Thought Forms situeert zich ergens tussen postrock en postpunk en wordt gevormd door Charlie Romijn, Deej Dhariwal en Guy Metcalfe. In 2009 kwam hun self titled album uit, gevolgd door enkele cassette releases en dit jaar brachten ze Ghost Mountain uit onder Invada Records. Ze brengen atmosferische, cinematografische muziek afgewisseld met vocals die sterk op de achtergrond blijven. Doorheen de show blijven ze dan ook aan de oppervlakte en blijf je als luisteraar wachten op een muzikale doorbraak. Die komt er dan ook tijdens hun laatste nummer. Niet slecht geprobeerd, maar een onderdompeling in Sleepmakeswaves of TV Buddhas zou hun niet misstaan, hiermee bedoel ik dat een keuze dient gemaakt te worden in stijl om echt met je sound door te breken. Nu bleef het nog te vaak aan de oppervlakte. Het inzetten van meer vocals of muzikanten, een visuele ondersteuning, een aangepaste lichtshow had Thought Forms dat ietsje meer kunnen geven.

Esben & The Witch werd in 2008 gevormd in Brighton, UK. De naam van de band is afkomstig van een Deens sprookje. In 2010 kregen ze een contract bij Matador Records en in 2011 kwam hun eerste album ‘Violet Cries’ uit. ‘Wash The Sins not only the face’, hun tweede album, kwam uit in 2013 en naar aanleiding van deze release startte hun tour deze avond in de Botanique samen met Thought Forms.

Esben & The Witch bestaat uit een gemengd trio waar Rachel het meest opvalt door haar eenvoudige, tengere verschijning in een zwarte polo gedragen door combats. ‘Wash the sins not only the face’ heeft een meer elektronische dimensie dan ‘Violet Cries’ die eerder neigde naar een post industriële sound. Waar Rachel vroeger de meesteres der pauken was is ze nu overgeschakeld op gitaar en bas. Dit creëert een minder intieme atmosfeer en geeft de nummers een minder vol geluid. Niettemin betovert Esben & The Witch als een sprookje met hun dreunende, invasieve goth sound. Ze wisselen vocale stukken af met instrumentale staaltjes om U tegen te zeggen. Ze proberen zo goed als mogelijk op elkaar in te spelen, dat merk je als publiek duidelijk aan hun constante uitwisseling van blikken naar elkaar. Heel even verliest Rachel het ritme, de groeipijnen van het bespelen van een nieuw instrument of het nog niet goed ingespeeld zijn van de nieuwe nummers? Niettemin herpakt ze zich met klasse en werkt alle nummers af met een grandesse. Ze brengen zowel nummers uit ‘Violet Cries’ als hun laatste parel ‘Wash your sins not only the face’.
Esben & The Witch had een stralende lichtshow, van felrood tot helderblauw, van sacraal wit die door zeven spotlights ronddartelden als een betoverend licht . Het publiek was duidelijk laaiend enthousiast en ze werden beloond met twee bisnummers waarvan hun laatste toonde wat ze in hun mars hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat Esben & The Witch niet het beste van zichzelf gaf, maar het was een mooie start van hun ‘Wash your sins not only the face’ tour. Komende shows vinden plaats in Duitsland, Nederland, Frankrijk, USA, Zwitserland, Portugal en eindigen in hun thuisbasis.

Organisatie; Botanique, Brussel

Maston komt uit de City of Angels, en bestaat uit een kwintet . Hun lp ‘Shadows’ komt op 15 februari uit via Trouble In Mind Records en is hun eerste album bestaande uit tien tracks. Trouble In  Mind Records is een in Chicago based label die onder meer ook bands als MMOSS, Ty Segall, Nights Beats en Mikal Cronin promoot.
Frank Maston is de frontzanger en grondlegger van Maston. Zelf opgegroeid zijnde in de achterwijken van LA, werd hij doordrenkt door de discografie van Wilson, Bacharach en Morricone, als de filmografie van de jaren zestig en zeventig. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk te horen op ‘Shadows’.
Maston roept de sfeer op van een Twin Peaks gesitueerd in Malibu. Maston staat voor dromerige surfpop à la Other Lives met een even rijke instrumentendoos. Er hangt ook een soort cinematografische sixties sfeer in hun nummers. Maston brengt deze intieme fanfare op gang door gebruik te maken van velerlei instrumenten zoals orgels, houtblazers en piano met schaduwrijke melodieën en griezelige gitaarlijnen.  Boven alles  nodigt deze plaat je uit tot spontane uitbarstingen van vrolijkheid. Mastons ‘Shadows’ roept het beeld op van een ritje op een hobbelpaard te midden een Western maar kan zich evenzeer situeren in een romantische scene uit een film noir uit de jaren zestig. Hoewel de bron van muzikale inspiratie zich in het verleden afspeelt, is Mastons sound allesbehalve oubollig te noemen. Eerder is het een sixties revival die absoluut een plaats in je nieuwerwetse kast verdient!
Een voorsmaakje van ‘Shadows’ kan je beluisteren via hun bandcamppagina http://maston.bandcamp.com/  

Trust - Darkstar
Vanavond trakteerde de AB ons op een double bill met Trust in het voorprogramma. Trust is een electro goth project van Robert Alfons. Trust wordt vaak in één naam genoemd met Crystal Castles en releasen onder Sacred Bones hun debuutalbum ‘TRST’.

Alfons z’n stem lijkt treffend op deze van Ozark Henry door de nasale klank die de ruimte vult. De muziek die Trust brengt is als een Belgische Daan op xtc door de druisende electro beats waar je hart spontaan van gaat mee pompen. Een soort electro discoparty zeg maar.
Trust onderscheid zich van andere electrobands  net door hun rijke en room filling beats. De grens tussen een house en electro party lijkt dan ook vaak weg te vallen. Ze starten hun set dan ook op maximum voltage. Trust dompelt je niet enkel onder in een electrojungle ook de lichtshow is een waar kleurenbad wat het geheel dat extraatje meer geeft.
Breekpunt in de set is een traag nummer, waar de focus vooral komt op de zang, wat Trust als electro heersers dan weer een deuk in hun imago geeft. Waar de zaal voordien in beweging stond, werd het vanaf dat moment ook statischer. Ze komen nadien niet meer op hetzelfde niveau en sluiten in een anticlimax af.

Darkstar heeft nog maar net een nieuw album uitgebracht ‘News from nowhere’ onder Warp Records. Waar Trust gedreven werd door een adrenalinerush, lijkt Darkstar het antoniem ervan te zijn. De set komt traag op gang, de stem is er één uit de duizend en het contrast met de heavy beats van Trust is misschien wel té groot om Darkstar als band een eerlijke kans te geven. Ze brengen hun nummers op het randje van oppervlakkig, of misschien was dit net hun opzet? De ritmes kennen geen hoogtes noch laagtes, de ambient soundscapes creëren een loungegevoel, de gezongen stukken hebben een kinderlijke ondertoon. Darkstar laat geen stempel na, maar misschien hebben we door het vroegtijdige vertrek wel een hell van een show gemist?

Organisatie Ancienne Belgique, Brussel

Vandal X heeft z’n bestaansrecht als onversneden noiserock band reeds verworven daar deze Belgische band, gevormd door gitarist en zanger Bart Timmermans en drummer Günther Liket, actief is sinds 1994. Vandal X brengt energieke in your face trash noiserock met een hoek af. Ze worden vaak vergeleken met Shellac, Unsane, Helmet, Today is The Day.
Hun eerste album ‘Little Man’s Blues’ kwam met de medewerking van Mauro Pawlowski tot stand in 1997. Sindsdien geven ze de voorkeur aan het opnemen in hun eigen studio die ze Louder Than Anyone noemen. ‘Two Man Army’  was het eerste product die ze in hun rocklab hebben geproduceerd. In 2007 en 2008 schoten ze nog eens  twee albums op ons af;’ Instant Dislike’ en ‘All Lined Up Against The Wall’ onder het label van Vlas Vegas.
Het jaar 2012 markeren ze met een nieuw album, ‘God Knows’, die garant staat voor een nieuwe aanpak en een vernieuwde sound. Dit album werd in twee sessies opgenomen: de eerste in hun eigen studio, een ander in een verlaten fabriek samen met Niels Hendrix van Fence, gemixed door niemand minder dan Micha Volders (Vermin Twins).
Ze creëren met ‘God Knows’ een immense wall of sound waarin je meegezogen wordt. Hun muziek is hun boodschap van verzet tegen mainstream, politieke incorrectheid en andere trivia gebracht op een bord van helse ritmes, tintelende distortions en dit alles in een rauwe saus van driftige power.
De roze achtergrond van hun albumcover is dan ook het enige vrolijke aspect. Brutaal geweld die enkel schadelijk is voor de oren vlamt voor zo’n 35 minuten lang door je luidsprekers. Net als de toch korte lengte van de nummers, is dit album uitgespeeld voor je goed en wel in de sfeer zit. ‘God Knows’ nodigt dan ook uit om de repeatknop in te drukken!
Vandal X is een band die respect afdwingt om velerlei redenen: met een minimale bezetting brengen ze het beste van hun instrumenten naar boven, hun onwrikbare passie voor muziek die ze delen sinds jaar en dag, hun ego die zo klein is als een speld, het enthousiasme waarmee ze spelen,…
‘God Knows’  is geen album waar je indruk mee zal maken bij uw schoonfamilie (tenzij deze natuurlijk van een degelijk rockkaliber kan getuigen), wel is het dé plaat om je imago bij  je vrienden op te krikken.
Niet enkel brengt Vandal X een bom van een plaat, wie ze live aan het werk heeft gezien weet dat dit duo perfect op elkaar afgestemd is, en ze er tonnen plezier aan beleven!
Dit maakt een optreden van hun dan ook als een echte must see! Dit kan op vrijdag 1 maart, waar ze met The Black Heart Rebellion optreden in De Kreun of op 15 februari in Trix ’We Are Open samen met andere sublieme Belgische en niet Belgische bands als Raketkanon en The K.
‘God Knows’  kan je beluisteren via https://soundcloud.com/vandal-x/01-vandal-x-god-knows   

Vanavond trakteerde de Beursschouwburg ons op een uitverkochte O.Children met UNI_FORM in het voorprogramma. Brussel was de vierde halte voor O.Children die momenteel een Europese tournee houdt.

UNI_FORM is een band uit Portugal die indie wave rock brengt. Na de release van hun EP’s  ‘Uni Form’ in 2008 en ‘Winter Blue’ in 2011 kwam hun debuutalbum ‘Mirrors’ er in 2010. ‘1984’ kwam er vorig jaar en is een reactie op het gebrek aan vrijheid van meningsuiting en een verzet tegen controlemechanismen. Uni_Form hebben reeds het podium gedeeld met onder meer She Wants Revenge en op  enkele internationale festivals gespeeld.
De zang is veelal ondermaats en monotoon wat een doodsteek is als band. Hun ritmes creëren contrasterende atmosferen van donker en licht die voor de nodige variatie in hun oeuvre zorgen. Het geheel gaven ze vorm door zwart wit visuals die geen verhaal lijken te vertellen. Beelden van een dansende vrouw afgewisseld met kinderen die net van een schminkpartij terugkeren . Ze konden dan ook niet rekenen op een enthousiast publiek, daar de bar en het dakterras meer volk leken te lokken dan de zaal.

Na een interval van een klein uur kwamen O.Children soelaas brengen. O.Children zijn Tobi O’Kandi, Andi Sleath, Gauthier Ajarrista en Harry James recht uit het hartje Londen. Ze brachten ons deze avond zowel nummers uit hun meest recente album, ‘Apnea’, als oudere nummers. Ze labelen onder Deadly People Recordings die onder meer ook bands als  Drop The Lime en Peace promoten.
O.Children wordt vaak vergeleken met Iliketrains, The Horrors, S.C.U.M en Interpol. Hun sound heeft de melancholische en poppy ondertoon van de 80ties, in een gloomy noir jasje van wave verpakt. Je zou hun dan ook kunnen het label newpop geven; daar de sound een mix lijkt van new wave en glitch pop. Wat O.Children vooral tot leven brengt is de zoetwarme baritonstem van Tobi, in een decor van broeierige, vloeiende ritmes die de luisteraar de ene keer tot zweven verleiden, de andere keer tot licht voetenwerk. Echter komt het zelden tot een spring uit je vel gevoel, daarvoor blijft O.Children ritmisch nog te veel aan de oppervlakte. Niettemin waren er toch enthousiastelingen in de zaal te vinden die op hun meest ritmische nummers spontaan een pogodansje waagden.
Zeker is dat O.Children je meeneemt  naar hun heilige odeon vol licht en schaduw waar je ziel zich zowel kan opladen aan de warme, zweverige atmosfeer die er heerst als er in alle rust kan vertoeven.

(Pics Homepag - Xavier Marquis)

Organisatie Beursschouwburg, Brussel

1# Maudlin wordt door Wiktionary verklaard als een Midden Engels woord voor Maria Magdalena. Als adjectief heeft het volgende betekenis : sentimenteel in een trieste of dwaze manier, voortkomend uit dronkenschap. Passen deze betekenissen bij jullie keuze voor de naam Maudlin?
Ons allereerste optreden kwam veel vroeger dan verwacht, maar mensen kregen te horen dat we met een nieuwe band bezig waren en deden ons het voorstel te openen voor The White Circle Crime Club. Een voorstel dat je niet weigeren kan. We hadden nog niet nagedacht over een naam, enkel over onze muziek en opeens moest het snel gaan. Het voorstel ‘Maudlin’ werd op tafel gegooid, niemand wist wat het precies betekende, maar het klonk wel leuk. En toen lazen we, na opzoekingswerk, dat het afkomstig was van de Oud-Engelse uitdrukking ‘maudlin eyes’. Dit beschreef de ogen van Maria Magdalena toen ze Christus van het kruis haalde, als “met bloed doorlopen door verdriet en sentiment”. Het uitgangspunt om Maudlin te starten was muziek creëren dat een gevoel oproept... de uitleg dekte de naam en Maudlin was onze definitieve keuze.

2# Het verhaal rond ‘A Sign of Time’ borduurt verder op de vorige cd. Hoe zijn jullie daar bij gekomen?
Ons vorig album ‘Ionesco’ had een open einde en een symbolische stilte. Die stilte reflecteerde de weg naar 'het witte licht' na een zelfmoordpoging van ons personage. Hoe de plaat eindigde dat lieten we open voor de luisteraar. ‘A Sign of Time’ is geen vervolg op dit verhaal. Wel is het een time-stretch van die stilte en ons vertrekpunt voor ‘A Sign of Time’ was de volgende deemoedige vraag: Op welke trip laten we ons door onze geest leiden onderweg naar het witte licht die ons definitief de dood injaagt? Hoe we daar op kwamen, lang denken, veel overleggen, veel schrappen en veel opnieuw beginnen. Het was ongetwijfeld een uitdaging voor onszelf.

3# In welk personage herkennen jullie jezelf? In Doctor Freeman of de patiënt die zoekt naar genezing/heling?
Het logische antwoord zou zijn op de patiënt die zoekt naar genezing/heling. Wat we doen met Maudlin doen we om verschillende redenen. Het spreekt voor zich dat we bezeten zijn door muziek. Er zijn veel bands met die drijfveer, maar we onderscheiden ons door onze quasi existentiële zoektocht naar hoe we een brug kunnen creëren tussen verhaal, muziek, emoties, kunst en luisteraar. In die zin is Maudlin voor ons ongetwijfeld een genezing & heling.
Dr. Freeman was op ‘Ionesco’ eigenlijk niet meer dan een detail om ons verhaal te kaderen. Toch merken we dat we ons ook deels kunnen identificeren met Doctor Freeman. Vooreerst is de naam prachtig: 'free-man', we leggen ons muzikaal geen beperking op en elke plaat klinkt anders. En zonder pretentieus te willen klinken horen we na onze concerten vaak van toeschouwers dat we hun gevoelens zo mooi kunnen weergeven en dat dit hen sterkt dat ze niet alleen staan. In die zin is onze brug tussen muziek, emoties en luisteraar gebouwd voor die bepaalde persoon en zit Maudlin een stapje dichter bij zijn verworven bestaansrecht.

4# Wat vinden jullie het belangrijkste om het publiek mee te geven? Wat is jullie opzet tijdens een show?
Zoals ik daarnet reeds aangaf willen we die bruggen creëren. We doen dit door elk optreden opnieuw het beste te geven van onszelf, dit zowel op technisch niveau, intensiteit, geluid, overtuiging,... Het klinkt doodnormaal en naast het podium zijn we een olijke bende, maar eens we ons ding mogen doen is er iets onverklaarbaar die de kop op steekt. Het lachen vergaat en we komen in een soort trance waar we onze toeschouwers in willen mee sleuren. En als dat lukt zijn we bruggen aan het bouwen en staan we dichter bij onze, natuurlijk opgedrongen, missie.

5# Als je Maudlin in één beeld zou brengen, hoe zou dit eruit zien?
Gezien ik veel met fotografie bezig ben vind ik dit een uiterst moeilijke vraag. Net omdat ik er veel over nadenk. Een sterke foto is een momentopname die zonder woorden een verhaal vertelt. Ik ben er nog niet uit of ons beeld zwart-wit of kleur zou zijn. Maar het lijkt mij dat een combinatie van beiden in één beeld perfect passen om Maudlin weer te geven. Voorlopig beschrijf ik het beeld als volgt: een kronkelende rivier die het beeld in twee delen verdeelt. Aan de ene kant van de rivier is alles dor, zwart,... alsof er bosbrand huis gehouden heeft. De andere kant staat in bloei, is kleurrijk, levendig. En in de verte over die rivier zie je een brug. Dat is voorlopig het beeld, maar stel mij volgend jaar dezelfde vraag en het beeld ziet er ongetwijfeld anders uit.

6# Van welke show worden jullie stil?
Het journaal. Er is geen grotere show dan wat mensen anderen, de maatschappij, de wereld en vooral ook zichzelf aandoen. Naast leerrijk is het journaal ook vaak triest. Maar tot zover mijn maatschappijkritiek, laten we gaan naar de essentie van de vraag: Ik word stil van existentiële zaken, individuen die hun hart en ziel blootleggen op een manier die hen als het ware door een hoge kracht opgedrongen wordt. En of dit zich uit in schilderen, tekenen, graffiti, toneel, muziek,... al deze “shows” maken mij stil. Het vreemde is dat zaken die puur zijn vaak als “show” worden omschreven omdat de meerderheid van de mensen niet op zoek durft te gaan naar pure zaken, dat zit niet in onze cultuur, dat zijn waarden die niet meer belangrijk zijn,... Naar mijn aanvoelen is alles wat “show” is vaak veel puurder dan de realiteit.

7# Waar halen jullie inspiratie uit?
Dat is moeilijk om uit te leggen als je niet bij het schrijfproces van de nummers betrokken bent. Voor ‘A Sign of Time’ wisten we al welk verhaal we zouden vertellen. Alle hoogte en diepte punten uit het leven van ons personage, die hem maakten tot wie hij was gingen de revue passeren. Maar we konden niet gewoon de feiten vertellen, we moesten uitgaan van de trance waarin je je bevindt op weg naar 'het witte licht'. We kwamen al snel uit bij psychedelica en we voelden de nood om het verhaal op die manier te vertellen. Elk hoogte of dieptepunt werd gekoppeld aan een natuurelement, van dit natuurelement zochten we een bijhorende mythische god of godin die ons dichter bracht bij hoe het schilderij van ons nummer er moest uitzien. En rond dat schilderij dat we in gedachten hadden maakten we de nummers. Dus die oude mythische verhalen in combinatie met de natuurelementen waren onze grootste inspiratie bij ‘A Sign of Time’.

8# Met welke band/zanger/… zouden jullie nog een split willen doen?
Ik ben een grote fan van “in the fishtank”; een concept waarbij twee bands een week in een studio gegooid worden en met z’n allen samen een plaat mogen opnemen vertrekkend van nul. Gooi ons maar samen met Nick Cave & the Bad Seeds, Sigur Ros, Fantômas, Leonard Cohen, Tom Waits of... als het maar een band is die ook een meerwaarde zoekt en op zijn of haar manier een schilderij wil afleveren en een brug wil creëren. Zeer benieuwd trouwens naar de resultaten van alle genoemde samenwerkingen.

9# Wat zijn voor jullie momenten die jullie hebben geraakt?
Dat zijn er veel hoor, maar ik pik er enkele mooie uit.
*Op tour het enthousiasme van mensen voor Maudlin, hun vriendelijkheid en wil om ver te reizen om ons aan het werk te zien. Als je in Italië staat te spelen en iemand zit zes uur in zijn wagen omdat hij er tijdens de show in Spanje niet bij kon zijn, dat is té zot voor woorden. Aan de andere kant ben ik ook vaak die zot en heb ik dat ook over voor bepaalde bands, kunstenaars,... Het is gewoon surrealistisch en tegelijk enorm flatterend dat er mensen zijn die dat doen voor de band waar je zelf deel van uitmaakt.
*Een heroïne junkie die in Slovenië komt zeggen dat hij genoot van wat we deden en dat onze muziek hem deed inzien dat hij geen heroïne nodig had om in hogere sferen te komen. Hoe het afliep met die gast weten we niet, maar als je zo afhankelijk bent van een product als hij eruitzag, dan raakt dit je wel.

10# Waar zouden jullie graag een show spelen?
Makkelijkste vraag ooit, voor elk publiek die openstaat voor wat we doen en er ook een meerwaarde in gaat zoeken. Of dit nu in een kraakpand in Charleroi of op Coachella is, of er vijf of 100 000 man staat, zolang we een band voelen met de toeschouwer zijn we tevreden en uiteraard bereiken we liever meer mensen in één keer en spelen we graag met een uitstekend geluid... maar als we ons ding mogen doen, dan doen we dat met graagte!