Het Canadese The Waxbills van sing/songwriter Nathan Warriner, al van 2008 actief,  focust zich op Europa met hun derde plaat ‘When loves comes’ . We hebben hier aanstekelijke poprock met subtiel uitgekiende ritmes en een sterke emotievolle zang. Soms komt  in de pittig gedreven rocksongs Bush van Gavin Rossdale bovendrijven, maar het trio wisselt voldoende af , en gaat soms richting country/americana door toevoeging van het gitaargetokkel, banjo en mondharmonica. Van alles wat dus , maar rode draad  is dat het materiaal een hoge hitpotentie heeft .
Uiterst genietbare pop door songs als “First aid kit” , “Break free”, “Blood on the road” , “Bells”  en de titelsong . Toegankelijk materiaal , waarbij dit bandje verdient op de doorsnee radio te worden gedraaid . Fijne nieuwkomer!

http:// www.waxbills.com

Labasheeda uit Amsterdam lijkt me een goed bewaard geheim … Ze zijn al toe aan een derde plaat  en ze brengen een afwisselend geheel van broeierige, sfeervolle en rauwe emotievolle rammelrock. De songs hebben een melodieuze ondertoon en weten te raken .
Ze gaan van een snedig, gedreven “Detective song” , “On tippy toes” en  “Castfat shadow”, naar een intense “With drawn” en een repetitief opbouwende “Fake Italian” en “Last ride” . De toegevoegde vioolpartijen op sommige songs als “Double exposure” en  “Intertwined” zorgen voor een bredere sound en geven kleur. Een boeiende plaat dus, die een Magnapop en Kim Gordon jaloers kunnen maken .
Dit is een band die met deze plaat in ons landje  kan overtuigen. Sterke plaat!

Video
http://www.youtube.com/watch?v=WeXmYmDpZQc&feature=plcp

Info http://www.labasheeda.nl

Situering – Alan Lomax … Zoals zijn vader voor hem had gedaan, reisde de Amerikaanse folklorist en musicoloog Alan Lomax in de jaren ’40 naar het diepe zuiden van de States om er opnames te maken van de worksongs die gevangenen zongen tijdens de dwangarbeid. Zo verzamelde hij pareltjes die vandaag voortleven in covers van pakweg Ry Cooder (“Goodnight Irene”), Moby (“Natural Blues”) en Nirvana (“Where Did You Sleep Last Night”).
Of een “Black Betty” van Ram Jam, die ook uit de collectie van Lomax komt. En die zwarte Betty is geen vrouw, maar de naam van de zweep die over de slavenruggen ging bij het plukken van katoen. Het is een nummer van Lead Belly, zowat de bekendste van Lomax’ ontdekkingen.
Situering - The Golden Glows
De Belgische The Golden Glows, met de zangeressen Katleen Scheir, Nel Ponsaers, en tenorzang van gitarist Bram van Moorhem, geven een moderner kleedje aan die (prison) songs die Alan Lomax vastlegde.
Een eerbetoon met een legendarische verzameling songs van oude countryblues. Muziek uit vervlogen tijden van Amerikaanse songs van de jaren 20 , Ierse en Engelse folk traditionals; een gevarieerd postuum , intens doorleefd , gedrenkt in blues, jazz en gospel. Een schitterende vocale harmonie en muzikale pracht, ingehouden , sober en extravert. 
Roland Van Campenhout en The Golden Glows toerden samen met deze  ‘A Tribute To Alan Lomax’. Heel interessante ontdekking!

Dz Deathrays, partypunkers uit Brisbane , Australië … Het duo Shane Parsons en Simon Ridley komen in navolging van Death from above 1979 een reeks broeierige, energieke en noisy garagepunksongs voorstellen, waarbij lekker wordt gestoeid met elektronische (digital hardcore) ritmes . Kenmerkend zijn dus de intense, rauwe, meeslepende en explosieve tempowisselingen, de elektrische spanning en geladenheid en de onvaste, soms schreeuwende zang .
Het levert een zompig staaltje hitsend materiaal op, die het duo uitermate interessant houdt door de afwisselende aanpak, een mokerende “Teenage kickstarts”, “Play dead until you’re dead” en “L.A. lightning”, de opbouwende explosieve “Cops capacity”, “Gebbie street” en “Dinomight” (met een knipoog naar Jack White) en de spannende intensiteit van geniale uitwerkingen van “No sleep” en “Dollar  chills”.
Dz deathrays is er eentje om in het oog te houden …

Twin Sister is een beloftevolle jonge band uit Portland rond gitarist Eric Cardona en de bevallige Andrea Estella.. Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze toe aan hun debuut , een album vol aangename droompoppsychedelica; een sprookjesachtige dreamworld van een meeslepende, hypnotiserende sound , die durft te prikkelen door een zachte, speelse, swingende groove en een ietwat snedige aanpak .
Twin Sister hangt ergens tussen Sterolab (die typerende Franse tunes)  , Mazzy Star en Björk , en bepalend is de hemelse, broze  en breekbare zang van Estella .
We hebben binnen dit droom/indie concept een gevarieerd geheel, een onschuldige “Daniel”, een broeierige “Bad street”, een retrorockend “Saturday Sunday” en de filmische tunes van “Spain” en “Gene ciampi” . Kwalitatief hip materiaal dus!

Pilots & Waves komt aandraven met een denderende  EP van vier songs . Het kwartet van tandem Julie Hecquet en Jan Van Woensel, aangevuld met Ed van der Ven (bas) en Michael-John Joosen (drums) tuimelt met plezier in de begindagen van Sonic Youth (’83 – ‘88)  van Moore – Gordon ; platen als ‘Confusion is sex’ , ‘Bad moon rising’ ( incl de befaamde “Death valley ‘69”!) en ‘Evol’ zijn de referenties.
De rammelende noisy ‘lofi’ georiënteerde songs hebben een melodieuze ondertoon , een broeierige spanning en durven te exploderen . De opbouw, de tempo wisselingen en de verrassende wendingen duiden op avontuur, zonder de toegankelijkheid te verliezen. De praatzang van beiden en schreeuwzang is heerlijk en kan messcherp zijn .
Overtuigend EPtje dat smaakt naar meer .

http://www.facebook.com/pilotsandwaves

Het Californische Death Grips van Stefaan ‘MC Ride’ Burnett biedt de hiphop alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een amalgaan horen we in donkere, lugubere , loeiharde , weirde,  stampende songs . De songs zijn vindingrijk , voelen onrustig aan , hebben een dreigende groove en zijn claustrofobisch. Intens hard, strak ,compromisloos, met ongekend felle raps . Wat een debuut .
Nog dit jaar verschijnt een tweede plaat ‘no love deep web’ . Uitkijken maar.

Pukkelpop 2012 – donderdag 16 augustus 2012
Pukkelpop 2012

‘So good to see you’ was het credo om de ellende van vorig jaar door te spoelen . Met respect. Pukkelpop maakte z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie beet sterk van zich af en stoomde een lijst namen klaar van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en artists die de Belgische trots uitdragen op de verschillende podia. Kleurrijk wordt het ingedeeld door de dance acts en dj’s; de terreindecoratie, de randanimatie en de kermisattracties; de immense diversiteit van eet- en drankstandjes sieren het geheel.
En het zag er opnieuw goed uit. Pukkelpoppers die de zon en warmte trotseerden en er een onvergetelijk feest van maakten.
Een ijzersterke affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de drie dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber konden hun muzikaal hartje ophalen …
Met een replay van Foo Fighters op zaterdag als absolute headliner . Moest er nog stof zijn? met ruim 66000bezoekers per dag …’It was good to see you’ …

Een overzicht van ons parcours

dag 1 – donderdag 16 augustus 2012

Muzikaal was de eerste dag van Pukkelpop  top en we plaatsen in het immense aanbod eerst de spotlight op de Mainstage.

Op het middaguur kregen we al meteen een ‘best of’ setje van Zornik van Koen Buyse . Ze zijn al meer dan tien jaar bezig , hebben tientallen radiohits uit en er wordt nu naarstig gewerkt aan een nieuwe plaat . Radiohits? Jawel , Zornik rockte en bracht het publiek meteen in de juiste stemming met frisse, aanstekelijke en energieke rocksongs. “Believe in me”, “It’s so unreal”, “Scared of yourself”, “The enemy” en “Black hope shot down”.

Het Britse Rizzle Kicks bouwden een feestje iets later, met hun aparte mengeling van hippop, mariachi en ska . Een uitgebreid ensemble met blazerssectie dus . De twee rappers deden de eerste rijen bewegen en hadden een gezond gevoel van humor. Summerfeelings met “Down with the trumpets”. 

Erg vroeg stond Snoop Dogg geprogrammeerd . Tja , onze gangsta luv-er, intussen naar de rastabeweging overgestapt, heeft vandaag nog een tweede optreden, een enig zaalconcert in de 013 in Tilburg.  Met een grote reggae vlag en rastakruin manifesteerde hij zich en palmde hij volledig de wei in . Snoop Dogg  gaat momenteel als Snoop Lion door het leven en is een rang hoger in het dierenrijk geklommen …
En ook live slaagde hij daar wel in … Op het podium stond hij er met een volledige liveband, een paar MC’s en een DJ … real hiphop met allerhande invloedjes (G-funk, reggae en Dr Dré geluidjes), samples ( “PIMP”, “I wanna love you”, “Jump around”)  en een laidback van het eigen materiaal als “Next episode”, “California gurls”, “Who am I, what’s my name”, “Young wild and free”, “Gin & juice” en “Drop it like it’s hot”. De entourage van een dansende, oude man , met een reuzenjoint in de hand, en discochicks, die ervoor zorgden dat de temperaturen nog een graadje hoger de lucht ingingen  … Snoop vs Kingston vs Dr Dré …

De wedergeboorte van Bush was er eentje om U tegen te zeggen . Rossdale en C° spanden de snaren strak; maar moesten het vooral hebben van het oude werk als “Machine head”, “Everything zen” en “Glycerine”. Goed afgetraind was hij er voor z’n fans, en ging hen persoonlijk groeten . De betrokkenheid, enthousiasme, spelplezier was groot. Aan dynamiek en gedrevenheid  geen probleem dus . Een samenhorigheidsgevoel creëerden ze met “Come together” van The Beatles. Maar of hun comeback succesvol is , is iets anders!

Santigold , de ‘o’ door een ‘i’ gewijzigd, had goed gekeken naar de combi PP bandjes . In fleurrijk fluogroen kwam ze met haar danseressen op de stage en bracht een even frisse cocktail van hippop, funk , soul en electro . Het was een tijdje geleden (2008 dat we de dame hier nog aan het werk konden zien . Een nieuwe plaat heeft ze uit ‘ Master of my make believe’ .
Een fijne zomerse band en twee danseressen die synchroon danspasjes uitvoerden, omringden de excentrieke, sympathieke zangeres , die over een klok heldere, indringende stem beschikt. “LES artistes”, “The keepers” en “Disparate youth” zaten mooi verdeeld in de set . Op “Creator” kon het publiek mee de stage op . Leuke set , al zat er op ‘t eind wat sleet . Zo hot als een paar jaar terug, is ze wel niet meer …

Je ziet maar wat een time out kan meebrengen . Het heeft Kele en de zijnen deugd gedaan om er opnieuw in te vliegen  met Bloc Party . “Glad to be here” en we kregen een ‘best of’ met o.m. “Hunting for witches”, “Positive tension” , “Song for clay”, “ Banquet “, “So here we are”, “One more chance”, “The prayer” , “Flux”, “Helicopter” en een link naar het nieuwe werk met “Kettling”, “Team a“ en de single “Octopus” … Het jonge publiek was nog niet echt mee na ruim vier jaar stilte. Heerlijk straf rockend spul, en indien nodig ondersteund van synths. Btw, de nieuwe plaat ‘4’ verschijnt binnen een paar dagen …

Apart , heel apart was de show, de act en de muziek van Björk . Geluidskunst , met knisperende , abstracte elektronica, drums,  een koorzang en haar frêle stem . De visuals kleurden een onschuldige, onheilspellende droomwereld , vulkaanuitbarstingen, vuurwerk, onderwaterwereld en allerhande meer.  Met een knipoog naar LFO en Aphex Twin. Interessant wel, maar niet meer voor het grote publiek . Haar fanbase is waarschijnlijk de laatste twee platen niet meer toegenomen .
De klemtoon kwam op de recente ‘Biophilia’, en een paar oudjes “Hunter” , Hidden place”,  “Pagan poeltry” en  “Possible maybe”  kregen een vervormd, eigenwijs kleedje toegemeten  … De dame heeft alvast niet stilgezeten de laatste jaren,  en ze slaagde in een avontuurlijk, apart , heel aparte set en show …

Moet er nog stof zijn? Een stevig feestje kon  beginnen met Netsky live . Ongelofelijk wat onze Boris Daenen in staat is en hoe hij wordt overvallen door het succes. Een ganse wei valt voor z’n drum’n’bass en  dance  met poppy invloeden . Een  generale repetitie tijdens de try-outs , een geslaagde tweedaagse in de AB en een stomend concert op Rock Werchter . Hier boog en danste de menigte. Een MC (Script) en twee gastzangeressen (Diane Charlemagne en Scarlet) vulden aan en zorgden voor grootse uitvoeringen van “Moving with you”, “Love has gone”,  “Give & take” en  “Come alive”. Wat een ongelofelijke groei . Netsky live stond ér en klonk groots op de Mainstage. Net als op Werchter, één van de hoogtepunten en een waardige afsluiter . Magistraal. Hij haalde er z’n ouders bij als support . Wat een mooi hartverwarmend gebaar. Respect. Schitterend concert! 

En er viel op dag 1 nog veel te beleven . In de Marquee had Bram Vanparys aka  The Bony King Of Nowhere  de Gentse scene mee  van o.m. An Pierlé & White Velvet, Amatorski, Kiss the anus of a black cat en Esther Lybert. Deze ‘Bon Iver’ sing/songwriter (‘a man & his guitar’) stond in de spotlights; de songs van ‘Alas my love’ en ‘Eleonore’ kregen een bredere omlijsting, zonder ook maar bombastisch aan te voelen . Nee, de sound was uitermate beheerst, fraai gearrangeerd en gedragen door de melancholische stem van Vanparys. Een sfeervol concept, voor herhaling vatbaar . Als toemaatje speelden ze er eentje van Leonard Cohen ( “Tonight will be fine”) , die tijdens die week en in het weekend te zien was op het  Sint-Pietersplein in Gent.

Het Australische The Jezabels brachten een kneur van dromerige, onheilzwangere indierock, twinkelende synthpop en gothic invloeden; gevarieerde ‘pop noir’ met een rockend kantje.  Hayley Mary is een sterke zangeres. De cd ‘Prisoner’ heeft nog niet het verhoopte succes in Europa , maar de gig was standvastig en klonk overtuigend.

Het 50 minuten durende optreden van Of Monsters and Men was een aanvoer van één voor één vrolijke nummers. De stemmen Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en Ragnar 'Raggi' Þórhallsson zijn beiden heel erg mooi, maar ze zijn het mooist wanneer er een samenzang is tussen de twee. De stem van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir heeft iets speciaal, enige kritiek is dat het niet altijd even duidelijk is, het lijkt alsof ze haar woorden op het einde inslikt waardoor het soms moeilijk is om te begrijpen wat ze zingt. Heeft de IJslandse taal er iets mee te maken?. Tijdens het nummer “Little Talks” zong het publiek uit volle borst mee, iedereen voor en op het podium had er plezier in. Het nummer was dan ook uitzonderlijk goed gebracht en je kon het verschil bijna niet horen. Voor ons is Of Monsters And Man een band om in de gaten te houden, iets zegt ons dat de band binnen paar jaar met gemak naast andere IJslandse kleppers als Jonsi, Sigur Ros en Björk kan staan. (Tehani – Pieter)

Hot Chip  is na talrijke solo-uitstapjes terug bij elkaar en doet uitkijken naar hun show in de AB met hun “Ready for the floor” en “I feel better” deuntjes . Geen ballads , maar heerlijke danspopelektronica . Hier kwam een party gevoel naar boven en hadden we een mishmash, die aanstekelijk inwerkte op de dansspieren; “I was a boy from school” , “Don’ deny your heart”, “Over & over” en “Hold on” ontbraken niet,  aangevuld met een vleugje Fleetwood Mac’s “Everywhere” … Hot shot!

We werden iets later in een Feist  web geweven , gedegen songs met een brede instrumentatie en een uptempo karakter … Haar zaal optredens hadden het al ingeleid en ze gaat verder dan haar geestesgenoten Cat Power en Joan Wasser. Feist staat live op scherp! Een goed op  elkaar afgestemde band verzekerde een ritmisch sterke aanpak en gaf boeiende wendingen, wat de nummers opbouwde, breder, forser en meer opwindend maakte, met enkele explosies, gedragen door haar warme, gevoelige, licht melancholische stem. Wat een power, dynamiek, extravertie en intimiteit … “My moon , my man” stak het vuur aan de lont , “Limit to your love” (also known by James Blake) werd in een volledig nieuw jasje gestoken,  en ze trakteerde ons op een ingenieus leuke “See lion woman” (Nina Simone).

Acht jaar heeft Lanegan gewacht op eigen nieuw werk . En hij houdt van ons landje en klopte aan bij Belgische muzikanten . ‘Blues funeral’ werd de opvolger van ‘Bubblegum’ ; het resultaat: broeierige , innemende rock met een donker randje en een dreigende ondertoon , dit is Mark Lanegan (Band) , een soort ‘4 Horses of the Apocalyps’. Het tempo werd nogal hoog gehouden en we hadden denderende versies van “The gravedigger’s song” , “Hit the city” en  “Riot in my house”. ‘Praatvaardig’ zoals hij is, lag de klemtoon op de kwaliteit, de ruimte voor de instrumentatie en  z’n grafstem. Op het eind haalde hij er nog Greg Dulli bij en kon met een fenomenaal “Methamphetamine blues” afgesloten worden …

Andere ontdekkingen?  jawel een check in de Castello leverde volgende bands op
Van No ceremony///, met backslashes, uit Manchester , hebben we weinig info vooraf. Ze speelden op de middag slepende wave/electro, niet vies  van een  James Blake geluidje. Bakken synths, gitaren en elektronische drums en een indringende, hemelse vocaliste, een sound beetje in de voetsporen van Peter Hook, wat je in de ‘Ceremony’ sferen van Joy Division – New Order doet belanden.

Alt-J is één van de Britse sensaties  uit Leeds; de muziek van hun debuut ‘An awesome wave’ laat zich op vele manier omschrijven en heeft als rode draad broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indierock, niet vies van een zweverig melodielijntje. Ze speelden voor een volle tent, en een ongerepte vindingrijkheid  in het materiaal viel op, warm, toegankelijk en  avontuurlijk , met al die ritmes en voices . Ze waren sterk onder de indruk van de respons. Iemand zei me invloeden van een 22-Pistepirkko, inderdaad een fijne referentie . Songs die wat tijd nodig hebben, maar die rijpen en respect afdwongen door al die verschillende contouren . In het najaar in de AB Club en in de GrandMix . Be there !

De Chromatics dan, uit Portland , ook sterk onthaald met hun ‘Kill for love’ album ; de gelijknamige single is in ons geheugen gegrift; we hoorden een combinatie van synthpop, zweverige, ijle gitaren en bleeps onder de dromerige, galmende zang van Ruth Radelet. Voor de prachtige titelsong waren we iets te laat, maar “These streets will never took the same” maakte het meteen goed .  Heel wat referenties selecteerden we van hun aparte ‘pop noir’, in een Curebedje , met op het eind een rits covers,  “Running up that hill” en ”My my hey hey”.

Tot slot in de Club … Kort na de middag was er de folky americana van Bowerbirds , in een rustige, innemende, voortkabbelende Band Of Horses en South San Gabriel stijl. Sfeervolle, sobere ‘flyin’ birds music’ …  Minus The Bear uit Seattle , al ruim tien kaar bezig, trad iets later op; eerste indruk: intens broeierige rockende songs …
De overtuigende act van Django Django ; ze hebben onze gebeden na Les Nuits Bota gehoord en lieten de percussie en de synths overheersen. Na de clubervaring hebben ze de kaart  van ‘opwinding’ gekozen . De ‘catchy’ songs werden rijkelijk gecharmeerd door pulserende beats, psychedelicatunes , ‘60s rock’n’roll, percussie en uitgeholde kokosnoten. “Default , één van de meest aanstekelijke songs de afgelopen maanden, was het absolute hoogtepunt . Ons gedacht van een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California  in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , werd hier opnieuw bevestigd … Django Django , onthou die naam!
Of de shoewave van The Big Pink  … ze penden een stevig live concert neer; het zwakke materiaal van de recente ‘Future this’ werd vergeten. Ze gaven er ne ferme lap op door een geweldig prikkelend geluid van krachtige synths, opzwepende percussie en galmende gitaren . Er was geen sprake van zwaar aangezette en overdreven bombast . Zanger  Robbie Furze hitste het publiek op. Singles “Hit the ground (Superman)” en  “Dominoes” sprongen wild om zich heen .
tUnE-yArds van de uit Oakland afkomstige zangeres/multi-instrumentaliste Merrill Garbus en bassist Nate Brenner stoeide met allerhande geluiden , een soort knutselpop, die door gretig aanstekelijke drumloops en blazers  afroritmes  sterk integreerde. De songs werden gedragen door bedwelmende, variërende, verbeten zangpartijen.  Een ritmisch kleurrijk geluid  van het talentrijke tUnE-yArDs besloot de Clubstage. Sjeik!

Ohja , Het Finse viertal Apocalyptica in de shelter, brak door in ’93 met Metallica covers op cello. Me First and the Gimme Gimmes fungeerde als ideale geleider. Als achtergrond zagen we de cover van hun cd '7th Symphonie'. Klemtoon komt op meer eigen nummers van wisselende kwaliteit. Tijdens het optreden was “Nothing Else Matters' (Metallica) het hoogtepunt. Een kippenvel moment volgde toen het lied uit volle borst werd meegezongen door het publiek, wat ook gebeurde tijdens het nummer “Master of Puppets” (Metallica). De zangstem tijdens “End of me” was niet helemaal zuiver maar tijdens elk refrein leek hij zich te herpakken. De zang tijdens “I Don’t Care” was veel beter omdat de vocals meer bij de song aansloten. Een geslaagd optreden en het publiek interageerde. Spijtig genoeg was  het geluid niet optimaal en de cello’s waren soms heel stil tegenover het geluid van de drum. (Tehani – Pieter)

Pukkelpop is back … “So Good To See U at PP” …

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit

Het aantal platen van deze folkyamericana sing/songwriter is niet meer bij te houden . Tien sombere, sobere en semi-akoestische folk- en americana liedjes staan op deze plaat, bepaald door de weemoedige zang van Will Odham . Voordien durfde hij in wisselende bezetting sommige songs een luchtige, vrolijke, krachtige  noot voorzien, maar hier klinkt opnieuw de introvertie , ingetogenheid door , waarbij de songs een minimale, spaarzame en gepaste geraffineerde omlijsting krijgen, indien nodig.
Een puur album vol trage schoonheid , soms mooi uitgesponnen , soms ondersteund van Angel Olsen, die Emmylou Harris oproept in haar helder, indringende stem .

Achter Cold Specks gaat ene Al Spx schuil , een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar zoetgevooisde stem is bepalend in het innemende materiaal . Ingetogen,  ontroerende en aangrijpende songs , die piano en gitaar als basis hebben , en rijkelijker kunnen ingekleurd worden . Ze gaat in haar soulfulle rootspop , richting gospel en blues en komt erg sterk voor de dag met songs als “Winter solstice”, “Holland”, “Hector” en “Blank maps” . Ook al houdt ze muzikaal dezelfde lijn , ‘I predict  a graceful expulsion’ is een puik debuut van deze beloftevolle dame !