Het NY-se Beach House rond Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally is groots geworden . Waren ze tot vóór het recente ‘Bloom’ eerder te zien  in zaaltjes van goed vijfhonderd man, dan was nu in een mum van tijd de AB uitverkocht . Toegegeven , daar zal wel hun afwezigheid op de zomerfestivals voor iets hebben tussen gezeten, maar soit , de dromerige, onderkoelde toegankelijke indietronica collage van Beach House zit duidelijk  in de lift.  

Ze braken definitief door, met de in 2010 verschenen ‘Teen dream’. Een handvol songs van deze plaat ,“Zebra”, “Silver soul”, “Norway”, “Walk in the park”, “10 Miles Stereo”, “Real love” en Take care” waren nu net toevallig live grootse momenten , door de wisselende mistige patronen , de opbouwende  en forsere beats en de gitaarmotiefjes … Hun ‘Bloom’ plaat is minder ‘Boom’ en indrukwekkend en biedt een reeks ‘een beetje teveel van hetzelfde goedje’ van trage meeslepende, voortkabbelende songs ; “Myth”, “Lazuli” “Other peole” en “On the sea” intrigeerden en sprongen hier ook uit door de opbouw … ook net niet toevallig de sterkste die de liveset mee bepaalden , met de eerder vernoemde nummers … Als golven die tegen de Engelse klippen sloegen … Op dit materiaal viel het grootste enthousiasme te noteren.
Juist, we bleven vanavond wat op onze honger zitten, gezien de eenvormigheid de bovenhand kreeg en dezelfde tunes de aandacht verslapten. Schoon en aantrekkelijk is het allemaal wel, maar minder bezwerend en bedwelmend . De muzikale weerhaken waren in de minne. Ze raakten minder  dan  voorheen, en daar zat ook wel een ‘grote’ zaal voor iets tussen.
Een vlekkeloze set , speelden ze , zeker weten , aangevuld met drumcomputer en de drums van Daniel Franz.
Legrand, de haren voor de ogen, heeft een aparte rokerige, indringende stem en laat ergens een Nico, Patti Smith, Chrissie Hynde en Hope Sandoval versmelten. 
Ook het decor van drie houten kooien , waarin een propeller draaide en de ‘streepjescode’ lichteffects boden een meerwaarde en zorgden ervoor dat het heerlijk vertoeven was in die unieke geluidswereld …
Maar halfweg de set werden we te diep in die droompop ondergestopt , die nog wat werd getriggerd door de afstandelijke houding van het trio. Tot slot van de anderhalf uur durende set een overtuigend “Irene”, door de aanzwellende , krachtige en variërende ritmes.

Best is dat ‘het huisje’ en ‘het zaaltje’ van Beach House wat kleiner en gezelliger wordt ingericht, om optimaal te kunnen genieten van die elegante schoonheid en finesse van hun klankencollage (remember hun optreden in de Kreun, Kortrijk bij het verschijnen van de nieuwe plaat!)…

Holy Other, opener van de avond , stelde de avondklok al in , met repetitieve melodramatische dobberende soundscapes , die ergens waait richting How to dress well en James Blake

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/beach-house-18-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/holy-other-18-11-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Franse The Bewitched Hands staan garant voor goedgemutste indiepop; sprankelende, aanstekelijke en betoverende melodieën met een luchtige, optimistische tune. Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen .
De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki , I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree en Broken Social Scene.
Een opgewekte stemming heb je al meteen met “Westminster”, “Thank you , goodbye, it’s over” en “50s are good” . Af en toe mindert de vaart en horen we een handvol eenvoudige broeierige popsongs, “Let me”, “Ah, ah, ah, ah!” , “The laws of walls” en de titelsong ; het sombere, melancholische kantje van de band heb je dan op de sfeervolle “Words can let you down” en “Modern dance”.
Kortom , er valt voldoende variatie te noteren, waarbij de plaat je in optimale stemming brengt . In Frankrijk zijn ze al een hype , hier loopt het nog niet over, maar ze zijn méér dan het ontdekken waard.

Skip & Die - Een ontmoeting die vonken opleverde, nl Jon Collignon meets Catarina Aimée Dahms (‘Cata Pirata’), aanstekelijke , opzwepende , dansbare worldpop , samen met een rits Zuid-Afrikaanse artiesten, het thuisfront van dame ‘Cata Pirata’. Er wordt hier in wat dialecten en in de Engelse taal gezongen . Af en toe wordt wat vaart teruggenomen, maar dan nog hebben we een uitermate kleurrijk relaxt, zonnig , zwierig plaatje .
Toegegeven , op den duur hebben we wat gehoord , maar de dynamiek en de vitaliteit is om U tegen te zeggen. Een rits groovy exotische worldpop nummers , met ergens een Zuid-Afrikaanse MIA …

Alt-J is één van de Britse sensaties uit Leeds; de muziek van hun debuut ‘An awesome wave’ laat zich op vele manier omschrijven , maar bon , we horen een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde  ritmes. Korte, kernachtige songs, motiefjes , die getuigen van finesse en subtiliteit. Dit is broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indie, niet vies van een zweverig melodielijntje en die toch weet in te werken op de dansspieren.
De arrangementen mogen dan nog spaarzaam zijn en vol onderhuidse spanning , vindingrijk en treffend klinkt het alleszins , waarbij we lekker kunnen dwalen op hun materiaal, die wordt gescheiden door een paar interludes . Kleurrijk gegoochel die de originaliteit ademt van o.m. een Beck en een Yeasayer.

Op het podium stond een grote lichtgevende driehoek, een verwijzing naar het deltasymbool, waar het kwartet, met een kunstacademie achtergrond, zijn naam aan ontleent , gevormd door op een computer de toetsen Alt + J in te drukken .
Vanavond kregen we de kans ‘lekker te dwalen’; in hun uur durende set werd hun artistieke ingetogenheid van op plaat omgebogen tot een dampend, smachtend  mainstreamgeluid, zonder ook maar iets van creativiteit in te boeten. Een geslaagde truc, die door het Franse publiek in de tot de nok gevuld Grand Mix enorm werd geapprecieerd , want na elk nummer werd het kwartet sterk onthaald . Het deed hen deugd , de zinnetjes Frans sloegen om de oren, en onverwachts bouwde er hier een klein feestje op. Wat een uitbundigheid , waarbij al meteen vonk oversloeg; “Tesselate”, “Something good” , “Dissolve me”  en “Fitzpleasure” klonken overtuigend door de evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes van synths, gitaarweefsels , baslijntjes en drumtics. De dromerige, neuzelende zang van gitarist Joe Newman werd sterk ondersteund door een speelse meerstemmige en aanvullende zang van de toetsenist, die meer & meer aandacht opeiste in het Alt-J concept.
Op het erotiserende “So slow” van Kylie Minogue borrelden dezelfde gedachten op; het nummer werd origineel verpakt met een ‘artyfarty’ geluid en hiphopachtige ritmes. Toepasselijk kwam het sfeervolle psychedelische “Mathilda” hierachter tippelen en kwamen de Twin Peaks/X Files tunes even voor de ogen op “Breezellocks”. De stemmenpracht van een Grizzly Bear of Fleet Foxes naderde bij een “Ms” en “Bloodflood” , acapella toon gezet, en aangrijpend binnen die  ingehouden boeiende tunes . Even gevoelig en pakkend  klonk het ingetogen “Hand –made” , van een vroegere demotape, tussen de toetsenist en de zanger. Een bezwerend extraverte “Taro” besloot finaal het fijne concert van een goed op elkaar afgestemd kwartet.

Kijk , Alt-J had een groeiplaatje uit en de songs laten zich ontdekken . Live hebben ze sinds de zomer al wat ervaring op zak en dat zet zich om in een relaxt, emotievol, groovy toegankelijk geluid , waarbij de songs aan zeggingskracht winnen . Tja ,  Alt-J geeft voor niks die prestigieuze Mercury Music Prize gewonnen …

Uit Lille kwam Delbi , een trio rond Romain Delbarre , die nogal energieke rock met een funkend ritme stond te spelen,  warm, groovy , opwindend en af en toe exploderend; niet slecht voor een Noord-Franse band …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing 

The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.   Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten  .  Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds  goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!

Gossip – Band met een ‘positive vibe’

De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip uit Portland is groot. Een bijna volle Zénith droeg Ditto ‘figuurlijk’ op handen . En Ditto genoot van de respons en probeerde aardig een mondje Frans mee te praten . De dynamiek, de doorzetting  en de interactie geven naast haar imposante uitstraling de show extra elan  . Het Gossip materiaal teert vooral op de aanstekelijke en de sfeervol broeierige singles, die dan de rest van de plaat en de set voldoende kunnen dragen .
We hoorden een goede, afwisselende , gevarieerde set en de singles zaten mooi verdeeld , in een decor die verwees naar de Romeinse tijd van beelden en zuilen .
Gossip: Een duidelijke image , een vlezige dame met een heldere, indringende soul schreeuwende stem en een band met een handvol hits .

Een heuse band zagen we aan het werk , vroeger nog met 3, bij hun doorbraak ‘Standing on the way of control’, intussen met vijf, waarbij de synths en de beats hun  plaatsje opeisen . Een groeiende versmelting van pop en dance . Haar rock’n’roll heeft een soepele, groovy, stampvoetende tune, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch , wat op zich goed wordt ontvangen . De springerige, huppelende ritmes bieden intensiteit, swing en opwinding . Ook de tussendoortjes van Talking Heads , Black Sabbath, Nirvana en Queen waren een leuke toevoeging.
Gossip ging er met het volle gewicht tegen aan , de opzwepende, zwierige “Move in the right direction” en “Listen up” brachten publiek meteen in de juiste stemming, spraken de dansspieren aan en zorgden voor de eerste heupwieg . Wat verder werd gezet met “8th wonder” , “Your mangled heart” en “Love long distance”. Groovy pop , exploderende ritmes, leuke meezingrefreinen en ambiance. Een stuwend eerste half uur kon je wel zeggen .
Het popgehalte is en blijft de rode draad; de reeks gewone warme, charmerende songs “Into the wild”, “Men in love”, “Four letter word”, “Eyes open” en “Get a job” verrassen muzikaal niet echt misschien , maar door de gretigheid van Ditto , opgefokt door enkele glazen whisky, krijgen ze een meerwaarde; als een Medusa vleit ze op de boxen neer en ze ontpopt zich als publiekslieveling nummer 1.
Het tempo wordt opnieuw opgedreven met een “Get lost”, “Melody emergency” en een lang uitgesponnen “Standing in the way of control”, dat luidkeels wordt meegezongen .
In de bis had Ditto een t-shirt aan , waarop met grote letters ‘HOPE’ stond; ze was geflatteerd met een grote vlag die de lesbiennecultuur een hart onder de riem gaf. “A perfect world” en “Casualities of war” waren de ideale songs hierop.  En zonder een rockende “Heavy cross” kon een ‘vet’ Gossip feestje niet eindigen !

Aan adrenaline, energie , passie , enthousiasme en interactie ontbrak het Gossip niet , maar muzikale ideeënarmoede komt om de hoek loeren bij al te veel voortborduren op hetzelfde deuntje.
Gossip, band met een ‘positive vibe’ …  Op naar het concert op 30 november in de Lotto Arena, Antwerpen

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gossip-08-11-2012/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Carlton Melton – Moon Duo - Repetitieve spacerock  en postrock op een donker podium vormden vanavond het muzikaal decor in de Kreun, Kortrijk …

Het Amerikaanse trio Carlton Melton is al een paar jaar bezig en wentelt zich in een web van postrock , krautrock, progrock en 70s Pink Floyd. Heel wat mistige, slepende, repeterende, opbouwende lagen en drones, waarbij variatie en drive te noteren viel door de schurende gitaarsoli, de gitaareffects en een ‘Animal ‘ dwepende percussie. De sound en act kreeg meer draagwijdte en verraste toen vooral de gitarist effectbejag en echoënde klanken aansloeg vóór de boxen . Een intense spanning dan , waarbij de vonken er wat meer afvlogen. Aangename ontdekking

Evenveel tijd kreeg Moon Duo toebedeeld , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada  en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, eentonige ritmes,  psychedelische tunes en aanzwellende beats. Een twee - drie akkoorden sound op een ‘repeat’ toets brachten bezwerende muziek , die de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide ademen, minder paranoia ,  meer rustgevend door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Op de achtergrond zagen we psychedelische patronen en wat video’s die meteen ook het lichtdecor vormden bij het duo .
Erik ‘Ripley’ Johnson buigt zich over z’n gitaar , dwarrelende gitaarloops volgen, die wel eens durven gieren, maar beheerst. Hij ziet er als een jongbejaarde man uit, met z’n lange deels grijze baard , de onverzorgde haren en de versleten t-shirt. Sanae Yamada is de schone zwarte raaf , in spannende leren broek, de haren voor de ogen, die sensuele heupwiegende pasjes rond haar keys maakt . Met een paar vingers zorgt zij voor de basistune. Meer moet dat soms niet zijn .
Een handvol songs doen het wel, “Sleepwalker”, “I can see” en “Circles”,  door de opbouwende lagen , de aanzwellende, dansbare beat en  de krachtige gitaarpartijen; op andere nummers wordt wat aangemodderd , sleept de song zich voort en  baadt het duo ietwat te veel in die eentonige tune , wat de spanning wat doet afnemen. “Mazes” , goed bewaard tot het eind , dreunde lekker door,  dweepte op en dreef het duo als publiek naar hogere regionen .
Tja, veel gebeurde er niet op het podium , en echt verrassend klonk het allemaal niet, maar wat niet wil zeggen dat hun lofispacerock en sixtiespsychedelica te appreciëren was …

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes  is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes.  Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.

Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit  buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde  de band warm op elk nummer .

Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !

Organisatie: Botanique , Brussel

Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd .
Wat viel op? De  magistrale, sfeervolle, opbouwende (folky/americana), ontroerende popsound en de afwisselende en aanvullende stemmenpracht , beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden , naast enkel goed in het gehoor liggende nummers , dat ze een huwelijk aangingen met experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
De band , live nu met vijf , nam ruim de tijd te werken aan die volwaardige opvolger, ‘Shields’, en maakten het hun luisteraar niet makkelijk . Geen echt singlewerk terug te vinden, eerder bevreemdend, complex werk, dat opnieuw subtiel is uitgekiend en waarbij allerhande stijlen elkaar kruisen als indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica . Niet de meest makkelijke wijze, én toch Grizzly Bear heeft zijn publiek, want op nogal korte tijd was het concert in de AB uitverkocht.

Het kwintet zocht een evenwicht tussen de complexiteit en de toegankelijkheid . Ed Droste, spil van deze Grizzly Bear (btw vóór hun doorbraak was Grizzly Bear eerder z’n soloproject), was sterke geëmotioneerd van het sterke onthaal en de warme respons en bedankte overvloedig het publiek … Mooi!
Een sober , elegant lichtdecor, een soort lantaarn en baxter knipperlichtjes gingen omhoog en omlaag en sierden het muzikale decor … Spitsvondig !
Er werd gretig geput uit de laatste twee cd’s, en hier en daar drong een song door  van de soundtrack ‘Blue Valentine’. Het elektronisch vernuft kreeg een voornaam plaatsje in het materiaal, maar beheerst en gepast.
Het publiek luisterde aandachtig naar de vernuftig in elkaar gestoken composities en de grillige wendingen . Het eerste rondje “Speak in rounds” , “Adelma” en “Sleeping ute” waren niet vies van wat gitaareffects en erupties . “Half gate”, “Foreground” en vooral “Yet again”, beetje het uitgangsbord van de nieuwe cd, liet een schurend rockende band horen met een stuwend baspartijtje , songs die nog elan kregen door de lighteffects en stroboscoops .
De heerlijk wisselende zangpartijen en de’ oohoohs’ zijn en blijven een belangvolle pijler. Vervlogen blazers en flutes waaiden soms over een song heen: “Lullabye” en “Sun in your eyes” werden met veel variatie en finesse gespeeld.
Een hobbelig parcours dat voor de modale muziekliefhebber inspanning vergde , maar wat werd het materiaal tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht op een “I live with you” en ”While you wait for the others” … Wat een broeierige intensiteit. 
Ademruimte … jawel hoor …e n dan kon je genieten van de ingetogen pracht van het sobere “Shift” , één van de oudjes van Droste en natuurlijk “Two weeks” , de single die meer & meer mijlenver begint te staan van het nieuwe materiaal.
De eenvoud en de directe aanpak haalden het in de bis: een innemende “Knife” en een rockende “On a neck , on a spit”; het haardvuur knetterde op het akoestisch gespeelde “All we ask” , 4 stemmen en spaarzaam gitaargetokkel … Heerlijk.

Niet alledaags , en toch toegankelijk … Complexe grilligheid, eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor . Het is allemaal verweven in de GB muziekdoos . Het getuigt welke richtingen GB allemaal met popmuziek inslaat.

Eerder op de avond stonden Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien, geprogrammeerd; ook al zo’n band die indie , americana en folk graag mengt met elektronica. Hartverwarmend materiaal.
Spijtig genoeg stonden ze erg vroeg , waardoor we de band misten , maar volgend jaar staan ze in de Bota . Herkansing dus …

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie,  onderkoeld, maar fraai en  rijkelijk gecomponeerd, poppy,  toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound”  zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.