Van deze Nederlandse band rond de talentvolle gitarist Ruben Hoeke , die al een onderscheiding op zak heeft als beste gitarist, kreeg de vorige cd ‘Coexist’ al lovende kritiek . Ook van deze opvolger zijn we behoorlijk onder de indruk .
We hebben hier intens broeierige , vette rock’n’roll , in soul gedrenkt, zompige americana en  stampende rhythm & blues, . Een goed gevarieerd album trouwens van meeslepende songs, die durven te rocken , verrassende wendingen ondergaan, intens spannend , beheerst klinken en zich niet verliezen in meligheid . Het materiaal rijpt en krijgt voldoende ademruimte door de soli.
Live  wordt de band geroemd voor hun energieke optredens . Het materiaal op ‘Loaded’ nodigt alvast uit om volledig op te gaan in die dynamiek
Info http://www.rubenhoeke.com

Dog Is Dead is een jong Brits bandje uit Nottingham, dat volledig in de stijl past van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Niet toevallig dat ze vorige week als support fungeerden van TDCC, want ze hebben duidelijk een fris twinkelend , opborrelend, aanstekelijk, dansbaar poprockgeluid en een jeugdig enthousiasme gemeen .
Beetje een rare , bizarre , (wat ridicule) groepsnaam , die allesbehalve ‘honds’ en ‘doods’ klonk …

De vijf jonge gasten, die studentikoos aandoen, kwamen voor de dag met een fijn, onschuldig, sprankelend debuut , ‘All your favourite stories’ . “Teenage daughter” werd een bescheiden radiohitje , en bracht vanavond heel wat jong volk op de been. Ze stonden garant voor een vrolijk sfeertje , optimistische, levenslustige tunes en een ontspannen vibe . Het kon dan ook niet anders dat een partygevoel ontstond en iedereen zich goed in z’n sas voelde.
Heerlijk klinkende deuntjes , sprankelende bubbels , zwierige sounds , meezingrefreinen, puike samenzang en de toevoeging van kleurrijke synths en blazers . Er hing elektriciteit in de lucht en het materiaal werkte aanstekelijk op de dansspieren , energiek , vaardig , compromisloos en relaxt .
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht met “Any movement” en  “Talk thru’ the night” . Ook al vielen er een paar zwakkere nummers te noteren, ze vingen het op door hun jeugdig enthousiasme en de frisse aanpak, als op “Do the right thing” , de komende single middenin de set , de opbouwende en exploderende ritmes van “River Jordan” en de uitbundigheid op het afsluitende “Glockenspiel song”; de eerste rij meisjes zetten hier de danspasjes verder op het podium bij het jonge kwintet .
Spelplezier en leute ten top . Band als publiek amuseerden zich, wat verderop onderstreept door “Teenage daughter”, hun doorbraak . Dat ze vocaal als boysband sterk voor de dag kwamen , hoorden we in de meerstemmige, maar spaarzame compositie “The well”.

Dog Is Dead , muzikaal niet nieuws onder de zon , dertien in een dozijn indiebandje , maar eentje met vitale, springerige songs, én eentje die houdt van fun , z’n publiek entertaint en het uitermate leuk maakt !

Ook interessant was de support, het Brusselse Robbing Millions. Ze houden er een bredere smaak op na dan Dog Is Dead . De songs hebben een lichte groove , en intrigeren door de verrassende wendingen en de avontuurlijke geluidjes en experimentjes. Groep met potentieel. In het oog te houden .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robbing-millions-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel 

Wie een Foals ticket had , kon daarna nog terecht in de AB Club om nog even na te genietenvan de spacy spacecake van Egyptian Hip Hop , een kwintet uit Manchester. Egyptian Hip Hop heeft eigenlijk weinig met hiphop te maken en klinkt ook niet Egyptisch, maar ergens hangt er een ‘Mad’chester sfeertje rond in het materiaal.

Afgaand op het niveau van hun debuut ‘Good don’t sleep’ was hun gig een goede zet na de zinderende set van Foals , die eerder de AB een paar keer deden ontploffen en ‘the next big thing’ zijn. Verdiend. (zie livereview http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/foals/foals-ab-ontploft/) .
Een ‘after party’ was er dus met een gekoelde cocktail door deze jonge gasten , waarvan hun muziek ergens onder de ‘indie’ noemer te plaatsen valt, maar bochtenwerk levert van electro , psychedelische tunes , wave en Indiase invloeden . Ze plukken graag in die muzikale kofferbak voor sfeervolle en aanstekelijke dreampop.
Een lounge event eerder van ‘laidbackpop’, die een aangename reis verzekeren door een psychedelische dimensie . Vanavond zaten sommige bandleden in een leefwereld waar het heerlijk vertoeven was , waardoor de set op een algemene repetitie uitdraaide, die rommelig, maar komiek en leuk klonk.
De zanger schoot hier zeker de hoofdvogel af , in zijn Polyphonic Spree/Loop Guru gewaad; hij brabbelde er maar op los , een neuzelende zang waardoor de verlegen, betoverende zanglijnen van op de plaat duidelijk de mist ingingen . ‘Love, Peace , Freedom , No rules’, in welk decennium hebben we dit nog gehoord …
De donkere wave was op die manier zalvend en de zweverige tunes werden aangewakkerd door synths en tintelende gitaarlijnen; de band koos duidelijk voor optimisme en een ‘laissez-faire’. Het materiaal baadde in die dromerige , loungy sfeer.
Af en toe kon er kracht worden bijgezet, kregen de gitaar- en soundeffects wat meer ruimte, en dan sijpelde meer hun invloedrijke bands door als Talking Heads/D.Byrne, Japan, Caribou, Yeasayer , Battles en ook Foals in de hypnotiserende ritmes en grooves.
“Yoro diallo”, “SYH” , “One eyed king”, “Pearl sound “en de single “Tobago” waren vanavond in deze drassige muzikale poel het sterkst en kregen een aangenaam meeslepende , opbouwende, frisse tune mee, en vielen op door enkele geslaagde experimentjes.

Egyptian Hip Hop krijgt alvast een lovende kritiek betreffende hun album , een  muzikale trip die ze graag omschrijven als ‘dansbare loomheid’. In hun set zijn ze er duidelijk in geslaagd dit gegeven letterlijk te nemen . Hun groeikansen plaatsen we nog even ‘on hold’. 

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een jong bandje die we graag in de picture zetten, zijn de vier jonge gasten uit Manchester van Egyptian Hip Hop . Ze komen aandraven met een dromerig broeierig debuut , die binnen de ‘indie’ noemer te plaatsen valt, maar eentje die bochtenwerk levert van psychedelische tunes , wave en Indiase invloeden . Ze plukken graag in die muzikale kofferbak , voor een reeks sfeervolle en aanstekelijke dreampop.  Ergens sijpelt Talking Heads/D.Byrne, Caribou, Battles, Foals door in hun hypnotiserende ritmes en grooves als “Tobago” , “Yoro diallo”, “Snake lane west” en “SYH” . Het andere materiaal baadt in die dromerige , loungy sfeer en wordt nog aangewakkerd door die verlegen , betoverende zanglijnen . Deze band houden we in het oog .

Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zijn al een meer dan tien jaar actief, en waren samen met een Kings Of Convenience en Turin Brakes aan de basis van de new acoustic movement; ze zorgden voor (rockende) popsongs pur sang, ontdaan van enige franjes, bepaald en gedragen door heerlijk semi-akoestisch gitaargetokkel, spaarzame drums en indringende, in whisky gedrenkte of soms hoog uithalende emotievolle vocals. Een benadering die we vooral horen op de eerste twee platen ‘Naturally history’ en ‘I Am Kloot’. Ook de nieuwe cd ‘ Let it all-in’ dringt zich een plaatsje op tussen die twee platen. Niet slecht om terug te gaan naar de essentie van een song , die bitterzoet is, spaarzaam klinkt en elegant
wordt onderbouwd en uitgewerkt . Een herfstig palet schakeert zich door de instrumenten als piano , viool en een blazer, maar we noteren vooral geen overdadige arrangementen in de tien songs. Het geheel klinkt treffend , emotievol , gevoelig en doorleefd . “Bullets” , “Shoeless”, “Forgive me these reminders” en de titelsong passen binnen ‘dit plaatje’. Af en toe gaan ze wat breder, zoals op “Mouth on me” , “Masquerade” en “Some better day” ; These days are mine” houdt er Indiase invloeden op na.
I Am Kloot – ‘Let it all-in’ straalt directheid en puurheid uit. Ze hebben de bevriende leden van Elbow Guy Garvey en Craig Potter steevast in hun producties . De identiteit van I Am Kloot is & blijft iets unieks!

We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen.  Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano.  De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.

Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende  en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”,  “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken,  de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson  en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren. 
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .

The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden –  Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en  sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .

Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …

Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel

 

Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In  2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch  en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .

Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een  zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en  intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.

Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot,  … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos  en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/

Organisatie: Vérone Productions, Lille 

 

Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet  is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en  maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw  en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en  pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!

Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ .  Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !