Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013

Op zaterdag 27 en zondag 28 april vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska.  Voor de editie dit jaar was een dikke jas door de frisse temperaturen meer dan aangewezen.  Het leek ons dat er daardoor iets minder bezoekers in Meerhout waren dan de voorbije jaren. Wie wel aanwezig was, kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterke en gevarieerde affiche.

Zelf  probeerden we op zaterdag tijdig in Meerhout te arriveren.  Dit had alles te maken met de openingsband op de Monster Stage: het Vlaamse The Rocket is één van de vaandeldragers van het leuke Funtime-Records en bracht vorig jaar met ‘Not Everybody Grows Up To Be An Anstronaut’ een zeer puike poppunkplaat uit.  Het vijftal viel op Groezrock allereerst op door hun bijzondere dresscode.  De heren zijn dan niet meer van de jongsten maar dit was aan hun schooluniform inclusief debardeur en lange, witte sokken niet te merken. De grote tent was tijdens deze show al vrij goed gevuld,  en verschillende enthousiaste fans beleefden met songs “Ready To Make Waves,”, “Nervous”, “Things To Think About” en “Growing Pains” duidelijk veel plezier en waagden zich aan de eerste moshpit van de dag.  Ook wij genoten van de leuke poppunkdeunen van een band die door het gebruik van goedgeplaatste keyboards onvermijdelijk aan The Motion City Soundtrack doet denken. The Rocket bleek een leuke opener en een prima begin van de festivaldag (LV).

Een eerste horde stagedivers vond de weg naar de gezellige Etnies-tent voor het optreden van het vijftal Attila.  Deze heren uit het Amerikaanse Atlanta staan voor compromisloze maar catchy deathcore met een hoofdrol voor frontman Chriss Fronzak. De man beschikt over een ongelooflijke strot waarbij hij probleemloos cleane vocalen afwisselt met screams en andere geschifte geluiden. De combinatie van technische, complexe gitaarsolo’s met vele breakdowns zorgde voor een een gevarieerde en energieke show (LV).

Er waren hoorbaar heel wat West-Vlamingen aanwezig voor het eerste optreden in de Acoustic Stage. Niet zo verwonderlijk gezien de aanwezigheid van Minx oftewel Dieters Meyns, de frontman van het Brugse Flatcat.  Strak in het pak, gel in de haren was rocken zijn simpele devies. De man beschikt over tonnen ervaring en charisma waardoor hij moeiteloos de halfvolle tent wist in te pakken.  Het opperhoofd van Flatcat  speelde uiteraard verschillende van zijn eigen songs  waaronder “Wait And See”, “All Anchors Lost”, “Beautiful in Venice” en “The Great Escape”.  Verder liet hij  ons met “Taking Shelter” een nieuw nummer horen en vermeldde terloops dat de nieuwe Flatcatplaat door niemand minder dan Bill Stevenson zal geproduced worden!  Opmerkelijk was verder dat ene Ann Lemmens in het midden van het optreden voor de  nodige  piano-ondersteuning zorgde bij  “Diamonds” en “Videogames”, nummers van respectievelijk Rihanna en Lana Del Rey.  Minx bewees hierbij dat de cover dikwijls een stuk beter is dan het origineel . (LV).

Vlaamse rockbands doen het traditegetrouw goed bij onze Nederlandse buren... Als er nu één Nederlandse band is die alles heeft om groot te worden  bij ons, dan is het wel John Coffey.  Het vijftal beschikt na twee platen over een collectie  memorabele songs en combineert dat live met een ongelooflijke dosis  passie, plezier  en positieve energie. Op Groezrock startte John Coffey snedig  met “ I've got a bastard virus and I don't even know where it came from”, “Bright Companions”, de  single” Featherless Redheads”, (onze favoriet) “Whispers” en “The Well”: vijf songs uit hun recente plaat ‘Bright Companions’.  Wie de band nog niet kende, was toen  al over de streep getrokken.  Vervolgens zongen heel wat mensen lekker mee met  oudje “Vanity, got shot in the eye last night”. Met de cover “Breed” van Nirvana toonden de mannen van John Coffey daarna respect voor één van hun muzikale helden. Een opmerkelijk moment was er nog tijdens “Oh, Oh Calamity” waar de enthousiaste fans zorgden voor een leuke wall of death.  Een eervolle vermelding tenslotte voor David Achter De Molen, de bebaarde man heeft duidelijk geen hoogtevrees en beschikt daarnaast over een ongelooflijke strot. John Coffey kwam, zag en won heel wat zieltjes  op Groezrock! (LV)

Net als vorig jaar was Dennis Lyxzén te gast op Groezrock! Sloot hij vorig jaar het festival af met Refused, dan was hij dit jaar aanwezig  met het veel minder bekende AC4.  Allesbehalve een doorslagje van Refused want AC4 staat garant voor snelle, pretentieloze  punkrock!  Naast het spelen van snedige, simple songs als “Eye For An Eye”, “We Are The Kids”, “Diabolo” en Break Out”  viel Lyxzén vooral  door zijn vele gepraat tussen de nummers in.  De man liet  ondermeer weten de ambitie te hebben de wereld van een nieuwe  ‘Gangnam style’ te voorzien... We vrezen ervoor maar genoten toch van dit Zweedse viertal (LV).

Op de Impericon Stage stonden dit jaar de punkveteranen van The Kids.  De heren zijn uiteraard niet meer van de jongsten maar desondanks was het pas de eerste keer dat zij op het grootste punkfestival in hun eigen land stonden.  Wij pikten enkele nummers mee van het viertal onder aanvoering van Ludo Mariman en zagen  dat The Kids gewoonweg  over heel wat prima rocksongs beschikken waar menig band ongetwijfeld  jaloers op  is.  Hoogtepunten waren het leuke “Money Is All I Need” en uiteraard het legendarische “There Will Be Know Next Time”. (LV).

Van The Kids naar de leuke Mac Beth Stage waar jonge bands het beste van zichzelf mogen geven! Heel veel van de groepen die op dit kleine podium spelen, keren trouwens op een volgende editie terug in één van de grotere tenten.
Wij bekeken op de Mac Beth-Stage de show van de Zweden van Like Torches. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit samen met Nations Afire een van de twee gevestigde waarden was die zaterdag op dit podium speelde.  Like Torches is eigenlijk de verderzetting van de band You Ate My Dog.  Het vijftal weet perfect hoe je een prima posthardcore-song schrijft. Wij waren aangenaam verrast door nummers als “Missing It All” en  “Keep Your Head High” en we bleken niet alleen: heel veel mensen zochten de zanger van In Torches na de show op om de nieuwe plaat aan te schaffen. (LV).

Op de Acoustic stage heerste er nu een huiskamergevoel door kroonluchters en een luchtig aangekleed decor. Een zeer relaxte setting werd gecreëerd. Onder leiding van Joey Cape ( Lagwagon) – die even daarvoor nog met Joey Cape's Bad Loud op de Impericon stage stond- betrad Scorpios de stage. Het voelde wat onwennig aan want bij hun vorige passage in ons land was Tony Sly nog actief in de band, de frontman van No Use For A Name, die vorige zomer plots overleed. Het optreden stond dan ook volledig in het teken van hem; het werd een pakkende set waarin meermaals gerefereerd werd aan Tony. Het trio, verder nog met John Snodgrass en Brian Wahlstrom, speelde voornamelijk ouder Lagwagon en NUFAN materiaal. We hoorden dus gestripte versies van “Violins” en “Coming to close”. Hier gingen harmonie, melodie en meerstemmigheid hand in hand samen, en “Justified black eye” - meegezongen door alle punkrockfans-  bezorgde ons kippenvel.
Een ware hommage werd het , toen ook nog Tim Mcllrath ( frontman van Rise Against) vocaal kwam ondersteunen. De bitterzoete, akoestische songs bleven hangen en een fantastisch orgelpunt kwam er met “To all my friends” (JVDP).

Op het hoofdpodium verzamelden de festivalgangers zich intussen voor het vijfkoppig 'monster' Hatebreed. Jamey Jasta en zijn maats zijn hier graag geziene gasten en trokken van bij de start alle registers open.  Naast het nieuwe materiaal uit 'The divinity of purpose' kregen we een pak tracks uit het classic album 'Rise of brutality'. Geen moment rust werd het publiek gegund. De pletwals Hatebreed ging als een bezetene tekeer. “A call for blood”, “Destroy everything”, “Perseverance” en “This is now” waren mokerslagen in de letterlijke zin.
Circle- en moshpits waren schering en inslag en veranderden het losgeslagen publiek in een kolkende massa. Hun beukende metalcore staat anno 2013 nog steeds als een huis, luister maar eens naar die nieuwe plaat!
Na bijna 20 jaar slagen ze erin nog steeds 'fris' in dit genre te klinken, wat niet makkelijk is. De power die de band uitstraalt en hun energieke sound maakten dat deze passage ook opnieuw een onvergetelijke performance werd. Uiteraard werd met slotakkoord “I will be heard” alles en iedereen met 'de grond gelijk gemaakt' en lieten ze enkelingen verweesd achter (JVDP).

Groezrock betekent dikwijls moeilijke keuzes maken. Op hetzelfde moment van Hatebreed stond de invloedrijke, Canadese hardcoreband Grade in de Impericon-stage terwijl in de Acoustic Stage Walter Schreiffels het beste van zichzelf gaf.  Deze laatste heeft een CV om U te zeggen (bezoek maar eens z’n Wikipedia-pagina) en was (om het kort te houden)  het creatieve  brein achter legendarische bands als Youth Of Today, Gorilla Biscuits, CIV, Rival Schools en Quicksand.  
De performance die Walter Schreiffels op Groezrock neerzette, was in één woord fenomenaal!  Hij had zich in de koude tent lekker in een dikke pull geduffeld en met zijn elektrische gitaar, wat pedaaltjes en een indrukwekkende stem imponeerde hij de vele aanwezigen.  Hij bracht songs van zijn soloplaat ‘An Open Letter To The Scene” en verschillende covers van ondermeer Quicksand, Rival Schools en Muddy Water.  De versies van “Used For Glue” “en  “Thorn On My Side”  behoren tot onze favoriete momenten van  Groezrock 2013! Ronduit indrukwekkend!  (LV)

...And you will know us by de trail of dead was misschien wel de vreemde eend in de bijt op Groezrock, want hoeveel bands die hier speelden kunnen zeggen dat ze reeds op Werchter en 4x op Pukkelpop stonden...Door de concurrentie op de andere podia was er helaas geen al te grote opkomst maar de afwezigen hadden hier ongelijk. De Texanen trokken zich er niets van aan en speelden alsof hun leven er vanaf hing.
De experimentele indierockers brachten zopas hun achtste! album 'Lost songs' uit. De band wordt gekenmerkt door explosieve uitspattingen , waarbij de zangers Jason Reece en Conrad Keely elkaar afwisselen; ook de drums en de gitaren sloeg hier gensters. Met hun dynamische, gedreven aanpak gingen ze zoals steeds furieus te keer en was het genieten van “Will you smile again”, “Caterwaul” en “Mistakes & regrets”. Die turbulente sound en hun nooit aflatende inzet maakten hen geliefd. Intense live acts zoals deze zijn een verademing op dit soort festivals (JVDP).

De heren van Title Fight hadden de ondankbare opgave om op hetzelfde moment als Pennywise te moeten spelen.  Wij lopen zeer hoog op met dit Amerikaanse viertal omdat ze staan voor een zeer moeilijk te definiëren en vrij unieke sound.  De band speelt dan wel punkrock in het verlengde van bands als Jawbreaker, Kid Dynamite en Lifetime maar combineert dat met geluiden uit de nineties van bands als Nirvana en Sonic Youth.  Heel wat fans hebben deze band al ontdekt want de Etnies-Stage was tot de nok gevuld.  
Wij zagen slechts de eerste songs van Title Fight maar genoten van het broeierige, ritmische en energieke  geluid met een hoofdrol voor de rauwe vocalen van frontmannen Jamie Rhoden en Ned Russin (LV).

Eén van de absolute headers en vaandeldragers van de punkrockscène Pennywise stond eens te meer op het hoofdpodium van Groezrock, met een erg opvallende wijziging in vergelijking met hun vorige komst ... of zoals gitarist Fletcher het zo mooi zei: “Jim Lindberg is back in the saddle”!
Lindberg één van de stichters van de band stapte in 2009 uit de band en werd vervangen door Zoli Teglas (Ignite) die de voorbije jaren meer dan een volwaardige vervanger was. Ook het laatste album 'All or nothing' werd met hem opgenomen. Door onduidelijke redenen – rugproblemen van Teglas werd opgegeven - werd Jim Lindberg op aandringen van Zoli weer in de band genomen. Dat de frontman nog niets aan kracht en charisma had ingeboet , bleek van bij het begin want “Wouldn't it be nice”, “My own country” en “Can't believe it” waren het startschot voor een uurtje ‘feelgood’ punkrock. De typisch snedige skatepunkrock gaat er nog steeds vlot in en met 10 full albums is er al aardig wat keuze uit Pennywise klassiekers.
Weinig verrassingen want traditioneel stonden ook “Peaceful day”, “Fuck authority” en “Society” op de playlist. In hun covers zat er meer variatie want Nirvana's “Territorial pissings” krijgt maar af en toe een plaatsje in hun indrukwekkend setlist.
In hun gekende drive en met de nodige sing-a-longs maken de Californische oerpunkers er weer een dik feest van. In no time passeerden een 20tal nummers de revue en bezorgden ze alle fans weer hun portie onversneden oldscoolpunkrockvibes.Een ruim uitgesponnen “Bro Hymn” was eens te meer het anthem die alles en iedereen deed verbroederen (JVDP).

We sloten de dag af in de akoestische tent met de Amerikaanse troubadour Dave Hausse.  Er was opvallend veel volk samengekomen voor deze voormalige roadie van ondermeer Sick Of It All en Bouncing Souls.  Tegenwoordig is hij een begenadigd singer/songwriter die al heel wat puike songs voortbracht.  Op Groezrock bracht hij uiteraard “Time Will Tell”, Pray For Tusca”, “Melanine” en de klassieker “C’mon Kid” op zijn typische, energieke en ietwat hyperkinetische manier.
De man genoot zichtbaar, nipte af en toe van zijn fles rode wijn, gaf z’n trouwe fans de kans om de vocalen te verzorgen en maakte zelfs tijd om op de foto te staan met een van zijn aanbidders. 
Een zeer degelijke show van een artiest die duidelijk zijn hart verloren heeft in Meerhout.  Zo sloten we een weliswaar (te) koude maar uiterst geslaagde eerste festivaldag af. (LV).

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/

Organisatie: Groezrock, Meerhout

Terneuzen on Fire 2013 - Desertfest
Terneuzen on Fire 2013
Podium In Terneuzen (De Pit)
2013-04-27

De aftrap van Terneuzen on Fire werd vrijdagavond reeds geven met bands als Wo Fat, Idealus Maximus, Abrahma en Swamp Machine.
Vandaag prijken 44 Venom, These Mountains Are Ghosts, Forbidden Planet, Komatsu, Castle, The Shrine, Witch Mountain, Cough en headliner Victor Griffin’s In Graved op de affiche.
Bij aankomst is de opkomst minimaal maar ze hebben dan ook zware concurrentie met Groezrock.
Eerste band die we te zien krijgen is Forbidden Planet uit Nederland. Niet de meest originele band maar ze brengen wel de zuiverste vorm van stonerrock met catchy riffs, psychedelische solostukken van een gitarist die z’n instrument beheerst en een bijna monotone grauwe zang. Soms worden er fragmenten postmetal in verweven wat getuigt van creatiedrang maar het komt niet altijd samenhangend over. Het zou een goede coverband kunnen zijn en na drie nummers genieten we buiten nog even van de zon.
Volgende band in de rij is Komatsu, eveneens uit Nederland. Wat Komatsu boeiend maakt is dat ze een vrouwelijke drummer hebben die het ritme stevig vasthoudt terwijl haar elektronische onderdanen een soort doomerige stonerrock uit hun instrumenten slaan. Enkele keren verleiden ze ons tot stevig headbangen maar deze momenten zijn te kort en nemen je niet ten volle mee.
We hopen dat Castle, volgende band in de rij, ons verlossing brengt. Maar ook Castle uit de US overtuigd ons niet hoewel ze het publiek mee lijken te hebben. Ook hier speelt de vrouwelijke bassiste die tevens zangeres is de hoofdrol. Met een diepe, niet toonvaste stem maar pakken attitude brengt Castle een zware gestroomlijnde doom met knipogen naar de hardrockscène.
Fans van Black Sabbath, Judas Priest en Wolfmother kunnen deze band misschien wel pruimen.
De bands die na Castle op het toneel komen zijn allen afkomstig van de US en het wordt een echte desertfest. The Shrine, vorig jaar nog in het voorprogramma van Fu Manchu, brengt acid hardrock die de sfeer van de jaren 80 weer helemaal tot leven roept. We komen toch niet helemaal in de sfeer en zijn nog te veel onder de indruk van de optredens in het Donkey Kollektief en besluiten de avond te eindigen.
We zien dan ook toppers als Witch Mountain, Cough en Victor Griffin’s In Graved niet meer live maar wat we wel kunnen zeggen is dat Podium In Terneuzen een geweldige plaats is voor dergelijk stonerrock gebeuren. We hopen dat de opkomst tegen de avond toe talrijker werd, want de organisatie verdient toch zeker een pluim om bands uit de US een plaats te geven in dit kleine dorp.

Organisatie: Podium In Terneuzen (De Pit) , Terneuzen

Organisatie; Podium In Terneuzen

Donkey Kollektief 2013: Jason Van Gulick – Sequences - Thisquietarmy: The shizzle
Donkey Kollektief
Brugge


We treden voor de eerste keer binnen in het meest ondergrondse gewelf van Brugge, het Donkey Kollectief. Vanavond hebben ze gasten als Jason Van Gulick, Sequences (Niels Geybels) en Thisquietarmy (Eric Quach) op bezoek die samen op doortocht zijn in België. Onlangs speelden deze heren nog in Dok Gent en Magasin4. Wie fan is van het experimentele ambient genre weet dat deze affiche te mooi is om aan ons voorbij te laten gaan.
We worden vriendelijk ontvangen door de vrijwilligers van Donkey Kollektief en na een halfuur in de artistieke gangen en uithoeken van Donkey te zijn gewandeld, zijn onze zintuigen overtuigd dat de optredens van de avond de sfeer enkel nog meer zullen accentueren. Er heerst een vrijheid en verlatenheid, een individualiteit en collectiviteit, een openheid en geslotenheid in dit oud pand. Maar Brugge zou Brugge niet zijn want hoewel een affiche om U tegen te zeggen, is het publiek schaars.

We zagen Jason Van Gulick (zie pics homepag) zich mentaal focussen en plaatsnemen achter zijn minimalistische set; een pauk, enkele cimbalen, en een soort ijzeren tandwielen. De focus gaat verder terwijl Jason het ritme aanslaat. Hij brengt een experimentele set waar de nadruk ligt op de beweging van klank via instrument. Jason Van Gulick is duidelijk een artiest die de grenzen van klank opzoekt. De eenvoud siert zijn set en nadien hoorden we woorden als ‘poëzie’, ‘indrukwekkend’, ‘experimenteel’ en ‘transcendentaal’ weergalmen.

Intussen ademen we de kilte uit en bezinnen we vanbinnen wanneer Niels Geybels, man achter het soloproject Sequences  in een andere ruimte plaatsneemt. Niels Geybels is naast muzikant ook grafisch designer en visueel artiest. Sequences is elektronische gitaar met een  heleboel effectpedalen voorzien van visuals die de weidsheid van de tonen reflecteren. De set heeft verschillende bewegingen in zich, die laag na laag worden verweven met elkaar. Bijna onmiddellijk wordt je hele Zijn opgenomen in de atmosferische klanken wat je het ene moment bijna in slaap doet vallen van de samengebundelde kracht die ervan uitgaat en het andere moment  wakker schudt, je bewust doet worden van het vertragen van je eigen ademhaling omdat de sound inwerkt al was het een meditatieve reis. Je bent tegelijk in het moment en ook weer daarbuiten. Dit schouwspel is meer dan fascinerend te noemen. Zij die het ondergaan blijven als in trance luisteren, zij die het niet begrijpen druipen af naar de bar. Sequences speelt een sublieme set en is zeker voor herhaling vatbaar.

Plots horen we de tonen van Syndrome uit de bar en met voeten die intussen als ijsklompen aanvoelen hopen we stiekem dat beweging het lichaam terug in stroom brengt. Halverwege ‘Now and Forever’ wordt iedereen aangemaand zich naar Thisquietarmy te begeven. Thisquietarmy is het soloproject van Eric Quach uit Canada waar soundscapes verweven worden met pulserende drones.  Thisquietarmy zit onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. We zagen Thisquietarmy vorig jaar nog in Magasin4 maar hier, in de stilte van de nacht, in een nog meer ondergrondse plaats, beleven we Thiquietarmy ten volle. Even wanen we ons in een droom toen uit het niets een zwartgeklede zigeunerachtige man ten tonele kwam die in een soort trancedans  even de aandacht kwam stelen. We betrappen ons op het oordelen en keren terug naar binnen, waar geen onderscheid is, naar de plaats waar niets en alles is.
Eric verrast ons door de set af te sluiten met een bisnummer. Het luisterend publiek was in de korte interval tussen eind en begin van een nieuw nummer een pratend publiek geworden, en na een welverdiend applaus verlaten we de onderkoelde gangen van het Donkey Kollektief. Jammer genoeg zijn de dagen van dit zelfgebouwd Kollektief ten einde, en scheiden de wegen van zij die Donkey Kollektief hebben gemaakt tot wat het vandaag is. Het is triest dat zo’n uniek project in eigen stad teloor gaat maar de ziel van Donkey Kollektief blijft niettemin leven in dit ondergronds pand.

Onze waardering voor soloprojecten krijgt deze avond een boost want het waren drie mannen met elk hun eigen talent. Zo zie je dat muziek van een hoog niveau gedragen kan worden door een enkele, en niet altijd een band behoeft.

Organisatie: Donkey Kollektief

Roadburn 2013 – dag 3 – zaterdag 20 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-20
Tilburg

Zaterdag 20 april 2013 start zonnig en dat geeft ons zin om na het middageten een terrasje te doen. Dit blijkt achteraf iets uit te lopen waardoor we slechts rond 15h15 uit de zon gaan en de kleine, donkere Stage01 opzoeken om er Raketkanon te gaan zien. Het is wringen geblazen om een plaatsje te bemachtigen juist voor het podium maar het loont de moeite. Want de Belgen maken er 3 kwartier ongecontroleerde, stomende teringherrie die je brein in overdrive zet. Downtuned gitaargeweld (Jef Verbeeck), exploderend drumgeraas (Pieter Dewilde), weirdo spastische droney synths (Lode Vlaeminck) en last but not least de fucked-up vervormde voice van Pieter-Paul Devos (Kapitan Korsakov frontman) zorgen ervoor dat de kleine zaal voor de ene helft in rep en roer staat en voor de andere helft vol gapende mensen die geen enkel besef hebben waar ze zich bevinden. Noiserock met sludge-invloeden, experimentele gekheid en chaotische psychedelica zijn de basisingrediënten van Raketkanon (denk Melvins meet Tomahawk meet Butthole Surfers). Pieter-Paul kan het halverwege de set niet laten om het gapende gedeelte van de zaal wakker te gaan schoppen door er middenin een molenwiekende pogo in te zetten. Plots vallen er confetti en slingers uit de lucht. Kortom: een bizarre set maar wel eentje waar we pap van lusten. Check hun debuutplaat ‘RKTKN#1’ op de site en op Soundcloud en je begrijpt wat we bedoelen.

Ook vandaag is het terug kiezen of delen. Hierdoor missen we een groot stuk van de set van Camera en hebben we alle moeite om de Green Room binnen te geraken. Maar waar een wil is, is een weg en we bereiken zonder kleerscheuren het podium om er nog een half uur hun typische oer-Krautrock te ondergaan. En daar blijken de Duitsers uit het underground circuit van Berlijn heer en meester in te zijn. We laten ons dan ook gewillig meeslepen op een kosmische trip vol improvisatie. Heerlijk!

Als we buiten Shazzula Vultura en vriendin Regina Flaminica De Bestiis (van exotische namen gesproken) tegen het lijf lopen, kunnen we het niet laten om Shazz te feliciteren met het gave optreden van Kavadar (gisteren) en nemen wat sfeerfoto’s. Daarna trekken we nog samen richting Stage01 om er nog enkele nummers van Wo Fat mee te pikken. Lekker vettig swingende stoner rock waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. Luister eens naar “Lost Highway” uit hun The Black Code album van 2012 en shake those hips!

We zorgen dat we tijdig aan de main stage aanwezig zijn want we willen een 2^de maal High On Fire door onze aderen laten stromen. In tegenstelling tot donderdag, waar ze hun debuutalbum volledig speelden, is deze set een mengeling van songs uit hun andere albums. Het wordt terug een uur martelen van de trommelvliezen met uitschieters “Devilution”, “Rumors of War” en “Frost Hammer”. Live is dit drietal nooit een teleurstelling. Een zee van langharig headbangende hoofden en opgestoken vuisten in een kolkende massa voor het hoofdpodium. Matt Pike amuseert zich terug te pletter en een lachende grijns komt meermaals te voorschijn op zijn bezweet gezicht. High On Fire was wederom fenomenaal en wij verlieten na een uur, volgepropt met adrenaline, met diezelfde grijns op ons gezicht, de hoofdzaal om aan ons avondeten te beginnen. Blijkbaar heeft dit wild optreden onze honger aangescherpt.

Godflesh willen we voor geen geld van de wereld missen. We waren al eens getuige van hun fenomenale set op Roadburn 2011, toen ze hun album ‘Streetcleaner’ volledig op ons los lieten. Vanavond is het de beurt aan een andere parel ‘Pure’, uitgebracht in 1992. Opener “Spite” wordt in onze gehoorgangen gespit en zet meteen de toon van de set. Industriële metal met de kracht van een dozijn bulldozers die na meer dan 20 jaar nog niets van kracht heeft ingeboekt. Hamer en aambeeld werken overuren en de trommelvliezen staan zo bol dat ze elk moment kunnen exploderen. Justin Broadrick & co laten het Roadburn-publiek een poepje ruiken en wil je jezelf eens onderdompelen in hun industrieel geweld: zet je hoofdtelefoon op en beluister ‘Pure’ op maximaal volume. Dan kom je ongeveer in de buurt van wat wij, zonder tegenzin, te verduren kregen op zaterdagavond. Pure klasse!

Bijna volledig gekraakt kunnen we het toch niet laten om het Schotse The Cosmic Dead nog te gaan checken in de Stage01. Nog een klein uurtje shaken op spacey stoner rock juist voor het slapengaan lijkt ons een goed idee! En deze band is daar het beste middel voor want we krijgen een trippy jam voorgeschoteld die ons brein alleen maar goede vibes bezorgt en zo trekken we rond 01h00 moe maar tevreden de donkere Tilburgse nacht in.

NAWOORD

Voor het derde jaar op rij terug deel te mogen uitmaken van dit bonte gezelschap was een godsgeschenk. We bedanken Walter en zijn crew van harte omdat we er terug mochten bij zijn en we kunnen nog altijd niet zwijgen over dit schitterend georganiseerd festival. We kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2014. Voorlopig hebben we nog een beetje last van een Roadburnout, maar we kunnen niet wachten tot het terug zover is! Roadburn stole our heart again!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland