Mark E.Smith, 55 intussen , beschikt de laatste jaren over een ietwat hechtere bezetting ; het was ooit anders …ervoor wisselde deze geschifte boze filosoof nogal wat van groepsleden per plaat . Al bijna 40cd’s zijn er uitgebracht (compilaties, EP’s, live albums  en andere releases inclusief).
De sound blijft altijd wel een beetje hetzelfde , dwarse , nerveuze, neurotische, monotone (psychedelische) (postpunk) rock met weerhaken + dat we er vocaal nog steeds praktisch geen woord van verstaan . Hij murmelt, neuzelt en prevelt er onverminderd op los. Opnieuw zijn er een handvol songs die spannend , opwindend, bedreven zijn, én vol passie zitten, als “Taking off”, “Nate will not return”, “Mask search” , “Monocard” en “Laptop dog” . Een hoofdrol is weggelegd voor gitarist Pete Greenway, die zelfs een songtitel naar zich genoemd kreeg. “Happi song” is er dan eentje van vrouwlief Elana Poulou.
The Fall: altijd wel hetzelfde, compromisloos en prettig gestoord!

Girls uit San Francisco , is een ‘apart’ bandje binnen de indiepopscene, door de afwisselende aanpak van sfeervolle, dromerige , melancholische songs, en nummers die beheerste en forsere uitstapjes maken naar de rock’n’roll, surf, wave en shoegaze, zonder aan emotionaliteit in te boeten. Ze hebben op die manier iets mee van het Britse The Music, die de laatste jaren wel met de noorderzon zijn verdwenen .
De band rond Christopher Owens toont twee muzikale gezichten en zoekt het dus in subtiliteit, finesse, zeemzoeterigheid en gedrevenheid. Niet steeds is dit vertaald in muzikale identiteit en sterkte, en hier wringt het schoentje wel.

Op het podium werden aan de microstatieven en het materiaal bloemen geweven en ze hadden enkele soulfulle backing vocalistes mee, die de songs diepgang , intensiteit en elegantie boden. In het eerste deel kwam vooral het ingetogen karakter van de band aan bod ,  met oog voor dramatiek, en af en toe gekenmerkt van een ruwer rock’n’roll randje, als op “Alex” , “Honey  bunny” ; “Heartbreaker” en “Headache” . Op “Love like a river” kregen de soulvocalistes meer ruimte , en ging de song richting gospel en koorzang.  Ook de oudere single “Laura” klonk best spannend in dit concept .
Het optreden zakte dan ineen door de té stroperige songs  “My ma” , “Substance”,  en “Saying I love you”. Maar goed dat er verandering kwam met “Vomit”, “Die” en “Forgiveness”, die lekker uitgesponnen werden , boeiden en intrigeerden door de tempowisselingen en de verschillende muzikale wendingen .
In de bis hielden ze de tempoverhoging en surfinvloed aan en kregen “Hellhole Ratrace” en “Morning Light” inderdaad een broeierige, krachtige versie mee, waarbij de pedaaleffects deftig  maar beheerst werden ingedrukt.

Girls probeert een brug te slaan tussen  ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, ‘80s Prefab Sprout en de shoewavepop van Jesus & Mary Chain en The Music , maar hebben hier nog wat te sleutelen. Tja soms kwam het beeld van Maja de Bij naar boven - honingzoet als prikkelend.

Support was de uit eigen streek (Lille –Tourcoing) afkomstige Lena Deluxe. Ze verdiende haar sporen als toetseniste bij Brisa Roché en Roken is Dodelijk . We hoorden bevreemdende, sensuele en gevoelige pop , rebels als fragiel, gedragen door haar hemelse stem . Een overtuigende podiumprésence drukte z’n stempel op de muziek . In het oog te houden .

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

Een double-bill op z’n plaats - Shellac – Sleepy Sun
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money

De bekende producer Steve Albini, 50 intussen,  stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de  rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld.  Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen;  ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert,  draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de  power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”.  Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio”  van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn ,  hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!

Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!

Helen Money opende de avond en  zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .

Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)

‘Now & Forever’ is één lange compositie, een donkere soundscape op de plaat van Syndrome, het project van gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra .
Een spannende dreiging binnen de ‘drone’ slowcore, met repetitieve, (licht) grommende , duistere ambient soundscapes en tunes, een snijdend, slepend gitaarspel en een sober, ingehouden zang. Syndrome exploreert in de diepte van ons gemoed en nodigt je uit te stappen in hun filmisch, huiverende trip …

http://www.consouling.be 

Charlotte dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin , had eerder al ‘5:55’ (2006) en ‘IRM’ (2009) uit , platen die zich manifesteren binnen de electro/trippende pop; prikkelende en spannende vindingrijke melodieën, die een brede instrumentatie aankunnen , een sfeervolle, dromerige aanpak hebben en gedragen worden door haar warme, sensuele, zwoele, licht zweverige  ‘crooner’ fluisterstem.
Van de actrice/zangeres verscheen nu ‘Stage Whisper’ die een studio en een live gedeelte bevatten . De eerste 8 songs zijn studiomateriaal en worden aan zien als restanten die ‘IRM’ aanvullen. “Terrible angels” lijkt zo geplukt van Goldfrapp , “Paradisco” en “All the rain” hebben slepende , repetitieve, trippende beats, en tot slot smelten we voor de zalvende en loungy poppy melodieën van “Anna” en “Got to let go” (met Charlie Fink van Noah & The Whale ). Verder vullen “Out of touch” met Connan Mockasin en “Memoir” met Conor J. O’Brien van Villagers aan.
Het livegedeelte is van de ‘IRM’ worldtour en hier horen we geslaagde versies van songs, die mooi uitgewerkt zijn , verrassende wendingen ondergaan , en innemend als grillig kunnen zijn. “Just like a woman” (van Dylan) en “The songs that we sing” zijn alvast hoogtepunten op de live plaat. Een snedige “Trick pony” trekt een dikke streep onder de overtuigende plaat.
Momenteel is ze ‘on tour’ met Mockasin , en samen dompelen ze het materiaal in een droomconcept …

Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.

Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van  Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde  instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant,  heerlijk geluid !

In haar ‘pop noir’ creëert Soap & Skin een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; die  baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
De Oostenrijkse Anja Plasch combineert als geen ander de treurnis  met stemmige klanken , die diep kunnen gaan . De songs zijn breekbaar, sfeervol , gevoelig , pakkend als dreigend en heftig. Elektronica , industrial , laptopgeluiden van donkere soundscapes en logge, lome, diep dreunende  en neurotische synthbeats vullen aan en zorgen voor meer afwisseling dan haar debuut. Haar ensemble komt aandraven met violen, cello, trompet en contrabas . Haar zus neemt ook de rol aan van  backing vocaliste.
Ze haalt straf uit met de melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, waaronder “Vater” , een song over de dood van haar vader, “Desireless’ cover “Voyage voyage”, “Big hands nail down” en de “Boat turns toward the port”.  
Gevoeligheid en emotionaliteit worden letterlijk gekruisigd aan angst en kwelling !

Iceage – Bear In Heaven
Kreun
Kortrijk
In het kader van Sinxen , een rock’n’roll festival van de Kreun tijdens de Sinksenkermis in Kortijk , was er van alles te beleven: fun, party, gezellig, druk, drank, zon, sfeer, muziek, cocktails, .... en een uitgelezen keuze aan ferme live bands. De zaterdag hadden we de ‘Sinxen hosted by Warriorz DJ’s’ , op pinksterzondag was er o.m. Iceage, Bear In Heaven, Spencer Krug's ‘Moonface’, Hong Kong Dong, en op pinkstermaandag kon je er terecht voor The Soft Moon, Forest Swords, Liturgy, Bass Drum Of Death en Ansatz Der Maschine.
We zakten even af op zondagavond om de talentvolle Bear In Heaven en Iceage aan het werk te zien.

Uit Brooklyn, NY is Bear In Heaven afkomstig en ze brengen een clash aan popstijlen samen, die gecategoriseerd wordt als chillwave, etherische popwave , die ‘70s prog, ‘80s industrialwave , ‘90s dream ‘shoegaze’ pop en de huidige punkfunk doet versmelten .  Het trio, al toe aan de derde cd , kan met de recente ‘I love you , It’s cool’ een doorbraak forceren. De songs hebben een bezwerende groove , slepende ritmes, zwellen aan , exploderen, spreken de dansspieren aan en worden gedragen door de dromerige, honingzoete stem van John Philpots. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en zorgen voor flashy lights en een mistig rookgordijn in de zaal. De sfeer zat echt goed met songs als “The reflection is you” , “Lovesick teenagers” en “Sweetness & sickness”.

Iceage is één van de Deense undergroundrevelaties van 2011. Hun debuutplaat telt twaalf songs en duurt nog geen half uur . Bijna allemaal twee minuten songs binnen een postpunkkader , rauw , rammelend, noisy, wat ontstemd én met een laag feedback erover. Kort, krachtig, energiek en fel, tuimelend in een bed van Wire, Black Flag, de wave van Joy Division en de grunge van Nirvana .
De 20 jarige postpunkers hebben een ‘fuck-off’ mentaliteit als in de jongste jaren van Jesus & Mary Chain.  De band zette van bij de eerste noot de volumeknop helemaal open en blies een lawine aan gebrul en woede de zaal in. Het touren heeft hen intussen geleerd een minimum aan interactie met het publiek te respecteren! De pletwals van Iceage startte bijna met een volle zaal, maar na een paar songs was de helft weg , maar de zanger van het kwartet dweepte die andere helft op en die fans genoten van de amper van elkaar te onderscheiden nummers . Ergens hoorden we “You’re blessed” en “New brigade”, maar er zaten in hun half uur durende set ook een paar nieuwe songs , die in het verlengde zullen zijn van hun debuut .
Iceage was ongemeen hard , rauw en compromisloos, klonk ontstemd en ontregeld,  en liet het (overgebleven) publiek ietwat verweesd achter.  Dat was Sinxen kermis uit de versterkers van Iceage …

Organisatie: Kreun, Kortrijk (ikv Sinxen)  

Howler, Hong Kong Dong en Hooded Fang
Een beetje ongelukkig zat ons eigen Hong Kong Dong geprogrammeerd tussen de twee buitenlandse garage rockende bands Howler en Hooded Fang . Geen nood, ze kregen heel wat jonge fans in/rond Oostende en uit de eigen streek van Gent op de been. De familie Zeebroek van Kamagurka , Boris en Sarah Yu , hebben met Geoffrey Burton (ex- Arno) een vriend en begenadigd gitarist bij en samen met nog twee andere leden, brengen zij een zomerse cocktail van pop, rock, electro , disco en funk in een glamoureus kitsch pakje . En ze zijn niet vies om wat Oosterse muziek in dit concept. We dachten aan een rockende Scissor Sisters , die aanstekelijke muziek en jeugdig enthousiasme versmolten en hiermee een sterke live prestatie neerpenden . Opwindende muziek , leuke acts , synchrone danspasjes en bewegingen, interactie met het publiek én een Sarah die als een krolse kat zingend en gillend bezig was. Hong Kong Dong ging alvast niet onopgemerkt voorbij . Het van You tube geweerde oude “Lesbians are a boy’s best friend” hoorden we, naast een rits songs van hun debuut ‘Sweet sensations’  . Band vol optimisme en met een positive vibe!

Net vóór hen zagen we nog een paar nummers van het Canadese Hooded Fang van Daniel Lee , die op tour is met Howler. Een geheel van frisse, aanstekelijke, fijne garagepoprockende songs met een‘60-sixties zomers tintje door de roffelende , hitsende, lieflijke ritmes en de scherpe, rauwe gitaren met verrassende breaks.

Tot slot het Amerikaanse Howler uit Minneapolis, die debuteren met ‘America give up’ . Ze zijn intussen gereduceerd tot een kwartet en brachten  op compromisloze wijze in een 45 tal minuten opwindende , treffende ‘60s/70’s rock’n’roll à billy. Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, The Libertines, BRMC en The Strokes en een huidige link aan de Britse Vaccines is niet vreemd .
De songs werden in een sneltempo gespeeld en de zanger/gitarist Jordan Gatesmith onderhield het contact met z’n publiek en gooide er wat leuke anekdotes tegen aan. De band heeft alvast meer potentieel dan die doorbraaksingle “Back of yr neck“, die deels  verbleekte door songs als “Wailing“, “This one’s different” en “Beach sluts”, ophitsende, frisse, strak gedreven korte songs , die het moeten hebben van wat rommelig-, onstuimig- en slordigheid .
De jonge buffels van Howler speelden hun songs met een vurige intensiteit en hebben het rock’n’roll hart op de juiste plaats.

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)