (Radiohead). Een overtuigende cover met een knipoog naar Thom Yorke. “Toxic” (Britney spears cover) klonk overweldigend.
Ook het eigen materiaal heeft voldoende potentieel en staat er , o.m. “Enough” - de nieuwste single van de band: https://www.youtube.com/watch?v=_z8dF7imm6Q .
Soms werd de muziek wat weggedrongen door het zomerbargevoel , waarbij het publiek eerder komt voor sfeer en gezelligheid. Het geroezemoes stak dan bovenuit. Maar ok iedereen genoot van deze fijne, sfeervolle set. De band gaat ervoor en Astrid omarmt haar publiek. Een goed geoliede machine dus. We lieten ons lekker meedrijven op hun sound
In de bis bracht de band een gewaagde cover van Eurythmics “Sweet dreams (are made of this”), het miste even het opzwepende karakter van het origineel, maar in de intensiteit bleef het stevig overeind. “Fool” klonk veelzijdig en sloot mooi het concert af.
Neo Minor toont aan in deze liveset dat ze een beloftevolle band zijn. Een gestadige groei naar eeuwige roem …
Setlist: Enough//Toxic//How to be me//Creep//The More (I Try)//Run//Do I Wanne know//What's going on?//You - BIS - Sweet Dreams//Fools
Organisatie: Zomerbar LOKO
Röt Stewart - Crazy hardcore overweldigt
Röt Stewart + Gummo + Saddam
Ik zat na een lange strandwandeling nog rustig fruits de mer te smullen aan de Franse opaalkust toen ik hoorde dat enkele kilometers verder Röt Stewart zou optreden, een relatief nieuwe hardcoreband uit Kortrijk die steeds vaker over de tongen gaat, meestal in combinatie met de zin ‘die moet je eens gezien hebben’.
Benieuwd naar wat deze Kortrijkzanen zouden teweegbrengen in een kleine club in Boulogne-sur-Mer, ruilde ik de zonnecrème in voor een setje oordoppen en trok ik naar Barock L’Horloge, een club ter grootte van de Kinky Star. Die zat al voor de aanvang van de concerten afgeladen vol. De avond is een organisatie van Crazy Kids en die naam zouden ze absoluut waar maken.
Otage moest afzeggen, maar er werd snel een vervanger gevonden. Gummo is een grindcoreband uit Lille die we ook in België al eens tegenkomen. Zopas speelden ze nog in Doornik en eerder deze zomer deden ze een Europese tournee die hen onder meer naar Antwerpen bracht. Dat ze die tournee met hun landgenoten van Insane Order afgemaakt hebben, was niet zo evident. Op de tweede show, in Praag, werd hun camionette opengebroken en al hun instrumenten en versterkers gestolen. Ze maakten de tour af met geleend materiaal.
Gummo bracht vorig jaar het album ‘A Fresh Breath On The Neck’ uit bij wel tien verschillende labels, waarbij ook het Belgische Loner Cult Records, en dat was dan ook de basis van de set in L’Horloge. Gummo brengt zijn agressieve grindcore graag met een twist: heel wat tracks beginnen met een soundbite die uit een radio- of TV-journaal lijkt te komen, hebben een relatief rustige opbouw en ontploffen dan met veel agressie in je gezicht.
Het publiek in Boulogne lust er wel pap van en in no time ontstaat er een moshpit. Een leuke opwarmer.
Daarna was het aan Röt Stewart. Omdat er nauwelijks een PA aan te pas kwam, kon de soundcheck kort gehouden worden en dat was een goed voorteken. Telkens deze band een uitgebreide soundcheck deed, was het concert net ietsje minder. Röt Stewart heeft absoluut geen gebrek aan speelkansen. Het was niet hun eerste keer in Frankrijk en ook in eigen land is hun militante hardcore enorm populair.
Inzake logistiek is er nog wat werk aan de winkel. Die avond speelde de band eerst nog in Antwerpen om dan af te reizen naar Boulogne-sur-Mer aan de Noord-Franse kust, wat op z’n minst al een uitdaging is, om dan ‘snachts naar thuishaven Kortrijk te rijden waarbij ze langs Lille passeren, de stad waar ze amper een dag later al opnieuw op een podium staan. Gelukkig hebben ze hun volgende trip, naar Berlijn, alvast beter voorbereid.
De Kortrijkse band combineert een oeverloze Sturm und Drang met heel wat muzikale bagage en vooral een dikke, opgestoken middelvinger naar alles en iedereen. Vooral zanger Wölf Stewart is een fenomeen op het podium. Ondanks zijn imposante verschijning springt hij in L’Horloge op tafels, in de moshpit en op de toog om het Franse publiek nog wat extra op te hitsen. Zoveel enthousiasme wordt beloond met gebalde vuisten in de lucht, wild gemosh in ontblote bovenlijven en de eerste crowdsurfer van de avond.
Les Boulonnais gaan helemaal uit hun dak op “Verk”, “Fucking Shoe”, “Digital Masturbation” en “Rather See You Dead”, hun cover van Legonaires Disease.
Ondanks de verre verplaatsing en de lokale hitte is de set superstrak, dankzij Jah Nick Rötbeck, Rötsomer en Clint M.K. Rötwood.
In nauwelijks iets meer dan 20 minuten jaagt Röt Stewart er zijn hele set door zodat ze in de bisronde nog eens “Fucking Shoe” hernemen. Niks dan lof? Voor een Kortrijkse band die vaak in Frankrijk speelt, zou zanger Wölf toch beter een paar zinnetjes in het Frans instuderen. Voor de rest staat er voor deze hardcoreband niets in de weg dat ze niet met een paar akkoorden kunnen wegblazen.
Afsluiter van de avond was Saddam, een band uit de Franse stad Cambrai die zichzelf omschrijft als powerviolence en daar soms nog doom aan toevoegt., maar ik onthou vooral power. In de lyrics en songtitels draait het bij Saddam nogal rond de oorlog in Irak: “Colin Powell”, “Saddam Dancing Club”, “In Christ We Crust”, Bagdad’s Butcher”, … Het was misschien de eerste band van de avond die nog wat voordeel zou gehaald hebben uit een betere PA en installatie, maar dat stond de beleving absoluut niet in de weg.
Ook Saddam speelde een strakke set en kreeg ruime respons van een uitermate enthousiast publiek in Boulogne-sur-Mer.
We waren in de eerste plaats gekomen om Röt Stewart te ontdekken, maar we leerden vooral dat ze in Boulogne veel enthousiaster concerten beleven dan in menige Vlaamse club.
Pics homepag @Cédric Trupin
Organisatie: Crazy Kids
Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!
Véronique Govaert
De alles veroverende ‘Bohemian Rhapsody Tour’ raast door Europa en dat zullen we geweten hebben, komende uit Mediterrane oorden en onderweg naar Scandinavië staat er driewerf Hoera een pit stop in Antwerpen op het programma. Deze week kon al niet meer stuk voor muziekliefhebbers pur sang, maandagavond de Rolling Stones in bloedvorm, woensdag Sting op zijn best bij Gent Jazz en dan vanavond dit feestje ... En ook hier zullen we niet op onze honger blijven zitten, dat voel en merk je aan alles, dat zindert door de zaal, op het podium pronkt een gigantische kroon, de vlag wappert bovenaan het (Sport)paleis ... het kan niet anders of 'Queen is in the house' ...
The Show Must Go On ... zonder his royal highness Freddie (RIP 1991)... met als waardig opvolger een andere diva ... Adam Lambert, het zijn grote schoenen om te vullen, maar Queen Adam doet het met verve. Het is een flamboyante, kleurrijke persoonlijkheid die in het voorbije decennium zijn sporen heeft verdiend, hij vervangt niet, dat is onmogelijk, maar geeft zijn eigen interpretatie en invulling. Misschien wat over de top soms, maar who cares ... Zijn openheid wordt even vaak geapprecieerd als bekritiseerd, maar maak één concert mee en je bent betoverd door zijn bevlogenheid, charisma, performance en het zanggenot dat hij uitstraalt en dan hadden we het nog niet over zijn stemgeluid & dan vooral het zangbereik. De oneindige jukebox aan Queen hits rijgt hij aan mekaar als waren het kinderliedjes en daar is het hem om te doen toch, al de rest is bijzaak.
Daarnet nog in de rij op weg naar de ingang en eens binnen op zoek naar ons plekje kon je al merken dat ook hier een mengelmoes van fans is komen opdagen. Alle pluimage, leeftijd, man, vrouw, X, families, hipsters, niet meer zo hip, ... iedereen in het getouw voor alweer een brok geschiedenis. Brian May & Roger Taylor, inmiddels flinke zeventigers, kozen er dus niet voor om op hun lauweren te gaan rusten, wel integendeel, zij voeren het spektakel naar alle uithoeken van de wereldbol. Weliswaar geflankeerd door oude getrouwen van de band zijnde Spike Edney op keyboard, Neil Fairclough op bas en Tyler Warren op percussie ... Immers: The Show Must Go On
Op de tonen van “Innuendo” verdwijnt de gigantische kroon in de hoogte om plaats te maken voor een fenomenaal gedecoreerd podium, je waant je plots zowaar in de opera met rode fluwelen gordijnen, goud barokke omlijsting, overweldigend, je weet niet waar eerst gekeken. Een nokvol sportpaleis gaat helemaal uit zijn dak en dan zien we die o zo bekende inmiddels 'zilveren' krullenbol door de spotlights omcirkeld. Brian May knalt met zijn gitaar door de boxen en met “Now I'm here” wordt de rollercoaster op gang getrokken ... voor een wat twee en een half uur later zal blijken een wervelende show die zijn weerga niet kent.
Roger Taylor heeft de drums onder controle en dan is het woord aan Adam Lambert, die betreedt het podium in stijl, met veel glitter & glamour, in een met goud en glittersteentjes geborduurde jas en met hoge zwarte tovenaarshoed, daar tovert hij gelukkig geen konijn uit ... Antwerp, Now I'm here ... I think I stay. En dat is maar goed ook, daar zijn we voor gekomen. We worden verwend met een resem hits, sommige worden helemaal uitgesponnen, andere dienen dan weer als intro of medley, op een haar na 30 songs komen deze avond voorbij.
Wie doet hun dit na ? De greatest hits-machine draait op volle toeren en wanneer Adam een applaus vraagt voor de twee aanwezige rocklegendes is het antwoord oorverdovend en zijn Brian & Roger zichtbaar geëmotioneerd. Of wij net als hem ook zo fan zijn van de irreplaceable Freddie Mercury, wel dat treft, ik ook, komen we van Adam te weten, laten we dan samen zijn liedjes zingen en dat doen we gewillig.
Lambert flirt met muziekstijlen, soms lijkt het wel opera, Bryan & Roger tillen het geheel dan weer naar wat Queen is, een rockband, inderdaad. Het totaalplaatje is overweldigend en wordt door de fans euforisch onthaald en daar zit naast de muziek uiteraard ook de show en het spektakel voor een groot stuk tussen. Ric Lipson & Rob Sinclair respectievelijk verantwoordelijk voor het decor & de lichtshow verdienen hierbij echt wel een eervolle vermelding, wat die twee verwezenlijkt hebben, woorden komen tekort om het te beschrijven, je durft nauwelijks met je ogen te knipperen uit schrik iets te missen. Naast het decor op zich worden we overstelpt met bewegende videoschermen, hologram-achtige projecties, lasershows, animaties allerhande, beelden uit de oude doos op de tonen van “These are the days of our lives” en bij “A Kind of Magi”c komt er vuurwerk uit May’s gitaar ... en ook ééntje uit de micro van Adam ;-)
Naast al het feeërieke is er ook ruimte voor een ingetogener moment wanneer Brian May op het midden podium een akoestisch “Love Of My Life” brengt. De beeltenis van Freddie Mercury verschijnt voor het eerst op het scherm, hij zingt het laatste couplet vanuit de eeuwigheid met Brian mee. Kippenvelmoment wat kan tellen ... Waarna het aan Roger Taylor is om “These Are The Days Of Our Lives” in te zetten, begeleid door oude beelden van de hele band (inclusief de vroegere bassist John Deacon, waar zou die inmiddels uithangen trouwens ...)
De show is inmiddels al een flink stuk over de helft heen, met “Radio Gaga” en vervolgens het meesterwerk “Bohemian Rhapsody” wordt er een eerste keer afscheid genomen, maar we willen meer en dat wordt ook luidkeels gescandeerd. En we worden beloond, daar heb je Freddie weer in beeld, hij zweept de zaal nog wat meer op met zijn ‘Ay-Oh ... Ay-Oh’ om dan te verdwijnen met een een lachende 'fuck you' ..
Dit wordt vervolgd met hoe kan het ook anders “We Will Rock You” en “We Are The Champions”... zowaar kampioenen zijn het zeker. Wat een streling voor oor, oog en andere zintuigen was me dat. Op de tonen van “Heroes”, van alweer een andere held, verlaten we de zaal ... anyway the wind blows.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2805-queen-15-07-2022.html
Organisatie: Next-Step
Paul Anka - His way
Christine Stroobandt
Een ticket kost evenveel als een dagje Rock Werchter. Alleen is het publiek wat ouder op de show van singer songwriter Paul Anka, ‘Greatest Hits: His Way’. Organisatie Gracia Live zorgde ervoor dat de tournee in de VS ook even halt hield in het Kursaal in Oostende. Ikzelf zit als veertiger (eind, moet ik toegeven) wat tussen de twee in, maar ik wil deze krasse tachtiger toch eens horen zingen. Ik herinner me nog levendig dat mijn moeder vroeger altijd liedjes van Paul Anka mee zong tijdens het strijken. Put your head on my shoulder! Daarom neem ik haar graag mee naar het optreden, als ervaringsdeskundige. Verrassing: ik ben na afloop nog lyrischer dan mijn moeder over het optreden. Het wordt geen avond met alleen afgedraaide, oude hits, maar een les in muziekgeschiedenis met heel veel schwung, variatie en verrassende moderniteit.
Wat een entree maakt de man! Niet op het podium, maar al zingend in de zaal, tussen een zee van witte golvende haarbossen. Met “Diana” heeft hij onmiddellijk het publiek mee en wie dacht dat de dames en heren mooi op hun plaats zouden blijven zitten, heeft het mis. Heel wat grijze groupies hollen naar voren om toch een selfie, handje of kus van de man te krijgen. Met “You are my destiny” bewijst Anka trouwens dat hij nog moeiteloos de hoge noten aankan. Zijn hese stem heeft nog weinig aan charme ingeboet. Net als de man zelf trouwens, strak in driedeling pak met rode pochet.
Naast Anka is ook zijn achtkoppige band impressionant. De saxofonist blijkt ook een begenadigd dwarsfluitspeler tijdens “Strangers in the night” en zelfs trompettist bij een nummer dat ik nu nog niet wil verklappen. De gitarist tovert enkele spectaculaire gitaarriffs tevoorschijn tijdens “Tonight My Love, Tonight” en de violiste, drummer en percussionist zijn gewoon buitenaards. Ik had op voorhand bedacht dat er af en toe wat instrumentale gedeeltes in de show zouden zitten om de hoogbejaarde zanger wat rust te gunnen, maar wie had gedacht dat die stukken zo goed zouden zijn. Bovendien kan Anka er zelf ook wat van, op piano en akoestische gitaar.
Anka is een geboren verhalenverteller. Soms in zijn liedjes, zoals “Adam and Eve”, maar ook in de tussenstukken. Hij vertelt vrolijk over zijn meer dan zestigjarige carrière en over zijn vriendschappen met Elvis Presley, Buddy Holly, Frank Sinatra en nog zoveel anderen. Een van zijn eerste optredens na zijn start in geboorteland Canada was trouwens in de Ancienne Belgique in Brussel! Ook modernere artiesten zoals Michael Bublé en Céline Dion passeren de revue. Soms lijkt het wat humble bragging, maar so what: als ik Anka was, zou het zelfs zo humble niet zijn.
Here we are now, entertain us - Die vriendschappen met andere artiesten resulteren erin dat er ook veel liedjes aan bod komen die hij geschreven heeft voor andere artiesten. Het bekendste is ongetwijfeld “My way”. Paul Anka zingt het nummer met veel bravoure en een technisch hoogstandje is toch dat het precies een duet wordt met de overleden zanger Frank Sinatra. Anka zingt en zijn band speelt en dan hoor je ook Sinatra’s stem door de boxen en zie je hem zingen op een scherm.
Datzelfde gebeurt met Buddy Holly en het lied ‘It doesn’t matter anymore’. Een mooi countrysong, trouwens, waarbij Anka ook nog eens zijn atletisme en lenigheid bewijst met een soort van lang aangehouden squat-pose. En dat niet geforceerd, zoals de pasjes van de nochtans een jaar jongere Joe Biden.
Enfin, die door Anka geschreven songs had ik zeker verwacht, samen met zijn eigen klassiekers zoals “Just a lonely boy”, “A steel guitar and a glass of wine” en natuurlijk “Put your head on my shoulder”. Wat ik niet verwachtte, waren enkele mooie mixen met andere bekende liedjes en ook twee zeer geslaagde covers, een jazzy versie van “Smells like teen spirit” van Nirvana en “Purple Rain” van Prince. Voor covers ben ik altijd extra streng, maar hier kan ik echt van genieten, zeker mede dankzij alweer de schitterende muzikanten, waarbij de saxofonist en zelfs de synthesizerspeler plots ook een trompet tevoorschijn toveren.
Het ritme blijft in de gevarieerde show zitten, met een vlugge opeenvolging van nummers, soms zelfs wat medley-achtig. Uiteraard komt de jazz bovendrijven, maar ook country, Spaanse en etnische invloeden (misschien door de Syrisch-Libanese achtergrond van zijn ouders) schemeren door.
Dat rustigere ballads de swingers aflossen, geeft aan iedereen de kans op even op adem te komen en aan de naar voren gelopen dames de mogelijkheid om al struikelend in het donker hun plaatsen weer in te nemen. Op het einde vliegt iedereen weer van zijn stoel met kleppers als “New York” en nogmaals “Diana”.
Jagger - Het is toch wel opmerkelijk wat een succes een aantal knarren nog steeds hebben. Sting is 70, Bruce Springsteen 72 en Mick Jagger 78 jaar. Deze jagger mag er gerust ook bij geplaatst worden. Hij teert niet alleen op eerder succes, maar is nog volop bezig met nieuwe projecten. Zestig jaar geleden kostte een ticketje voor Paul Anka 1.5 dollar, vertelt hij. Van Rock Werchter was toen nog geen sprake. We begrijpen dat het nu bijna het honderdvoudige is. Gelukkig verdient Anka ook meer dan de drie dollar per week van vroeger. Met een kwinkslag geeft Anka aan dat hij geen job heeft, maar een passie. Die kwinkslagen en spitsvondigheden en interacties met het publiek komen overigens het hele optreden voor, zodat het zeker geen afgelikt en gekauwd geheel wordt.
Mijn moeder had – net zoals waarschijnlijk de meeste oudere fans – misschien nog iets meer eigen liederen gehoord dan de covers. Zo werden bijvoorbeeld “Cinderella”, “It’s time to cry” en “Oh Carol (van Neil Sedaka)” niet gespeeld. Dat laatste lied hoorden we gelukkig wel op voorhand schallen door de geluidsinstallatie in het toilet, waar trouwens ook al duchtig werd meegezongen. Ook de tierelantijntjes van het orkest hoefden voor haar misschien niet zo lang te duren en deden de puurdere dramatiek van de liedjes soms wat minder eer aan. Een verdienstelijke 8/10 was het verdict van mijn moeder, maar ik durf dus zelf voor een 10/10 te gaan! Als jij de volgende keer aan het strijken bent, zet dan ook zeker Paul Anka eens op.
Pics - Kursaal Oostende | Facebook
Organisatie: Gracia Live ism Kursaal, Oostende
Nederlands 
Français 
