Het kan snel gaan soms … De beloftevolle Brussels/Lommelse groep rond Max Colembie Oscar & The Wolf krijgt nu de verdiende erkenning . Was de vorige EP ‘Imagine Mountains’ nog in eigen beheer , nu konden ze aankloppen bij Pias en stond Robin Proper-Sheppard (Sophia) in voor de productie . Het kwartet dwarrelde bij hun eerste EP binnen de indiefolk, ‘Summer skin’ gaat verder en duidelijk breder . Dromerige , herfstige indiepop , een kleurrijk klankenpalet , prikkelende geluidslagen, synthbeats, en de aparte , unieke ongrijpbare stem van Colembie .
Het kwartet heeft er intussen een reeks supports opzitten , van Ben Howard, Mercury Rev, Julia Stone, Villagers , Warpaint tot recent nog Lou Reed . Dit terzijde hebben ze een beklijvend sfeervol en broeierig materiaal,  en met “Orange sky” een pracht van een nummer . In het oog te houden …
Info http://www.facebook.com/oscarandthewolf of http://www.oscarandthewolf.com

Björk mengt sfeervolle, toegankelijke pop met geluidskunst onder haar frêle, ijle en hemelse zang. De aparte dame heeft nieuw werk uit , een goed vier jaar na ‘Volta’. Onmiskenbaar blijft de invloed van elektronicaspecialist Mark Bell (ex LFO), die haar popelektronica tot de verbeelding doet spreken: lyrische elfenpop, sprookjesachtig , soms met een grimmige toets door soundtrackachtige sferen , donkere (neurotische) drum’n’bass en junglebeats , maar die algemeen nergens uit de bocht gaan en uitermate licht, sfeervol en toegankelijk blijven . De 10 songs klinken gevarieerd en laten ruimte voor natuurlijke klanken uit de traditionele instrumenten als gamalan, een hang en een harp. En er is haar bepalende stem, solo of meerstemmig .
‘Biophila’ is een heel project geworden , want bij elk nummer hoort een app voor de iPad .En er is een plan op touw ism kunstenaars tot een tiental objecten bij de songs van de plaat . Een heel verhaal dus bij een  –opnieuw- overtuigende plaat .

Dourfestival Dour 2012 - zondag 15 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

La Petite Maison de la Prairie was vandaag het toonbeeld van deze vierde Dour dag . Het festivalterrein had iets mee van de dreigende, huiverende postrock en aanverwanten –metal - dooms en –cores. Het werd haast onmogelijk zich van de ene naar de andere stage te begeven door de modderbrij. Maar modderratten als we (soms) zijn, sleepten we ons voort .

Het parcours op de afsluitende dag 4 – zondag  15 juli 2012
Al onze moed hadden we in loop van de namiddag samengeraapt. Een braspartij in de modder was alvast niet slecht geweest bij Turbowolf’s  stevige, hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys; een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. Een  super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden. Turbowolf plukte van alles wat van die hardere scene en maakte er een stevige en fijne rockende (modder) brij van .

Even later genoten we van Givers , indiepop in een swingend jasje, aanstekelijk, gezellig en onbevangen . ‘Positive vibes‘ door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Een humeurige sound, die wat problemen kende, en iets weg had van Vampire Weekend, Los Campesinos  en Architecture In Helsinki . Dat deed uitermate deugd …

Een avondschemering over het festivalterrein zou het ideale decor geweest zijn voor het Italiaanse Ufomammut, een amalgaan van postmetal , stoner, drones, doom, psychedelische tunes en sfeervolle , dromerige, duistere ambient passages. Muziek die het daglicht moeilijk verdraagt. Heerlijk huiverende ritmes en een sterk samenspel van repeterende bas – gitaar en drumpartijen . Hier kreeg je spannende, lange , hard - zacht exploderende instrumentale stukken , af en toe aangevuld door een verwrongen zang . Totaalspektakel met projecties op het achterplan . Binnenkort terug in het Clubcircuit te zien!

Mooi in maatpak verscheen hij , de sing/songwriter en zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), Baxter Dury . Hij had nog niet veel last van de modderbrij , maar soortgelijke situaties had hij al in de UK ervaren. Een intrigerende luistertrip van broeierige poprockers hoorden we, onderstreept door mans indringende, grauwe (zeg)zang en de backing vocals van Madeleine Hart . “Claire” en “Hotel in Brixton” zetten alvast de toon , waarbij af en toe een dierengeluidje tussenin te horen was …

Amenra uit Kortrijk hebben een cultstatus in het genre van de sludgecore opgebouwd ; ze leunen het nauwst aan Isis, Neurosis en het oude Swans . ‘Mass V’ is uit en ze produceren een ‘wall of sound’ , een duivelse kakafonie van repeterende, monotone, logge, slepende, opbouwende, stevige en exploderende  ritmes, oerklanken en schreeuwvocals. Wat letterlijk uit hun zielen werd geperst . Verpletterend, waarbij net als bij Ufomammut , een reeks onaardig tekende, woeste, apocalyptische zwart-wit  beelden te zien waren. De duistere en pikzwarte sfeer werd nog versterkt. Een immense sound, die Amenra onderscheidt , en ze gaan nog harder en steviger te werk dan hun gelijken.

We bleven plakken aan het hardere genre want op de Cannibal stage had je Crowbar . We konden nog iets meepikken van de uit New Orleans , Louisana afkomstige band, die al ruim twintig jaar bezig is , en  garant staat voor donker , dreigende, krachtige sludgemetal, die stevig kon geïnjecteerd worden , en ergens hangt tussen Pantera, Tool en Down.

En het tempo bleef hoog en strak op dag 4 met een Amerikaanse band als Baroness  . In het hardere genre worden ze gecatalogeerd onder een unieke metal sound , ‘progressive metal’ met punky loops en mainstream rock; ze durven zelfs meer catchy te klinken. Vaardig, fascinerend, dynamisch, stevig materiaal hier .

Toch nog veel volk om The Flaming Lips van Wayne Coyne aan het werk te zien. Ze hebben zo hun eigen plaatsje in het muzieklandschap. Een verfrissing na een namiddag en avond hard labeur . Een sprookjesachtige sound hebben ze weten te ontwikkelen en ze pendelen tussen droom en werkelijkheid. Coyne had respect voor wie verkleumd achterbleef in deze modderbrij . Hun bezwerend psychedelisch materiaal, hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld , de huppelende, dansende mensen aan de zijkant, en de talrijke attributen als ballonnen, papiersnippers en confetti boden warmte , genegenheid en glimlachende mensen . De gekende act met de plastieken bol werd korter gehouden dan gewoonlijk. Het blijft wel iets uniek. “Race for the prize” en “The yeah yeah yeah song” zorgden voor een ‘feelgood’ ervaring, tussenin ploeterde het gezelschap net als wij wat in de dreunende psychedelica van hun laatste platen , ergens tussen Pink Floyd, Pierre Henry, Ozric Tentacles  en Spacemen 3 in. “Yoshimi battles the pink robots” haalde ons net op tijd uit het slijk om een laatste jump te wagen op “Do you realize” . De sound en de show van de Flaming Lips is nooit mis , maar na een kleine tien jaar wint de routine het en missen we ietwat afwisseling hierin .

Onze vermoeiende tocht eindigden we met The Rapture, het NY-se collectief , met hun indie/dancepunkfunk en kenmerkende ritme opstoten. Ze kwamen gauw op dreef , blonken en twinkelden. De dansspieren werden aangesproken en de sound was aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon. “The grace of your love’, “Pieces of the people we love ”, “Get myself into it”, “House of jealous lovers” en het afsluitende “How deep is your love” , wat was dit aangenaam … Opwindend en hartverwarmend !

Graag namen we er nog Bulls On Parade, , The Ex & Getatchew en Atari Teenage Riot erbij; de geest en het lichaam wilden nog wel , maar de kracht ontbrak om tijdens de Dournacht nog eens gezwind door de modder te stappen …

Een memorabele Doureditie die in het Guinness Book of Records kan komen als het grootste modderfestival , maar Dour behield ondanks alles hun aparte , unieke sfeer en een publiek, die er bleef in geloven. En de bands deden hun uiterste best om een optimale muzikale sfeer te realiseren …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival, Dour

Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California  in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën. 
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!

Droompsychedelische pop is de term die we het best gebruiken voor Washed Out aka Ernest Greene uit Georgia . Het woord chillwave spreekt hij liever niet uit . Hoewel , dit is sferische  muziek bij ondergaande zon : intieme en opzwepende lofi psychedelische synthpop en een zweverige, bedwelmende  zang. Een paar songs als “Eyes be closed”, “Echoes” , “Soft” en “You & I” worden sterk aangevuld met galmende synths , percussie , onderliggende drones en zijn niet vies van wat bombast. Ze balanceren ergens tussen M83 en The Aloof .
De negen songs zijn alvast de moeite, hebben troeven in huis en  smaken naar meer van deze elektronica wizzard .

Miike Snow is een popelektronisch trio , bestaande uit twee Zweden en 1 Amerikaan . Van hun debuut onthielden we alvast de singles “Black & blue” en “Animal”. Ze slagen erin sferische, dromerige en beeldrijke melodieuze synthpop te brengen, met een bredere laag, die live forser en krachtiger durft te gaan en kan exploderen.
Ook op de opvolger behoudt het trio dezelfde lijn , en zijn de nummers ontspannend en onschuldig met een groovy ondertoon. Een handvol potentieel singles zijn terug te vinden als “Enter the joker’s lair” , “Vase” , “Bavarian 1” en “Paddling out “ . Op “Black tin box” komt Lykki Li zelfs langs.
‘Happy to you’ biedt lekker in het gehoor liggende pop , waarbij de songs live een handige draai kunnen hebben en leuke interventies krijgen .

Cactusfestival Brugge 2012 – zondag 8 juli 2012
Cactusfestival Brugge 2012

Het terrein likte z’n wonden na de immense neerslag gisteren aan het Minnewaterpark. Foei , dit verdient een kleurrijk, pittoresk festival als Cactus niet …De organisatie deed er alles om het terrein toegankelijk te houden voor zijn publiek. Chapeau! In de eerste deel van de middag werden we nog af en toe geconfronteerd met een bui, maar bleef het weer wat hangen en kwam een verlegen zomerzonnetje piepen . Hoedanook , de sfeer op Cactus blijft iets unieks, en de bands zorgden voor een positieve bijdrage om het publiek een warm, aangenaam, deugddoend muzikaal gevoel te geven … en dat muziekminnende publiek is Cactus trouw en liet zich niet kennen …

Over naar de bands

Vroeg op de middag opende het beloftevolle Sx, rond Stefanie Callebaut , met hun betoverende, bezwerende en huiverende wave/electropop , waarbij al heel wat prijs werd gegeven van hun nakende debuut . Er valt naast  “Black Video” en “Graffiti”  veel leuks te horen; uitkijken dus naar een rits Sx shooters …

Dave Eugene Edwards heeft al een rijkelijk gevuld carrière . 16 Horsepower blies de americana nieuw leven in en met de ‘folknoir’ van Woven Hand houdt hij er een nog langere albumreeks aan over. De domineeszoon en religieus predikant Edwards biedt momenteel z’n geesteskind een verfrissende wind; hij beschikt praktisch over een nieuwe begeleidingsband (enkel de drummer is er nog bij) , en de donkere, dreigende, spannende songopbouw krijgt een fikse scheut rock toebedeeld . Weg zijn de barkruk,  de banjo en de bandoneon; elektrische gitaren prediken op bezielde wijze een  nobele zondagsmis in zwaarbewolkt weer. Woven Hand stelde hun Lichtpunt (TV1) op Cactus voor !
De intiem , sobere setting van het onlangs verschenen EPtje ‘Black of  the ink’ werd verpulverd onder de bezwerende en opzwepende ritmes .Het jonge bloed wil rocken , en Woven Hand rockte . Benieuwd hoe de nieuwe cd ‘The laughing stalk’ zal klinken . In de beginfase overdonderden “Beautiful axe” en “Sinking hands”.  “Speaking hands” op z’n beurt durfde ergens middenin te exploderen . “In the temple” was de nieuwkomer . Een rustpunt in hun woeste , onheilspellende prairie kwam met het sfeervolle “Kingdom of ice”. De vocale voordrachten en de onderhuidse spanning in de nummers zijn uniek en waren nu intenser, harder, bezetener en hechter. Wat een muzikaal onweer .

Het doet deugd, veel deugd bij zo’n festivalweer de retrosoulpop van de dertigjarige E. Nathaniel Dawkins aka Aloe Blacc te horen . Gezien hij in 2011 één van de zomersingles “I need a dollar” uitbracht , raakten de zonnestralen het publiek. Een combinatie van smachtende rock, dampende funkbeats en een swingende groove, die inwerkte op de dansspieren.
Aloe Blacc haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Otis Redding, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Isaac Hayes, Prince en Michael Jackson.
Hij speelde in op het wisselende weer, omarmde en knuffelde z’n publiek met songs als “Take me back” , “You made me smile”, “Good things”, “Lovin’ you is killing me” en die hitsingle “I need a dollar”. Een soultrain , vol toeters en bellen, en niets dan lachende gezichten … de smileys overheersten alvast bij Aloe Blacc.

Een apart bandje is Blonde Redhead van Kazu Makino (een Engelse van Aziatische oorsprong) en van de tweelingbroers Amedeo en Simone Pace. Muzikaal is er sprake van dreampop  met weerhaken , ergens tussen Mazzy star , Bjork en Sonic Youth; stemmige en aanstekelijke gitaarpop, ondersteund van ‘70’s psychedelische elektronica (die wat meeheeft van de oude Franse b films) die durft rauw en gedreven te klinken . Bij onze Franstalige vrienden wordt deze band op handen gedragen, bij ons is de respons gematigder.
Hun warme , melancholische sound had te kampen met regenbuien , maar dat deerde het trio niet in de gretige aanpak. Een afwisselende gig waarbij de songs goed uitgebalanceerd zijn en niet vies zijn van de huidige shoegaze. Een aparte klankkleur dus, die elan krijgt door de tweestrijd tussen Kazu en Amedeo , en vocaal bepaald wordt door de frêle, hoge, breekbare stem van Makino en de neuzelende zang van Amedeo.
Ze grossierden in hun oeuvre van “Spring & by summer fall”, “Here sometimes not getting there”, “Spain”, “SW”, “Equally damaged”, “In particular” en “23”. Focus kwam gedurende de set op hun muziek , daarna pas wuifden ze en bedankten hun publiek.

Een handvol cd’s hebben ze al uit, de heren van Absynthe Minded . Ostyn beschikt over virtuoze muzikanten en levert steeds meer fijne, melodieuze popsongs af , die deels nog gebed blijven in gewaagde overtuigende uitstapjes richting jazz, swing, elektronica en Balkan .
En die popsongs ontbreken niet op een setlist tijdens de festival zomer . Het publiek heupwiegt en droomt weg bij songs als “Plane song”, “Envoi”, “My heroics part one” en de nieuwe single “Space”. En van die cd prikkelden de titelsong “As it ever was”, “You’ll be mine” , “Crosses” en “24/7”. Hier was veel volk voor gekomen en ze kregen een zelfverzekerd Absynthe Minded te horen .

Eén van Cactus lievelingen Explosions in the sky moest noodgedwongen hun tournee cancellen . Ze werden alvast waardig vervangen door het garagerockend/abilly duo, Alison ‘VV’ Mosshart en Jamie ‘Hotel’ Hince; The Kills. Live een knaller dus, die er nu terug bij zijn met een nieuwe cd ‘Blood pressures’. Een rauw, zompig, smerig , rammelend maar melodieus geluid heerste over het Minnewaterpark. Gejaagde, onrustige melodieën en ritmes, schurende en scheurende gitaren en een breder concept door live drums werd aangeboden,  die handig de elektronicabeats en de drumcomputer van de laatste cd’s omzeilen. Want vier live drummers mepten hoekig en synchroon op de trommels .
Ze speelden een boeiende, frisse, aanstekelijke, sprankelende set, met een zekere jeugdigheid en flair. Als vanouds  ging Hince de strijd aan met z’n gitaar, een referentie naar Gary Glitter en Link Wray was snel gemaakt. Alison, met haar blonde akajou/rode haren,  kronkelde over het podium, danste, hotste, maakte sensuele, erotiserende passen en stond gejaagd en lieflijk tegenover Hince.
Opwindend en doorleefd . Een “No wow” zinderde , die rauw en bitchy klonk. The Kills hielden het boeiend en spannend met toegankelijke, snedige  en broeierige rockers als “Future starts slow”, “Heart is a beating drum”,” Kissy kissy”, “Baby says” en “DNA”. Het meeslepende “Black balloon”, een sferisch nummer op plaat, kreeg iets bijzonders door de basstunes en drumtics. Een hitsende “Fuck the people” en een gevoelig exploderende “Monkey 23” besloten en gaven aan dat The Kills over de dynamiek , de energie , de attitude, de looks beschikken  om een rock’n’roll feestje compleet te maken . Het publiek reageerde  enthousiast op die rock’n’roll kills, -hooks en -licks van de twee …

De overzichtsplaat ‘Songbook’ van Chris Cornell vatte het vanavond mooi samen, een resem akoestisch ingehouden , uitgeklede songs zullen we te horen krijgen van een man, z’n gitaar en z’n stem . Cornell, die mee aan de wieg stond van de grunge  en er fijne samenwerkingen op nahield met Temple of the dog, Audioslave en Soundgarden, levert al een paar jaar solo materiaal (van erg wisselende kwaliteit) af.
Hij heeft ‘hét’ nog altijd, de krachtige uithalen van z’n helder , indringende, schreeuwende stem en de gevoelige, slepende als opwindende gitaartokkels . Het publiek had maar een paar songs nodig om overtuigd te geraken van mans werk. Misschien dat hij voor de doorsnee popliefhebber weliswaar hoog op de affiche stond,  maar solo bracht hij een boeiende prestatie met prachtversies van “Fell on black days” , “Black hole sun” , de Temple of the dog “Wooden Jesus” en “Hunger strike” of Audioslaves “I am the highway” . Songs met de  perfecte akkoorden .
Een ‘man met visie’, “Wide awake”, over  hoe de aanpak van de orkaan Katerina gebeurde. Een ‘kwetsbaar iemand’ ook  in de  9/11 song “Ground Zero” en “When I’m down “, de enige niet gitaarsong, op piano ingespeeld door een overleden vriendin.
Tussenin hoorden we z’n muzikale ervaringen . Coveraanbod was er voldoende, waarbij John Lennon’s “Imagine” en de Beatles  classic “A day in the life” de moeite waren. En dat z’n akoestische gitaar feller mag klinken , hoorden we in het broeierig opbouwende “Blow the outside world” van Soundgarden , met de  verbeten grunge trekjes van vroeger .

De rootsmusic van de Canadees Daniel Lanois en deels van z’n Black Dub project sloten de 31^ste editie van het Cactusfestival af . Een veteranentrio die een link maken met Neil Young & Crazy Horse (niet vreemd eigenlijk!) door het doorleefde materiaal, de opstelling, de microfoons broederlijk dicht bij elkaar en de ruimte voor spannende en vurige improviserende solo’s. Lanois geeft z’n muzikanten de kans te schitteren . Een hecht gezelschap , waarbij de  zang en de gitaarklanken een aparte eigenschap blijven. Eerder stond Trixie Whitley nog op de affiche vrijdag en met haar aanwezigheid in België werden enkele Black Dub songs als het innemende “Surely” en een prachtig uitgewerkte “Ring the alarm” gespeeld: langzaam opgebouwd, knetterende solo’s en een steeds weerkerend refrein.
Prijsbeesten van de plaat ‘Acadie’ waren er ook , “The maker” , “Still water”en “Jolie Louise” in de bis  kwamen  in de spotlights. Een bloedstollende “Fire” gooide het trio er nog bovenop.
Cactus houdt er wel van om in hun 3daagse programma eens af te sluiten voor doorwinterde rockfreaks. Een gemiste kans voor wie dan al het festival had verlaten …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2012/ (+ dank aan http://www.festivalnoise.be)

Organisatie: Cactus Club , Brugge

Het Leuvense duo Kevin Imbrechts (gitaar) en Nico Kennes (zang/drums) speelden zich dit jaar in de kijker op het Dunk!festival …“Snedige vette gitaarriffs en dito drumwerk zorgden voor een krachtige sound die toch met de nodige finesse werd gebracht” .
‘The Age of the image’ is een overtuigende EP . Ze wonnen al de vi.be contest voor het Play festival in de Muziekodroom en hun sound is een kruising van Helmet en  the Queens . Intens spannende en broeierige krachtige, hevige rockers, die een ruimere respons verdienen …

http://mosquito.bandcamp.com

Split EP
A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen / Silent Front
Jezus Factory
Twee bands – drie nummers … krachtvoer – 90’s referentie noisepop op z’n Shellac’s: rauw, metaalachtig , strakke ritmes – gortdroge drums – tempowisselingen .
De eerste amuseert zich in hun kunnen; we horen een acht minuten durende  instrumental met heerlijk chaotische ritmes . De band met Boots (Traktor, DAAU, Dóttir Slonza,…), Craig Ward (dEUS, The Love Substitutes, True Bypass,…) en nieuw lid Paul Lamont (ex Hitch) gaat zijn eigen weg binnen de noieserock , en brengt Shellac - Captain Beefheart en Butthole Surfers dichter bij elkaar.

Silent Front klinkt hard en strak en hun twee songs vragen naar meer . Intrigerend krachtvoer dus … Overtuigend.
http://cleankitchen.bandcamp.com
http://silentfront.bandcamp.com

Rock Werchter 2012 – vrijdag 29 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 2 - vrijdag 29 juni 2012: ‘Rock Werchter rockt’ … in de  beste zin van het woord  met een ‘school out party’ van School Is Cool en een stampvoetende Gossip. Jack White , dEUS en Pearl Jam zijn klassebakken van de oerwortels van de rock . Fraaie muziek hadden we van de bevallige dames van Katzenjammer en van Lana Del Rey . De Balkan pop van Beirut blies ons een gemoedelijke nachtrust toe …

Nog maar is de ‘school’s out’ voor de studenten of daar komt School Is Cool aandraven . Hip zijn nu zeker want al vroeg op de middag hadden we een volle Barn voor deze Rock Rally winnaars van twee jaar terug . Hun debuut ‘Entropology’ is een schot in de roos met aanstekelijke, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie . Ze  hebben al een handvol onbevangen, onschuldige, frisse, springerige en lieflijke singles afgeleverd, die hier net als de andere songs speels, dynamisch en enthousiast gespeeld werden.
“The world is gonna end tonight” en “Car backseat parking “ namen een rol als ideale wekkerradio op. En het zat goed , heel goed zelfs, met deze zelfverzekerde, super gemotiveerde band; wat een ‘positive vibe’ en uitstraling! Duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel droegen.
Heerlijk zoiets met een kleurenpalet aan sounds , opzwepende percussie en ‘circle pits’; noem maar op met een hitsende reeks “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town”. School Is Cool was erg onder de indruk , ging ervoor en genoot van het dolenthousiaste publiek. Meteen top !

Jaren hebben ze aan de weg van het succes getimmerd . Ze spietsen een ‘afternoon delight’ aan flarden. Een zware nacht werd onmiddellijk verteerd bij de bulldozerrock met brains (= unieke mix van metal , hardcore en stonerrock) van  Mastodon (Mainstage). ‘Hunter’ is de doorbraak die de doorsnee rockliefhebber makkelijker over de streep moet trekken. Als een pletwals raasden ze zo vroeg in de namiddag over ons heen . Een ‘wall of sound’ van wilde , opgefokte stieren met een gouden hart. Een potige, loodzware set met Mokerslagen van songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” . Net als op Werchter Boutique , een maand terug, daverden zij over het publiek heen .

Was me dat een overstap naar de ingetogen , ontroerende , verstilde pop van Perfume Genius (Marquee)... Respect voor Mike Hadreas aka Perfume Genius, die van de intieme sfeer van de kleine clubs moedig in het festivalcircuit stapt . En erin slaagt de aandacht ‘close’ te houden  met die minimaal gehouden , spaarzame composities; het zijn aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Hij wordt aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en een drummer/gitarist, die het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden. De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. Muzikale pracht en schoonheid voor wie er voor open staat ; hoogtepunt hadden we met de ‘quatre mains’ van “Learning” en “All waters” en bij de nekvel grijpende “Mr Peterson” en “Katie”, die zo goed als solo werden gespeeld.

Eén van de nieuwe revelaties binnen de rap wordt hij omschrijven, Wiz Khalifa met name (Mainstage), maar eerlijk gezegd kon deze jonge gast in opperbeste stemming maar weinig bekoren; hij mag dan nog gelinkt worden aan Jay Z, Cypress Hill en Snoop Dogg.
Hij was alvast goed begonnen met z’n DJ & z’n band in songs “When I’m gone”, “Cabin fever” en ”Gang bang” , maar dan verloor hij en z’n band zich in oeverloos gemekker en mellow, laidback sounds. De ‘make some fxx noise’ , ‘put your fxx hands up’ , ‘some shit’ en ‘love & peace’ verveelden op den duur en brachten de vaart volledig uit het concert . “smoke them” kwam hier volledig tot zijn recht …

De vier Noorse deernes van Katzenjammer zagen we al een twee keer aan het werk, op Festival Dranouter en in het clubcircuit; zij zorgden steeds voor een leuk feestje met hun aantrekkelijke, aanstekelijke, folkloristische Scandinavische muziek, een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. En de formule sloeg aan op RW , want een volle Barn droeg de dames op handen en was aan het heupwiegen . Ook de deernes entertainden hun publiek en probeerden een paar zinnen in een zo goed mogelijk Nederlands te zeggen. Fijn!
Multi-instrumentalisten zijn ze wel met een alaam aan materiaal waarbij een ‘balalaika’ bas opviel. Hun elfen ’acapella’ zang gaf elan. Een speelse droomwereld creëerden ze . Een soort ‘French can can’ hadden we  in hun stomend setje , met enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion”. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel …Krolse katinnen , die ‘fun’ waren op deze festivaldag!

De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip (Mainstage) was groot. Een heuse band is het geworden. Was haar optreden een paar jaar terug  minder , vandaag werd dit goed gemaakt door een goede afwisseling van de pak aanstekelijke, swingende, opzwepende  rock’n’roll nummers en het sfeervolle materiaal . Die variatie en de imposante uitstraling van de vlezige Ditto maakten hét van deze uit Portland afkomstige band.
Sommige songs kregen door de springerige, huppelende ritmes een fikse scheut dance mee. Ditto speelde in op de boodschappen die op de borden stonden en ondanks een herstellende gebroken enkel, liep ze met haar volle gewicht , al of niet ondersteund door de security, hinkend alle kanten op , tot zelfs aan de PA toren. En na een “A perfect world” kon het feestje niet meer stuk ; met “Yr mangled heart”, “Get lost”, “Standing in the way of control”, “Into the wild” en “Heavy cross” bracht ze de ganse wei in beweging. Niet enkel Ditto kwam voldoende in de picture met een dikke zoen aan een fan , ook een jongedame die haar boezem liet zien , werd net door de cameraman gespot werd en kon het op het reuzenscherm tonen  … Borsten Bloot dus en … Ambiance genoeg!

Het uit Melbourne afkomstige The Temper Trap (Barn) kwam met de vorige cd ‘Conditions’ in de belangstelling . Vooral de beklijvende single “Sweet disposition” zorgde voor de definitieve doorbraak in Europa . Bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en gedragen wordt de indringende falsets en rauwe zang  van Dougy Mandagi . Ze hebben de opvolger klaar, simpelweg Temper Trap genaamd. Openers “Repeater” en “Need your love” kregen  een snedige, krachtige aanpak; het opbouwende “Fader’ was sterk.  Daarna boeide eerlijk gezegd het gezelschap minder met hun vakkundige pop . Ze raakten minder, de aandacht verslapte , en daar had ook de nieuwe single “Trembling hands” mee te maken .  Het door iedereen gekende en meezingbare – fluitende “Sweet disposition” scherpte het terug aan , maar dan waren we op het eind van de set. Temper Trap bracht ons over de streep van een goed , maar niet echt verrassend optreden.

Andere koek zagen we in de vroege avond van de muzikale veelvraat Mr Jack White (Mainstage). De rock’n roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . De duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken.
De set is tot in de puntjes uitgewerkt . De songs hebben een intens spannend rock’n’roll/blues/country gehalte , zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd,  hebben verrassende wendingen en durven hevig exploderen . Hier treden freaks en rasmuzikanten aan , die hun instrumenten laten streken en ‘to the bone’ spelen .
Een verbluffend staaltje hoorden we van White en z’n bandleden die er bijna twintig songs doorjaagden als opgefokte buffels in de prairie, en deels refereerden aan een Jon Spencer Blues Explosion . ‘they ‘ve got the blues , man’! Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken …
En hij putte uit z’n verschillende projecten: “Dead leaves & the dirty ground” , “Hotel Yorba”, “The hardest button to button” van The White Stripes , “Steady as she goes” van The Raconteurs, “Two against one”, een Danger Mouse cover , een toepasselijke “I cut like a buffalo” van The Dead Weather en tot slot eigen materiaal van de onlangs verschenen soloplaat ‘Blinderbuss’, “Missing pieces”, “Trash tongue talker” en een verbeten “Sixteen saltines”, één van de singles trouwens.
Zonder adempauze werd het materiaal in een strak geregisseerde jam er door gehaspeld, met White als dirigent. De monsterriffs , de klankkleuren , alles zat perfect in elkaar , net als de ‘blauw-wit-zwarte’ kleurschakeringen en het materiaal, de doeken, de tapijten en de witte  spotlights op de bühne. Dit optreden zinderde na en was zondermeer één van de hoogtepunten. .

Het Canadese kwaret Azuri & III (Marquee) , twee zangers , synths en een drummer , grijpt terug naar de dansmuziek van de jaren ’90, en haalt hier de invloedssfeer van de Detroit techno en de Chicago deephouse aan, met een beetje laidback en soul . ‘Oldskool dance’, die z’n publiek op beheerste wijze kon ophitsen en in een bezwerende trance bracht . “Manic” en de instant klassieker “Reckless” waren alvast bescheiden hoogtepunten in de set.

De bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey werd letterlijk op handen gedragen in een nokvolle Barn tent . Gaan de songs op plaat door de muzikale aankleding en de klankkleur richting broze romantiek en zijn ze wat onderkoeld op z’n Twin Peaks, haar stralende verschijning en haar interactief functioneren met het publiek maakten het zo hartverwarmend! Eén plaat heeft ze nog maar uit ‘ Born to die’ , die een paar smaakvolle, huiverende singles “Born to die” en “Video games” siert .
En wat een verschijning is ze met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, de grote witte schoentjes en een strakke Jack Daniels t-shirt . Passioneel beweegt ze naar hààr publiek toe. Begeleid door een strijkersensemble, een jazz gitarist en iemand achter de vleugelpiano , hoorden we een rits emotionele songs gedragen door haar helder , innemende , beklijvende stem , die wat meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse en Marlene Dietrich . De wisselende optredens waarvan we hoorden, werden hier meteen gewist , want “Bluejeans”, “I sing the body” en “Born to die” bereikten emotionele hoogtes . De ‘50s getinte projecties waren stijlvol en duidelijk een meerwaarde .
Ze voerde ons een klein uur mee in haar muzikale droomwereld; de songs werden tot de essentie herleid; de songs “Carmen”  en “Video games” besloten gemeend een sublieme set!

Heel anders dan Skrillex was het bij Daniel Stein (DJ Fresh). Hij was vergezeld van een blanke rapper, een fantastische zwarte zangeres en een drummer. Zelf stond hij aan de keys.
De DJ Fresh live crew zorgde voor een niet te beschrijven uitzinnig dansfeestje tot ver buiten de Marquee . Een dubversie van Coldplay's "Paradise" en de twee afsluiters "Hot right now" en "Louder" waren de apotheose. Samen met Netsky een absolute ‘must to see’, waarbij eerlijkheidshave den Boris het haalde (met dank aan Danny).

Een paar weken terug verbaasde dEUS (Mainstage) nog met een onverwachts nieuwe plaat ‘Following see’, die met “Quatre mains” een prachtsingle hebben afgeleverd. En met de jaren is dEUS een hecht collectief geworden met een goed geoliede band van Pawlovski, Misseghers, Gevaert en Janzoons , de enige echte overlever met Barman . “Dit dragen we op aan iedereen die ons 20 jaar lang door dik & dun heeft gesteund”.
Het nieuwe werk werd al eens op 12 getoond en hier zagen we een band op scherp , die broeierig ,dreigend als opwindende klonk. Ook vanavond  konden we hetzelfde zeggen . Geconcentreerd maar even relaxt gidsten Barman en de zijnen ons in hun al rijkelijk gevulde backcatalogue. Een bijna ‘Best of’ met o.m. “The architect”, “Constant now”, “Instant street” en “Fell off the floor man” afgewisseld met nieuwer materiaal als “Sirens”  “Hidden wouds”, “Girls keep drinking” en de genadeloze prachtsingle “Quatre mains”.  De intensiteit en dynamiek behielden ze, “Dark sets in”, “Hotel lounge” en “Bad timing” volgden .
dEUS is één van de goden van de Belgische rock en besloten, op verzoek van de eerste rijen, met een beheerst als losgeslagen versie van “Suds & Soda” . Zondermeer blijft het materiaal van de eerste plaat plakken en dan mag “Via”  wel eens opnieuw bovendrijven … dEUS  is zondermeer een band met een internationale uitstraling.

Die van Pearl Jam (Mainstage), vijf klassebakken, met Eddie Vedder aan het roer, zijn het … Na een moedige Nederlandse aankondiging vlogen ze er meteen in . En ze kunnen rocken! Anderhalf uur opwinding, dynamiek en in snelvaart, of broeierig, intens met ruimte voor alle smaken en stijlen, en een paar akoestische ballads . De wijn op Werchter smaakte goed , en de muziek van Pearl Jam was er eentje van ongekende hoogtes . Vedder is een zanger en performer apart . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.
Pearl Jam , al ruim 20 jaar hun eigenste zelve, een Crazy Horse en Led Zeppelin op z’n best … Straf spul dus en topklasse, mensen!
Naast de handvol obligate hitsingles, “Even flow”, “Spin the black circle”; “Daughter”, “Why go” , “Better man” en “Jeremy, zijn het vooral pure rocksongs op zich: “Do the evolution”, “Got some” en “Corduroy” overweldigden meteen en na een klein half uur konden we voor eerst wat naar adem happen met het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Uitermate spannend, bedreven en gevarieerd, waar opnieuw als bij Jack White de instrumenten de taal beheersen. Trouwens Mr Jack White wordt enorm gewaardeerd door Vedder . In de bis gooiden ze er een uitgesponnen “Alive” en “Yellow ledbetter” tegenaan . Een paar covers vulden aan , niet de minste btw , “PIL “ en een ‘to the bone’ uitgewerkte  “Rocking in the free world”. Een huppelende Vedder begroette zijn publiek en genoot met volle teugen van de uitgelaten menigte . Respect!

En het was nog niet laat genoeg om aan te kloppen bij Beirut (Barn) rond de talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Met een zevenkoppige band (blazers/toetsen/accordeon en allerhande, slaagt de charismatische Zach erin verschillende culturen samen te brengen van Balkan, zigeunerpop, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, gedragen door z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw durft te leunen aan Jeff Buckley. Vanavond hoorden we op erg gemoedelijke wijze een fijne afwisseling. Op de golven van de zee hotsten en klotsten we van “Sante fe”, “Cherbourg” naar “Postcards from Italy”, de zigeunerinstrumental “Serbian Cocek”, tot “Nantes”, “A sunday smile” en  “The Gulag Orkestar”. We kregen nog een innemende “The penalty”, Condon solo,  en een zwierige “Carousels”. Voor pop en aanverwanten was Beirut de ideale afsluiter , iets wat in Leffingeleuren in september kan worden overgedaan.

Tot slot om de nacht in te gaan waren er nog de partygrooves van het Franse Birdy nam nam (Marquee), vier draaitafelvirtuozen. Druk in de weer aan de knoppen , met effects en scratches; een stuwende en pompende potpourri van electro, trance, house en beats.
Verwonderd waren we voor de belangstelling van Deadmau5 (Mainstage) , een Canadese DJ en producer die torenhoog op het podium stond. Joel Thomas Zimmerman, geen familie van Dylan , knalde en trancete met een mix van electro, house, drum’n’bass en  dubstep . Deadmau5 staat bekend om het dragen van een helmachtig kostuum in de vorm van een cartooneske muizenkop, zijn beeldmerk, tijdens zijn optredens.

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter