ANOZEL is een band die al van 2017 bezig is, ontstaan op een lege, mistige gemeentecamping in de "Hauts", zoals ze in de Vogezen zeggen.  Ambitieus en met een ‘doe-het-zelf geest’, worden emoties, teleurstellingen verwerkt.
We hadden een interview met de band; lees hier  .
We spraken vooral  over hun release 'Paddy's club' en hun toekomstplannen. Een echte muziekstijl kleven is moeilijk , maar het klinkt alvast Ambient en Post-Rock gerelateerd.
Het meer dan tien minuten lange “Falaise” klinkt erg gevarieerd. Emotie is het sleutelwoord in een weemoedig kader, met een licht in de duisternis.
Algemeen klinkt het donker in dat ambient/postrock genre . De vocals doen een beetje denken aan Nick Cave en Leonard Cohen. Poëtisch, melancholiek  op die manier. Nick Cave komt prominent aan bod op ”Mirliflore”  en Octobre”.
Ze klinken melodieus , avontuurlijk en eigenzinnig,  kruisen de diverse stijlen  en durven grensoverschrijdend te zijn . Ze spreken een breed publiek aan. Sommige nummers barsten uit in een wervelwind aan emoties. Het is een boeiende trip dus.
Anozel tast de grenzen af op die manier. En weet ons ermee te overtuigen.
Een band om in het oog te houden dus . In ons interview vertelden ze '' Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things" . Benieuwd wat de toekomst muzikaal zal bieden.

Ambient/Post-rock
Paddy's club
Anozel

Tracklist: Falaise 10:36 Mirliflore 04:58 Portugal in my heart forever 02:46  Paddy's Club 05:57  Octobre 03:44

De uit Luik afkomstige saxofonist (improvisator, componist en muzikaal ontdekkingsreiziger) Manuel Hermia is een veelzijdig artiest, die voor zijn nieuwste project 'Freetet'  zich laat omringen door enkele muzikanten die zijn gevoel voor improviseren perfect weten aan te voelen. De blazers staan centraal , trompet, trombone en saxofoon meerbepaald, zie maar de line-up Manuel Hermia - saxofoon / Samuel Blaser (CH) - trombone / Jean-Paul Estévienart - trompet / Manolo Cabras - bas / Joao Lobo – drums.
Feitelijk moet je deze plaat in zijn geheel beluisteren. De klankentapijtjes zijn intiem als overstuurd. Een interessant muzikaal pad weliswaar, waarbij die blazerssectie intrigeert en warm aanvoelt in z’n totaliteit. De aanstekelijke baslijnen en de verbluffende drum partijen zijn een meerwaarde. “Hidden Codes” klinkt onheilspellend mooi en fijngevoelig. “Scent of a trio” moet het hebben van die ingetogen, zwoele sax , trombone en trompet. Zachtmoedige drums en bas vullen aan. “Cat and Mouse” kunnen we ook onder deze muzikale noemer plaatsen .
Ze tasten de grenzen af . Manuel Hernia is omringd van muzikanten die de jazz verbreden en het magisch doen klinken. Eigenzinnig , passend , doeltreffend. Het straalt een vrijheidsgevoel uit in deze jazz verwante sound.

Tracklist: Serial Joker 05:41 Schisms 07:46 Ze Theme 05:08 Hidden Codes 05:56 Scent of a trio 05:24 Cat and mouse 04:34 Stuck between those we love  05:37 Here and Now 06:53 Le Temps de Cerises 04:44

Echoes of Zoo - In een intens en kleurrijk kader verlaten ze de comfortzone van jazz

Echoes of Zoo bestaat uit muzikanten die van alle markten thuis zijn. Ze brachten vorig jaar nog een knappe schijf uit 'Breakout'. De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.  
In een gezellig en knusse muziekclub N9, Eeklo, stelden ze de plaat aan het publiek voor. Een warm sfeertje creëerden ze, als het ware een huiskamerconcertje. Een veelbelovende jonge band kwam mee Dishwasher_.
We zagen twee bands die ons omver bliezen. Wat een mooie avond.

De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ (*****) hadden in oktober vorig jaar een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_. Ze vullen elkander perfect aan; er ontstaat een klankenspectrum, het is een magie die aanvoelt als een ondoordringbare muur. Een boeiend intens, intimistisch en verschroeiend, oorverdovend geluid, dat naar een climax gaat . Een sterk heerlijk samenspel saxofoon, bas en drums. Binnen die jazz scene is dus een nieuwe parel opgestaan, een band om in het oog te houden dus, deze Dishwasher_

Echoes of Zoo - Saxofonist Nathan Daems,  gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en drummer Falk Schrauwen. zijn topmuzikanten die diversiteit hoog in het vaandel houden. Met dit project creëert de band een heel uniek geluid. Naast die jazz herken je binnen Echoes of Zoo (*****) ook invloeden van muziek uit het Midden-Oosten gecombineerd met West-Afrikaanse percussie. Maar daar houdt het eigenlijk niet mee op. Op de website wordt hun muziek omschreven als ''psychedelische jazz met een punkattitude''. Ze weten alles zo goed mooi te verenigen! Als het ware één grote wereldbol, wat een magisch geheel …
Echoes of Zoo tekent voor stijlbreuken en lekker improviseren. Een fijne cultuurschok.
Echoes of Zoo baseert zich op de , uitermate gevarieerde, saxofoon van Nathan; hij gebruikt ook nog de Afrikaanse handtrommel om de drums aan te vullen. Het wordt mooi omfloerst door de aanstekelijke bas- en gitaar riedels van Bart en Lieven. Een mooie intensiteit van emotievolle, verschroeiende solo's.
Het extra interessante is dat op sommige momenten de saxofoon en de gitaar als één geheel leken te klinken, alsof ze met elkaar verstrengeld zijn als een Siamese tweeling. De uitstekende percussie van Falk Schrauwen vult aan en zweeft eroverheen .
Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat. Een uitzonderlijke totaalbeleving. Wat een overtuigingskracht.

Organisatie: N9, Eeklo

Mólo Sâyat + Chapulines - Een dubbeldik exotisch dansfestijn

De Centrale is gelegen nabij de Dok Zuid in Gent. Het is eerder een industriële omkadering die de warmte en geborgenheid biedt van een knusse theaterzaal. Dat maakt deze locatie een bijzondere plek om te bezoeken. De optredens die daar plaats vinden zijn world-exotisch getint, al dan niet met een verhalenlijn.
De ‘double bill’ Mólo Sâyat + Chapulines deed de temperatuur stijgen op deze anders kille winteravond!

Concerten met zitplaatsen en mondmaskers, het is en blijft toch een beetje raar aanvoelen … Zeker als er zo een band staat te spelen als Chapulines (****) . In hun muziek vind je Cubaanse en Colombiaans-Caraïbische invloeden . De band ontstond op een muzikale reis in het zuiden van Mexico waar de “son jarocho” hun grootste inspiratiebron werd. Het zorgt voor een bond allegaartje zwoele, aanstekelijke klankentapijtjes, waarop je lustig kan dansen maar , op die ingetogen momenten, wegdroomt. De viool, het trompetgeschal en de percussie klinken kleurrijk , gevarieerd en werken in op de heupspieren. Na een tijdje zag je mensen die recht sprongen en zich lieten meevoeren naar mooie Mexicaanse, Colombiaanse, … gebieden ondanks de armoede die er vaak heerst. Net zoals mensen diezelfde armoede van de jaren ’20 van de vorige eeuw trachten te vergeten, door aanstekelijke, dansbare muziek.
Hier brengen ze muziek voor de armen om even de miserie te vergeten. Chapulines benadrukt dit op pakkende wijze in de instrumentatie als in de vocals . Het zijn entertainers die hun publiek een hart onder de riem steken, en hen aanspoort mee te gaan in het verhaal. Ze slagen daar zonder enige moeite in. Een enthousiast onthaal en telkens een daverend applaus volgde. Chapulines kon ruimschoots een uur lang doorspelen, tot niemand meer kon stilzitten op zijn stoel. Sjiek.

We citeren: ‘Mólo Sâyat (****) ontstaat uit de zielsverwantschap tussen de Libanese zanger Pôl Seif en enkele getalenteerde Europese instrumentalisten. De groep verenigt verschillende culturen in haar repertoire, maar de klemtoon ligt op de kustregio van het Middellandse Zeegebied met af en toe een sprong landinwaarts.’
Hun release Hadaeq’ onderstreept dit volmondig. De recensie kun je hier nog eens nalezen. 
Ook live valt het op hoe de band zorgt voor een zachtaardige botsing van verschillende culturen; de enthousiaste frontman – die meermaals zijn dankbaarheid uitspreekt naar de entourage, de organisatie en de opgekomen fans – staat met een brede glimlach op het podium. Hij heeft een warme stem en uitstraling, en laat zich omringen door klasse muzikanten die de cultuur van de Middellandse Zee, de Balkan en de Westerse cultuur , onder meer door de jazz, perfect met elkaar verbindt.
We krijgen een kleurrijk allegaartje van uiteenlopende stijlen waarop stil zitten zo goed als onmogelijk is. De eerder ingetogen momenten zorgen voor een warme gloed. Ook hier genoot het publiek ten volle . Levensvreugde straalde het combo uit , wat op zich het publiek triggerde. Sommigen gaan zelfs tegen het podium aan, met een lichte danspas.

Een dubbeldik exotisch dansfestijn en levensvreugde, dat is wat Mólo Sâyat + Chapulines ons op deze avond aanboden. Het deed verdomd deugd!

Organisatie: De Centrale, Gent ism Zephyrus Records

Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien


Wiegedood is een Belgische sludge/doom band die - in de voetsporen van o.m. Amenra - ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op het donkere binnen de muziek. Met de trilogie ‘De Doden hebben het goed’ brachten ze een concept uit van top niveau, hun live optredens zijn zelfs nog tien keer zo intensiever.
Tijd om die bladzijde om te slaan en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, met ‘There’s Alwasy Blood at the end of the road’ zullen ze bij sommigen wenkbrauwen doen fronsen. Wij waren onder de indruk van de gedurfde weg die Wiegedood inslaat.
Voer genoeg voor een gezellig gesprek met Levy Seynaeve. Niet alleen de nieuwe schijf kwam aan bod, maar we bleken op veel vlakken op dezelfde golflengte te zitten. Eveneens werden de toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Wie Wiegdood is, dat weet iedereen ondertussen ? . De trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ was een mijlpaal die enorm veel deuren heeft geopend; hadden jullie na die release het gevoel in een zwart gat terecht te komen?
Nee, niet echt. We hebben altijd gezegd , we gaan die drie platen uitbrengen en van daaruit verder werken. Er waren zelfs mensen die dachten dat we gewoon drie platen gingen maken, en daarna stoppen. Op zich is het verfrissend geweest om dat concept achter ons te kunnen laten en een nieuwe bladzijde om te slaan. We zijn dus , na die trilogie, gestart met een leeg blad papier waarop we kunnen tekenen wat we wilden. We zaten dus niet echt in een put of zo, maar kruipen er gewoon uit met die nieuwe plaat..

De trilogie is  ook opgedragen aan Florent Pevee. Zijn ziel blijft ook in die nieuwe plaat verder leven?
Het is goed geweest dat we met die drie platen ons verdriet hebben kunnen uitdrukken over dat spijtige overlijden. Het is goed dat we dat hoofdstuk, zonder hem ooit te vergeten uiteraard, hebben kunnen afsluiten na die drie platen en niet blijven herkauwen. En dat we als band naar de toekomst toe kunnen verder werken. Met de nieuwe plaat hebben we dan ook bewust een andere weg in geslagen, met andere muzikale richtingen en andere teksten en dergelijke meer.

Ik kom weer veel uiteenlopende emoties tegen op de nieuwe plaat, ik heb ergens in een interview gelezen dat het vaak gaat over een persoonlijk verhaal, of persoonlijke verhalen liever, de inspiratie geraakt nooit op, werkt dit ook therapeutisch eigenlijk?
Ik vertrek altijd vanuit mijn eigen ervaringen als mens . Het verschil is dat ik met die nieuwe plaat wat af wilde van het triestige en droevige van de vorige twee platen. Niet bij de pakken blijven zitten en, met respect voor het verleden, vooruit kijken dat is de bedoeling met deze nieuwe plaat. Daarom heb ik er bewust een draai aan gegeven, dat je niet moet blijven lijden en terug recht moet kunnen staan en verder doen met je leven. Dat is dus zeker veranderd met die nieuwe plaat ja.

Het is raar om zeggen, maar er zit zelfs een meer feestelijker (tussen haakjes) kantje aan, ook bewust?
Dat is zeker bewust, we wilden de depressieve kant van Wiegedood wat achter ons laten, en de meer positieve kant van onszelf in de schijnwerper plaatsen met die nieuwe schijf. We blijven nog meer het emotionele bespelen, maar het gaat meer naar het epische, het ophemelende toe, i.p.v. te blijven wentelen in een vorm van zelfmedelijden en de negatieve kanten te blijven opzoeken. Dat is zeker bewust de bedoeling geweest van deze nieuwe plaat dus, daarvan afstappen.

Er blijft natuurlijk dat donker kantje, maar ik heb het gevoel dat we ook op dat vlak op dezelfde lijn zitten, ik hou ervan me te wentelen in een soort duisternis die aanvoelt als een deugddoend deken tegen de zware kanten van het leven; is dat bij jou ook zo? Ik voel dat het subtiel zelfs nog meer tot uiting komt op die nieuwe plaat, de positieve kant van de duisternis…
Sowieso zijn we allemaal een beetje buitenbeentjes. Ik ben ook zo opgegroeid eigenlijk, ik had in het middelbare niet echt veel maten. Ik had ook geen voeling met medestudenten met La Costa klakjes en die dingen, dat was mijn ding niet. Na de AC/DC en metal is bij mij punk en hardcore gekomen, en ook dat waren gasten die niet mee waren in wat echt hype was in die periode. Of wat er verwacht wordt van u. Tijdens zo een punk/HC sessie had ik voor het eerst mijn thuis gevonden. We hebben dat binnen de band nog steeds een beetje, dat we ook met het ouder worden niet perse de kudde volgen binnen  wat maatschappelijk wordt aanvaard of zo, dus ja.. dat gevoel keert ook nu nog terug in Wiegedood ja.

Op basis van het feit dat veel mensen naar Wiegedood komen kijken, zijn er meer mensen zoals jij (en mij) . Het comfortabel je daarin voelen, en thuis komen in die wereld, er is een publiek voor … Bij bands als Amenra en Oathbreaker bestaat dat gevoel ook…
Dat kracht kunnen putten uit donkere teksten over bijvoorbeeld zelfmoord, En dat het je  dan eerder een drive geeft om het anders  aan te pakken in het leven. Is een rode draad doorheen onze muziek. Het is dan ook zeer fijn dat je u daar comfortabel kunt in voelen, en leuk te zien en horen dat er wel degelijk een ruim publiek voor is blijkbaar.

Jullie worden in één adem genoemd met o.m. Amenra , maar beschikken over een eigen smoel; dat hebben jullie al voldoende bewezen, hoe zie je dat zelf? Is dat een bewuste keuze eigenlijk de richting van bands als Amenra te volgen?
We hebben zeker niet bewust die weg gevolgd , ik heb dus zelf  acht jaar bij Amenra gespeeld, maar ben er gestopt nu. En dat draag je wel mee natuurlijk. Ik heb ook super veel geleerd hoe het is om bij een band te spelen, we zijn trouwens nog steeds heel goede maten gebleven. Hoe je het best aanpakt, en een nuchtere kijk kunt blijven hebben op de zaak. En vooral hoe je dat zelf kunt aanpakken, zonder dat er per se een manager of zo moet aan te pas komen; Amenra was dus zeker een leerschool op dat vlak. Muzikaal is die invloed er uiteraard ook, maar we hebben ons altijd meer als een Death metal band willen profileren. Dus langs de ene kant zijn er wel gelijkenissen, maar langs de andere kant eerder tegengestelde dingen die eerder afwijken van die sound van Amenra. Terwijl bij Amenra het vaak eerder traag en lomp is, gaat het bij Wiegedood eerder de snelle en scherpe kant uit. Dus ja,

Ik wil nog even op de plaat terug komen. Met ‘There’s always blood at the end of the road’ brengen jullie een razend snel album uit, alsof alle frustratie en woede letterlijk worden uitgespuwd, sneller dan ooit. Klopt dit?
Er zit wel wat woede in deze plaat. Het opgesloten zitten tijdens de volledige lockdown heeft daar o.a. voor gezorgd. Het is van de Wereldoorlog gelden dat de mensheid zoiets meemaakt zoals nu, ook al is het niet te vergelijken. Maar er komt veel frustratie naar boven bij veel mensen, ook bij ons, door de omstandigheden waarin we nu leven. Dat komt ook wel tot uiting op deze nieuwe plaat. Op een bepaald moment heb ik het wel naast mij neer gelegd omdat ik het niet per se wilde hebben over die pandemie waarin we nu leven. Het is te zot om te blijven voort borduren op iets dat je toch niet kunt controleren of waar je echt iets kunt aan doen. Er zit dus zeker woede in deze nieuwe plaat, maar eigenlijk in alle muziek die ik tot nu toe al heb gemaakt eigenlijk. Het ligt me gewoon het best, om op die manier te werk te gaan eigenlijk, vertrekken vanuit een zekere woede. Het strookt gewoon meest bij mijn innerlijke zelve, ook al ben ik met het ouder worden wat rustiger geworden. Het is ook een manier om die woede te ventileren, daarover schrijven en zingen.

Dus als ik het goed begrijp heeft deze coronatijden voor inspiratie gezorgd?
Sowieso zeker doordat ik van het ene extreme, ik deed een 300 shows op een jaar en was nooit thuis naar compleet niets meer, in het compleet andere terecht kwam was dat bijzonder confronterend. Dat heeft dus zeker voor inspiratie gezorgd ja. Het is wel niet zo dat die situatie cruciaal was voor deze plaat uit te brengen, maar het feit dat we nu plots thuis zaten heeft zeker gezorgd voor inspiratie.

Met ‘There’s Always Blood at the End of the Road’ gaan  jullie vaak de iets meer psychedelische toer op, met een even grote ranzigheid als het vorige drieluik. Klopt dit?
Dat klopt wel ja, ik hou wel van bands in de richting van Captain Beefhart en bands in die richting. Die psychedelische muziek is altijd wel mijn ding geweest. Ook Frank Zappa is een inspiratie, en dat probeerden we er ook in te steken, het absurde en ritme veranderingen aanbrengen op onverwachte momenten. Dus ja zeker een bewuste keuze. Bepaalde dingen die samen komen, weg gaan en weer samen komen, ik vond het wel interessant om daar eens iets mee te doen… een soort uitdaging om dat dus ook binnen metal te verwerken.

Ondanks dat jullie op plaat enorm intens klinken, komt de muziek pas op het podium nog meer tot zijn recht, omver geblazen worden is bij optredens van jullie een understatement; er zijn weinigen die daar echt in slagen of het moet Amenra zijn… Hoe zie je dat zelf?  Kun je stellen dat de muziek van Wiegedood live nog beter tot zijn recht komt, en jullie een band zijn die je eerder live moet zien?
Sowieso proberen we op het podium het beste uit die plaat te halen, een soort moment opname. Op plaat is het ook allemaal wat beperkt eigenlijk. We zijn gewoon op ons krachtigste als we live spelen, zonder meer. Live kun je een soort bulldozer zijn die door de zaal raast, op plaat lukt dat gewoon moeilijker. Omdat je het daar niet echt in de hand hebt. We kunnen het alleen maar zo goed en intensief mogelijk doen klinken op plaat, de luisteraar heeft in dat geval zelf veel in handen. Live kun je die nummers gewoon vanuit het buikgevoel brengen, zonder scrupules. Pas dan kunnen we echt ons ding doen.

Wiegedood en Amenra (ook Oathbreaker) hebben eigenlijk de weg vrij gemaakt voor sludge gerichte bands. Is er nu niet een overaanbod van dit soort bands? Wordt het niet wat moeilijker voor jullie om boven dat maaiveld uit te steken dan?
Ik weet het niet goed eigenlijk. Het is altijd aan te moedigen als een muzikant of band muziek wil maken in die richting eigenlijk, daar is op zich totaal geen probleem mee. Voor mij persoonlijk lukt het niet zo vaak dat een band me echt omver blaast, ik ben vrij kritisch ingesteld. Soms lukt het niet van de eerste keer en is het net die derde plaat van een bepaalde band die wel iets los maakt, het is op zich dus zeker niet gemakkelijk om boven dat maaiveld uit te zien voor niemand. Het is langs de andere kant gewoon gemakkelijker dan ooit om muziek te spelen. Je hebt daar zoveel niet meer voor nodig dan vroeger.

Over live optredens gesproken, de release in de AB is uitgesteld in deze coronatijden. Ik ging er normaal ook bij zijn op 23 januari; is er al een nieuwe data bekend?
Nee er is nog geen nieuwe data bekend, helaas. We moeten bekijken met AB wat er mogelijk is, mede omdat nog andere shows zijn uitgesteld ondertussen. Het is moeilijk voor organisaties om echt iets te plannen, gezien de regering constant het geweer van schouder verandert. Het is dus allemaal wat koffiedik kijken.

Het is inderdaad zeer moeilijk voor de cultuursector om iets georganiseerd te krijgen de laatste twee jaar; hoe denk jij persoonlijk hoe de sector dit zal overleven?
Sowieso zullen er sneuvelen, maar ook altijd mensen gemotiveerd blijven om te doen wat ze willen doen en iets op poten te zetten om cultuur beleving levendig te houden. Waaronder wij zelf. Maar als het gedaan is gaan er nieuwe uit de grond gestampt worden, daar ben ik van overtuigd. Het landschap verandert , maar het houdt niet op na deze pandemie zeker niet.

Zijn jullie er sterker uitgekomen (sommige bands hebben de handdoek in de ring gegooid). Is er inspiratie voor nieuw werk?
We zijn er niet per se sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien. We zijn nog steeds drie van de beste maten gebleven. Het is zeker vermoeiend en deprimerend om op deze manier, maar op zicht verandert er niets binnen hoe we als vrienden en band in het leven staan. Het is niet de moment om nu plots de handdoek in de ring te gaan gooien eigenlijk. Het is wel zo dat we niet echt konden samen komen en op onze eigen manier verder hebben gewerkt , los van elkaar. Maar we hebben allemaal nog even veel interesse in wat er gebeurt binnen Wiegedood en dat is toch het belangrijkste.

Hoe ziet de toekomst er , ondanks die onzekere tijden, uit voor Wiegedood?
Als alles goed gaat zullen we in maart tien dagen naar Engeland gaan. Daarna staan er heel wat shows in de Baltische landen en Rusland gepland. In april, mei en juni zijn we wat aan het opnieuw boeken van wat is afgelast in januari; we gaan dat wat proberen op te vangen in die periode. Om maar te zeggen, onze nieuwste plaat is al meer dan een jaar geleden opgenomen. we hebben steeds gewacht met releasen tot het beter zou gaan, maar je kunt niet blijven wachten natuurlijk. Want nu is het nog niet zoveel beter ondertussen. Maar goed dat is wat nu op de planning staat, en waarvan we hopen dat het kan doorgaan allemaal.

Zover ik weet zijn jullie naast Wiegedood ook nog met andere projecten bezig (dacht ik); valt het nog te combineren?
Oathbreaker repeteert al bijna twee jaar niet meer echt, ik ben gestopt bij Amenra omdat dit een beetje teveel van het goede werd. Dus persoonlijk concentreer ik me vooral op Wiegedood. Gilles is bezig met zijn solo project Siem Reap , waarmee hij ook een plaat heeft opgenomen die een maand of twee uit is. Daar probeert hij ook wat shows mee te doen, maar op het moment valt alles heel goed te combineren en is het geen probleem. En anders is het de agenda’s samen leggen. In het verleden hebben we bewezen daar redelijk goed in te zijn in agenda’s op elkaar afstellen.

Ambities … Gezien jullie in toch meer ‘extreem metal ‘ vaarwater zitten spreek je sowieso een – ik wik mijn woorden – minder ruim publiek aan. Waardoor je wellicht nooit in een Sportpaleis zal staan zoals een band als Scorpions of ander heavy metal bands; niet dat het jullie ambitie is … Jullie hebben al op Graspop en zo gestaan, en heel wat bereikt . Hoe zie je dat zelf?
Sportpaleis is totaal geen ambitie voor ons. We hebben nu successen geboekt, en ik zou al heel tevreden zijn moesten we de komende tien of twintig jaar datzelfde succesverhaal kunnen behouden. De fans die we nu hebben, behouden, en mensen rondom ons hebben die er echt blijven in geloven is al een ambitie op zich eigenlijk. Voor mij hoeft het niet om in grote zalen te staan. Voor daar echt te geraken moet je vaak jezelf een beetje verloochenen, en dat is zeker niet onze bedoeling integendeel. Ik denk niet dat ik ooit een plaat zal schrijven die commercieel interessant genoeg is om iets te kunnen bereiken, dan schrijf ik ze liever niet omdat dat niet vanuit mezelf komt dan.

Jullie hebben inderdaad voldoende bereikt, en voldoende een stempel gezet op de Belgische Metal. Een mooi parcours trouwens. Maar toch, is er voor Wiegedood een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt? Iets dat je absoluut nog wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Niet echt nee, gewoon blijven muziek maken en verder doen zoals we nu bezig zijn, dat is ons voornaamste doel voor nu en de komende jaren. Om te zeggen, deze nieuwe plaat is pas uit en ik ben al aan het nadenken over de volgende plaat. En natuurlijk zoveel mogelijk live spelen met de plaat die nu uitgekomen is. En blijven nieuwe platen maken, waarvan ik na enkele jaren nog steeds heel tevreden kan zijn, dat is ook zo een doel dat ik voor ogen heb. Of dat ja dan nee in de Hardste lijst staat en we voor twee honderd of 1000 man spelen maakt me weinig uit. Moest het wel zijn, dat we voor een ruim publiek kunnen spelen zoveel te beter uiteraard, maar het is zeker geen ambitie of doel om perse voor een heel ruim publiek te spelen, behalve als we kunnen blijven doen wat we nu doen… we gaan dus zeker geen plaat maken om te zorgen dat we meer volk trekken, zeker niet.

Wiegedood is een band die vaak een inspiratie vormt voor jonge beginnende bands en muzikanten, me dunkt; wat is je advies aan die jonge beginnende bands en muzikanten die in je voetsporen zouden willen treden?
Veel spelen, en uw instrument leren beheersen is een must. Wat me ook opvalt,  bij sommige jonge bands ze hebben nog geen show gespeeld maar hebben al een manager. Begin met eerst ervaring op te doen, ga het niet direct groots gaan aanpakken. Probeer uw strepen te verdienen en zoveel mogelijk zelf te doen in de eerste plaats. Moet je daardoor in een kraakpand in Polen spelen voor 50 euro? Dat is dan een ervaring die ze je niet meer afnemen. En vooral amuseert u… leg jezelf niet teveel druk op, de rest komt dan wel vanzelf.

Laten we het daarbij houden, heel veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk heel snel terug op het podium.. bedankt voor het fijne gesprek

Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen

Met 'Monstruos Y Duendes Vol. 3: Médyn' bewandelt Myrddin een ingetogen pad, de grenzen van het minimalisme aftastend. Deze flamenco sound drijft je naar de mooiste oorden.
De recensie van deze ‘parel van een schijf’ kan je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met Myrddin over deze release, over zijn toekomstplannen en we keerden ook even terug naar het verleden.

Waar komt de interesse van muziek vandaan, ik las eerder dat die interesse er in eerste instantie er niet echt was tot je klarinet hoorde spelen en dat wijs vond. Vertel ons wat meer? Waarom Flamenco? Waar komt die interesse vandaan?
Ik groeide op omringd door heel veel muzikanten, er kwamen dagelijks wel muzikanten over de vloer bij ons thuis. Ik was dus altijd al omringd geweest door muziek. Maar als kind was ik meer bezig met buiten in de bossen spelen, boogschieten, ... Op een bepaald moment wilden mijn ouders een groepje beginnen, en ik viel altijd in slaap aan mijn instrument (haha). Na een tijdje ben ik klarinet beginnen spelen. Nog later, ik was onder de indruk van mijn broers, die deden zo een beetje Catalaanse Roma muziek. Ik wilde dat absoluut leren, omdat het iets levendig was die muziek. Dat sprak me wel aan. Zoals ook bij Flamenco het geval is. Toen heb ik mijn vader gevraagd of hij me dat kon leren, Flamenco. Hij wilde dat zeker doen, maar zei ook “je weet niet waar je aan gaat beginnen”. Ik was er nogal snel mee weg, en gaandeweg is dat op een natuurlijke wijze verder gegroeid. Tot op het punt waar we nu staan.

Flamenco is ook niet een stijl die je in onze Westerse cultuur veel tegen komt, het is diep genesteld in verschillende culturen los van die Westerse?
Flamenco is gewoon een mengelmoes van uiteenlopende culturen. De Moren hebben 900 jaar in Syrië gezeten, je kunt denken. Ook de Joden hebben hun inbreng in de Flamenco. Het zit diep genesteld in zoveel uiteenlopende culturen ondertussen, ook al is dat allemaal vrij traag gegaan.

Je zit al een hele tijd in dat muziekwereldje, wat zijn tot nu toe je hoogte en diepte punten in je carrière?
Mijn hoogtepunten zijn als ik heel creatief bezig ben. Dat is kort en bondig, als ik heel hard aan het werk en ben aan mijn muziek ben ik gewoon op mijn best. Die voldoening die me dan overvalt, is telkens een hoogtepunt.

Dat klopt want in een interview las ik dat je constant bezig bent met gitaar spelen en ook pentekeningen? Of heb ik iets gemist? Klopt dat …
Dat klopt ook, ik ben constant daarmee bezig, ook met die pentekeningen maken, een plezierig hobby tussendoor eigenlijk. Ook de hoezen van mijn laatste album uitgaves tekende ik zelf.

Een interessant interview dat ik heb gezien over de samenwerking met je dochter, je hebt de microbe letterlijk doorgegeven. Hoe fijn is het samenwerken met haar en heeft ze dezelfde interesse opgepikt?
We werken en spelen gewoon graag samen , laat het ons daarbij houden.

De reden van dit interview is uiteraard de release van ‘Monstruos y Duendes Vol. 3 : Médyn’ Ik hield vooral van de complexiteit en de hartstochtelijke wijze waarop je die flamenco stijl eigenlijk ontleedt en er zoveel interessante dingen aan hebt toegevoegd. Klopt het dat je graag buiten de comfortzone treedt of zie ik dat verkeerd?
Nee, dat is zo. Ik maak al gans mijn leven mijn eigen muziek. Dat was al zo vanaf dat ik de eerste keer een gitaar in mijn handen nam, zelf muziek maken en schrijven. Ik kom van een thuis waar ik zoveel muziek gehoord heb, dat die invloeden tot uiting komen in mijn eigen muziek. Het is dus heel natuurlijk gegroeid dat ik niet fanatiek me vastpin op enkel die Flamenco, gewoon daardoor. Dus die comfortzone verlaten gaat automatisch, gewoon op mijn buikgevoel afgaande.

Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt dat een hypnotiserende inwerking. Je trekt de (Flamenco) registers open, of doet ons eerder  wegglijden in diepe gedachten. De sound is dus nog diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie, magische sprookjesachtige wereld af. Sjiek! Ook hier een bewuste keuze?
Graag, als je er dingen bij ziet, zoveel te beter uiteraard. Dat is zeker mijn bedoeling, dat lange nummer is een ode aan mijn kleinzoon. Dus ja.. het is zeker de bedoeling om beelden op te wekken bij de luisteraar.

Waar komt de inspiratie om songs te schrijven vandaan?
Dat kan ik vaak zelf niet overzien. Er zijn zodanig veel prikkels die je elke dag tegenkomt waarover je eindeloze combinaties kunt maken. Je kunt gewoon op een dag iets zien en daar is die inspiratie al, waar dat vandaan komt is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Voorbij alle wiskunde dus. Maar vooral, ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Zonder dat is er geen cirkel, geen prikkel en dan klopt het plaatje niet. Ontvankelijk kunnen zijn is heel belangrijk om songs te kunnen schrijven. Dat is op zich een gave, en één van de moeilijkste dingen die er bestaan. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen.

In een ander interview over de vraag waar je inspiratie vandaan kwam, is het antwoord: ‘’ En inspiratie? Och, de meest banale dingen, dat ik boodschappen doe, of zo. Dingen die er voor zorgen dat ik niet de ganse dag met die gitaar bezig ben….’’ . Kun je daar wat dieper op ingaan?
Ik heb dat zelfs als ik optreed, dat ik volledig weg ben en denk aan de dagdagelijkse dingen. Na vijf minuten heb ik dan iets van ‘ben ik nu eigenlijk aan het optreden’. Dat is dus ook zo bij componeren, als ik vrij ontvankelijk ben denk ik gewoon aan andere dingen. Je kunt het dus eigenlijk gewoon niet verwoorden zoiets.

Hoe waren de algemene reacties op deze prachtige schijf?
De plaat komt eigenlijk pas volgende week uit (dit interview was op 11 januari) de reviews die er wel zijn verschenen waren algemeen positief.. niets meer en minder, ben ik blij om.

Deze tijden zijn een zegen vragen samen te stellen, er is altijd de link naar deze pandemie waarin we leven. Hoe heb je deze tijden als muzikant (en mens) doorstaan, heeft het voor nieuwe inspiratie gezorgd?
Ik heb, buiten in de eerste lockdown, niet zoveel verschil gemerkt eigenlijk. Maar ook met dat lang thuis zitten heb ik geen problemen gehad eigenlijk. Ik zit sowieso veel alleen. Het niet kunnen optreden heb ik niet echt gemist eigenlijk, maar ben wel blij dat ik kon en kan blijven componeren. Moest ik niet kunnen componeren dat zou dat wel een probleem zijn eigenlijk. Dan was ik vermoedelijk zelfs niet verder gegaan met muziek maken. Wat optreden betreft, als ik lang niet meer heb opgetreden en er dan weer een optreden is dan zijn dat meestal mijn beste concerten. Het voelt gewoon onnatuurlijk aan voor mij om elke dag te moeten optreden, dan liever van tijd tot tijd eens. Ok, als je veel speelt stijgt het robot gehalte, de motoriek verbetert maar het vertellen op zich gaat achteruit. Dus vrij weinig spelen, maar wel op mooie plekken met wijze mensen rondom mij is naast het componeren het beste wat er is.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die steeds wordt geviseerd als er weer eens strengere maatregelen worden getroffen, deze tijden zal overleven?
Ik stel me vooral vragen over het feit dat we ons eigenlijk bezig houden met problemen die maar een fractie zijn van wat er echt op ons afkomt. Ik vrees dat er dramatische dingen te wachten staan die alles overstijgen. Al de politiek, al het gezever en alle ego’s moeten allemaal verdwijnen. Meer kan ik er echt niet over zeggen eerlijk gezegd.

Maar terug naar dit project, er is ook een volume vier? Of heb ik het mis? En welke richting zal die uitgaan; kun je er al wat meer over vertellen?
Die komt er zeker aan, we nemen daar onze tijd voor. En wie weet komt daar nog meer.. mijn broer zei me waarom doe je niet levenslang door met ‘volumes’ maken? Ik speelde gewoon met het idee dat ik net genoeg had opgenomen voor vier platen, daarna zien we wel weer. Vandaar die volumes dus. Die vierde komt er dus zeker aan, ben er volop aan bezig. Wanneer die eraan komt is nog een vraagteken. Maar ik heb zeker al nieuwe nummers.

Over de toekomst gesproken, wat zijn de plannen voor de nabije en verdere toekomst?
Ik ben al een tijdje bezig met liederen op basis van teksten van Guido Gezelle. De grootste Vlaming ooit. Hij is mijn lievelingspoëet. Daar ben ik dus muziek op aan het maken. We gaan er ook mee optreden, en nog dit jaar een plaat opnemen. Ik werk ook samen met een heel goede danser, en daar wil ook wel iets mee doen naar de toekomst toe. Daarnaast wil ik nog veel muziek schrijven, iets voor een koor doen. En een gitaar concerto, dat wil ik ook nog eens doen.

Staan er ook andere projecten op de planning? Iets samen releasen met je dochter bijvoorbeeld die eveneens een pracht muzikante is (de appel valt niet ver van de boom dat is wel duidelijk)?
Samen met mijn dochter een plaat opnemen, staat ook op de planning, graag nog dit jaar zelfs. Het is een samenwerking die heel spontaan en organisch verloopt, haar muziek ligt meer in sfeerbeleving en niet per se Flamenco, maar we vullen en voelen elkander perfect en heel naturel aan.

Wat zijn na al die jaren je verdere ambities en is er nog een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt?
De gitaar is zeer fysiek, ik weet zeker dat ik binnen circa twintig jaar dit niet meer zo intens zal kunnen blijven doen. Het belangrijkste voor mij, dat is een ambitie op zich: dat ik in staat blijf om muziek te blijven schrijven en te componeren. Dat is zo een beetje mijn voornaamste doel. Dat nog heel lang kunnen blijven doen dus.

Misschien, als ervaren muzikant, een tip die je jonge muzikanten die in jouw voetsporen willen treden zou willen meegeven?
Als jong mens, zonder echte verantwoordelijkheden moet je op avontuur durven gaan doorheen dat wereldje. En dat niet alleen puur muzikaal. Gewoon leven, leven. Dat je open staat voor veel, en luistert naar al die schone muziek om je heen, en daarmee op avontuur durft trekken is de voornaamste tip die ik wil meegeven.

Bedankt voor het fijne gesprek, tot heel binnenkort en hopelijk zien we elkaar spoedig on stage. Veel succes in alles wat je doet!

Mild High Club maakt een unieke mix van psychedelische pop en soulvolle jazzlounge met Braziliaanse invloeden. De band rondom de Amerikaanse muzikant Alex Brettin debuteerde in 2015 met het album ‘Timeline’, een jaar daarop gevolgd door ‘Skiptracing’, waarvan het nummer “Hommage” vorig jaar ineens viraal ging.
Het laatste album is dus alweer van vijf jaar geleden. Wel verscheen in 2017 nog ‘Sketches Of Brunswick East’, een samenwerking met de Australische psych-rockband King Gizzard And The Lizard Wizard.
Onlangs verscheen het diverse‘Going Going Gone’. De duurtijd van de songs zijn nogal kort en bondig , waardoor je deze plaat in zijn geheel best beluistert. Het is dan ook een ware ontdekkingsreis van heerlijke klankentapijtjes en rare soundscapes uit 60s, 70s , funk , in verrassende wendingen en experimentjes. Mild High Club tast grenzen af, er is een dreigende ondertoon en de spanning is om te snijden; er is ook een typisch Braziliaans zomers tintje,
Hun politieke boodschappen krijgen wat humor mee. Dit is een avontuurlijk plaatje.

Funk/Jazz/Lounge
Going Going Gone
Mild High Club

Tracklist:
Kluges I (1:48)
Dionysian State (3:04)
Trash Heap (1:16)
Taste Tomorrow (2:21)
A New High (2:47)
It's Over Again (2:07)
Kluges II (2:50)
I Don't Mind the Wait (3:02)
Dawn Patrol (1:34)
Waving (4:20)
Me Myself and Dollar Hell (3:00)
Holding on to Me (1:29)

Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie jazz en –experiment, is de muzikale veelvraat , pianist Bram De Looze.
Hij bracht recent de soloplaat 'Colour Talk' uit, de recensie hier  .
Hij zit niet stil … Van zijn nieuwste project citeren we even ''Zowel in de soloprojecten van Bram De Looze als in zijn samenwerkingen, staan expressiviteit, inventiviteit en creativiteit steevast centraal. Voor zijn nieuwe trio Vice Versa, omringt Bram zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson (Jackie Mclean, Andrew Hill, Farao Sanders, Fred Hersch) en de Berlijnse bassist Felix Henkelhausen (Jim Black, Nate Wooley, Lotte Anker). Beiden zijn compositorische meesterbreinen met grenzeloze ritmische mogelijkheden. De Looze componeerde voor dit trio een volledig nieuw repertoire. Verwacht uitzonderlijke benaderingen, waarbij de muzikale regels voortdurend veranderen zonder daarbij aan continuïteit en dynamiek in te boeten. ''

Het is een voortdurend speels improviseren. De drie muzikanten porren elkaar aan. Het lijkt een soort jam . De klanken zijn verrassend en betoverend , het is een soort ter plaatse steeds opnieuw uitvinden . Wat een boeiende wendingen. Het tien minuten lange “The Sequel” is er zo eentje van klankentapijtjes en sounds , waarop ze de grenzen aftasten en durven experimenteren. Er is plaats voor gemoedsrust in een intimistisch kader. Een soort muzikale stuiterbal.
Het is een blijvend gegeven waardoor je als aanhoorder ook van het ene spanningsveld in het ander terecht komt, absurditeit vormt binnen dat concept eveneens een rode draad.
Luister maar de uitstekende songs “Out of the way”, “Birth to prescense”, “Do me a favor” en het twaalf minuten lange epos “Vice Versa”. Een heerlijk spannend , avontuurlijk samenspel van Bram, Erik en Felix. Dit is samen hemelse magie.

Tracklist: The Sequel 10:23 Out of the way 05:29 Birth to presence 10:49 Toubaka (soundioulou Sissoko) 06:56 Do me a Favor T 09:56 Vice Versa 12:43

Jérôme Klein is opgeleid in piano en drums aan het Conservatorium van Luxemburg. Daarna ging hij naar de jazzafdeling van het Brusselse Conservatorium waar hij afstudeerde met een diploma piano, drums en vibrafoon. Van klassiek tot poprock en vrije improvisatie beoefent de artiest zijn kunst op verschillende podia.
Na de release van een eerste EP een paar jaar geleden, bracht KLEIN onder leiding van Jérôme Klein eind december een verbluffend eerste album uit, getiteld ‘Sonder’, een avontuurlijke, kleurrijke plaat.
Zonder verpinken stapt KLEIN over van pop naar jazz tot pure rock. “Catharis” ondersteept dit meteen , het is een vijf minuten lang epos , tempowissels ondergaat, een intieme sfeer creëert , registers opentrekt en de genres kruist. Op die manier wordt de aandacht behouden.
Verderop is er het lange , wondermooie “Catalyst”, “Introversion”, “Poem” en het afsluitende “Sonder'” .
KLEIN maakt van het album,  'Sonder' , een waar kunstwerk, wat doet denken aan een schilderij van Picasso. Per luisterbeurt ontdekken we nieuwe elementen , die het album zo schoon en verrassend maken. Een combinatie van ritmische jazz, elektronica, de mengeling van pop/rock en  de vocals. De onverwachtse wendingen maken het nu net boeiend. Een intrigerend plaatje dus.

Tracklist:  Catharis 05:41 Episode 04:59 Down 05:58 Solace 04:12 Catalyst 06:10 Introversion 05:02 Creator 05:00 Poem 06:50 Sonder 04:06

jazz/klassiek/poprock
Sonder
KLEIN
 

We citeren even van de formatie Bam! Trio: ''BAM is het geluid van lichamen die tegen elkaar botsen. Hier zijn lichamen geesten en het lawaai is muziek. In 2017 heeft de detonatie zijn vruchten afgeworpen. De vrucht van de ontmoeting tussen drie bijzondere kunstenaars uit de vier hoeken van Wallonië. Rond dit mythische instrument, het Hammond orgel''  En ook '' Jazz? Ja, maar niet alleen dat .Groove, rock, soul en betoverende ballads vormen de grondstof van dit explosieve brouwsel; een universele cocktail bereid in de robuuste pot van vriendschap.'' 
Die sound opbouwen rond dat orgel zorgt voor een gezellige huiskamer concert sfeer, waarbij iedereen rond de tafel zit te jammen. Er wordt soms geëxperimenteerd of buiten de lijntjes gekleurd, gezien je met dat orgel zoveel kanten uit kunt gaan. “Icarus” blijft hangen, je voelt je wegzweven en komt tot een gemoedsrust. Ergens is er vaag , maar subtiel een referentie naar de Geest van John Lord van Deep Purple. Met het orgel speelt er een zacht strelende klank in afwisseling met verschroeiende partijen, Er wordt hier lekker geëxperimenteerd. Je zou haast vergeten dat er in de sound ook nog het gitaarspel van Jeunieaux en de onderkoelde drums van Cabay aanwezig is. Hun inbreng is echter minstens even belangrijk als de meesterlijke orgelklank van Maxime Moyaerts.
Wat een klankentapijt, afwisseling en improvisatie van o.m. jazz en rock. Check maar eens “BJ Blues”, “Jardin de éphémeres”, “Poker Sundae” en “Why Not”.  Groovy, explosief en ingetogen. De muzikanten zijn op elkaar ingespeeld en durven vernieuwen. Sterk overtuigend.

Tracklist:
Icarus 05:34 BJ Blues 04:19 Distancing 05:19 Jardin des éphémeres 05:01 Poker Sundae 05:15 Rue de Savoie 03:54 Swirl 04:07 Why Not 04:32 Les Abyssales 05:13

Jazz/Rock
One
Bam! Trio